De film bleef me tot het einde boeien. Over het slot moest ik even nadenken. Ambar kon blijkbaar aan het monster ontsnappen door in haar droom/illusie haar moeder, die Ambar aan zich wil binden, symbolisch te vermoorden of los te laten. Voor haar is het monster dus in zekere zin haar moeder of haar eigen schuldgevoelens.
Op het einde lijkt Ambar na haar genezing door het monster (al dan niet vrijwillig) te besluiten om het huis niet te verlaten en het monster te blijven dienen, als een soort priesteres van de Azteekse godheid.
Alternatieve titel: Re/Member: The Last Night, 15 maart, 20:45 uur
Er valt geen touw aan vast te kopen. Degenen die door de Yokai opgepeuzeld worden komen niet meer terug, maar Takahiro komt gewoon terug in dit vervolg. Asuka lost de zaak als enige overlevende op, maar nu is ze zelf het slachtoffer. Ze is op achtjarige leeftijd gestorven, maar in het dodenrijk is ze gewoon een oudere tiener.
En Takahiro herinnert zich hun affaire nog, hoewel die hele geschiedenis nochtans is uitgewist.
Het is me ook een raadsel waarom de rode personen de kids steeds proberen te killen, willen ze dan niet dat hun lichaamsdelen terug samengebracht worden?
Dit vervolg is weliswaar vlotter dan het eerste deel, en deze keer proberen de kids een overlevingstactiek te bedenken tijdens de daguren in plaats van enkel maar naar het strand te gaan of romantische en vriendschapsbanden aan te knopen.
Deze film begint wel goed met de eerste moord, maar eens de kinderen in een dodelijke loop vastzitten, is de spanning weg. Hoe vaak ze ook sterven, ze houden er geen angst of trauma aan over.
De film balanceert tussen nachten vol horror en dagen met lachen, vriendschapsbanden aankweken en romantisch gedoe.
Op het einde heeft Asuka blijkbaar geen haast om het hoofd in de kist te leggen, maar blijft ze rustig toekijken hoe het monster haar vriendje oppeuzelt.
De psychiater heeft waarschijnlijk geen andere patiënten, aangezien hij elke dag opnieuw met haar kan bellen en afspreken om ergens heen te rijden voor een lang gesprek (inclusief een hug).
Deze film gaf Nicole Kidman weer eens een reden om volledig uit de kleren te gaan, en wie kan daar een probleem mee hebben?
De chronologische opbouw snap ik niet goed. De feiten van het overspel gebeurden twintig jaar geleden, maar het koppel huwde slechts veertien jaar geleden?
Minder eng dan het eerste deel, een paar enge stukjes daar gelaten zoals de dansgroep die haar in haar luxe appartement volgt.
Naomi Scott acteert maar matig, wel leuk voor haar dat ze zelf de liedjes zingt en haar eigen choreografie kon maken.
Af en toe lijkt de film op een promotiestunt voor haar zangcarrière en reclame voor het peperdure VOSS water.
Het spannende einde met de poging om in de koeler haar hart te doen stoppen, wordt opeens onderuitgehaald door een flauw gevalletje van het was allemaal maar in haar verbeelding.
Ook het belachelijke cgi monster is behoorlijk flauw en ziet er erg fake uit.
Alternatieve titel: Three Amigos, 1 maart, 00:32 uur
Een komedie met SNL sterren Chase, Martin en Short. En de mooie Patricia Martinez, die we kennen van de tv-serie Zorro (1990-1993) en die helaas veel te jong gestorven is (55 jaar).
Minder grappig dan ik mij de film herinnerde uit mijn jeugdjaren. Deze film is nogal kitserig en flauw.
Er zitten natuurlijk wel enkele leuke scėnes in, zoals het cowboylied aan het kampvuur.
