Genre/Thema Challenge

36. Rare Exports (2010) - Horror (IMDb) - 84 m. (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 30/12 - 2 p (tot: 97 punt)http://media.cult-labs.com/titles/screengrabs/2011/10/09/1_kuolemanlaakso_full_jpg_800x600_q93.jpgRedelijk tussendoortje, al had ik er wat meer van verwacht. Het is een film die van "Krampus" en de Kerstman één personage maakt. Een soort van legende over het ontstaan (of beter gezegd de vondst) van de Kerstman, maar als een gemene variant ervan. Ik miste een beetje de humor en het middendeel werd mede daardoor nogal langdradig. Op den duur raad je wel waar het naartoe gaat, maar dan duurt het nog een hele tijd voor we er zijn, en dat was wel jammer. Weer een voorbeeld waaruit blijkt dat je niet zomaar een short (Rare Exports Inc., 2003) tot een film van een volle lengte moet rekken, daar is toch wel meer voor nodig. Ondanks dat niet onaardig, maar kon wel beter. 2,5*

37. It's a Very Merry Muppet Christmas (2002) - Fam. - 85m (1p) - FTV (1p) - 194st (1p) - 30/12 - 3p (t: 100p)http://basementrejects.com/wp-content/uploads/2013/12/its-a-very-merry-muppet-christmas-movie-moulin-scrooge-rouge-gonzo.jpg

Niet helemaal geslaagd. Wanneer ik een kerstfilm opzet dan verwacht ik een fijne warme kerstsfeer, en deze film is zeker gedurende de eerste helft het tegenovergestelde. De film is nogal neergeestig en dat verwacht je niet bij een muppetfilm. Het is een niet helemaal geslaagde muppetvariant op It's a Wonderful Life (1946), als parodie daarop zijn er wel wat gemiste kansen. De cast vond ik ook niet helemaal bij hun personages passen, zo lijkt Whoopi Goldberg mij meer geschikt om de rol van de engel te spelen dan de rol van God. Ook de humor was aan de karige kant. Een groot verschil met het geweldige A Muppet Family Christmas (1987) waar je wel een vrolijke kerstsfeer, een snel tempo en een hoge grapdichtheid vindt. 2,5*

38. Pan (2015) - Familie - 111 m. (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 30/12 - 2 punt (totaal: 102 punten)http://www.manuelvazquezonline.com/wp-content/uploads/2015/10/pan-warner-bros-poster.jpgAardige meevaller. Door de relatief lage score had ik 'm veel slechter verwacht. Het is een leuke avontuurlijke film geworden met prachtige beelden, vooral daar ligt de kracht van deze film. Peter Pan als sprookje heeft me nooit aangesproken, ik begrijp dat de professionele critici de film afkraakten omdat het teveel afwijkt van het originele verhaal. Eerlijk gezegd vind ik dat een beetje flauw, het is juist een originele variant op dat verhaal (zogenaamd een prequel) en dat is toch veel beter dan de zoveelste identieke verfilming. Pan is een prima avontuurlijke en vermakelijke jeugdfilm. Richting de 3,5*.

Het is je gelukt arno74

Volgende maand doe ik het sowieso rustiger aan, geen vakantie meer en muziek/actie zijn geen favorieten, al bevallen muziekfilms me juist heel goed en was ik vroeger een echte fan van actiefilms. Ik bewaar mijn kruit voor de fantasy- en de drama-challenges .

Ik heb precies het zelfde. Al ben ik nooit liefhebber van musicals geweest.

Haha ik ga de bovenste drie sowieso nog een keertje helemaal af of er niet gesmokkeld is inderdaad. 1 puntje zou wel eens verschil kunnen maken . Vergeet niet dat we nog tot morgenavond 23:59 hebben en niet tot vandaag 23:59

39. A Christmas Carol (1938) - Familie (IMDb) - 69 m. (1p) - FTV (1p) - 23 st. (1p) - 31/12 - 3 pnt (tot: 105 pnt)http://www.ruthlessreviews.com/wp-content/uploads/2015/11/christmas-carol-1938-cratchits.jpgEen vrolijke en korte vertelling van het A Christmas Carol-verhaal, het staat in schril contrast met de serieuzere Scrooge (1951) die ik onlangs zag. Nu begrijp ik ook waarom die versie op IMDb niet als familiefilm staat geregistreerd en deze wel. Hoewel Scrooge de betere film is, is deze gezien vanuit de vrolijkere insteek (met de overacting die daar wel bij past) ook heel aardig en meer geschikt voor een jeugdig publiek. Ruim 3*.

