Meningen

Zeker voor Haarlemmers een must see met soms indringende getuigenissen van mensen die vaak nog als kind de verschrikkingen van de oorlog hebben meegemaakt.

Helaas wordt het beeldmateriaal nogal rommelig ingezet, komt er bijvoorbeeld een foto uit de mobilisatie in 1943 tevoorschijn, bij hetzelfde jaar zien we ook weer een filmpje van de intocht van de Duitsers in 1940.

Er worden verkeerde data genoemd. De dood van Hitler bijvoorbeeld, 30 april, en niet 2 mei, en zelfs het einde van de oorlog in Europa, 8 mei. Op 5 mei gaven alleen de Duitsers in Nederland zich over.

Twee keer gaat het over het begin van de tweefrontenoorlog, maar algemeen wordt 22 juni 1941, de dag van de inval in de Sovjet-Sovjet-Unie als zodanig gezien, en die datum wordt nu juist niet genoemd.

Lekker belangrijk zult u misschien zeggen. Het gaat om de boodschap, en die is natuurlijk: laten we ons nooit meer voor het karretje van raaskallende gekken spannen, laat ons nooit meer door haat voor de ander leiden. Niemals Wieder, nooit meer.

Eerlijk is eerlijk, dit is een film waar je even op moet kauwen. Halverwege, of eigenlijk al ver daarvoor keken Woemi en ik elkaar aan: zullen we maar gaan?

Gelukkig toch maar blijven zitten. Een sombere film met een positieve boodschap: God bestaat, hij kan alleen geen reet voor je doen behalve een vaderlijke arm op je schouder leggen als je in de shit zit.

En je het leven schenken als je hopeloos verliefd wordt. Volgens Woemi hebben ze een kortstondige relatie gehad, Wim en haar, en doet ze alle adembenemende acts zelf, na een paar weekjes oefenen. Voorwaar een natuurtalent.

Alleen al daarom: kijken.

Wat twee mensen bij elkaar te zoeken hebben blijft ook in real life vaak een raadsel, dus mag dat in de film ook wel in nevelen gehuld blijven.

Wel sappig Vlaams, overigens niet altijd goed te verstaan, dat is leuk, maar waarom spreekt vader geen Frysk? En die volzinnen, dat past nou ook niet helemaal bij de rauwe automonteur die hij moet verbeelden.

Tot slot dat zwemmen. Honderd slagen. En dan verder, de zee in, dat is mooi, daar heb ik zelf ooit een verhaal over geschreven, lijkt me wel wat tot slot.

Maar dan wel met een mooiere, meer professionele slag. Zo is het allemaal een beetje amateuristisch.

Leuke film voor even tussen de rauwe werkelijkheid door.

Een film met een boodschap. Daar moet je van houden, ondanks dat je je natuurlijk voor 10000% in de boodschap kan vinden.

Traag verteld en zonder de minste afleiding vertelt de Karim ons dat homoseksualiteit moet kunnen, zeker als die seksualiteit niet genuttigd wordt in bars en disco's bijna speciaal voor dat gebruik ingericht maar netjes met de liefde van je leven thuis in bed.

Keurig.

Maar de mensen die naar deze film komen kijken, het witte linksliberale establishment hoef je niet te bekeren. Verplicht draaien voordat de voetbalwedstrijd begint. Of in de moskee na de dienst. Zoiets.

Ga toch maar kijken.