Meningen

Een studievoorbeeld van hoe je een toch redelijk goed verhaal-idee volledig kunt verneuken door: Slecht uitgewerkt scenario, acteerprestaties van soap-niveau, tv-film aandoende settings en fotografie, het ontbreken van een degelijke soundtrack en een regisseur die zelfs met Al Pacino de film nog niet kan doen redden...

??...Aftrekpartijen...Porno...?? Ga eerst de film toch maar eens zien...

Ik heb de film nu wel gezien, de versie met de gewraakte scenes (spoiler) (penis spuit bloed en verroeste schaar) en ik snap geen bal van al de herrie. Vergelijkingen met porno zijn gewoonweg belachelijk, en komen van mensen die nog nooit porno gezien hebben, of meer waarschijnlijk van sexueel gefrustreerde schijnheiligaards die zichzelf dagelijks in't geniep afrukken op de meest gore porno, maar zich in't openbaar zediger dan de paus willen voordoen.
Had ik tevoren al dat gedoe niet moeten horen, waren de scenes in kwestie me niet eens speciaal voorgevallen. Ze passen perfect in het verhaal, en al zijn ze expliciet (maar ook erg kort), ze vervullen toch een zekere symbolische en ook verklarende functie betreffende de mentale toestand van het vrouwlijk hoofdpersonage.

Voor wie de film nog wil zien, vergeet alles (indien mogelijk) wat je over de betreffende scenes (shots in feite, in totaal gaat het om zo'n 10 seconden film) hebt gelezen, ze zijn zo misleidend en te verwaarlozen dat je je filmervaring gaat vergallen met het wachten op de nog te komen "gruwelijke schokkende scenes", terwijl de echte horror van de film in de ontdekkingstocht van de donkerste kanten van de menselijke geest zit.

Al bij al een sterke film, die elke echte filmliefhebber zal weten te waarderen. (Stijl, fotografie, montage, soundtrack...) Maar er zijn er ooit al betere gemaakt ook. (8,4/10)

P.s. Zijn er nog mensen die tijdens het kijken soms spontaan aan David Lynch moesten denken?

ANTI-SPOILER: Dit is een auteursfilm, GEEN klassieke HORROR film of aanverwante!!!!

Het verhaal is niet bijster origineel. De regie, montage en muziek maken de film goed. De acteurs zijn echter van soap-niveau. Deze combinatie geeft een wat rare mengeling van klasieke horror, arthouse, en b-movie, met als resultaat toch een originele film, meer dan het bekijken waard.

Prachtige jeugdfilm voor kinderen en volwassenen die het vermogen van het kinderlijk verwonderd zijn nog niet verloren hebben, en van wie hun aandachtsvermogen nog niet verknoeid is door een overdosis aan "moderne" films, doordrongen van hypersnelle montages, zinloze en/of ongeloofwaardige actie scenes en schreeuwerige soundtracks.

Alhoewel ik voor ik begon te kijken geen idee had wat voor soort film dit was, of over wat het zou handelen, was het al vrij meteen duidelijk dat het eigenlijk om een jeugdfilm gaat. De personages, cartoonesk ten tonele gebracht; de leefwereld van Hugo (in feite toch niks meer dan een groezelige klokkentoren) in beeld gebracht als een wonderbaarlijke, mysterieuze plaats; en een arme wees als hoofdpersonage en held van het verhaal (kan het typischer?).

Toch ben ik als volwassene gefascineerd blijven kijken, want alles wat een cinefiel op technisch gebied kan boeien aan een film is hier ronduit schitterend, en tot in de detailles verzorgd. Alleen al de fotografie is zo ontroerend mooi dat het haast op zichzelf de gehele filmlengte kan boeien. En verder, al klinkt het afschuwlijk, is dit een educatief verantwoorde film (geschiedenis v/d film, de Gebr. Lumière en de eerste film, hoe worden scenes in de studio in beeld gebracht, tandwielentechniek, de grote oorlog, enz) en moet je er dus zijn om je kinderen te helpen duiden (klokken die je moet opwinden?). Al dit maakt het dus in feite meer een echte familiefilm.

