Meningen

Braaf en voorspelbaar, maar ja, echt gebeurd, dus wat wil je nog meer. Geen film waar een lieve sukkel de hoofdrol heeft en zich ontpopt tot een echte ambassadeur van een onbegrepen ziekte.

Zeker een lintje waard, maar geen vier sterren.

Een spannend klassiek liefdesdrama met een onverwachte plot, zo mag je deze film wel zien. Jonge vrouw, 19 jaar , wordt hopeloos verliefd op oudere mysterieuze en woest aantrekkelijke buurman, durft geen open kaart te spelen naar haar totaal oninteressante en meer met zijn camera dan met haar bezig zijnde vriend, de zoon des huizes van het pleeggezin waar ze liefdevol is opgenomen.

Dat moet wel een keer mis gaan voel je de hele tijd met samengeknepen billen. Opa zegt als het orakel van Delphi onheilspellende dingen tegen het jonge koppel. Maar Johannes hoort gelukkig niet wat er gezegd wordt. Heet hij trouwens niet voor niets Johannes? Naar de goedzakkige discipel van Jezus? En heet zij dan niet voor niets Maria? Als ze haar minnaar troost en zijn kop streelt zie ik een heus Piëta. Of is ze gewoon Maria uit The West Side Story, het burgertrutje dat ook op een verkeerde man valt?

Maar het bloedbad wat ik uiteindelijk verwacht kan natuurlijk niet: "eens zullen we elkaar alles vertellen"vertaalt Matthias voor mij. Dus: er is een groot geheim. wat, dat mag ik natuurlijk niet verklappen. Ga zelf maar lekker kijken.

Nog een paar dingetjes voor de historici onder ons: volgens mij waren er helemaal geen privé boerderijen in de DDR, zie Wikipedia, vind ik acteurs van in de twintig toch net even te oud om negentienjarigen te spelen en zagen jongeren er sowieso in mijn tijd toch net even anders uit. Zo uitgezeurd, weer lekker verder kijken.