Meningen

Verrassend.

Wel doet de reactie tegen een uit-de-kast komende LGBTI+ -er wat gedateerd uit in deze gesofisticeerde kringen wat on-Nederlands en gedateerd aan.

En hebben we nu echt alleen maar affaires voor elkaar te verbergen? Waarom is er niemand betrokken in smerig onethisch zaakje, handel met voorkennis of lichaamsdelen uit de derde wereld ofzo?

Of iemand die afgeperst of bedreigd wordt? Ook niet de tijd om je telefoon op tafel te laten slingeren.

Of, gewoon een ex die je voor rotte vis uitmaakt, een werkgever die heel ontevreden over is, terwijl je altijd zit op te snijden hoe goed je wel niet doet, de arts die vraagt of je nu echt die chemo niet wil, iets wat je voor iedereen verborgen hebt willen houden, of gewoon.. ach er valt zoveel meer te verzinnen.

Dus: overnieuw maar weer, maar nu beter

Je moet jezelf wel heel wat vinden om je dertien jaar te laten volgen. En dat vind ze ook, onze Apolonia.

Vandaar dat al in de titel haar naam twee keer moet vallen.

De wereld draait om ik en mezelf, een beter keuze voor beste film kon de jury van Idfa in 2022 natuurlijk niet maken. Jammer dat Apolonia niet zoals God die ook voorbij komt zwart is en uiteindelijk niet lesbisch blijkt te zijn. Dit laatste is vooral ook jammer voor vriendin, die geruisloos uit het leven van Apolonia en de documentaire verdwijnt, om op het eind toch nog even op te duikelen, maar dan is haar plaats allang ingenomen door documentairemaakster zelf, waarvan we ineens ook wel en wee moeten delen.

je krijgt haar eigen bijna-dood te zien, heftig allemaal, beetje onduidelijk waarom dat er nu ook nog bij moest.

Kijk mij eens, veel plezier met verder in de spiegel staren.

En dan is die idiote van elke moraal gespeende narcistische klootzak ook weer gekozen als machtigste man van de wereld.

Lekker dan.

De film blijft, net als de hoofdpersoon, redelijk leeg en oppervlakkig. We worden wel op een heuse boterscene a la Lazt Tango in Paris getrakteerd. Of dat historisch verantwoord is is een vraag die alleen Ivana kan beantwoorden. En die is dood dus.

Vroeger kregen films met karakterontwikkeling en sterke plots vier of vijf sterren. Tegenwoordig vooral politiek correcte. Hoofdpersoon is een varken, ongetwijfeld gemodelleerd naar Harvey Zweinstein, krijgen we niet te zien, wel zijn zo flets mogelijk neergezette assistente. Ze heeft een leven vergelijkbaar als dat van Assepoester, enige persoonlijke aandacht wordt haar door iedereen onthouden, en en zelfs haar vader vindt een wandeling met de hond belangrijker dan zin om aandacht smekende dochter. De enige keer dat ze lacht is als ze door de dochter van de baas gedwongen wordt een schaap na te doen.

Het domme schaap dat als een hond behandeld wordt. Enige subtiliteit is deze film vreemd. Garner is de eerste vrouw in mijn leven die blijkbaar maar één roze truitje aanheeft dat ze in een veel te hoog opgetrokken blauwe broek heeft gepropt, en dat een hele film lang.

Om het verschil tussen onze Assepoester, voortdurend is ze als personal assistent van Zweinstein himself in de weer met de opruimen en het doen van de vaat, het buiten de deur houden van zijn vrouw is zo mogelijk haar belangrijkste taak, en de dames die wél in de klauwen vallen van het varken te benadrukken krijgen we zowaar, bij het type domme gansje uit de provincie blote schouders te zien en met het type ordinaire del een blote navel.

mannen zijn varkens, of zijn best huichelaars en meelopers. 'Have fun' wordt een collega betekenisvol gezegd als hij te horen krijgt mee te moeten op een zakentrio, en elders verkneukelen mannen zich bij het afluisteren van een gesprek dat overduidelijk niet voor hun oren bedoeld is.

Het meest realistische aan deze film? dat ze, ondanks alle vernederingen die ze moet ondergaan gewoon blijft zitten waar ze zit. You're great.You're different. En ze stinkt erin, net als wij allemaal misschien.