Meningen

Poeh nee niet mijn film. Op bijna geen enkel vlak eigenlijk. De eerste tegenvallende Coen film die ik zie.

Waar ik Fargo en TBL erg goed vind, vind ik dit niet. De humor die me wel aansprak bij de twee netgenoemden, kon ik hierin absoluut niet vinden. Heb een paar keer een glimlach op mijn gezicht gehad maar daarmee hield het ook op. Denk dat het mede komt door de binding met de personages, die ik bij O brother absoluut niet had. Liep me aan het merendeel van de personages te ergeren. Wil niet automatisch zeggen dat de cast slecht speelde want dat is niet waar.

Het verhaal kon me niet boeien, vond het gewoon niks. Simpel zat. De muziek vond ik ook niks. Ben niet gek van die ouwe Amerikaanse plattelandsmuziek. De muziek moet de sfeer zetten, maarja dan krijg je al gauw een verpeste sfeer als je de muziek niks vind..

Nja grootste minpunt voor mij de personages dus en geen humor. Daarmee kom ik dan net boven een voldoende uit.

Apart dat ik zo'n groot verschil zie tussen Fargo, the Big Lebowski en deze. Denk zelf alleen wel te weten waarom.

Al langer op mijn to watch list van Netflix, maar maakt mijn verwachtingen niet geheel waar.

Dit is er gewoon zo'n een die je moet liggen. Mij ligt ie niet helemaal. De film is zeker behoorlijk knap gemaakt, een sterk verhaal, sterke regie en sterk acteerwerk. Maar dan het verschil in leeftijd tussen de 2 jongens waar het om draait. Die zouden met elkaar op de high school hebben gezeten. De ene is net 20 en de andere al 45. Beetje ongeloofwaardig maargoed.

De clou van het verhaal is best goed. Sfeer wil ik ook nog wel even benoemen, want dat heeft de film zeker. Mooie cinematografie: jazeker.

Maar zoals ik al aangaf, deze moet je liggen. Liep me vaak te storen aan het Koreaanse taaltje. Tja kun je niks aan doen.

Doe mij maar een andere, Amerikaanse misdaadfilm.

3.5* niet geheel goed gevallen dus.

Zitten genieten van Marlon Brano zeg. Wat kan die man spelen.

Opvallendste vind ik, dat voor een film uit 1954 hij totaal niet gedateerd aanvoelt. Komt dat omdat hij niet de thriller kant op probeert te gaan, maar meer de nadruk op andere dingen legt? Zoals het spel van Brando, cinematografie en noem het maar. Ik denk van wel. Voor mij voelde een film als Rear Window veel gedateerder aan, niks ten nadele verder van Rear Window trouwens.

Heb er 2 uur lang van kunnen genieten, deze film mag met recht een klassieker genoemd worden. Blij dat ik hem gekocht heb voor in mn collectie.

8.4

Aangeschaft en bekeken.

Niet meteen een film die ik aan zou raden, qua gangster-genre valt ie voor mij net buiten de boot t.o.v. Goodfellas, Casino, the Godfather 1&2 en Donnie Brasco. Waarom? Simpelweg omdat er te weinig in gebeurd. Het is een hoop gepraat, en ik vind hem gewoonweg te traag. De dikke 3 uren waren een aardig lange zit. Ook de muziek van Morricone kon me niet helemaal raken, waar hij het in de westerns juist wel voor mekaar krijgt. Dat fluitinstrument( vergeef me dat ik de naam niet weet) werd ik op een begeven moment wel flauw van. Voor mij was het verhaal ook nog niet helemaal goed te begrijpen. Jammer dat Joe Pesci zo'n klein rolletje had trouwens.

Sfeer, acteerwerk, sterke regie, en ondanks dat de 3 uren niet voorbij vlogen, zeker wel waardering voor deze film. Een meesterwerk wil ik het alleen net niet noemen.

Ja, als er dan eens in de zoveel tijd een nieuwe Tarantino uit komt moet je die wel op het witte doek zien.

Zo gezegd zo gedaan. Wat een ervaring was het weer. Uiteraard zijn al Tarantino zijn bekende concepten weer aanwezig: een heerlijke soundtrack, blote voetjes, shots vanuit rijdende auto’s en een climax waar je ‘u’ tegen zegt. Echter moet het gezegd dat het tempo lager ligt in deze film dan in Tarantino zijn meeste films. De sfeer, mede gevormd door de mooie plaatjes en muziek maken een hoop goed. Wat een plaatje.

Tijdens de film kwam het bizarre idee in me op dat dit weleens de eerste film van Tarantino kon zijn zonder keihard geweld. Hoe erg kon ik er dankzij de net benoemde uiteindelijke climax naast zitten.