Ik heb hem eerst alleen met mijn partner gezien, en een week nadien opnieuw samen met mijn kinderen (van 3, 6 en 9 jaar). Ik heb ze zelden met zoveel aandacht, zo gefacineerd en met zoveel verwondering naar een film zien kijken. Nog zeldzamer was het gesprek en de vele vragen, met het bijhorende opzoekwerk achteraf. (Waarbij ik dan zelf ook nog eens te weten kwam dat het verhaal van Georges Méliès zelf gebaseerd was op echte feiten; mij kwamen alleen de beelden en de tekening uit Le Voyage dans la Lune vaag bekend voor.)

Als volwassenen film vind ik hem reeds een dikke 4 waard, maar als familiefilm vind ik deze haast onovertroffen, en is minder dan 5/5 bijna niet te verantwoorden. Ik had al een enorm respect voor Martin Scorsese, maar met Hugo heeft hij nog maar eens bevestigd dat hij tot de grootste regisseurs aller tijden behoort. De geschikte man dus om Méliès nog eens naar de cinemas brengen.

Mensen toch, dit is een Tarantino film! Tarantino heeft één film gemaakt met de titel Pulp Fiction, maar dat zijn toch de hoofdingedriënten van al zijn al zijn films! Pulp EN Fiction, maar dan op een zo meesterlijk cinematografische manier gebracht, dat het grote kunst word.

Een ook veelvoudig verkondigde misvatting in dit forum is dat de film "over" W.O.II gaat. Natuurlijk gaat hij niet "over" W.O.II, het is namelijk FICTIE! Het is een verzonnen verhaal, waar deze keer nazi's, joden en Hitler en W.O.II in voorkomen, en that's it!.. Als je de film met andere ogen gaat bekijken en beoordelen, ben je mijns inziens erg verkeerd bezig. Of ga je elke western beoordelen als een verhaal over de Amerikaanse geschiedenis, elke gangsterfilm als een studie over de toenemende criminaliteit in onze hedendaagse maatschappij?

Ook discussies of dit verhaal realistisch haalbaar zou zijn of niet, zijn volledig misplaatst en doen niets ter zake. Dat ga je ook toch niet beginnen na een Batman of Superman film gezien te hebben??
Hoe haalt men het in hemelsnaam in het hoofd?

Is dit nu een goede film? Ik denk dat je hier, als kritisch filmliefhebber geen negatief antwoord op kunt geven. Alleen al op alle film-technische aspecten is dit weer tot in de puntjes verzorgd, en een karakter zoals Landa neergezet door een meer dan een Oscar verdienende acteerprestatie van Christoph Waltz levert reeds een voldoende op, ongeacht of je het verhaal en/of de stijl of van Tarantino lust. Ben je een Tarantino fan, dan vindt je dit zonder twijfel een goede film.

Is dit een goede Tarantino? Dat is natuurlijk de interresantste vraag. De minder goede punten zijn voor voor mij het scenario. Over het algemeen weer erg sterk, maar ik vind dat Tarantino het zich soms wat makkelijk heeft gemaakt in de (voor hem zo typische) verrassings wendingen/plotjes. Meestal komt het er op neer dat er iemand sterft waarvan je (het in een andere film) niet zou verwachten. (Wanneer soldaat/ster Fredrick Zoller tijdens de premiere een bezoekje bracht aan Shosanna in de projectie kamer vond ik bv. wel erg makkelijk en er wat met de haren bijgesleurd.) Ook het feit dat er twee aanslagen, onafhankelijk van elkaar, op hetzelfde doel werden gepland, was een erg veelbelovend scenario-puzzel gegeven, dewelke uiteindelijk op niets interresants uitdraaide. Tsja, of je moest twee met machinegeweren schietende undercovers op een opgesloten, voor het vuur trachtende te vluchten massa nazi's, terwijl er ook nog enkele bommen ontploffen, een geniale afwikkeling vinden. Ik vond het zelfs te dwaas om hylarisch te vinden.

