Tom à la Ferme (2013)

Vanaf 17 april 2014 in de bioscoop (Cinemien)

Hoera, dat is nog maar een half jaar plus één dag...

* ! * fanboy alert * ! *

Vooraf niet het meest aansprekende verhaal, maar ik vind Dolan gewoon een held. Hij weet zoveel goeie scènes te kiezen die wat door elkaar gestrooid lijken met enige logische samenhang, maar ook op zichzelf staand zijn ze grote klasse. Voorbeelden? dat kalf. Wat deed die scène daar en wat betekende het? Geen idee - althans niet precies, maar je zit recht op je stoel. Nog eentje: Francis gaat bier kopen en loopt de supermarkt in. Hij blijft even bij de deur staan spreekt twee mannen aan - wij horen niks en zien alleen Tom in de auto: doodsbenauwd en verward. Ik zeg: briljant!

Verder heeft Dolan - ik schreef het al eerder - zeer veel gevoel voor muziek (theatraal, maar ook intiem (Rufus Wainwright bij de aftiteling is een voltreffer) - en die tango!!!!) en vooral aankleding. De kledingkeuze is weer heel goed. De jasjes, de kleuren, de patronen. Het maakt het zo authentiek. Het zijn maar joggingbroeken, hoody's, leren jasjes en houthakkerhemden, maar het klopt. Alleen voor zijn kapsel overtreft hij helaas bijna het slechtste kapsel in een film ooit (dat van Patrick Swayze in Point Break).

Naast vorm ook top in de inhoud: De (on)logica van het personage, het zoeken naar vastigheid, uitleg of de vlucht van, ja van wat. Die (on)logica wordt invoelbaar gebracht met spanning en verwarring. Goed verbeeld door Dolan zelf. Hierin slaagde de film in elk geval veel meer dan (toeval??) die andere Franstalige 'gay'-thriller die we dit jaar in de bios hadden: L'Inconnu du Lac. Ook daar vraag je je af waarom het hoofdpersonage de spanning blijft opzoeken, dat is hier ook in steeds het geval, maar in tegenstelling tot de film van Guiraudie heeft Dolan zijn verdriet en daarmee zijn gevoel veel beter in de film gevangen.

Dolan is een topper en wint gewoon straks op zijn 25e (!) de Gouden Palm voor alweer zijn vijfde (!) film "Mommy". Hartstikke verdiend trouwens. Wat een held.

Hallo poster.

Ik zou bijna zeggen Dolan goes Côté, maar toch zeker niet qua vorm. Ruraal Québec lijkt zich steeds meer te ontpoppen tot een gebied van kleine xenofobe gemeenschappen met hun eigen smerige geheimen (dan toch in films). Niet dat de film hier zozeer over gaat, maar die onpasselijke setting is wel zeer voelbaar.

Dolan, en ook zeker deze film, zijn in principe helemaal mijn ding, geweldige cinema. Het op de huid filmen, de aankleding, de muziek, de puur cinematische manier van het verhaal vertellen waarbij de ratio betekenisvolle beelden en blikken versus 'exposition' richting de 99:1 gaat, maar hier moet ik toch wel een iets lagere score aan kwijt dan bij zijn vorige films en ik deel het bovenstaande enthousiasme dus niet.

De voornaamste redenen zijn 1) dat ik de karakters heel vervelend vind puur door wat ze zijn, maar ook door de duidelijk toneelmatige bron én door de typische genre dingetjes wat eigenlijk ook mijn reden 2) is; die voorspellend dreigende muziek af en toe, die stupide achtervolging op het eind, het feit dat de 'bad guy' altijd weer geheel volgens de regels van het genre opduikt... ik kan me heel erg voorstellen dat Dolan het leuk vond om daar een keer mee te spelen, maar het haalt voor mij ENORM het realisme uit de in principe wel interessante relatie tussen de gevoelsmatig lege Tom en de met zichzelf in de knoop zittende bully... maar nu simplificeer ik het zelf ook... die relatie had veel complexer en realistischer gekund en gemoeten, want nu werkte het voor mij dus niet zo en maakte het de film een beetje teleurstellend...

waarom belt hij opeens dat meisje
om haar daarna buiten gewoon doodleuk te vertellen dat er niets aan de hand is
en dat meisje zelf, waarom komt ze überhaupt
en hoe assertief kan je zijn (direct naar een mes grijpen) als je plots verrast word door agressie?

