Whiplash (2014)

Erg saai filmpje, geen actie. alles over het repeteren van een jazzorkest les ging .

Prachtige film. Ondanks dat er weer wat voorspelbare rise & fall elementen in zitten is het echt een genot om Teller en Simmons te zien acteren. Twee prestaties van reuzeformaat, om kippenvel van te krijgen. Hele fijne wisselwerking ook. Alhoewel de rol van Simmons heel uitbundig is en meer opvallend maar de emotionele nuance van Teller is niet minder indrukwekkend. Ik vind vooral de nuance in Simmon's personage erg sterk, ondanks zijn methode onacceptabel is dezerdagen maar wel essentieel. Zijn dialoog met Teller in de Jazzclub was geweldig en dan het slot waar Simmons eindelijk loon naar werken krijgt is adembenemend. Prachtig.

Tot hoever is het oké om iemand te pushen het maximale uit zichzelf te halen? Op welke manier kan je jezelf zo ver krijgen dat je het maximale uit jezelf haalt? En wanneer ga je over een grens? Vragen die centraal staan in Whiplash, een ongelofelijk energieke film die aanvoelt als een auto die telkens een hogere versnelling weet te vinden wat leidt tot een fantastische climax. Samen met fantastisch acteerwerk en overtuigend schrijf- en regiewerk maakt Whiplash tot een fantastische film

'Whiplash' Recensie - Review op Filmtakers

Schitterend muziekdrama die het voor mij helemaal moet hebben van het voortreffelijke samenspel tussen de twee hoofdrolspelers Miles Teller en J.K. Simmons waarvan de laatste van mij nu al de oscar mag hebben voor de beste acteur van het jaar 2014. Beter acteerwerk heb ik dit jaar namelijk nog niet gezien. Hoe groot is je incasseringsvermogen als leerling als een volkomen onberekenbare sadist als Fletcher tegenover je hebt. Je kunt er volledig door onderdoor gaan maar je kunt er ook ijzersterk uitkomen. Behalve een voortreffelijk muziekdrama is Whiplash voor mij dan ook een uitstekend psychologisch drama. Ik kan iedereen die van goed drama houdt én om niet te vergeten mooie jazzuitvoeringen deze film dan ook van harte aanbevelen.

4,5*

Het is alweer bijna een jaar geleden sinds ik voor het eerst van Whiplash hoorde, dankzij de lof die hij kreeg in Sundance. Daardoor belande hij niet echt direct op mijn radar. Ik had me niet ingelezen en door de link tussen Sundance en leraar/ student-relatie kreeg dacht ik weer aan een typisch "inspirerend" indie-filmpje. Gelukkig ben ik toch omgehaald door de trailer in de bioscoop, want dit is wel andere koek.

Het zijn eigenlijk jazzlessen omgezet in thrillervorm. Hitchcock zou trots zijn op de spanningsopbouw in sommige scènes, al zijn het maar de kleine momenten van stilte voordat Fletcher de maat aangeeft of iets zegt. Er is altijd de dreiging van een gewelddadige uitbarsting, aanvankelijk slechts van Fletcher, maar ook steeds meer van Andrew. Chazelle laat je dit nooit vergeten. Het is ook een psychologische thriller, die dicht bij Andrew blijft en je in zijn wereld zuigt. Dat de twee hoofdrolspelers ijzersterk zijn kan ik alleen maar beamen.

Erg goed gemonteerd ook, zowel tijdens de spannende stukken als bij de muzieksegmenten. Dat laatste concert kwam echt tot leven niet alleen door de muziek, maar ook door hoe het gefilmd werd. Chazelle probeert het ritme en het gevoel van jazz filmisch te vangen en slaagt daar zeer goed in. De donkere kamers waarin het zich voornamelijk afspeelt zorgen ook wel voor veel sfeer.

Het is ook wel een intrigerende situatie, moet ik zeggen. Het dilemma of deze vorm van lesgeven essentieel zijn om genieën te creëren is een goede. Veel mensen lijken toch voorzichtig "ja" te antwoorden, gezien het einde, maar ik zou niet uitsluiten dat Andrew goed genoeg was om ook met en mildere methode te slagen. Hij was al gedreven, hij had al een goed oor. Ik geloof dan toch meer in leraren van het type "streng en rechtvaardig". Ik denk dat Fletcher de fout maakte door de verkeerde lering te trekken uit de anekdote rond Jo Jones en Charlie Parker. Hij dacht dat het feit dat Jones agressief werd en een bekken naar Parker gooide Parker de doorslaggevende les gaf. Zelf vermoed ik dat het meer zo was dat Parker vooral wat had aan dat Jones duidelijk te kennen gaf dat Parker er nog niet was. Daarbij, Parker was toen een tiener; wie weet had hij zich ook wel ontwikkeld tot een genie met toewijding en een gezonde dosis zelfkritiek. Niettemin, interessante materie om over na te denken.

