Alternatieve titel: City of the Living Dead, gisteren om 21:36 uur
En dan was zaterdag toch zowaar de hoofdmoot aan de beurt met deze film die ik vond bij de kringloop tijdens mijn vakantie in september, en op de gok meenam, om er pas later achter te komen wat voor zeldzame parel ik gescoord had in de vorm van deze Fulci. Zombiefilms die ik qua naam wel kende, ook een bepaalde reputatie heeft, maar ja kom ze maar tegen en vind ze maar eens. En hier had ik toch wel zin aan, waarop het helaas toch wel een klein beetje tegenviel...
Maar goed, lekker biertje, whiskytje, schaal vol hapjes, en draaien met dat ding waarop City of The Living Dead veel is maar in eerste instantie geen succes. Want een vage seance, iemand die haastig dood verklaard wordt, een priester aan een stuk touw, er gebeurd van alles en er komen heel wat karakters voorbij zonder dat het vat op mij krijgt of ik juist vat op de film. Is dit nu waar ik zo naar uitkeek? Is dit nu die film met die reputatie? Daarnaast ziet het er ook nog eens allemaal even oud en lelijk uit en is het allemaal verre van overtuigend en zelfs soms dom zoals hoe Peter met een houweel Mary uit de kist probeert te bevrijden en het een wonder is dat hij haar de schedel niet inslaat met het gereedschap. Oei, dit valt toch wel een beetje tegen...
Maar op een gegeven moment lijkt toch langzaam de temperatuur te stijgen met verschillende karakters die visioenen hebben van de priester en vervolgens op weinig prettige wijze het loodje leggen, of anders wel al het rumoer onder de grond en smerige gezichten en smoezelige verschijningen die plots her en der opduiken. Langzaam bouwt het geheel op naar soort kookpunt, doch de verwachte apocalyps en zombiehorde die passend zou zijn bij een film waarin men rept over het openen van een gate to hell blijft toch wel een beetje uit. Tevens is het opvallend dat de karakters maar een beetje ronddwalen, zich soms hopeloos laten verrassen en zich ook totaal niet bewapenen. Oftewel, City of the Living Dead is toch wel een beetje uitgepakt in een potje turven.
Toch valt er ook genoeg te genieten waar er zeker voldoende opbouw in het tweede deel zit en je met Gore en andere smerigheid best wel goed zit. Zo zijn bepaalde momenten ook best wel goed opgebouwd, denkt men aan de details en is het geheel sfeervol genoeg. Een verloren avond is het zeker niet, blijft mijn interesse er wel voor deze regisseur en denk ik maar aan het feit dat de eerste film van Argento mij ook vet vies tegenviel waar ik daar inmiddels ook heel anders overdenk.
Alternatieve titel: 28 Years Later - Part 2: The Bone Temple, gisteren om 20:37 uur
Zaterdagavond verder met 28 Years Later reeks die in zijn vierde deel zit en naar de cijfers te kijken dit zeker niet de slechtste is. Dat kan op interesse rekenen. Toch vond ik dit uiteindelijk niet bepaald bijzonder waarop het prima bij de rest van de reeks aansluit, want de vorige delen vond ik ook maar redelijk tot zelfs matig.
Dit deel sluit niettemin aan op het vorige deel waar we bijna naadloos over gaan met Spike die in de klauwen valt van de zonderlinge Jimmy Crystal en diens bende. Ondertussen zien we Kelson verder gaan met zijn hobby, het bouwen van de tempel, waar hij ook nog eens een gevaarlijk spel speelt met Samson, toch zijn het de Jimmy's waar we het meeste van te zien krijgen met hun tocht door Zombie Land en moorddadig gedrag waarmee ze een slachting aanrichten. En wat dat betreft is het best wel horror te noemen waar Fiennes zoals altijd goed is en ik het altijd een feest vind om naar Jack O'Connell te kijken. Tevens is er een behoorlijke soundtrack met een aantal knappe nummers in de vorm van Iron Maiden en Duran Duran.
En zo halverwege lijkt dit 28 Years deel toch prima onderweg en lijkt het zijn cijfergemiddelde te bevestigen. Maar helaas stort het voor mij toch enorm in met de Jimmy's die na de slachting in de schuur de weg een beetje kwijt zijn en Kelson die zit te mijmeren met de verdoofde Samson, kortom op een gegeven moment gebeurt er eindelijk een hele fase niets of niets bijzonders. De eindscène met de show die Kelson opvoert met Iron Maiden als begeleiding is wel geinig maar voegt verder ook weinig toe waarop het absolute einde alleen maar een voorzet is op een volgende deel. Dus ja, het zal...waar ik ergens over de helft op een gegeven de interesse zo goed als kwijt ben en mijn mening over de 28 reeks wel duidelijk is waar alleen de eerste tot nu toe op een voldoende kan rekenen, en deze wellicht op een krappe voldoende maar de twee er tussen in toch echt onder de maat zijn. Een drie dan maar in feite had het een 2.7 of een 2.8 moeten zijn wat mij betreft.