Allemaal genre-gedoe dat ik eigenlijk alleen kan hebben in een pure genre film (een film die het voor de lol doet en geen diepere emoties bespeelt of een serieus verhaal wilt vertellen). Ik moet ook weer denken aan een van mijn favoriete films van vorige maand, Enemy, die als bij hoge uitzondering het wel voorelkaar weet te krijgen om het beste van genre-cinema met een sterk en overtuigend drama te combineren... zeer sterke psychologische cocktail die op allerlei bewustzijnsniveaus prikkelt... dat is heel erg Canadees (Cronenberg doet het ook altijd meesterlijk en is daardoor een zeer bijzonder auteur), maar Dolan slaat hier voor mij de plank dus mis door de genre elementen volledig verkeerd in te zetten.

Het is er wel weer een om over na te denken en er zijn meerdere scenes die ik toch wel erg sterk en mooi vond (ook weer een hele fijne eindcredit-sequentie bijvoorbeeld). Maar ik vond hem tijdens het kijken aan de vervelende kant, en hij wordt in gedachte helaas niet beter...

Ik denk dat hij haar belt (wat we verder niet te zien krijgen) om het psychologische spel tegen die broer verder te zetten. Hij is op dat moment in de film al behoorlijk in de war. Als ze er vervolgens is en ze buiten gaan 'roken' probeert hij dit spel voort te zetten. Hij wil op dat moment niet terug naar Montréal, maar is in de war en voelt zich aan de ene kant aangetrokken door Francis, en tegelijk probeert hij hem ook een hak te zetten, omdat het wel echt een enorme lul is.

Dat zij komt lijkt me verder niet zo vreemd. Tom heeft haar gelokt door te zeggen dat hij terug naar Montréal wil en hij haar hulp daarvoor nodig heeft. Hij heeft waarschijnlijk verteld dat hij soort van gevangen wordt gehouden, met Francis als grote agressor. Dat zal ook de reden zijn dat Sara meteen naar een mes grijpt als Francis een agressieve houding aanneemt, omdat ze dus van Tom te horen heeft gekregen wat voor een persoon hij is.

Voor de rest is dat spelen met genre elementen denk ik juist een van de redenen waarom hij bij mij zo goed viel. De film is ook gebaseerd op een toneelstuk zag ik in de credits staan, en dat toneelmatige zie je ook terug in de film. Had daarnaast al verwacht dat de aanzwellende muziek voor irritatie ging zorgen bij veel mensen, maar ik vind het juist allemaal goed passen doordat het altijd met een soort van knipoog is, terwijl de emotionele impact toch ook wel behouden blijft. Karakters gedragen zich inderdaad meer dan vervelend, maar dat kon ik goed hebben binnen deze context van opzettelijke overdramatisatie en toneelachtige ontwikkelingen. Al vond ik Tom wel weer meevallen, ook omdat ik Dolan sowieso erg sympathiek vind.

Dolan balanceert hier regelmatig wel echt op het randje. Als Tom die door Francis mishandelde jongen op het eind in de werkplaats bij een tankstation ziet, was ik al bang dat het tot een confrontatie zou komen, wat er echt over zou zijn geweest. Nog steeds natuurlijk veel te toevallig, maar binnen de gedramatiseerde, bijna sprookjesachtige context viel het voor mij weer net goed. Daaraan vooraf gaat ook weer een scène (met de barman) die erg standaard is binnen het genrewerk. Dolan doet dit echter allemaal bewust en weet middels allerlei clichés, toevalligheden en twists toch een uiterst originele film te maken. Weet zeker dat deze elementen voor een hoop juist tegen de film gaan werken, maar bij mij werkte het wonderwel.