Tot morgen 17:59 toch? Als ik vanavond nog iets zie dan is het nog de vraag of ik het wel morgen voor die tijd nog kan registreren, heb zo mijn twijffels

Bij de Horror Challenge in de zomer deden we 23:59, maar ik zal het er wel Johan over hebben tegen die tijd

Zie dit bericht:

Alleen maar makkelijker voor mij (al moet ik zelf dan ook voor die tijd snel de laatste films kijken)

Ik zal vandaag geen film meer registreren (morgen verwacht ik ook niet), dus zonder registratie: alvast een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig 2017!

Iedereen een prettig, filmrijk 2017 toegewenst!

Ik pleur nog snel wat registraties online voordat ik m'n vrienden op ga zoeken

https://i.ytimg.com/vi/n8DOL4zBM_0/maxresdefault.jpg

Filmtitel, jaartal: Home Alone 2: Lost in NY (1992)

Speelduur: 120 min.

Genre: Komedie, Familie

Eigen score/beoordeling: 3*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 16e (115e )

Datum van kijken: 25-12

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 34 (289)

Recensie:

Wie deel één vermakelijk vond (ik reken mezelf wel tot die categorie), kan ook met dit tweede Home Alone-deel prima uit de voeten. Grotendeels een herhalingsoefening, maar de veranderde setting (New York) zorgt voor pluspunten. Deze film kijkt daarnaast weer prima weg, ondanks de speeltijd van nu twee uur. De combinatie van familiesentiment en humor werkt wederom. Wel moet gezegd dat het gedeelte met de twee boeven ditmaal wel over een wat lange tijdspanne werd uitgesmeerd. Been there, done that, was het gevoel dat mij daar enigszins bekroop. Ook de geforceerde Amerikaanse kerstgedachte lag er wat dik bovenop. Toch heb ik mij uitstekend vermaakt met het tweede deel van deze franchise. Gezien de scores laat ik het restant van de serie graag links liggen.

http://4.bp.blogspot.com/-pvmWbEfFNn8/VPRYsJqGGlI/AAAAAAAAKzM/1pJ5aBf9LnE/s1600/others.png

Filmtitel, jaartal: The Others (2001)

Speelduur: 101 min.

Genre: Horror, Mystery, Thriller, Drama

Eigen score/beoordeling: 4*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 17e (116e )

Datum van kijken: 25-12

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 36 (291)

Recensie:

Deze film was ergens halverwege toen ik me ineens een ongeluk schrok. Het 5.1-geluid stond namelijk zo goed afgesteld in de huiskamer, dat ik even dacht dat er echt een deur dichtsloeg in ons (deze dagen alleen door mij bewoonde) huis. Het is kenmerkend voor het waanzinnige sound design dat the Others mede vormgeeft. Sowieso vind ik het erg respectabel dat regisseur Alejandro Amenábar de score voor deze film zelf gecomponeerd heeft. Een herkenbaar thema ontbreekt, maar de (horror)sfeer die de muziek uitdraagt komt uitstekend tot haar recht in het lege landhuis dat dit metafysische plotje huisvest.

The Others is een prettig sfeerstuk, gevangen in een sterk scenario. In eerste instantie vond ik het verhaal wat beperkt, maar uiteindelijk blijkt dat de spaarzame informatie die je krijgt alleen maar ten gunste komt van een knappe twist. Sterke suspense dus. Dat de film de gehele speelduur weet te boeien, is vooral te danken aan het uitstekende acteerwerk. Nicole Kidman excelleert wederom (onlangs zag ik haar al schitteren in Dogville (2003)) en zet één van de sterkste rollen neer die ik van haar zag. De kinderen zijn perfect gecast, met name het jonge meisje. Fionulla Flanagan vult een belangrijke bijrol met verve in.

