Meningen

Bij een documentaire over bekendheden vind ik het moeilijk te beoordelen wat de criteria zijn van een goede docu. Moet je dan kijken naar de persoon waar het over gaat. Of kijk je naar hoe het verhaal gebracht wordt... Amy Winehouse is natuurlijk een ontzettende fascineerde persoonlijkheid om naar te kijken en luisteren, maar de vorm van de docu is niet meer dan een saai chronologisch huis-tuin-en-keuken verhaal.

Dus de zender moet bij het maken van kunst rekening houden met de reactie en emoties van de ontvanger?

Gelukkig voor ons allemaal zijn er juist reggiseurs die dat niet doen en hun eigen visie durven te volgen. Filmmakers die taboes durven te doorbreken en tegen heilige huisjes durven te schoppen. Wat hadden we anders veel goede films moeten missen zeg.

Detachment grijpt je bij de strot en laat niet meer los! Alle scenes kloppen en raken. Detachment is een miskend meesterwerk die tot in de ziel raakt.

Dat jullie en meerdere mensen wegliepen betekend niet per definitie dat het een slechte film is. Bij Gaspar Noe's Enter the Void liep de halve zaal leeg in Cannes, even later werd deze film als goed beschouwd. De mening van de meerderheid is niet meteen de juiste.

Daarnaast als je zegt dat er niks gebeurd in de film. thah... volgens mij zitten gebeurtenissen hem niet alleen in actie en knallen, lichaamstaal en menselijke relaties zijn soms minder tastbaar, maar dat betekend niet dat er niks gebeurd. Daarnaast leverde het tweede deel van de film ook meer actie op, maar toen hadden jullie de zaal al verlaten.

Tot slot zeg je dat wat er gebeurd ongeloofwaardig is. Ik heb even een blik op je persoonlijke top 10 geworpen. gelukkig zijn jou top 10 films Star Wars, The Matrix, Terminator 2 en Back to the Future wel geloofwaardig

Hugh Hudson weet op sublieme wijze deze Tarzan film neer te zetten. Alle cliche's worden vermeden. Geen Tarzan die een halve superheld is, maar een man met een identiteitscrisis zoekende naar wie hij is en vooral naar waar hij thuishoort. Daarbij worden er geen compromis gesloten op een Disney-manier waarbij een happy end is en de goede personen het toch wel overleven. Deze rechttoe rechtaan film is genadeloos, hard en rauw. Een genot voor het oog

Deed me overging een beetje denken aan Werner Herzog's Aguirre, der Zorn Gottes meets Terrence Malick's The New world en de apen deden me dan weer denken aan 2001: A Space Odyssey Enfin Ik heb van iedere scene genoten

Hierbij had ik precies hetzelfde gevoel als Bj de docu van Amy Winehouse.Amy (2015) Deze is zelfs nog wat zoeter waardoor het bij vlagen vermoeiend werd om naar te luisteren

Waarom is dit een must see? Het is leuk gemaakt, maar qua inhoud vraag ik me bij Anderson’s films (en ik heb ze allemaal gezien) vaak af waar we in godsnaam naar kijken? Is Anderson niet gewoon te gehyped? En zou de beoordeling hier, op IMDB en bij de recensenten ook zo hoog zijn geweest als het niet door Anderson gemaakt zou zijn? Of zouden we het dan maar een vreemd filmpje gevonden hebben? (het blijft speculeren) maar ik ben van mening dat de reggiseursnaam zorgt voor dit soort reacties. Niet de kwaliteit van deze film.

Na het zien van deze film ben ik een groter liefhebber geworden van het werk van Solondz. Toch kon Welcome to the Dollhouse mij niet enorm bekoren. Paradoxaal maar waar.

De elementen die in het briljante ‘Happiness’ zitten, zijn ook hier aanwezig. Zeer fijnbesnaard, onconventieel, vrijgevochten, eerlijk en doeltreffend gemaakt. Het was bijvoorbeeld genieten als het zusje balletent door de tuin zwierf (knap hoe Solondz iets ‘gewoons’ iets moois kan laten worden)

Toch is dit het voor mij niet helemaal (waar Happiness dat wel is) dat heeft met 2 dingen te maken. Ik had nul emphatie of gevoel bij de hoofdpersoon Dawn. Ik vond het simpel gezegd, maar een naar kutkind (mag ik dat woord hier gebruiken. Enfin ik waag het erop) en de belevingswereld van het ‘nerdie kind’ kan mij ook niet echt interesseren. Eigenlijk precies hetzelfde wat ik bij Anderson’s ‘Moonrise Kingdom’ ook had.

Voor liefhebbers van Wes Anderson’s kinderfilms of Linklater’s high-school-movies is dit echt een aanrader. Voor mij slecht 3 schamele sterren. Puur alleen voor de vorm. Niet voor de inhoud