Vrijdagavond had ik de zucht naar een gevestigde naam en iets dat sowieso goed ging zijn, en al struinend door verschillende toplijsten kwam de The Ring in beeld die ik ergens vlak na uitkomst al eens zag maar er toen niet bepaald opgewonden van werd met wat ik had met dit genre en dat was vrijwel niets. Maar tijden veranderen en dus de kijk op zo'n film als dit dus ook...
Afijn, het verhaal is simpel met de Urban Legend van de spook videoband waarvan men zegt dat je sterft binnen zeven dagen als je hem gezien hebt. Toch ontdekt Rachel bepaalde dingen wanneer ze goed en wel bezig is, namelijk het simultaan overlijden van een complete vriendengroep, en ze zelf ook dat raadselachtige telefoontje krijgt. Wat zou je doen? Doe je het af als onzin of wil je het risico niet lopen zo'n videoband te kijken? Duidelijk is dat Rachel vrij snel diep in de ellende zit en weinig anders rest dan de zaak tot op de bodem uit te zoeken, en het is nogal een beerput die open gaat.
Opvallend is de gekozen stijl en kleurenfilters die in het begin veelal grijs of blauw zijn, en daarmee kil, maar ook wel eens naar het geel neigt. Dan valt vooral de opbouw van de film op die in het begin toch nog wel een paar pseudo horror en schrik momenten bevat maar langzaam aan een subtielere gang krijgt met aanwijzingen en kleine ongemakkelijke dingetjes zoals de bloedneuzen, de vervormde gezichten op de foto's, of zoiets als dat touwtje uit de keel. Het mondt meer uit in een mysterie om het zomaar te zeggen iets wat ook niet verkeerd is en ieder zijn deel in heeft.
Want sowieso worden een aantal dingen erg goed opgebouwd zoals Morgan in de badkuip, het te wijze jongetje van Rachel die het ondenkbare doet, of anders wel de scène rond Noah die toch erg goed gemaakt is. Toch maakt het geheel lang niet meer de 'enge' indruk die het pakweg 20 jaar geleden wel maakte zonder dat het afbreuk doet aan de kwaliteit. Want een kwalitatief sterke film is het zeker wel.
Het weekend afgetrapt met deze kringloop aanwinst die ik afgaande op de artwork, synopsis en regisseur toch inschatte als een horror. Maar dat bleek toch niet bepaald het geval met deze Raimi die opzich te doen was maar verder niet heel erg bijzonder.
Het verhaal draait om Annabelle die de kost probeert te winnen als medium en menig klant over de vloer krijgt voor inzicht en advies. Iets dat door sommige karakters wordt weggezet als hocus pocus en door een ander als bemoeizucht waar vooral het laatste problemen op gaat leveren rond de opvliegende Donnie. En ansich is dit allemaal niet zo verkeerd waar het toch voornamelijk naar drama neigt en ver weg van horror blijft. Desalniettemin is er zo nu en dan wel een bepaalde prikkel met beelden die ze ziet en is de sfeerschepping bij tijd en wijlen best oké. Aardig om te zien is hoe ze iedereen probeert te helpen, daarnaast is Cate Blanchett zelf een plaatje om te zien en moet ik de cast niet vergeten met groot en aanzienlijk.
Aardig zijn dan nog wel de beelden die Annabele ziet rondom de zaak van Jessica, maar ontspoort het daarna toch een beetje rondom de vondst en zogenaamde zaak in de rechtbank. Want waarom wordt zij opgroepen? Waarom zou wat zij gezien heeft sluitend zijn om Donnie in de bak te krijgen? Dat lijkt drijft in zijn water, maar zonder tastbaar bewijs zoals een moordwapen of DNA gaat Donnie toch vrij uit ongeacht de droom of vision van Annabelle? Snap deze hele lading niet en vind dit ook allemaal wat overtrokken en melodrama achtig hoe er gekijft wordt in de rechtszaal. Maar goed, zoals te verwachten heeft men de verkeerde, strijd Annabelle juist voor heropening van de zaak en is het uiteindelijk wel een beetje voorspelbaar wie het nu wel gedaan heeft.
Afijn, slecht is het allemaal niet waar een goede cast bij een gebracht is, heeft het geheel zo zijn momenten maar dus ook zwakke momenten en vermaakt opzich wel over de gehele duur en daar is het meeste wel mee gezegd. Gelukkig was het geen straf naar Blanchett te kijken, verder krijgt het geheel een magere voldoende wat mij betreft.