Ik kon het niet helpen dat ik na afloop moest denken aan The Sixth Sense (1999), maar liever zie ik The Others als een op zichzelf staande sublieme sfeerhorror, die uitblinkt in haar (sub)genre.

4*

https://downtownstpete.com/wp-content/uploads/2015/08/ItsaWonderfulLife.jpg

Filmtitel, jaartal: It's a Wonderful Life (1946)

Speelduur: 132 min.

Genre: Drama, Romantiek, (Family imdb)

Eigen score/beoordeling: 2.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 18e (117e )

Datum van kijken: 26-12 afgekeken

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 39 (294)

Recensie:

Een redelijk prettige kerstklassieker, die nauwgezet het Christmas Carol-format volgt. Mr. Potter is de lokale Scrooge, en ook een ghost of christmas past (zonder vleugels) is vertegenwoordigd. Het is jammer dat de vele dialogen me nauwelijks of niet wisten te boeien, mede omdat het verhaal zo conventioneel is. James Stewart zit daarnaast bij mij altijd vast in de paradox dat hij een begaafde acteur is, maar een onuitstaanbare persoonlijkheid heeft. Donna Reed is gelukkig wel een prachtvrouw, en brengt toch de nodige magie in het samenspel tussen de twee. De film heeft een aantal sfeervol geschoten scènes, en doet het ondanks de misschien te dik aangezette moraal goed met kerst.

In m’n oordeel ben ik wat harder. Met het verre van originele script had ik weinig en de speelduur had ook een goed halfuur korter gemogen. It’s a Wonderful Life is een terechte klassieker, maar mij deed dit zoete themawerkje toch minder dan van tevoren verwacht. Dat het einde ver over de top is, draagt daar nog eens extra aan bij.

2.5*

http://www.tasteofcinema.com/wp-content/uploads/2014/12/Suspiria.jpg

Filmtitel, jaartal: Suspiria (1977)

Speelduur: 98 min.

Genre: Horror

Eigen score/beoordeling: 4*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 19e (118e )

Datum van kijken: 27-12

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 41 (296)

Recensie:

Mijn eerste Argento.

Visueel is Suspiria belachelijk goed. De kleine led’s projecteerden het gehele kleurenspectrum achterop de muur, en Argento weet in cruciale scènes uitstekend met de belichting om te springen. Daarbij doet hij ook veel met spiegels en schaduwen. In combinatie met een ijzingwekkende score zorgt het voor een sterke spanningsopbouw, die Suspiria bij vlagen echt eng maken. Het sound design is misschien nog wel het meest angstaanjagend. Die constante fluisterstemmen bezorgde me de rillingen, en het hoofdthema is geweldig, maar even effectief is de film als het ineens angstvallig stil wordt en je weet dat onheil nabij is. Ook het klassieke production design en de vele nachtelijke scènes werken sfeerversterkend.

Minder enthousiast was ik over het verhaal. Dat was me uiteindelijk te miniem, met te veel aspecten die onderbelicht bleven en een climax die ver over de top ging. Argento gaat duidelijk voor stijl, want als hij het plot had willen versterken had hij de film gemakkelijk met een halfuur kunnen verlengen. De effectiviteit van zijn visuele stijl valt of staat er echter mee dat er niet te veel herhaling plaatsvindt, waardoor de mise-en-scène indruk kan blijven maken. Dat lukt nu, dus ik denk dat Argento voor een optimaal cinematografisch resultaat de juiste keuze heeft gemaakt.

Eén van de best gestileerde horrors die ik zag.

Goede 4*

http://www.indiewire.com/wp-content/uploads/2012/06/youve-got-to-be-fucking-kidding-me-5-things-you-might-not-know-about-john-carpenter-the-thing.jpg

Filmtitel, jaartal: The Thing (1982)

Speelduur: 108 min.

Genre: Horror, SF

Eigen score/beoordeling: 1.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 20e (119e )

Datum van kijken: 29-12

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 43 (298)

Recensie:

The Thing is een horrorklassieker die ik graag nog eens wilde zien, met name vanwege haar status en de alom uitgesproken waardering. Voor mij bleek dit echter een grote teleurstelling.