Ik vind wel dat Tarantino het zichzelf niet makkelijk gemaakt heeft om zijn verhaal in deze context te plaatsen. Blitse, scherpe, grappige dialogen en hippe scenes onder marginale onderwereldfiguren lijken me makkelijker te schrijven dan voor SS'ers en soldaten op een undercover missie in de jaren '40.
Vandaar misschien dat ik hier zo direct toch nog geen "klassiekers" in zie dan sommige ondertussen legendarische scenes/dialogen uit Pulp Fiction of Reservoir Dogs.

En dan is er natuurlijk nog Brad Pitt, die hier niet het personage van Lt. Aldo Raine neerzet, maar van Clark Gable die Lt. Aldo Raine aan het spelen is. Weer een grensgeval tussen kitch en meesterlijk geniaal...

Ondanks enkele minpuntjes in vergelijking met zijn eerder werk, toch weer een meesterlijke film van Tarantino. Ik heb hem nog maar één keer gezien, en momenteel vind ik hem minder dan Reservoir Dogs en Pulp Fiction, maar sterker dan de Kill Bill's. Natuurlijk kan dit bij meerder keren bekijken nog veranderen, want zo'n film is het ook wel weer, eentje om op DVD te hebben en regelmatig nog eens likkebaardend terug te zien.

Zo'n twintig jaar geleden heb ik ooit Abel eenmaal gezien, en verschrikkelijk veel van genoten. Sindsdien heb ik de naam Alex Van Warmerdam nooit meer uit mijn hoofd verloren. Maar ondertussen ook niets meer gezien van hem. Gemakkelijk zijn zijn films niet te vinden (ik verblijf reeds meer dan tien jaar buiten de Benelux), maar nu heb ik eindelijk met een tweede Van Warmerdam kunnen kennismaken, deze dus, "De noorderlingen". Wat zou ik graag Abel nog eens terug zien, want na 20 jaar heb ik natuurlijk wel een andere kijk op de dingen, en ben ik natuurlijk ook veel van de film vergeten. Maar met de nog overgebleven herinneringen en vol verwachting aan De noordelingen begonnen.

Schitterende setting, leuke karakter-types, over het algemeen goed acteerwerk, leuke gebeurtenissen, fantastische fotografie. Ja, zelfs de soundtrack (of het bijna ontbreken ervan) beviel me erg goed.

Wat me bij deze echter tegenviel is dat je niet echt emotioneel betrokken geraakt bij de karakters, je geeft er gene ene moer om wat ze overkomen of gaan overkomen. Je zit erbij, nu en dan met een spontane glimlach, te bekijken welke veelal absurde gebeurtenis de volgende al dan niet aburdere gebeurtenis zal opvolgen. Ondertussen gelukkig wel genietend van de eerder aangehaalde kwaliteiten.

Toch wel een gemis in deze film, dat ik meen bij Abel niet gehad te hebben. Toch is deze film voor elke echte liefhebber van de zevende kunst een parel, en Alex Van Warmerdam blijft voor mij veruit de meest interessante Nederlandse filmmaker. Ik kijk al uit naar "Ober" die ik hier nu heb klaarliggen, om met smaak te verorberen. Een "Van Warmerdam", samen met verse maatjes en jonge Gouda het lekkerste dat Nederland te bieden heeft, volgens deze bescheiden vlaming.