Toch wel één van de sterkere Amerikaanse films van het jaar. Hopelijk zet Chazelle deze lijn voort.
4*

Het is jammer dat de film niet al wat eerder bekend was bij het grote publiek (begint volgens mij nu wel te komen) , maar deze had wat mij betreft mee mogen dingen om de nummer 1 plek van 2014 hier op deze site, prachtig.

Sterk, deze film, die algemeen goed wordt ontvangen maar vooral wordt gewaardeerd om de bijrol van JK Simmons, maar juist van hem werd ik niet eens heel enthousiast. Ik vond hem in Spider-Man erg vermakelijk, maar je zag dat hij dat met een dikke knipoog deed. Nu zie je dat hij het leuk vindt om die heerlijke zinnen uit te spuwen (en doet dat prima) maar juist in die scènes is hij wel een karikatuur zonder enige vorm van humor. Ergens grappig om te zien, maar niet direct om bang van te worden en ook niet om volledig als komedie te zien. Dan liever onze drillinstructeur in Full Metal Jacket.

Nee, de echte ster van de film is Teller - ik ben normaal geen fan van de man, maar hij staat hier wel erg goed te acteren. Zijn mimiek, zijn blikken, zijn nonchalance, hij acteert ongelooflijk naturel en weet de waanzin die langzaam tot hem komt goed te verbeelden. Verder is de film aardig geschoten, is de muziek prima, is de montage die ritmisch meegaat op de muziek heel sterk en vooral in de scènes waarin Teller zich verliest in drummen en trainen is de snelle montage van een meerwaarde, net als het dicht op de huid zitten door de camera. Maar ook de hele opbouw, met die stukjes met zijn vader maar ook die kleine romance met het bioscoopmeisje die ook zo weer verdwijnt. Het past allemaal en laat Andrews wereld leven.

Niet dat de film perfect is. Voor mijn gevoel zelfs net iets te kort, want eens je denkt dat de climax komt, is het al afgelopen. Ook dat stukje na zijn woedeaanval als hij even gestopt is met drummen in an sich best goed - hoe hij verlekkerd naar een drumstel van emmers op straat kijkt- maar is ook net te kort, net als het einde en de totale weg richting de waanzin. Was dat net wat beter geweest, dan was dit allicht een meesterwerk. Nu is het vooral een ijzersterke film. 4,0*.

Na... voor mij is dit geen blijvertje... Hij kwam de verwachtingen niet na zogezegd. Eigenlijk een ziekelijk psychologisch narcistisch drama... Ik had op n meer een gepassioneerde muziekfilm gehoopt.

Technische spoiler: de gekozen Boshporus en hier en daar 'n Istanbul dacht ik waren mooi om te zien. De PdP bij de jongen thuis viel me tegen... Het gooien met de Floortom vond ik ook niet realistisch.

2.5*

"If you want the fucking part, earn it!"

Lang naar uitgekeken.

In 'Whiplash' staat het drummen - ontegenzeggelijk - centraal, ondanks de pogingen om het sociale leven van Andrew te laten zien; de bezoekjes met zijn vader aan de bios of het leuke popcornmeisje uitvragen voor een date. Er wordt meteen duidelijk gemaakt waar het hart van de jonge drummer ligt. Dat is op zich geen slecht punt, omdat het op deze manier niet te veel afleidt van de rode draad.

De film draait namelijk om de wisselwerking tussen de personages van Miles Teller en J.K. Simmons. Het is een klassiek voorbeeld van de leraar-leerling relatie, met aan de ene kant een tiran die voor niets of niemand wijkt om het beste uit zijn studenten te halen en aan de andere kant een belofte die als een bezetene drumt om maar aan die wens te voldoen. Het resulteert zich in een intrigerend psychologisch machtsspel waar de nodige scheldkanonnades en gewelddadige uitbarstingen niet mogen ontbreken. Door het geweldige acteerwerk is het als kijker dan ook gewoonweg onmogelijk om niet in het geheel opgezogen te worden.

De wijze waarop de jazz in beeld wordt gebracht is volop genieten. Daarvoor is de montage secuur en zorgen de locaties voor de juiste sfeer, waardoor het echt gaat leven. Het vormt zich tot een boeiend schouwspel waarin beeld en muziek volledig in harmonie met elkaar zijn. Wat dat betreft is het slot er één dat nog wel even blijft nadreunen in je hoofd, heerlijk.

Al met al een fantastische dramafilm die naar ongekende hoogtes stijgt en je gedurende de speelduur vrijwel niet meer loslaat, alleen al vanwege de rol van Simmons en de bezielende drumpartijen.