Goed, op de momenten dat ‘het ding’ tevoorschijn komt, valt wel op dat er veel aandacht is besteed aan de vormgeving. De vergelijking met Alien dringt zich snel op, maar daarin was de ranzigheid veel beter gedoseerd, en ging ze gepaard met sterkere spanningsopbouw. The Thing vond ik vooral veel te bombastisch, en wel heel duidelijk gemodelleerd naar het expressionistische schilderij ‘de Schreeuw’ van Edward Munch. Conceptueel prima, begrijp me niet verkeerd, maar verder laat het me volledig koud.

Nee, deze film moest het eerder hebben van haar sfeer. Een prima setting (al werd het minder naarmate ze geïntroduceerd en geheel bekend was) en een karakteristieke score van Ennio Morricone (al vind ik deze veel minder memorabel dan o.a. zijn westerns).

Verder vond ik er gewoonweg vrij weinig aan. Kleurloze personages, een (te) beperkt scenario en vooral een vrij spanningsloze en saaie plotverloop. Jammer, maar dit was dus duidelijk niet mijn type klassieker.

1.5*

http://www.nadacomercial.com/wordpress/wp-content/uploads/2012/02/el-orfanato.jpg

Filmtitel, jaartal: El Orfanato (2007)

Speelduur: 105 min.

Genre: Horror, Mystery, Drama

Eigen score/beoordeling: 3*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 21e (120e )

Datum van kijken: 29-12

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 45 (300 )

Recensie:

Een combi tussen the Elephant Man, The Others en Insidious, die het vooral moet hebben van haar sfeer.

En die sfeer is er ook wel, met name door een sterke score (en idem geluidseffecten) en een klassiek en haast idyllisch production design. Qua verhaal is het echter wel minder; ik miste originaliteit en een stukje spanning. De beste stukken van de film zijn het begin en het einde. Daartussen vond ik het bij vlagen vrij matig.

Nu goed, Bayona betoont zich wel een goede regisseur in dit debuut. Coherent en sfeervol geschoten. Ik ben benieuwd naar ‘a Monster Calls’.

3*

https://media.giphy.com/media/SHD0OEKz0UxBC/giphy.gif

Filmtitel, jaartal: Funny Games (1997)
Speelduur: 108 min.
Genre: Psychologisch(e) thriller/drama. Horror, tsja... Horrorscenario
Eigen score/beoordeling: 4.5*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 22e (121e )
Datum van kijken: 30-12
Aantal punten: 2 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 47 (302)
Recensie:

Misselijkmakende film. Maar daarmee tegelijk ook ijzersterk. Michael Haneke schotelt je meer voor dan alleen een horrorscenario: niet alleen spelen de twee antagonisten met een drietallig gezin in een vakantiehuis, Haneke speelt ook met jou. En omdat ik er na het kijken nog niet volledig uit was hoe, liet Funny Games me in een verwarrende mengelmoes van emoties achter.

De openingsscène is een voorbode van wat komen gaat. Man-en vrouwlief raden tijdens hun autotrip naar een afgelegen vakantiehuis titels van klassieke muziekstukken, als Haneke de credits plotseling laat interveniëren. De geluidsband bevat het meest onuitstaanbare gekrijs dat ik in lange tijd heb moeten aanhoren. Contrast ten top: materie vs. antimaterie.

In het vervolg blijft de film voortbouwen op een haast ongrijpbare dosis waanzin en bewust aangedikt contrast. Nooit wordt duidelijk waarom de twee antagonisten doen wat ze doen, maar het is ook nooit Haneke’s insteek dat je dat te weten komt. Arno Frisch verwoordt het heel scherp, in mijn parafrase: jullie willen dat er een plot is dat zin heeft, dat ergens naartoe gaat, (maar dat komt er niet…). Door opzichtig te knipogen in de camera en een paar keer de vierde muur te doorbreken creëert diezelfde Frisch daarnaast een nare vorm van betrokkenheid, waarop ik als kijker bij deze film helemaal niet zat te wachten. Ik werd me er bewust van dat ik geneigd was me te gaan identificeren met de twee antagonisten, en de rollen zelf om te draaien. De antagonisten worden ineens protagonisten. Misschien incorporeerde Haneke daarom ook wel bewust een zwakke, passieve vader…

Als je denkt alles gehad te hebben, laten de scène met de afstandsbediening en de laatste dialoog tussen Frisch en Giering je twijfelen aan de echtheid van het verhaal zelf. Is het immers niet zo dat in films de grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagt? En zo wordt Funny Games metafictie op een hoog niveau, en daarmee veel meer dan alleen een sterk psychologisch drama.

