Whiplash (2014)

Hè hè, eindelijk eraan toegekomen om Whiplash is te gaan bekijken nadat deze film al meerdere malen was aangeraden door collega's en vrienden. Vanuit m'n muziek (drummer) achtergrond natuurlijk met extra interesse naar deze film gekeken.

De casting is prima in orde, beide hoofdrolspelers zetten een uitstekende prestatie neer. Bij J.K. Simmons kreeg ik echt flashbacks naar Viggo Mortensen in G.I. Jane. Oftewel een drill sergeant die op zijn eigen bizarre manier probeert zijn mensen beter te maken.

Ondanks dat jazz absoluut niet mijn genre is heb ik wel genoten van de muziek en van de sfeer die er werd neergezet. Heel gespannen, heel gestresst, heel herkenbaar ook. Ondanks dat ik niet alles even geloofwaardig vond (hoeft ook niet, blijft een film) heb ik me uitstekend vermaakt met Whiplash.

4*

8/10 (IMDB)

Heel intens. Geweldig hoe Whiplash op de emoties weet in te spelen. Simmons speelt fantastisch een ontzettende schoft, Teller speelt de geplaagde jonge muzikant met verve. Het verhaal is erg goed tot ontwikkeling gebracht en weten je helemaal mee te krijgen. Het zijn toch vooral de muzikale uitspattingen die de show stelen. Ik ben niet echt een heel groot liefhebber van Jazz, maar vind het hier passen en het ligt erg lekker in het gehoor. De drumsolo's zijn fantastisch en weten vooral veel adrenaline op te pompen. Vooral in de fantastische "faster!!" scene.

Wow... de gehele film vraag ik me af waar het naar toe gaat met deze twee. Dan lijkt op een gegeven moment de situatie realistischer te worden, waarbij de twee na een avondje bijkletsen op het punt lijken te staan om vrienden te worden. Het einde maakt zoveel goed in deze film.

Ik vind het lastig om hier iets over te schrijven zonder van de inhoud iets te verklappen. Ik denk overigens niet dat de film voor iedereen is weg gelegd. Tja... gewoon kijken en zelf interpreteren/ervaren.

top film.

Goed geacteerd, meeslepend verhaal, terwijl de Jazz-wereld me eigenlijk niet zo interesseert.

Ik vond de hoofdrolspelers niet cliche, maar juist geloofwaardig,

Eindscene briljant. Wel een open einde, daar kan niet elke primaat tegen

Een goede muziekfilm met goede casting. Heeft mij wel beroerd hoe ver iemand wil gaan in het bereiken van de top en datgene wat hem drijft. Bijna alle facetten komen aan bod.

Fikse tegenvaller. De muzikale aankleding is prima, maar qua plot en acteerwerk kon het mij niet bekoren. De personages missen elke vorm van diepgang en enigszins interessante plotlijnen worden direct weer afgekapt. Simmons' personage is een karikatuur, veel meer dan schreeuwen en schelden zit er niet in.

Alleen de laatste 20 minuten zijn al een prijskwotering waard en al zijn er in feite alleen maar de fel gemotiveerde drummer en de onhandelbare leraar in het verhaal, meer dan eens vliegen de vonken van het scherm en maakte ik wel de bedenking dat ge geen thriller nodig hebt om het spannend en boeiend te houden.

Puik camerawerk (close-ups) en natuurlijk de heel aparte vertolking van J.K.Simmons.

Een van de betere films die ik de afgelopen tijd gezien heb, en die ik ook aan heb geraden aan anderen. Het verhaal moet je echter wel liggen. Goed geacteerd, goed verhaal en meeslepend. zeker 4 sterren waard.

Ik heb er hier 350 leggen. De laatste jaren zijn veel Amerkaanse films gericht op pubers of op volwassenen die ook wel eens op Trump willen stemmen. Verbale geweld... ja, een Nederlandse remake zal het waarschijnlijk met wat minder doen maar je moet weten dat subtiliteit niet past in het kraam van een Amerikaan.

1 van de beter drama films van de afgelopen tijd, wat een film. Met de regisseur was ik nog niet bekend, maar zal deze nu zeker in de gaten houden en ook een combinatie van drama met komedie als in aangekondigd la la land, zal hier zeker gezien worden!

