Meningen

Het cynisme van gewetenloze moordenaars. Helaas heeft de eenentwintigste eeuw met hetzelfde in pak en uniform gestoken keurig met twee woorden sprekende tuig af te rekenen.

Poetin en zijn trawanten. Overbodig? dit soort films zijn nooit overbodig.

Een film van Tarr kijken, en zeker deze, is als leven in een droom. Een droom die al heel snel in nachtmerrie ontaardt.

Niet alles is te duiden, niet alles te begrijpen. dat ligt voor een deel natuurlijk aan onze kennis. zeg eens eerlijk, wie had voor deze film ooit gehoord van Andreas Werckmeister? De pythagoreïsche komma?

Ik niet. Alles is illusie. Alles is desillusie. De ordening in de muziek bevat een steeds terugkerende dissonant, dat is die komma, net als het leven.

is in Sátantángo God nog een voortdurend straalbezopen huisarts die slechts toe kan kijken hoe wij er een potje van maken, in Werckmeister is God gewoon dood. Een machteloze walvis die ons met zijn dode oog aanstaart. Komt hem zien de dode God: hij stinkt. Opvallend is dat Cameron in Avatar hetzelfde beeld gebruikt. Alleen gaat Cameron nog een stapje verder: bij hem maken we God dood.

En houdt hij de mythe van het onschuldige kind , de in weze onschuldige mens in leven. Dat dan weer wel. We willen niet weten wie we zijn. Kan je geen films maken voor een miljoenenpubliek.

Het kan niet anders of hij moet deze film gezien hebben.

Jezus komt wordt ons beloofd, maar Jezus ( de prins ) komt natuurlijk helemaal niet. Zijn profeten doen het alleen maar voor het geld, ze moeten toch ook ergens van leven.

En dan barst de pleuris uit. kan je tot zover de film zien als weer een uiterst misantropische en sombere Tarr, nu krijgt de film zelfs een dystopische lading. De waanzin komt in de mens, en de mensen bestormen de psychiatrische inrichting om alles kort en klein te slaan. Er breekt oorlog uit. De film is uit 2000, de bestorming van het Capitool en de oorlog in Oekraïne zijn nog ver weg. Eng gewoon.

En toch, en toch is het geen uitzichtloze film. Janus, de hoofdpersoon, via wie het gebeuren volgen en zien verliest geen moment zijn menselijke waardigheid, prachtig verfilmd in de manier waarop hij liefdevol omgaat met de oude musicoloog en componist en zijn heel eenvoudige maaltijd bereidt bijvoorbeeld.

"Don't be a man, be a human" lijkt Tarr te willen zeggen. Er is nog hoop.

Wat een schitterende beelden van de Noordzee, maar.. wat een amateuristische tekst erbij. Nee, dat had Peter beter uit kunnen besteden. Waarom de vissers die je volgt ook niet een stem geven? Dat zou het verhaal wat meer diepgang geven.

En een mooie voice- over zou ook niet misstaan hebben. Peter Drost, of David Attenbourgh misschien wel. Then we are talking!

Toch gewoon gaan kijken. Ik ben nog meer van onze zee gaan houden.