Want laten we wel wezen, ook op dat vlak scoort dit werk. Het acteerwerk van alle betrokken spelers is uitstekend. Het meest onder de indruk was ik van Susanne Lothar en Ulrich Mühe in de long take na de dood van de jonge Georg. Dat brengt me direct ook bij het camerawerk. Al snel viel op dat een belangrijk handelsmerk binnen de cameravoering de opwekking van suggestie was. Op cruciale momenten draait de camera weg of genereert ze een dode hoek, waardoor ik als kijker maar bleef gissen naar de exacte gruwelen die zich voltrokken. Wat dat betreft sluit de cameravoering goed aan bij de rest van de film. Belangrijke vragen (waarom vertrekken de twee jongens halverwege de film? Fictie of werkelijkheid? Is er nog ergens orde te ontwaren in deze willekeur) bleven onbeantwoord, óf ik was te verwonderd om de antwoorden te ontwaren. Het idee dat Haneke me een loer heeft gedraaid overheerst, en dat zorgt weer voor waardering.

Geen prettige film, maar nog steeds een klein meesterwerk. Wat a Clockwork Orange in een kwartiertje deed, smeert Funny Games uit over een beklemmende (kleine) twee uur.

4.5*

http://4.bp.blogspot.com/-iwTLzH47ciE/VDsTKTx5k3I/AAAAAAAAcbA/-CFLG0vLRe4/s1600/screenshot_01.png

Filmtitel, jaartal: Twin Peaks: The Missing Pieces (2014) - IMDb

Speelduur: 92 min.

Genre: Drama, Mystery, (Horror..)

Eigen score/beoordeling: 3*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 23e (122e )

Datum van kijken: 31-12

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 49 (304)

Recensie:

Feature film met extended en deleted sequenties uit Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992) (link naar mijn recensie). Leuk om te zien, vermakelijk ook wel, maar beperkt memorabele scènes als je het vergelijkt met de film. Vrij fragmentarisch (logisch ook natuurlijk) geheel, waardoor je er nooit geheel inkomt. Maar als fan v/d serie was dit wel een must-see.

#25. Oculus (2013) - RW - 104 minuten - 798 stemmen - 31 december 2016 - 1 punt (Totaal: 66 punten)

http://www.supercalifragilistic.be/wp-content/uploads/2014/04/130856.jpg

Dit is zo een film die wellicht bij iedere kijkbeurt in mijn achting zal stijgen. De film geeft een tijdje het idee dat het iets psychologisch zou kunnen zijn. Vooral Tim weigert eerst te accepteren dat de spiegel de oorzaak is van de ellende die hij en zus Kaylie hebben meegemaakt als kind. Schitterend hoe de spiegel er in slaagt om hun helemaal gek te maken, dingen laat doen die zich zich niet meer herinneren of doen denken dat ze iets helemaal anders hadden gedaan. Knap hoe heden en verleden voortdurend met elkaar afwisselen en op momenten duidelijk samenkomen en in elkaar vloeien. Sterke acteerprestaties vooral van het meisje dat de jongere versie van Kaylie speelde (Annalise Basso). Een film die bewijst dat je met atmosfeer en mindfucks op mij meer indruk kan maken dan de formule jump scare en actie feestjes van James Wan.

#7 - Wizards of Waverly Place: The Movie (2009) - Avontuur/familie - 98 minuten - 90 stemmen - FTV - 31/12/2016 - 3 punten (subtotaal: 20 - totaal 111)

Bijzonder pover verhaal, geen humor, geen spanning, en zeer matig, vaak nogal theatraal acteerwerk.