Het verhaal is simpel en staat zeer dicht bij de realiteit. Wie kent niet iemand die (of is wellicht zelf iemand die) tot het gaatje en daar voorbij ging om een doel te bereiken. De jeugdige Miles Teller staat op een punt in zijn leven dat hij in staat en gedreven is om zichzelf te bewijzen. Jong, met talent en een drang om dit niet net zoals zijn vader teniet te laten gaan.

Eenmaal bij de "elite" klas van J.K. Simmons beland, word Miles bespeeld als een harp. Simmons weet letterlijk het bloed van de jongen onder zijn nagels vandaan te spelen en haalt dit ook bij de kijker eronder vandaan. Wat een medelijden krijg je met de jongen. Tegelijkertijd ontstaat er ook frustratie; stop er gewoon mee, doe niet mee aan zijn spelletje! Toch gun je de jongen zijn glorie en waarder je het doorzetten.

Na het einde heb ik even sprakeloos naar de aftiteling en vervolgens de intro van de dvd staan staren. Allemachtig wat een geweldig einde, de vreugde was tastbaar. Zelf ben ik wel een liefhebber van muziek en dan niet specifiek in deze richting, deze "passie" is zeker niet nodig voor het kijken van deze film. Moet wel bekennen dat de film langs mij heen is gegaan en op aanraden van iemand anders thuis op het scherm is beland. Neem van mij aan, deze wil je niet langs je heen laten gaan. Top 10 materiaal, must see, 5 sterren.

Prima film. Ondanks het vrij simpele verhaal toch sterk en boeiend in beeld gebracht. De film is voorbij voor je er erg in hebt. Het mooie ook is dat het continue een herhaling van scenes is met een vrij voorspelbare afloop, maar waarbij je je totaal niet verveelt. De film doet wel erg denken aan een combinatie van Black Swan en het eerste gedeelte van Full Metal Jacket. De acteer prestaties zijn van hoog niveau. Aanrader. 3.5/4.0.

Sterke film die laat zien wat een nadelige, maar zeker ook positieve gevolgen het autoritaire gedrag van een leraar/coach kan hebben.

Het verhaal is vrij simpel, maar weet toch te boeien. Vooral de band tussen J.K. Simmons en Miles Teller is erg bijzonder. De scène in het jazzcafé in het bijzonder, zie je de haat-/liefdesband die de twee hebben en dat Simmons niet zozeer de bad guy is. Dat is ook het sterke aan deze film. Whiplash blijft constant onpartijdig en brengt beide motieven aan de orde.

Whiplash is een goede film die beter is dan de omschrijving van de film doet vermoeden. J.K. Simmons springt eruit met een geweldige acteerprestatie. Ik vind het wel jammer dat de film redelijk op de oppervlakte blijft en niet wat dieper ingaat op sommige zaken, zoals de oud-leerling die zelfmoord pleegt. 3,5*

Regisseur Damien Chazelle volgde zelf een opleiding als jazzdrummer. Terence Fletcher (J. K. Simmons) is deels gebaseerd op z'n eigen leraar, deels op jazzdrummer Buddy Rich, die als bandleider z'n muzikanten de huid vol schold. Fletcher probeert z'n pedagogische methode te verantwoorden met het argument dat fanatisme noodzakelijk is voor wie uit wil blinken. Toch valt het te betwijfelen of het uitschelden, beledigen, intimideren en mishandelen van leerlingen hen zal stimuleren. Het kan ook een omgekeerd effect hebben, zoals bij die leerling die zelfmoord pleegde. Bovendien ligt de nadruk te veel op de technische en competitieve kant van het drummen. De dirigent in Sä som i himmelen heeft een compleet tegenovergestelde opvatting.

Miles Teller drumde al twaalf jaar, maar moest omgeschoold worden van autodidactische rockdrummer tot jazzdrummer. Daarvoor moest hij z'n techniek helemaal veranderen. Natuurlijk speelt hij niet alles zelf en hebben ze soms een dubbelganger gebruikt. De scène met de bloeddruppels op het drumstel is wat overdreven. J. K. Simmons speelt zelf piano in het jazzcafé. De andere muzikanten zijn professioneel. Zij acteren ook niet slecht. Het gezicht van die twee drummers spreekt boekdelen wanneer Fletcher Neiman onder handen neemt. Een leukigheidje is dat de stem van de regisseur even te horen is. Hij, dus niet Simmons, roept "Tanner!" wanneer Neiman z'n partij kwijt is.

