Meningen

Beetje over het paard getilde documentaire film. Dat we de aarde een beetje boel aan het verkloten zijn hoeven we toch niet te horen van een sjamaan in de woestijn of het oerwoud, dat weten we inmiddels zelf wel.

De reis van de familie duurde vijf jaar. Moet je aardig wat verdiend hebben in onze verrotte wereld. Én ik neem aan dat ze, toen hun eigen kind ziek werd ze het niet overgeleverd hebben aan voodoodansen en kruidenthee, maar gewoon naar een echte dokter zijn geweest. Mooie beelden, dat wel.

Een onschuldige lieve film, goed voor mijn teerhartige Woemi, die het thuis met haar nieuws en ellende vretende grumpy old mannetje al zo zwaar te verduren heeft.

Even lekker zwijmelen bij extravagante weelde en prachtige kostuums, genieten van het verfijnde Engels, je verbazen over de verstikkende conventies van toen, kijk eens hoe vrij en blij we zijn geworden.

Onschuldig? Niets is wat het lijkt. Het is niet zo onschuldig om het verleden neer te zetten als de goede oude tijd om daar natuurlijk onze tijd als onzeker, bangmakend en gevaarlijk tegenover te zetten. Dat is het beeld dat populisten maar al te graag schetsen van onze wereld. Een leugenachtig beeld dus.

In 1930, het jaar waarin de film speelt waren door de grote depressie miljoenen mensen werkeloos geworden. Er hoefde niet gediscussieerd te worden over de hoogte van AOW of WAO want die bestonden domweg nog niet. Over bestaanszekerheid gesproken.

Een warme band tussen ouders en kinderen? De upper class had wel wat beters te doen dan voor zijn kinderen te zorgen, vraag bijvoorbeeld eens aan de huidige koning hoe gezellig het was op de kostschool, en voor de lagere klassen was een kind vaak niet meer dan een mond om te voeden en een paar handen om te helpen.

Van enige interactie tussen de klassen was- en ik vrees is- geen sprake, of het was dat de zonen des huizes in de gelegenheid werden gesteld om een dienstmeisje te bezwangeren.

Maar zwijmel rustig verder..