Meningen

Subtiel, dat is het eerste wat in me opkomt bij het omschrijven van deze film. Ik ben het eens dat het net lijkt alsof je naar een echte familie kijkt (wat natuurlijke geholpen wordt door het feit dat ik de acteurs niet ken). Er gebeurt niet ontzettend veel, (geen grote ruzies, geen dikke climax) naar mijn mening siert dat de film alleen maar. Niet alle onenigheden binnen een gezin worden uitgesproken uit respect of uit meedogen, zoals in vele films wel het geval is (ik hoor al borden-tegen-muren-slaande ruzies over ‘ik ben er ook nog’ of ‘je hield niet zoveel van mij als..’).

Subtiel.

Het acteurtje die de ietwat etterige Quentin speelt was ideaal gecast en het was leuk te zien hoe hij en Bonnet toch steeds meer naar elkaar toetrokken, na de bendeleider-nieuwkomer relatie van animositeit die ze eerst hadden. Dat continue geklier van die kinderen voelde heel ..tja, natuurlijk?...aan (een paar keer zie je de jongens echt pijnlijk onderuit gaan, dat kan gewoon niet geacteerd zijn) en ik hoorde mezelf meerdere malen hardop lachen. Het einde wordt al de hele tijd naartoe gewerkt, maar toch raakte het me echt toen de jongens afgevoerd werden en de aftiteling vertelde dat ze geen van alle de concentratiekampen overleefd hebben.

Ultieme aandoenlijkheid hier! De filmposter schrok me wat af en de laatste scène was in mijn optiek hoogst merkwaardig, maar deze film heeft me blij verrast! Heel mooi om te zien hoe Jamie en Ste, buurjongens in een workingclass flat, langzaam naar elkaar toe trekken, met het gesprekje in de achtertuin tijdens het feestje als glimachend hoogtepunt.

Dat buurmeisje, die is echt van een andere wereld

Onverwacht een vermakelijke film. Onverwacht, omdat ik normaliter niet zo dol ben op films waarin Tom Cruise allerlei mensen ‘outrund’. Maar dit verhaal zit toch iets moeilijker in elkaar en Cruise’s uitwegplannetje is nog vrij geloofwaardig, een eigenschap dat ik sinds het einde van Law Abiding Citizen extra ben gaan waarderen. Een van de dingen wat me tegenstond is de onthulling van Hackmans personage Avery aan Cruise z’n vrouw dat zijn vreemdgaan een set-up was. Blijkbaar konden de schrijver het toch niet over zijn hart verkrijgen om Mitch een ambigu karakter te geven.

Hoogtepunt: zodra de talking heads over het 'aardmannetjes-level' vertellen

Verder misschien wel wat eenzijdig, ik ben wel heel erg benieuwd of het inderdaad al dat 'leverage' is wat Travolta bij die club houdt

Dit was eigenlijk best slecht. Het christelijke jongetje dat op de duivel himself valt. En verrek, de duivel wilt z'n leven beteren ook! Lowbudget hoeft niet per se gelijk te zijn aan ontzettend flauw. Dat songwriterplotje was tenenkrommend (maar ik bedoel ècht tenenkrommend) even als de spontane vliegactie en het vrij onaantrekkelijk verhaal van Christians sneeuwvakantie, laat staan de pijnlijk slechte kledingkast van de laatstgenoemde (ja, dit soort details kunnen mij dwarszitten..laat me over de filmposter niet beginnen). Die geforceerde getergde blik van Aaron als hij de restauranteigenaresse zijn verhaal doet, was tegen het belachelijke aan en het einde was nogal abrupt.

En toch en toch en toch...ik kan niet ontkennen dat ik me (tegen beter weten in) heb mee laten slepen. Die superschattige momenten bij het wasmachinehok....I'm just a sucker voor dit soort films.

De opening van de film is erg sterk en grijpt je meteen bij je kladden. De eerste, gruwelijke dood (die mijn maag niet zo goed kon hebben, maar dat ter zijde) hakt er flink in en verhoogt de verwachtingen van de film tijdens het kijken. Maar dat weet ze echter niet waar te maken. De volgende moorden zijn wat minder krachtig, het kan me niet echt veel schelen of de personages wel of niet doodgaan en de manieren waarop zijn wat flauw (dat ding over het kerkhof?) maar je blijft hoop houden voor de grote conclusie van de film...die me uiteindelijk gigantisch teleurstelde. gegraven tunnels naar elke isolatiecel? Really?
Ook ik moest eventjes denken aan Se7en, maar daar is het ongelukkige einde van de film dat me zo intrigeert. Dat hier na de belachelijke oplossing (cool guys don’t look at explosions) alles weer goedkomt, zowel voor de zaak als voor de priveleven van de advocaat, was...ba dum tsh.