De muziek bevat een virtuoos showelement, maar het zijn ook mooie composities. Hank Levy's Whiplash, opgenomen door trompettist Don Ellis in 1973, staat in de onregelmatige maatsoort 7/4 en is dus ritmisch complex. Duke Ellingtons Caravan werd in 1961 opgenomen door Buddy Rich met een spectaculaire drumsolo. Helemaal in het begin krijgen we de versnelling op de snaardrum te horen die op het einde in Neimans extatische drumsolo terugkomt. Het is ongebruikelijk dat een solo deels gedirigeerd wordt, maar dat geeft aan hoe de twee hoofdpersonages elkaar vinden in de muziek - hun gemeenschappelijke obsessie waarvoor al de rest moet wijken. Het moment waarop de band terug invalt is geweldig. Daarna zou je nog een applaus en een nabespreking verwachten, maar eindigen op een climax is beter.

Ben ik de enige die de heroïek van het zogezegde kunstenaarschap over het paard getild vond? De rol van de leraar, die via de weg van de vernedering van zijn leerlingen betere artiesten probeert te maken? Nee, dat is achterhaald.

Andere dimensies van het ontluikende talent – een ontplooiing als mens, meer dan als ambachtelijke machine – miste ik, hoewel de eenzaamheid, het gevoel een missie te hebben waar anderen geen deel van kunnen uitmaken en de vanzelfsprekende offerbereidheid om aan alles te verzaken behalve aan dat ene, volgens mij wel realistisch zijn.

Eigenlijk moet ‘Whiplash’ het vooral hebben van de psychologie, niet van het zogenaamde portret van een kunstenaar, dat de film volgens mij te weinig is. Plotmatig en qua karakters een matig interessante rit, door Damien Chazelle evenwel goed verteld. Miles Teller en J.K. Simmons schuren echter tegen de overdrijving aan – hetgeen vermoedelijk een stilistische keuze op regisseursniveau is.

En de muziek, tjah, die is natuurlijk erg fijn. Hoewel echte jazz gaat om het soort vrijheid dat ik in deze film amper heb teruggevonden.

Wat mij betreft genietbaar, zonder de mijlpaal te zijn waar de film door sommigen voor wordt aanzien.

3*

Wat een gruwelijk goede film is dit. Het is tijden geleden dat ik zo'n goede film heb gezien, bepaalde herzieningen uitgezonderd.

J.K. Simmons en Miles Teller maken er samen een geweldig schouwspel van, wat mij betreft heeft Simmons hiervoor zeer terecht een Oscar gekregen.

Je voelt als kijker voor beide personages wel wat, zowel Andrew als Fletcher gaan over de scheef en aan beiden kan je geen hekel krijgen.

Het sterkste punt van de film is het moment waarop het lijkt alsof het allemaal zoetsappig zal eindigen, maar Chazelle met een geweldige twist de onderlinge strijd weer volledig laat opbloeien en uitmonden in een geweldig slot.

De enige reden dat ik hiervoor vierenhalve ster geef is mezelf een excuus geven om na de volgende herziening de film het volle pond te geven.

Dit is potentieel top tien materiaal. Chapeau!

Een eeuwige bijrolacteur als J.K. Simmons krijgt zelden het podium om een volwaardig hoofdpersonage neer te zetten. 'Whiplash' (2014) is al de moeite waard omdat het de acteur eindelijk eens op de voorgrond plaatst, in een rol die bij de beroepschagrijn past: als een diabolische muziekleraar. Zo een die zijn studenten krenkt, vernedert, uitscheldt, maar die even makkelijk hun wankele ego's voedt met (valse?) beloftes en onverwachte momenten van tederheid. Maar is Terence Fletcher een psychopathische manipulator of een gepassioneerde duivelskunstenaar? In handen van een mindere regisseur zou het makkelijk verworden tot een inwisselbaar psychologisch thrillertje rond een gemene mentor-figuur.