Overigens, vond het verkleinen van het beeldformaat tijdens en na achtervolgingen tussen Tom en Francis wel een opmerkelijke en vreemde stilistische keuze. Dat vond ik nou weer niet werken.

Ik denk dat we elkaar wel begrijpen. Als je er voor in de stemming bent kan het gespeel met het genre erg leuk werken (Hoe Tom ook echt het verhaal uit die barman moet sleuren, terwijl in de standaard scene de barman altijd uit zichzelf begint te pratenl dat was wel echt heel grappig bedoeld), maar op het moment dat je het niet grappig vind / niet vind werken of ongepast in de verdere context zoals bij mij, dan zijn al die knipogen en al die opzichtige/onrealistische manipulaties dus de doornen in het oog, wat bij een mooie en intrigerende film als deze dan misschien ook juist extra spijtig is.

Daar heb je denk ik zeker gelijk in. Soms wil ik nog weleens 'verblind door liefde' worden bij bepaalde films, waardoor ik allerlei potentiële zwakheden positief ga interpreteren. Dat maakt het vaak juist zo mooi, stemmingen en situaties waarin films wel of juist niet werken, al kan het ook gewoon nooit werken natuurlijk

Mijn eerste (foei) kennismaking met jeugdig talent Dolan. Het smaakt naar meer.

Dolan mixt allerlei filmgenres door elkaar, veelal met verve. Helaas duurt de film net wat te lang om het écht fris, leuk en interessant te houden. De serieuze toon gaat op den duur over naar een ietwat a-serieuzere toon (met de daarbijhorende non-realiteit) om vervolgens weer af te sluiten met diezelfde serieuze toon. Tja....typisch geval van jammer.

Wellicht is het zijn bedoeling hoor. Ik lees al dat andere mensen moesten lachen om bepaalde 'grappige' zaken; ik kon mijn lach niet meer onderdrukken bij de zoveelste potsierlijke Hollywood-muziekscore dat knalhard uit de boxen schal. De beste grap(pen) van de hele film als je het mij vraagt, terwijl anderen alhier serieus verwoorden dat ze de muziek fantastisch vonden.

Een regisseur blijkbaar die discussies laat opwaaien. Pretentieus in de goede zin van het woord?

Goede recensies allemaal hierboven, waar voor ieder wel wat over te zeggen valt. Dolan vind ik tot nu toe altijd interessant en vooral verrassen. Je vraagt je telkens af waar ie nu weer mee gaat komen en met Tom a la ferme heeft hij opnieuw een andere kant van zichzelf laten zien zowel als acteur en helemaal als regisseur. Wel heb ik met Dolan af en toe het gevoel dat hij graag experimenteert om het experimenteren. Dat kan leuke resultaten opleveren maar het kan ook al gauw artificieel en rommelig/chaotisch overkomen. Niettemin vind ik zijn werk wel altijd boeiend. Alleen plotmatig gesproken, waar heb ik in hemelsnaam naar zitten kijken (en dan bedoel ik vooral het personage Francis)? Naar een man die vanaf de 1e scene dat ie geïntroduceerd wordt al een beetje psychopathische trekjes heeft, en dat tegen het einde alleen maar meer dan waar heeft gemaakt? Zo kwam het op mij in ieder geval wel over.

En wat zou er toch in die brieven hebben gestaan..? In ieder geval reden genoeg voor Francis om ervoor te zorgen dat Tom alleen in huis wakker wordt..en iets zegt me dat die moeder ook iets achterhield. Vragen, vragen..