4,0 Sterren.

En de Oscars zijn er weer.

Dit is perfect voer voor die zoutloze show, een bloedarm filmpje dat een nogal dom uitgangspunt lang en breed uitsmeert en er dan nog één of ander happy end aan probeert te breien zodat het moraaltje nog wat dikker in de verf wordt gezet.

Ik vind Simmons een geweldige kop hebben, maar in rollen als deze komt hij niet het best tot z'n recht. Het is allemaal met het grote gebaar, de tough love leraar/drill instructor die het allemaal goed meent maar uiteindelijk toch gewoon een eikel is. De film kreunt meermaals onder de druk van dit karikatuur, niet meteen bijgestaan door Teller's personage: de timide leerling die vanuit z'n innerlijke kracht vriend en vijand verbaasd. En wat zijn wel blij als in de laatste scene alles in z'n plooi valt.

Over de methoden van Simmons kan ik kort zijn: persoonlijke begeleiding op basis van de persoon die je begeleidt. Al de rest is onzin, Simmons' theorie voorop. Over het onderwerp kan ik ook kort zijn: musici doen me niks. Ik heb er maar weinig mee en wat ze doen boeit me ook niet. De muziek zelf vond ik ook niet denderend, noch de manier waarop het allemaal opgebouwd werd.

Whiplash is een typisch Oscar product geworden. Vanuit de verte ziet het er misschien indrukwekkend uit, maar het is zo plat als een pannekoek en zo levensloos als een overreden mus. Zal vast wel iets winnen, maar compleet onverdiend.

1.5*

Heel intens.

Een film waarvan je nou eigenlijk nooit weet waar het naar toe wil. Gaat het nu om de drumpassie van Andrew, de omgang tussen Andrew en zijn tirannieke orkestleider Fletcher of om het afzien van Andrew in zijn weg naar succes?

J.K.Simmons gaat in zijn rol als een drill instructor te werk, altijd adrem en zijn studenten tot het uiterste drijvend, net zoals Sgt. Hartman in Full Metal Jacket. Woede-aanvallen, gooien met wat maar voor handen is, verbaal en fysiek geweld; hij deinst nergens voor terug. Dat levert een vlotte, intense film op waarbij je een haat-liefdeverhouding met Fletcher opbouwt. Enerzijds begrijp je zijn gedrevenheid als orkestleider, anderzijds vraag je jezelf af of zijn Marine Corps-gedrag niet te ver gaat als studenten huilend afdruipen.

Later in de film breekt Andrew en stopt hij met drummen en lijkt de film weer een andere wending te nemen, waardoor ik totaal niet meer kon voorspellen hoe het af zou lopen.
Uiteindelijk vond ik het ook moeilijk te beoordelen hoe de verstandhouding tussen Andrew en Fletcher is tegen het einde. Zag ik nou een blik van bewondering en respect, of speelde de woede en wraaklust van Fletcher nog een rol van betekenis?

Hoe dan ook, een boeiende maar soms moeilijk te doorgronden film. Misschien nog eens een herkijk waard.

Intense film. De bloed-zweet-en-tranen benadering - die je eerder bij een sportfilm zou verwachten- van muziek die op het eerste gehoor toch vooral heel laidback en uit de losse pols is zorgt voor een schurend contrast. Regelmatig zat ik me kwaad te maken en te verbazen over de aanpak van Fletcher. Hoe wil je het beste uit je muzikanten halen als je ze zo tormenteert. Hoewel er voor zijn verklaring verderop in de film eigenlijk ook wel weer wat te zeggen valt.

J.K. Simmons zet een uitstekende rol neer. Ik werd slechts afgeleid door de vraag waar ik hem toch in godsnaam van kende, want wat een bekend gezicht heeft hij. Wat mij betreft weet hij een karikaturale boeman te vermijden, hij is onvoorspelbaar en gelaagd genoeg. Mooi ook om zijn subtiele blikken te zien tijdens het dirigeren.
Ook voor Miles Teller niets dan lof.

Cinematografie is door heen de film heen uitstekend. Het groen dat de boventoon voert valt meteen op, maar wordt voldoende afgewisseld met warmere kleuren, zodat de film baadt in sfeer. Ook camerawerk en montage is allemaal zeer strak en echt een factor die bijdraagt aan de intensiteit.

Zeer weinig op aan te merken dus. Alleen na de confrontatie en het gevecht met Fletcher lijkt de angel even uit de film te zijn en komt het op een wat dood punt. Het had mij beter geleken om de spanning gewoon van begin tot eind vast te houden. Nu voelt dat laatste optreden en bijbehorend drama eigenlijk een beetje als 'daar gaan we weer'. Wel schitterend virtuoos in beeld gebracht. Echt een staaltje vakmanschap op alle fronten.