Zoals de gekmakende muziekfanaat Fletcher zelf zegt: 'There are no two words in the English language more harmful than "Good job." ' Regisseur Damien Chazelle weet echter met een perfectionistisch samenspel van beeld, editing en geluid een zinnelijke ode te zijn aan de jazz-muziek. Elk gekozen shot is als een trefzekere pookslag. Elke editing is als het ritme waarmee het visuele muziekstuk met beelden aan elkaar wordt geregen. Elk muziekinstrument klinkt is als een smaakvolle toegift voor de muziekliefhebber. Elke zweetdruppel of bloedvlek bij de student Andrew is als een teken van zijn zelfdestructieve worsteling, terwijl de mimiek van Terence Fletcher de tiener geeft of ontneemt waar hij zo hard voor knokt: die zuurverdiende waardering voor zijn talent.

Als fervent muziekliefhebber van alle genres keek ik uit naar deze film.

Ik ga niet beweren dat ik een jazz kenner ben maar heb er toch een portie ervaring mee.

Ik woon geregeld live optredens bij van bevriende Italiaanse muzikanten die zelfs op het Chicago Blues Festival hebben opgetreden en momenteel door Europa aan het toeren zijn.

Qua muziekbeleving overtrof de film toch mijn verwachtingen.

Acteerprestaties zijn top met een verdiende oscar en tal van andere prijzen voor J.K Simmons.

Ook Miles Teller had voor mijn part in de prijzen mogen vallen wetende dat hij de drumscenes zelf doet (hij drumt al sinds zijn 14).

Al bij al toch een ietsje overgewaardeerd en al blijft het natuurlijk film is het op sommige momenten toch onrealistisch.

Een leraar die klappen uitdeelt en met stoelen naar de studenten gooit kan toch onmogelijk zo lang op zo'n positie blijven. Al wordt hij er uiteindelijk wel op afgerekend. En zo zijn er nog kleinigheden maar ik ga niet muggeziften

Een film die zeker in mijn collectie komt en die ik ga herbekijken.

“Not quite my tempo.”

Whiplash blijft een ijzersterke film. De intensiteit die de film tentoonspreidt is waanzinnig en de regie van Chazelle is zo scherp als een mes. Chazelle heeft voor een kleinschalige aanpak gekozen en de camera zit dicht op de huid van de acteurs. Er worden weinig zijpaden bewandeld, en als dat al gebeurd (het vriendinnetje van Andrew, de vader) dan wordt dat gebruikt om de personages meer inhoud en diepgang te geven.

Fletcher is de brute muziekleraar die zijn studenten als een citroen uitperst om een nieuw muzikaal genie te ontdekken. Andrew is het nieuwe slachtoffer, maar gelukkig kiest Chazelle niet voor de makkelijke weg. Andrew is zelf namelijk ook redelijk onuitstaanbaar en alles moet wijken voor het grote doel, om één van de beste drummers ter wereld te worden. De muziekscènes zijn ongelooflijk knap gefilmd, en je ziet het zweet, bloed en de opoffering van het scherm spatten. Vooral de eindscène blijft geniaal met alle gekte, genialiteit en opgekropte spanning die tot een uitbarsting komt. J.K. Simmons en Miles Teller zijn briljant en samen met Chazelle vormen ze een drie-eenheid. Zonder één van de drie was Whiplash nog steeds een sterke film geworden, maar samen tillen ze de film naar de muzikale stratosfeer.

In één woord: "GEWELDIG"!!!

Een erg sterke film die wat parallellen heeft met bijvoorbeeld Black Swan van Aronofsky. Een film over doorzettingsvermogen en uiterste opoffering om het ultieme doel te bereiken. J.K. Simmons in de geknipte (bij)rol van een keiharde controversiële dirigent die over lijken gaat en niemand spaart als de perfectie benaderd dient te worden. Zijn stemmingswisselingen en mimiek zijn ongelooflijk, zijn autoriteit en aanzien onnavolgbaar. Je gelooft ook echt de rol van Terence Fletcher en dat maakt voor mij dat de film een waar hoogstandje is.