Een volwassen, complex, broeierig en sober psychologisch thrillerdrama dat de menselijke afgrond blootlegde en bij mij 'n tijdje bleef nagalmen. Een verhaal over over homo- en zelfhaat, leugens en de gevolgen daarvan, kwetsbaarheid, agressie en seksueel verlangen. De regisseur zorgde voor een onbewust werkende spanning. De sporadisch aanwezige humor was zwart van toon en de explosies van geweld kwamen voor mij onverwacht. Bovendien waren er een aantal scènes waarvan ik de betekenis niet begrepen heb, maar wellicht was die er ook niet.

N.B. M'n vierde Nolan film.

Dolan

Verschrikkelijk!!!!!!!

Klinkt goed!

Altijd genieten van Dolan. Het is niet direct de meest originele film, en ivm de vorige vond ik deze ietsje minder (jammer genoeg na continu verbetering in de eerste 3 films), maar alsnog is dit een hele sterke bevreemdende film geworden. Dolan verbreedt hiermee ook zijn perspectief als filmmaker, en dat is altijd prima wat mij betreft.

Weer veel goeie aparte scenes die continu een bijzonder sfeertje in stand houden en toewerken naar een redelijk warrige ontknoping. Gewoon een prima film weer.

Snel Mommy er maar achteraan doen lijkt me...

kleine 4*

Bijzonder gevalletje die Xavier Dolan 25 jaar oud en inmiddels 5 films op zijn naam geschreven en daar lijkt een stijgende lijn in te zitten, want waar "Laurence Anyways" nog wat zwabberde gaat het met zijn vierde film met mooie opbouw, Hitchcock-achtige spanning, een compleet waanzinnige psycho-broer naar een perfect einde, dat een flinke stoot in de maagstreek levert, om vervolgens tijdens de aftiteling ons weer warm welkom te heten in de veiligheid van de stad......brrr wat waren we blij hier uiteindelijk weer weg te zijn van die boerderij.

Redelijk tot goede film. De spanning tussen Tom en de broer van.... wordt sterk neergezet. Op ziekelijke manier kunnen ze niet met of zonder elkaar. De omgeving ziet er ook prachtig uit. Zo ook de muziek. Toch blijft er bij mij iets hangen dat het totaal plaatje niet helemaal overtuigd. Maar zeker geen slechte film hoor.

Perfect verwoord: je benoemt veel, maar geeft toch niets weg (; Een suspense die meer vragen oproept dan beantwoordt, zoals: Waarom zijn de bedden ineens aan elkaar geschoven?

Ik had trouwens niet direct door dat in spannende momenten het beeld langzaam 'geplet' werd. Pas toen de zwarte balken de helft van het scherm innamen dacht ik 'Hee, was dit net ook al, of..?' Net als bij Mommy vind ik dat gespeel met frames wel wat hebben.

Dank-je-wel!
Mommy heb ik nog altijd niet gezien, maar dat gaat eerdaags wel gebeuren.

Sterke, vasthoudende sfeer met leuke, ietwat cartooneske doch realistische personages. Heerlijk!

Matige film waarin een jongeman op bezoek gaat bij de familie van zijn zojuist overleden vriend. Nogal eentonig en langdradig. Tegen het einde worden de onderlinge verhoudingen tussen de personages pas boeiend. De eerste film van de jonge, talentvolle regisseur, schrijver en acteur Xavier Dolan die me niet kon bekoren.

Nou, eentonig en langdradig kan ik deze film nou niet bepaald noemen, integendeel zelfs. De spanning was af en toe om te snijden. Je kon gewoon aanvoelen dat er iets aan zat te komen. En dat kwam vaak met een dreun, zoals bij voorbeeld die scène in het maïsveld. Onvermeld mag natuurlijk niet blijven dat het acteerwerk van alle hoofdpersonen geweldig is, vooral dat van die psychopaat Francis. Ik zou zelfs bang worden als ik zo'n weirdo tegen zou komen.
Al met al een zeer goede thriller dus deze vierde film van Dolan, waarvan ik alleen zijn debuut nog niet gezien heb. Toch maar eens een keer de tijd voor nemen.

4,0*

Zou ik zeker doen! Ik vind al zijn films fantastisch, maar juist zijn debuut blinkt uit in puurheid en eenvoud.