Aardige film over het waargebeurde verhaal van het Amerikaanse 77th ‘Lost’ bataljon dat tegen het einde van de Eerste wereldoorlog een actie moeten uitvoeren tegen de Duitse linie die hen het vijandige Argonnebos in leidde. Zeven dagen en 200 doden en evenveel vermisten of gevangenen verder worden de omsingelde jongens eindelijk afgewisseld door extra troepen, maar de trauma’s zijn gefundeerd.)
Ik had het gevoel dat ik naar een prototype oorlogsfilm zat te kijken, met die verschillende typetjes (de grappenmakker, de arbeider, de afgestudeerde) die in begin wat vijandig tegenover elkaar staan, maar door hun gedeelde ervaring nader tot elkaar komen. Zelfs de salto’s bij ontploffingen waren weer van de partij. Daarnaast hebben de makers netjes aan het reglement van de stereotypen van de Eerste Wereldoorlog gehouden: de meedogenloze legerleider, de shellshock soldaat die verdwaasd het bombardement tegemoetloopt etc.
Kortom: vermakelijk, maar geen topfilm.

Ik ben me er volledig van bewust dat de haardrachten totaal niet kloppen met de Regency-style en het ligt vast aan het feit dat ik een kind van de jaren ’00 ben, maar ik kan die nonchalante haardrachten erg waarderen Het is wat me vooral ergerde in de andere series: die irritante krulletjes.

De feestjes zijn prachtig in beeld gebracht: Joe Wright maakt een schilderij. Hoe hij zijn camera 'door' het feestje liet lopen: je woonde het gewoon zelf bij!

Houdt zich niet echt aan het boek, maar daardoor lijken de dialogen wel wat meer ‘echt’. Elizabeth is echter wel wat onaardig, dat het eigenlijk niet helemaal duidelijk is waarom Darcy nu verliefd op haar wordt.

Voor mij de mooiste versie

Volgt het boek niet helemaal, is ook niet erg, dat is geloof ik een jaren ’40 dingetje (zie Jane Eyre of Great Expectations). De jurken lijken weggetrokken van Gone With The Wind, dat volgens mij historisch gezien niet helemaal klopt. Maar ik heb me vermaakt. Mr. Darcy wordt vrij menselijk vertoond en het wordt zeer aannemelijk gemaakt waarom hij bedenkingen zou hebben tegenover Lizzies familie. De feestjes zijn groots en gezellig, wat ik belangrijk vind, want wat je af en toe in de andere verfilmingen tegenkomt..

De draagsels van de vrouwen zijn afleidend lelijk en lijken niet goed op hun lijf afgesteld, Elizabeths zwartepietenkraagje in het bijzonder. Ook hier weer een stereotiepe Mary, de zuster die graag leest en daarmee maar meteen de allerlelijkste jurken toegewezen kreeg en de bril op moet. De vader van Lizzie praat op een hele irritante toon, elke zin hetzelfde melodietje. Jane is geen sterke actrice en komt een beetje dom uit de hoek en de huilscène van Elizabeth is tenenkrommend slecht.

Ik dacht dat het makkelijk zou zijn om Darcy’s rol te spelen (stuurs voor je uit kijken, beetje hooghartig doen), maar ik heb dat toch onderschat: David Rintoul is een absolute robot! Geen greintje menselijkheid in hem. En dat maakt ook mr. Darcy een ongeloofwaardige man. Want ik krijg de kriebels zodra hij in de 4e aflevering voor het eerst lacht. Dit komt bijna nog onechter over. Neen, dan hebben Colin Firth en Matthew Macfadyen toch meer diepgang in de personage weten te geven die ik hierna beter kon waarderen.

De eerste dansscène is pijnlijk slecht: een paar mensen en een viool maakt nog geen feest. Voor sfeer: zie 2005 versie, of zelf de 1940 versie. De hele serie lijkt gefilmd als een soap.