De stress en druk binnen de band is gigantisch hoog. Zo hoog dat het raar is dat er niet meerderen eronder bezwijken. De focus wordt voornamelijk gelegd op de drummers waartot het hoofdpersonage andrew hoort. De concurrenten hijgen letterlijk in zijn nek en staan onmiddellijk klaar om zijn plek in te nemen. Het doorzettingsvermogen tot bloedende vingers toe is grenzeloos. De wilskracht en opoffering evenzeer. En meer dan ooit besef ik - ik ben helemaal geen muziekkenner of "-liefhebber" - hoe fysiek uitputtend in dit geval drummen wel niet kan zijn.

De film heeft echter meer te bieden dan wat sadistische martelingen. Het samenspel tussen Simmons en Teller is van een erg hoog niveau en brengt geloofwaardigheid en stabiliteit aan de film. Het einde is dan ook geweldig. Maar de hele film blijft op niveau en is een aaneenschakeling van muziek naar muziek. Elke repetitie is een strijd, een gevecht waarbij de degens gekruist worden. Ook de rustigere momenten kwamen tot hun recht. Het is dan ook de scène in het jazzcafé die het meest zal bijblijven wanneer Fletcher meer duiding geeft over zijn dictatoriaal gedrag. Hij kijkt met lede ogen aan hoe de wereld van de jazz van het toneel verdwijnt. Hij tracht nieuwe genieën klaar te stomen om de wereld te veroveren en dat kan volgens hem enkel via keiharde training en (zelf)opoffering. Het is een interessante denkoefening voor de kijker: heeft die man gelijk of ongelijk? Zijn dergelijke methodes verantwoord? En hoe moeten we de collateral damage inschatten bij sommigen? En deze vraag kan je gerust doortrekken naar alle competitiegerichte thema's voor zowel jong als jongvolwassen ...

Hoe meer ik achteraf reflecteer over de film, hoe meer ik tot de conclusie kom dat een 4,0* eigenlijk te weinig is. Ik kan niet anders dan Whiplash een trapje hoger te plaatsen: 4,5* dus! Achteraf is het natuurlijk makkelijk, maar als je dit in goede banen kunt leiden als jonge onbekende regisseur, dan heb je de kwaliteiten om een grote te worden. En dit werd vorig jaar al bevestigd met La La land.

Goed.

Had deze film alleen gepakt aangezien hij goede ratings kreeg. Ook hoorde ik verhalen over "de beste film van 2014" dus ik gaf het maar een schot in de roos. En hij was ook goed.

Whiplash deed me erg denken aan Black Swan denken. Alleen vond ik deze wat realistischer, ondanks de soms erg strenge methodes van Simmons. Simmons speelt overigens ontzettend goed en Teller ook boven wat ik van hem gezien heb. Black Swan vond ik ook tegenvallen aangezien dat ook meer op waanbeelden had en deze blijft bij zijn verhaal.

Aan het begin vond ik hem een tikkeltje matig, een beetje basic. Maar als we kennis gaan maken met Simmons zien we opeens een heel ander deel. De film werd ontzettend boeiend en bleef boeien tot het eind. Overigens de eindscene vond ik wat kort, Is Nicole nog gekomen? krijgt Teller nu weer les van Simmons? misschien heb ik dit zelf gewoon gemist maarja

Goede film.

Een goede drama/muziek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Miles Teller en J.K. Simmons spelen goed...

Goed beeld, geen HD aanwezig, ivm Canvas...

Goed achtergrond geluid/muziek, geen Dolby Digital aanwezig i.v.m. Canvas...

Prima camera beweging...

There are no two words in the English language more harmful than "good job"

Whiplash was zo'n film die al een tijd op mijn verlanglijst stond. La La Land was een voor mij erg onverwacht succes en ik was wel benieuwd wat regisseur Damien Chazelle voorheen nog had gemaakt. Hij heeft echter niet zo'n gigantisch groot oeuvre en wanneer je dan ook nog eens ziet dat zijn debuut (Guy and Madeline on a Park Bench) amper gezien is, dan kom je snel uit bij deze Whiplash. Een tijd geleden eens opgenomen vanop televisie, gelukkig zonder reclame, en dan gisteren eindelijk eens voor gaan zitten.