Een aanwinst deze jonge cineast.
Vijfde die ik van hem zag. "Laurence Anyways", "J'ai tué ma Mère" en "Mommy" waren m.i. van iets hoger gehalte - of eerder persoonlijke plezierwaarde - dan deze "Tom à la Ferme", die toch weer - noblesse oblige - een bijzondere, erg te waarderen en inhoudelijke film is.
Vooreerst is er het bijzonder intrige dat je vaak voor verrassingen zet niet in het minst door het psychologisch spel dat zich ontplooit tussen de drie hoofdpersonages en gestalte geeft aan meerdere knappe scènes : de dansscène, de barmanscène, de scène waarbij Tom sexueel getinte details aan de moeder vertelt, de uitbarsting van de moeder tov de vermeende verloofde... en daarnaast zijn er de scènes - hierboven reeds voldoende aangehaald - waarvan ge u de juiste toedracht afvraagt. In dit opzicht, film die misschien wel een tweede visie verdient.
Beslist een zeer goede soundtrack en eigenlijk, naast de twee hoofdrolvertolkers, vond ik de moeder (Lise Roy) ook goed acteren, evenals Evelyne Brochu.

Deze was op tv en maar eens meegepikt. 'k wist niet echt wat te verwachten en vond het toch maar een speciale film. Een beetje een vreemd verhaal en weet niet echt wat ik er moet van denken.

De cast deed het wel prima en verder zag de film er prima uit.

Tja, 'k heb de film uitgekeken, maar hoef hem niet meer terug te zien.

Na het zien van deze film begrijp ik de vijandige reacties op Juste la fin du monde (2016) nog minder. Behoorlijk op elkaar lijkende films, in setting, in type personages, in de toneelmatigheid, in de dialogen. Men wist dus wat Dolan kon brengen.

Beide films moeten het voor mij vooral hebben van losse momenten. De scene bijvoorbeeld dat Agathe het doosje opent en met de vier deelt, dat is zowel stilistisch als inhoudelijk schitterend (de close-up van de moeder zelf met name, waarbij alleen de ogen scherp zijn). Helaas kan ik vaak niet zoveel met de personages die Dolan ons voorschotelt. Ook hier weer lijkt de schuld volledig op de schouders van de oudere broer te worden gewenteld, maar een goede psychologische inbedding hiervan ontbreekt.

Niettemin zit je de volle speelduur je ogen uit te kijken naar Dolans fratsen. Ook hoe hij mooie plaatjes soms verpest door net z'n voeten buiten beeld te laten ofzo, dat vind ik verfrissend. Niet die krampachtige mooifilmerij die soms wel wordt gepropageerd. Het gaat bij film om wat de beelden overbrengen en wat daarvoor het meest effectief is, niet of je elk frame als schilderij in je kamer wilt hebben hangen. Dit 'esthetisch verpesten' geldt bij Dolan ook regelmatig voor de toegevoegde muziek, die hij bijvoorbeeld zomaar kan afbreken.

Alleen Mommy nog en dan ben ik bij.

Herinnerde me eigenlijk niet meer goed dat deze qua toneelmatigheid zo op Juste la fin du monde leek, maar nu je het zegt... Hier vind ik het dan weer wel beter werken, omdat de 'film' dominant blijft.

Als je Mommy nog te gaan hebt, mag je jezelf gelukkig prijzen.

Ik prijs mezelf zeker gelukkig, en jou ook, want jij hebt z'n debuut nog te gaan en die haalt bij mij de hoogste waardering binnen z'n nog jonge oeuvre.

Op zich ben ik het inhoudelijk wel min of meer eens met alle bovenstaande positieve meningen. Één probleem: Ik geloofde het niet. Iemand schreef eerder 'op de rand', voor mij ging het er net over. Mijn eerste Dolan. Nog steeds benieuwd naar al z'n overige titels, want al zijn trailers, zonder één uitzondering, fascineerden mij.