Schitterende film! Ik had niks voorkennis betreffende deze film, alleen bekeken omdat ik een grote fan ben van de films van Milos Forman. Moet gezegd, van degene die ik reeds bekeken heb, en dat zijn ze belange allemaal niet. Ik kijk er vooral naar uit om ook zijn eerste, nog in Tsjechoslovakije gemaakte films te ontdekken. Maar wat ik totnogtoe van de man gezien heb dat in Hollywood is geproduceerd, allemaal grote klasse. Daar zijn natuurlijk de kunstwerkjes waar het bijna iedereen over eens is zoals "One Flew Over the Cuckoo's Nest" en "Amadeus", maar ook een naar mijn mening sterk onderschatte parel als "Goya's Ghosts" en het voortreffende "The People vs. Larry Flynt". Zelfs "Hair", als zijn bijna laagst genoteerde film op IMDb haalt toch nog een score van 7,1!
Deze Ragtime uit 1981 krijgt van mij een ere-plaatsje naast Cuckoo's Nest en Amadeus! Zoals we van Milos gewoon zijn is alles op de scene tot in de perfectie uitgewerkt. De kostuums zijn schitterend, de decors levensecht, het camerawerk perfect. Het begin van het script is een huzarenwerkje. Het eerst uur van de film word je meegezogen van de ene gebeurtenis naar de andere, door een fantastische montage, uitstekende acteer prestaties, en intrigerende personage's. Je hebt geen idee waar deze film naartoe gaat, waar, of welk het verhaal is waar het uiteindelijk om zal draaien. Het begint zowat met drie verhaallijnen, die beetje bij beetje mooi in elkaar vallen en ons zo bij het hoofd-thema van de film brengen. Vanaf dit punt gaat de film een wat klassiekere weg op, maar dan ben je al zo meegetrokken in de gebeurtenissen dat de spanning het reeds moeilijker maakt om ook nog oog te hebben voor de meer filmtechnische details, een tweede keer bekijken is de boodschap!
De eindplot is aardig uitgewerkt, met een (spoiler)onverwacht einde dat natuurlijk eigenlijk toch wel te verwachten was.

Ik heb deze film gezien zonder enige voorkennis, en ik ben 80 minuten van de planeet geweest. Nog nooit zoiets gezien. Visueel sterk, perfecte soundtrack en onweerstaanbaar grappig. Alleen al voor de originaliteit verdient dit een dikke vier. Prachtig hoe die vier totaal verschillende animatie stijlen en de twee muziekgernes die bijna 100 jaar uit elkaar liggen tot zo'n sterk geheel worden gemixt.

Wat ik achteraf over de film en de making of ben te weten gekomen heeft mijn respect en bewondering alleen maar doen toenemen. Hoed af Nina Paley!

Samen met Persepolis en Mary and Max is dit het beste wat ik de laatste jaren qua full-length animatiefilm gezien heb. A must see voor elke filmliefhebber. Omdat ik nooit een 5 geef aan films die ik niet meer dan driemaal gezien heb, momenteel een 4,5*

Een waargebeurd en sterk verhaal (spoiler), dat aantoont hoe absurd het is te proberen de mensheid in verschillende "rassen" te verdelen (lees meer hier), en erger nog, een hierop gebaseerd politiek systeem te handhaven.

Ondanks het sterke verhaal vond ik de film in zijn geheel niet zo sterk. De stijl is erg saai, de meeste acteurs konden me nooit echt overtuigen, waarschijnlijk mede in de hand gewerkt door de wat verkrampte dialogen en een onopvallende soundtrack (al zou je dit laatste niet verwacht hebben na de aardige opening) De fotografie is meestal wel okee, maar ook nooit opvallend. Kortom het geheel doet wat suf aan, niet veel meer dan een gemiddelde tv-film. Erg jammer ook dat, voor mij althans, de dramatiek niet over kwam. Dit is één van de weinige films gebaseerd op een waar verhaal, waarvan je achteraf denkt dat het in het echt nog veel erger, triester, moeilijker, emotioneler..., kortom, dramatischer moet geweest zijn. Een film van de gemiste kansen (Ik beeld me in wat bijvoorbeeld een Spike Lee met dit verhaal zou hebben gemaakt).