Want zoals zo vaak kan ik me tijdens het kijken voor het hoofd slaan dat ik hiermee zo lang heb gewacht. Ik had het gevoel dat je in een bepaalde stemming moest zijn om Whiplash te kunnen waarderen, maar eigenlijk neemt de film je direct mee in zijn eigen wereldje zodat je vanaf de eerste seconden in de film wordt gezogen. Fletcher en Andrew zijn twee figuren met een serieuze hoek af en het is juist de wisselwerking tussen hen die de film zijn geweldige vibe geeft. Dat, en een aantal indrukwekkende muzikale intermezzo's. Heb zelf nooit gedrumd dus absoluut geen idee in hoeverre dit technisch hoogstaand is, maar het ziet er verdomd goed uit en het klinkt zowaar nog beter. Verder wel een redelijk voorspelbaar plot, maar mooi dat Chazelle het einde wat open houdt. Voor de ene zal de beslissing van Andrew een slecht idee zijn, de andere vind het misschien een leuke weerwraak. In ieder geval een uitstekende film over het maken van noodzakelijke offers puur en alleen om de beste te zijn.

Dit soort uitdagende rollen kan alleen maar goed lukken wanneer je van goede afkomst bent. J.K. Simmons bewees in het verleden dat hij een goede acteur was, maar gaat hier misschien nog wel net dat stapje hoger. Die monoloog in het jazzcafé hoe hij uitlegt wat zijn drijfredenen zijn.. Ik hing helemaal aan zijn lippen en dat is knap als je bekijkt dat ik het in de verste verte niet eens was met zijn uitleg. Misschien hier en daar net iets teveel een kopie van zo'n typische drill-sergeant (legendarisch gemaakt in Full Metal Jacket) maar Simmons geraakt er mee weg. Ook Miles Teller is hier bijzonder indrukwekkend als de jonge Andrew die wel een heerlijk potje kan drummen. De confrontaties tussen hen beide zijn de drijfkracht achter de film en zelfs in die mate dat ze overige personages er bekaaid vanaf komen. Zo had er meer mee gedaan kunnen worden met Nicole (een altijd aimabele Melissa Benoist) maar het is een kleine smet op een voor de rest uitstekende film.

Tof! Het soort film waar nog wel eens een verhoging kan gaan inzitten wanneer ik hem nog eens kijk en ik ben er vrij zeker van dat dat effectief wel zal gebeuren. Hopelijk komt Chazelle met zijn volgende film wel eens met iets anders (anders wordt het gebruik van jazz wel een gimmick) maar naar het schijnt is hij met een film over Armstrong bezig. Het gaat deze keer echter niet om de trompettist maar om de astronaut. Kan ook wel eens de moeite worden.

4*

Stevige film die het Spartaanse karakter van de leraar over de jonge leerling extra "mooi" laat zien. Een zeer overtuigende JK Simons die oververdiende Oscar heeft gekregen voor zijn bijrol (nuja, hoofdrol wat mij betreft) in deze film. Lang geleden dat ik een acteur zo heb zien smijten...
Het verhaal zelf geeft me een gemixt gevoel. Jonge muzikanten worden tot bloedens toe aangespoord om succesvol te zijn, maar in tegenstelling tot een Black Swan kon deze film me toch net iets minder bekoren (ook al gaat de vergelijking uiteraard maar ten dele op)

Ik volg helemaal wat o.a. Aceofspades, arno74, en Sergio Leone hier al schreven:: dit is gewoon niet goed.

Het eerste belangrijke punt is het feit dat Miles Teller niet speelt wat je hoort. En ook al is dit in de eerste plaats een drama, toch is het perfectionisme van de drummer een zó belangrijk onderdeel van het verhaal, dat het effectief noodzakelijk is om een acteur/drummer te vinden die hier zelf alle werk kan doen. Gewoon irritant.

De tweede stoorzender is de overdaad aan dramatiseren; voortdurend over the top, twee stappen te ver, ongeloofwaardig - waardoor alle charmes six feet under the stage in plaats van bij de kijker terecht komen.

Smaken verschillen uiteraard, gelukkig maar zou ik zeggen. Maar: The Green Mile en American History X kwamen in m'n gedachten: films waarvan ik de hoge notering gewoon niet kan vatten. Dat Whiplash hier op plaats 145 staat...: in mijn ogen heel bizar.