Het acteerwerk kan ik niet onbespreekbaar laten. Brad Pitt deed me denken aan zijn rol in Inglorious Bastards en speelde goed. Het was naar mijn idee Dicaprio die de show stal. Wat een knotsgekke en heerlijke over de top rol zet hij neer. Lekker ook dat hij een vette kop kreeg na de 6 maanden sprong die de film maakte. Ik herkende hem haast niet terug. Met die vette kop gaat zijn verval als acteur nog meer samen, wat ook tot uiting komt in zijn alcoholisme en uitspattingen. Fantastisch, dit moet een van de betere acteurs van dit decennium zijn.

Margot ‘blij ei’ Robbie deed me niet al teveel in de film. Haar rol is wel onmisbaar en zorgt voor een rode draad binnen het typische Tarantino-verhaal.

Langzamere films maken kan Tarantino wel. Daar hij dit al liet zien in Pulp Fiction en The Hafefull Eight. Wel steekt deze er naar mijn idee met kop en schouders bovenuit en een nieuw bezoekje aan de bios ligt dan ook in het verschiet.

Misschien wel op naar de 5* voor dit plaatje.

Waar een herziening soms al niet goed voor is.

Het oog viel dit maal op een excellerende Jack Nicholson, de ene na de andere fijne bijrol, een sterk en mooi verhaal en een opbouw naar een climax waar je u tegen zegt. Waar deze climax me de eerste keer flink tegen viel, kon ik hem nu erg goed pruimen. Juist de betekenis kreeg de tijd om tot me door te dringen en liet me niet onberoerd achter.

Met recht een klassieker.

Met een Robin Williams filmtour bezig, op aanraden van mn oom deze opgezet. Opzich een heel aardig filmpje, maar het gaat op t eind toch de mist in.

Om positief te beginnen acteert Williams wel fantastisch. Zet ongekend goed een gekwetst figuur neer. Ook alle medespelers houden goed stand, maar Williams speelt ze weg.

Lekker sfeertje, en een verhaal waar je veel uit kan halen. Want het concept is sterk. Maar de uitwerking ervan gewoon minder. Het einde beviel me niet. Ja hij fotografeert t stel alleen maar om de vader te plagen die zn gezin verwaarloost. Dit einde had zoveel meer impact kunnen hebben. T blijft een beetje braafjes..

Williams zn prestatie zorgt voor een dikke voldoende.

Wat een verassing werd dit. Klein meesterwerkje dat bij herziening kans heeft op puntverhoging. Ja dat weet ik nu al.

Het verhaal heeft niet bar veel om het lijf, maar is vermakelijk. Heb niks tegen wraakfilms. Het verhaal nodigt uit om omheen gebouwt te worden. Dit gebeurd door de nadruk meer te leggen op andere zaken. Want wat heeft deze film een bijna onge-evenaarde sfeer zeg.

De muziek, de neon lampen in de Bangkokse achterbuurten en het lekker expliciete geweld dragen er allemaal aan bij. Refn, dit heb je echt heel knap gedaan.

Gosling is voor mij toch wel de held van de film. Sommigen vinden het zwak acteerwerk, ik vind het juist sterk. De scene waar zn zogenaamde vriendinnetje het jaste moet teruggeven.. Give me the jacket!!!! Geweldig.

Tot slot, hoe kan het dat dit hier en op IMDB zo laag scoort. Ik kan er met mn hoofd niet bij.

Goed in elkaar zittende film.

Begint al met de zeer goede openingsscene, waarin de slechterik Woody Harrelson meteen laat zien wat ie kan. Geniale vind blijft hij. Hoe energiek hij acteert en ook heel zijn uitstraling, ja ik hou er wel van.

Rest van de cast mag ook genoemd worden, Bale natuurlijk zoals altijd goed op dreef. Maar ook Casey Affleck, die ik een betere acteur vind dan zn broer, mag er zijn. Dan met name de scene wanneer hij ruzie maakt met zn broer Russel. Geweldig. Ook alle bijrolletjes, zoals Dafoe en Whittaker, zijn zeer goed gecast.

Zo nu en dan mis je in thrillers de sfeer, maar in deze absoluut niet. Je krijgt heerlijke plaatjes voorgeschoteld. Maar ook de muziek mag er zeker zijn.

Wat wel een klein minpuntje is, is het verhaal. Dat heeft namelijk niet zoveel om zn arm. Gewoon een simpel plot. Hoeft opzich niet veel aan veranderd te worden verder, maargoed simpel is het wel.

Heb er 2 uur lang van genoten, absoluut een om nog wel een keer te zien.