Visueel oké, special effects meestal wel goed te doen, maar dat is het dan ook. Minder zou Disney onwaardig zijn.

Vanuit m'n hart geef ik deze 1*, ik vond er echt niks aan.

Maar:

98 minuten lang ging door m'n achterhoofd de vraag naar welk publiek deze film zich richt. Zeker niet naar volwassenen, en evenmin naar de leeftijdsgroep van de hoofdpersonages (15,16,17,...: ik kan me moeilijk voostellen dat die zitten te kijken naar een film over toverstaafjes waarmee je vanallesennogwat kan doen).

En misschien moet je dan zoiets proberen te beoordelen vanuit de blik van doelgroep; en die schat ik zo een jaar of 12...

Heel moeilijk, m'n ratio gokt op 2,5*.

In elk geval: kinderfilm, geen familiefilm.

#26. Quella Villa Accanto al Cimitero (1981) - RW - 87 minuten - 169 stemmen - 31 december 2016 - 2 punten (Totaal: 68 punten)

http://crypticrock.com/wp-content/uploads/2016/04/house-by-still-5.jpg

Dankzij joolstein heb ik mijn best gedaan om deze toch nog te herkijken bij deze challenge om eens te zien of ik die gaten die hij zag kon invullen. Laat me zeggen dat een tweede kijkbeurt enorm heeft geholpen. Hoewel de kleine Bob nog steeds vrij irritant is, heb ik deze keer niet de Engelse dub gekeken en nou dat scheelt toch wel. Bob heeft een veel minder zeurderige stem hierin. Het verhaal vult niet alle dingen in, zoals het mij onduidelijk blijft hoe en waarom Freudstein uiteindelijk is veranderd in een zombie. Het leek me vrij duidelijk dat hij ging doden en het vlees en bloed van de slachtoffers nodig had om in leven" te blijven. De babysitetr had inderdaad iets vreemds over haar met die spookachtige ogen van haar. Ik denk dat ze een soort haat-liefdeverhouding had met het huis en dat ze misschien ook al babysitter was voor het vorige gezin dat er verbleef. Wat de oude dame en de kleine Mae betreft. Ze zijn beide geesten. Mae heeft al van in het begin een band met Bob, waardoor enkel Bob haar kan zien. Mae waarschuwt hem meerdere keren. En hoewel het lijkt dat Bob kan ontsnappen op het einde, valt hij ook ten prooi aan Freudstein zoals Mae en haar moeder (de oude dame). Uiteraard kon zij niet zomaar even hem uit het graf lichten. Bob wordt dus een geest en is nu voor altijd samen met Mae en diens moeder en kunnen hun taak verder zetten om andere mensen te waarschuwen voor het gevaar in het huis moesten er andere mensen er willen gaan wonen. Freudstein is de vader van Mae en echtgenoot van de oude dame.

Iedereen is met vuurwerk bezig en ik ben hier lekker Suspiria aan het (her)kijken met de speakers op 100

Ja, ben ik blij dat de regels omtrent het afsteken van vuurwerk redelijk streng zijn. Uiteindelijk dient het toch nergens toe. Zo meteen nog een filmpje registreren

#27. The Wizard of Oz (1939) - RW - 102 minuten - 968 stemmen - 31 december 2016 - 1 punt (Totaal: 69 punten)

http://cdn1.themovienetwork.com/sites/themovienetwork.com/files/wizardofoz_0.jpg

Het was een goed idee om deze te herbekijken vlak voor oud op nieuw. Deze film is dan wel geen jeugdsentiment voor mij, oubollig als hij is op bepaalde vlakken staat ie nog steeds als een huis. Ik ben altijd een liefhebber geweest van het Oz verhaal en dat helpt mee. Ach, ik ga er niet te veel woorden aan vuil maken, Voor de tijd toch best indrukwekkende effecten, prachtig kleurgebruik eens Dorothy en Toto in het land van Oz binnenstappen. Leuke karakters die ik een warm hart toedraag en fijne liedjes. Kortom ik vind het gewoon genieten van het begin tot eind met een mooie les/moraal op het einde.

doen !!! ik heb hem gezien via Netflix