Dit noem ik nou een topfilm. Het acteerwerk is subliem. J.K. Simmons en Miles Teller spelen hun rol vol overgave, het verhaal deed echt iets met mij en de manier waarop het is uitgewerkt vind ik heel sterk. Mooi beeld. Perfectionisme, obsessie en de lat (te) hoog leggen voor jezelf, vind ik interessante thema's. Er zijn films die je na een tijdje vergeet, maar dit is een film die mij bij zal blijven. Naar het eind toe verslapte mijn aandacht ietwat, toen had de film zijn hoogtepunt voor mijn gevoel al bereikt, maar toch... Geniaal! 4,5*

Kunst? Nee, het is een wedstrijd. Die je niet winnen kan, volgens Bram Vermeulen, maar die tragiek komt hier niet heel erg uit de verf.

Teller (of het scenario) heeft het niet in huis om Neiman z'n ziel overtuigend aan de duivel te laten verkopen; ik geloof hem ook niet echt zoals hij van de weeromstuit verandert van een schijnbaar best aardige jongen in een ongelooflijk obsessieve eikel. De episode waarin het Neiman een tikkie teveel tegenzit om op tijd te komen voor een optreden, is onbedoeld hilarisch.

Simmons vond ik wel erg goed, maar ook in de dynamiek meester-leerling geldt: it takes two to tango.

Er wordt eigenlijk een film lang op hetzelfde aambeeld van 'Winners never quit and quitters never win' getimmerd, en dat vind ik in dit geval niet genoeg.

Wat dat betreft is de maar voortdurende slotscène exemplarisch: je hoopt op een gegeven moment toch dat Rita Moreno even langs komt, met een paar bekkens.

Hier had ik hele hoge verwachtingen van. De titel van de film staat me nog bij van toen hij uitkwam. Werd destijds overladen met positieve recensies en dook later ook in diverse top 10 lijstjes van het jaar 2014 op. Een film over een muzikant in opleiding vind ik sowieso al een interessant gegeven, dus dit kon haast niet fout gaan.

Maar ik moet me aansluiten bij de overduidelijke minderheid die niet zo gecharmeerd was van Whiplash. Toegegeven, het was geen vervelende zit. De film weet nauwelijks te vervelen en er is een duidelijke focus. Miles Teller en J.K. Simmons leveren daarnaast beiden goed werk; ik twijfel er niet aan dat beiden veel energie in het spelen van deze personages gestopt hebben. Het grote probleem waar ik tegenaan loop: ik geloofde de film geen moment. Het wilde er bij mij om te beginnen niet in dat deze docent ongerept op deze wijze zijn gang kan gaan. Maar daar blijft het niet bij. Andrew verandert wel heel snel van sympathieke knul in een geobsedeerde klootzak, tijdens drumrepetities doet hij dusdanig zijn best dat het bloed over het drumstel vloeit (right...), hij drumt niet altijd wat je hoort, hij stapt na een behoorlijk heftig auto-ongeluk zomaar even uit de auto en zet het op een lopen (een onbedoeld hilarisch moment) en nadat de docent hem tot het uiterste heeft gedreven en zijn droom kapot gemaakt heeft, besluit hij... nogmaals te gaan spelen voor diezelfde docent. Tijdens dat laatste optreden (waarbij Andrew wederom genaaid wordt - of eindelijk het licht ziet - hoe je het ook wil bekijken) had de film al zo veel aan geloofwaardigheid ingeboet dat het nauwelijks nog wat met me deed.

Ik weet gewoon niet zo goed wat ik hier van moet denken. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik vind dat Simmons het echt niet slecht doet, maar zijn personage werkte gewoon niet wat mij betreft. Zijn 'burns' zijn soms wel komisch, maar je zit hier toch niet naar een sitcom te kijken... Geen student die het beleid van deze man zou pikken. Als de film zichzelf niet zo serieus zou nemen, zou mijn kritiek nog een ander verhaal zijn geweest, maar Whiplash lijkt juíst realistisch te willen zijn. Nog een pluspunt? Vooruit, de opnames van de uitvoeringen waren best mooi. Ook die drumsolo op het einde wordt goed in beeld gebracht. Maar verder heb ik hier vooral met gefronste wenkbrauwen heen zitten kijken; iets dat ik vooraf absoluut niet had zien aankomen.

2*

Prachtfilm. En ook erg realistisch.