Al bij al blijft het natuurlijk een film met zoveel interresante ingrediënten (Zuid Afrika, apartheid, gevolgen van blinde bureaucratie en toepassing van absurde wetten, famiaal drama, onmogelijke liefde, enz.) dat er voor ieder wel iets zal zijn dat bijblijft. Voor mij was het bv. mijn eerste kennismaking met de "potlood test". Ik ben er nog niet uit, het is zoals met de mensheid zelve: Zo diep triest als wel hilarisch....

7,5/10

quote="FilipSTG": Alleen jammer dat er op hun drankprobleem veel te weinig wordt ingegaan (zo dronken ze ook tijdens hun "sessies").

Het is dan ook geen documentaire, maar een film gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Het feit is niet in de kijker gezet, maar ook niet doodgezwegen. Wanneer men haar in de rechtbank op de getuigenbank vraagt of ze van plan is iets te doen aan haar probleem, vraagt ze: "Aan de drank?". Hier en daar een Duveltje in een Belgische film is natuurlijk geen indicatie voor een drankprobleem. Daarom dat ik even verrast was met dat antwoord (Ik heb de zaak toen niet van dichtbij gevolgd).

Klassieke (van opzet) film, maar zeer sfeervol, met goede smaak gemaakt en zeer sterke acteerprestaties van de hoofdspelers. Over de accuraatheid van de feiten wil ik me niet uitlaten, dat doet er ook niet zoveel toe. Door de vermelding "gebaseerd op ware feiten" wordt je automatisch afschermd voor ongeloof bij het aanschouwen van een straf verhaal, en er dus makkelijker mee in getrokken. Bij mij was het alvast zo, en de volgende dag nog niet volledig uit het hoofd.... Zo hoort het!

Met momenten erg zwakke animatie, de personages bewegen en wandelen wel erg vreemd. Tante Sidonia, die ik in de boeken als een houten plank vind overkomen, lijkt van elastiek in de film, en Jerom die heel de tijd liep te slaapwandelen vond ik ook een afknapper. Maar het punt is, ik heb hem gezien heb met mijn kinderen van 6 en 4 jaar. Die schenen het erg leuk te vinden, vooral de 4 jarige, die moest meermaals hardop lachen.
Voor kinderen blijkbaar toch geslaagd amusement.

Deze film 15 jaar geleden gezien in een beter filmzaaltje in Antwerpen, en wat een ervaring! Ik was toen een beetje overrompelt, ik wist niet hoe mijn aandacht te verdelen tussen het intrigerende verhaal, met in het begin van de film de geniale casting joke als extra verwarrende factor , de prachtige fotografie/montage, de mooie modern gestileerde decors en de uiterst originele soundtrack. Nu, 15 jaar en evenveel filmervaring later, leek bij een tweede kijkbeurt de film en het verhaal heel wat eenvoudiger. Na een flashback gevolgd op de (gewoonweg supermooie) openingsscene, word het verhaal, buiten enkele droomsequenties, gewoon cronologisch verteld. Het verwarring zaaiende effect van de casting joke was bij de tweede zit natuurlijk verdwenen, en van een overrompeling was dan ook geen sprake meer. Toch nog erg genoten van deze film, die zelfs na 15 jaar nog steeds erg avant-garde en origineel overkomt. Zou een cult - klassieker moeten zijn (geworden), maar daarvoor is misschien alles net iets te braaf. Gekruid met een beetje Tarantino specerijen had dit waarschijnlijk anders uitgedraaid.

Zelfde ervaring hier, na 20 jaar. Toch een oude saaie geworden? Of slaagt dit soort humor gewoon beter aan bij jongeren?

Een pluspunt voor de decors, settings en de keuze voor het a-commercieële, maar zeer goed passende zwart/wit.

Een minpunt voor het geschreeuw van Gene Wilder, dat mij bij momenten echt irriteerde. Toen ik jonger was vond ik nochthans die theatrale hysterie juist een van de grappige punten geloof ik.

Not only times, but also people change...