Meningen

Bijzondere documentaire waarbij de maakster op een bijzondere manier het leven van en de relatie met haar bijzondere moeder onderzoekt.

Zeker de moeite van het 24 minuten kijken waard.

Azul is de naam van een stuk van Osvaldo Golijov, de componist die voor de muziek en deze film tekent en waarvan ik ook een stuk denk te horen. Azul, blauw. De kleur van helderheid, kennis en inzicht. Dus zijn de klanken mooi. Geheimnissvoll, dromerig, helder en eenvoudig.

Maar tegen het eind ontspoort de muziek haast in een opzwepende kakofonie van geluiden, en buitelen de klanken over elkaar heen. Een ter ziel als mijn Woemi propt dan gauw haar oren dicht.

En zo vergaat het ook een beetje met de film. Het is veel, teveel wat Coppola in zijn Magnus Opus heeft willen stoppen. Een beetje megalomaan project, net als de polis die zijn niet begrepen visionaire architect op Ground Zero wil laten verrijzen. Niet een keer expliciet genoemd, maar voorbij flitsende beelden zijn een duidelijke vingerwijzing.

En zo kan je met de nodige kennis van de filmografie en geschiedenis vast heel wat meer uit deze wijds meanderende film poeren. De hoopvolle boodschap van Cesar Catalina aan het eind van de film: rechtstreeks overgenomen, zo niet gejat uit The Great Dictator van Chaplin. Alleen: waar Chaplin's speech tot een van de beste ooit gerekend wordt, krijgen we hier moeilijk te volgen quasi-intelligent geleuter over ons heen.

De klok waarop hij en zij staan: uit Metropolis van Lang, waar de mens tot slaaf gemaakt is van de aloverheersende tijd. De futuristische stad die Coppola laat zien lijkt ook wel heel erg op zijn voorganger van bijna honderd jaar geleden. Het populistische neefje komt op dezelfde manier aan zijn eindje als zijn illustere voorganger, Mussolini, die daarom ook even mag figureren.

Dat het de Verenigde Staten mogelijk net zo zal vergaan als het aloude Rome wordt ons direct al een begin van de film duidelijk gemaakt.

Hebben we onder meer nog Shakespeare, Marcus Aurelius, Ben Hur en vast nog vele anderen. Ik sleep Roel wel mee morgen, voor een tweede keer. Ik hou wel van een beetje puzzelen.

62 en dan al die ongelofelijke stunts en nog zo'n lijf om van te smullen. Jaloers!

AI als een levende etniteit, desinformatie, haat en leugens verspreidend om in die modderige dirty poule van ellende de absolute macht te kunnen grijpen. Orwelliaans. Erg1984.

Maar de president, niet toevallig enigzins lijkend op onze Kamala, daar tegenover te stellen als vroom en rechtschapen, doet wel heel erg ouderwets aan. Die

tijd is toch echt geweest.

J'accuse! Ik beschuldig!

Dertig minuten lang deelt de verslaafde Zuzia uit Gedwee en nauwelijks tegenwerpingen makend luisteren haar slachtoffers, haar ouders voorop, maar ook haar broer, de documentairemaker krijgt zijn portie uit de zak.

Luister naar me! eist ze van haar toehoorders. Iedereen is de schuld van haar verslaving.

Na dertig minuten is de boodschap wel duidelijk.

Wie het hardst schreeuwt heeft gelijk. Tja.