Ik verbaas me over de commentaren die zeggen dat het verhaal ongeloofwaardig is. Zelf werk ik in het (voortgezet) onderwijs als kunstdocent, en de relatie docent-leerling vind ik dan ook buitengewoon interessant. Het machtspel dat in deze film ontstaat is dan ook herkenbaar, zij het dat het wel een stuk extremer is dan ik gewend ben.

Prestigieuze muziekscholen, en kunstopleidingen in het algemeen, zijn vaak wat anders dan de gemiddelde hogeschool. Wie nooit op zo’n school gezeten heeft kan zich er misschien moeilijk iets bij voorstellen. Mijn docenten ruzieden rustig met elkaar over wat goed en fout was qua gemaakt werk. Dat ligt in de kunst nog wel eens lastig. Ook het persoonlijke vlak wordt flink onder de loep genomen op een kunstopleiding, en ook bij mij op de opleiding was wekelijks wel iemand in tranen om wat een docent gezegd had. Beoordelingen komen nu eenmaal veel harder binnen als het over persoonlijk werk gaat, en subtiliteit was soms ver te zoeken. De school die we in deze film zien is de beste van het land, dus de eisen en de emoties lopen er dus logischerwijs nog wat hoger op dan elders. Ik heb dit geen moment als onrealistisch ervaren.

Fletcher komt nergens mee weg, zoals sommige commentaren lijken te beweren. Daarnaast is het in werkelijkheid opvallend overigens hoe lang sommige docenten kunnen onderwijzen op een pedagogisch onbekwame manier voordat er daadwerkelijk maatregelen kunnen worden genomen. Vergeet ook niet dat hij in een machtige positie zit: als je niet in zijn band wilt, stap je toch op? Genoeg anderen. Maar elke student weet dat deze band de meeste toekomstkansen biedt. De angst (en ambitie) regeert, dus natuurlijk spreekt niemand Fletcher tegen. Deze luxepositie maakt dat hij dus alle vrijheid heeft om zijn studenten maximaal te laten presteren, en daarbij is blijkbaar elk middel gedoogd.

De allesvernietigende ambitie van Andrew wordt realistisch in beeld gebracht. De ambitieuze topdrummer zit er vanaf het begin al in, alleen is hij dan nog erg verlegen, waardoor hij ogenschijnlijk aardig overkomt. Maar zijn egoisme is eigenlijk vanaf het begin al voelbaar.

Sterke muziek ook, dit soort big-band jazz is niet echt mijn smaak, maar biedt een perfecte bombastische soundtrack voor dit dramatische verhaal. Zelf drum ik ook, dus deze film vind ik sowieso een feest om naar te kijken. En hoewel het drumspel soms niet synchroom loopt, vind ik het over het algemeen niet storend. Het zijn ook lastige dingen die gespeeld worden.

Al met al een bijzonder spannende film, waarbij Fletchers woede-aanvallen toch wel de hoogtepunten vormen. En een spannende film over drumles aan een conservatorium, wie had dat gedacht? Een mooi psychologisch drama dat ik zeker meerdere keren kan bekijken.

4,5*

Ik blijf het keer op keer onvoorstelbaar vinden hoe nagelbijtend spannend een film kan zijn over een drummer en zijn docent. Telkens als ik de film kijk zit ik op het puntje van mijn stoel, iets dat de meeste thrillers en horrors niet lukt, maar dit drama over een jongen die graag de beste wil zijn in het bespelen van een instrument wél. Whiplash is enorm intens. De film bevat twee fantastische acteerprestaties; van een geloofwaardige Miles Teller tot een fe-no-me-nale JK Simmons. Wat een rol! Zoals de leerlingen stil worden als hij de ruimte binnenkomt, zo hou je als kijker ook je adem in als hij op het scherm verschijnt. Zijn onvoorspelbare karakter zorgt dat je elke scène weer afvraagt wat hij gaat doen en wat er gaat gebeuren. Ik kreeg steeds rillingen van die vent, heel erg knap gedaan. En ook fijn dat hij geen eendimensionaal personage is, wat je ergens wel zou verwachten. Hoe vaak ik de film ook kijk, Whiplash blijft z’n gehele speelduur bijzonder fascinerend en bespottelijk spannend!

5 sterren, geen twijfel.