Paar pluspuntjes: volgt het boek nauwgezet (moet ook wel met 5 afleveringen) en mr Bingley is wèl leuk om naar te kijken.

Het boek volgen is geen garantie voor kwaliteit.

Een mooie verfilming van Jane Austens boek. Het verhaal neemt de tijd om het zich te vertellen en er wordt ook aandacht besteeds aan de kleine zijplotjes die genegeerd zijn in de 2005 versie. Colin Firth is natuurlijk de ultieme mr. Darcy. Mr.Collins is echt goed irritant en ook Julia Sawalha’s vertolking van Lydia wilde ik eventjes prijzen. Ik ben wel wat anders van deze actrice gewend.
Toch zijn er ook wat minder goede punten te noemen. Ik weet dat het lullig is om over uiterlijkheden te brommen, maar Jane vond ik een miscast. Ze komt totaal niet begeringswaardig over en dat kapsel hielp daar zeker niet aan mee (bij iedereen trouwens niet). Net als in de 1980-versie zijn de dansfeesten een beetje ongemakkelijk in beeld gebracht: saai en leeg. Ook Mary is net als in de vorige versie een typisch nerd met lelijke jurken en...gezicht. Had wel wat subtieler over mogen komen. Maar het allerverschrikkelijkst vind ik nog de twee bruiloften aan het eind. Dat is echt te zoet voor woorden en voor mij totaal niet cool. Als je zo’n huis hebt, zoveel geld erft en ontzettend gelukkig bent dan wil je op z’n minst in het middelpunt staan.
Maargoed, het blijft Pride & Prejudice en stiekem is het verhaal zo om te genieten, in welke versie dan ook.

Het was eventjes inkomen in deze film. Het begin ging vrij traag en ik ergerde me aan het acteurtje dat alleen maar gecast leek om zijn mooie ogen waarmee hij maar wezenloos staarde, zodat ik steeds op zijn voice-over zat te wachten om te horen welke emotie hij nu aan het uitdrukken was. Toen hij in het kamp terecht kwam, veranderde echter alles.

Terwijl de ontberingen de revue passeerden, begon ik steeds meer in die ogen te lezen, met als hoogtepunten (zoals hierboven ergens genoemd werd) het moment dat hij je plots rechtstreeks aankijkt en aan het einde in de tram, als hij de vraag wat hij voelt nu hij weer terug in Boedapest is, beantwoordt met ‘haat’. Dan ligt er ineens zoveel in zijn blik. Wat ik ook sterk vond, was het moment toen hij opgepakt werd en met de groep op de doorstekende tram stond te wachten: gaf de politieman hem met dat hoofdknikje nu de kans om te vluchten? Het is niet duidelijk.

Op sommige punten blijft de film wel wat vaag. In dat laaste gesprek met dat buurmeisje: waarom kon hij, omdat hij zelf joods was, haar toentertijd niet vertellen wat het betekende om joods te zijn?


In dat tweede kamp regende het wel idioot veel zeg

Mooie film over een lange ontsnappingstocht van verschillende gevangen uit een Siberisch kamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik gok dat de accenten nergens op sloegen, maar ik ben geen specialist in oost-Europese talen, dus het stoorde me niet zo erg.

Continu vroeg ik mezelf hoe lang ik het volgehouden zou hebben (ik gok dat ik Siberie nog niet ontsnapt zou hebben).

Ik was een beetje teleurgesteld toen ik op internet las dat het gebaseerd was op een boek van een schrijver die claimde dat het echt gebeurd was en dat die claim door historici onderuitgehaald is. Da’s vast ook de reden dat we geen biografie van elk persoon over het scherm kwam rollen voor de aftiteling, waar ik eigenlijk nog op zat te wachten.

‘Deze film wordt gesponserd door Dieet Pro, zo lekker kan 79 kilocalorieen zijn’. Het verbaasde me elke reclameblok weer.

Een tikkeltje voorspelbaar, maar aangename film, juist vanwege zijn lengte. Een oprecht beeld van de relatie tussen de ietwat norse Yossi en spring-in-t-veldje ‘Jagger’, die vanwege de claustrofobische situatie (continu met 11 ontwetende mannen op stap) haast onmogelijke gemaakt wordt. Dat moment dat hij bij de ouders van Jagger zit en niet mag zeggen wat hij zou willen zeggen..zo hartverscheurend

...al zit een lens na op de grond gevallen te zijn echt niet meer lekker in je oog