Mag van mij wel wat Oscars winnen.

4,5*? Ach, waarom ook eigenlijk niet.

Bloed, zweet en tranen op de drums. Good job. En wie de film gezien heeft, weet dat dat niet direct een compliment is. Ik ben althans niet helemaal mee in de jazz wereld die Chazelle hier schetst. Zijn keuze om Fletcher op te schalen tot een vuilbekkende beest pakt ongelukkig uit. Beetje een dubbel gevoel bij wat Simmons hier zoal aan het doen is. Vlammend, dat zeker. En hij boezemt angst in.

Hij speelt het voortreffelijk, dat is het niet, het is meer de rol an sich die niet echt lekker zit. Grotendeels in dezelfde stand met geselende dialogen, allemaal onder het mom van een werkwijze, maar wel in die agressieve mate dat het teveel overkomt als een geschreven personage. Vrij dodelijk voor een drama. De scène waarin hij vertelt over een overleden student werkt dan ook niet meer.

Daar komt die in de jazzclub nog eens bij. Vijf kwartier lang krijg je links en rechts aanwijzingen waarom hij doet zoals hij doet en toch voelt Chazelle blijkbaar de noodzaak om het nog eens letterlijk op te laten dreunen. Niet de enige keer dat z'n film een nogal lompe indruk achterlaat. Ook rondom Teller wil dat wel eens het geval zijn, maar zijn gepassioneerde drummer heeft wel een haakje.

Obsessief, alles moet wijken, iemand die van zich afbijt en samen met de maniakale drumsolo, heeft dat alles bij elkaar voldoende in zich om er iets meer dan een overwinning in te zien. Neemt niet weg dat je in de kern eigenlijk naar een sportdrama zit te kijken waar de talentvolle quarterback brouilleert met de te fanatieke coach en in de wedstrijd van het jaar alsnog uitblinkt. Het werkt gedeeltelijk.

Acteerwerk is top en de muziek.prachtig maar ik geloof het gewoon allemaal niet zo.

Leraar is echt veel te overdreven en de manier waarop zij elkaar naar het leven staan gaat nergens over.

Aan het einde heb je meer het gevoel naar een oorlogsfilm gekeken te hebben of zo. Beetje ingetogener mag best.

Ik heb vroeger op school ook zo'n bullebak meegemaakt. Wat in de film nogal ernstig ontbreekt is het gevoel wat je krijgt als iemand anders het mikpunt is - bijna even angstaanjagend als wanneer je het zelf bent, want je weet dat je de volgende bent, maar daarbij komt nog eens het medelijden. Niet fijn. En over de motieven van de bullebakken twijfel ik nogal, het gaat toch vooral om mensen met een persoonlijkheidsstoornis wat mij betreft. Het idee dat je daar talent mee boven krijgt is nogal twijfelachtig.

De film is wel lekker singulier, dat heeft altijd wel wat. Jammer wel dat de muziek me absoluut niet ligt, en drummen nou ook niet bepaald mijn ding is. Miles Teller speelt wel erg goed (eh, ik bedoel als acteur, hoewel het drummen er perfect uitziet), en Simmons grotendeels ook - het is vooral zijn gedrag als dirigent dat me af en toe niet aanspreekt. Cinematografisch af en toe wat te opdringerig, dat had wat mij betreft wat meer op de achtergrond mogen blijven - de kracht van het verhaal wordt er niet door ondersteund.

Drie elementen: rationaliteit, ambitie, druk.

Andrew is een rationele jongeman met een duidelijke ambitie.

Fletcher is het soort leraar dat alleen met het beste wil werken. Hij gaat op zoek naar het beste ensemble, en vooral naar de beste muzikant. Door zodanig veel druk op zijn leerlingen te leggen, scheidt hij al snel het kaf van het koren. Fletcher kiest zelf hoe hoog de lat ligt, zonder rekening te houden met de capaciteiten van zijn leerlingen. Zij die niet het nodige potentieel hebben, worden al snel aan de deur gezet. Is dit de beste manier om een groep jonge muzikanten op te leiden? Te zien hoe hoog je de lat legt zeker? How else is he gonna find another Charlie? Want dat is Fletchers finale doel, denk ik. Dat, en de softe aanpak uit de wereld helpen die in het beste geval tot middelmatige prestaties leidt.

De film is er naar mijn mening prachtig in geslaagd om de wisselwerking weer te geven tussen de rationaliteit van Andrew (ik verwijs naar het gesprek met zijn vriendin) en zijn ambitie en de druk die eraan vast hangt. Doorgaans slaagt Andrew erin om zijn doel voor ogen te houden en het nodige te doen om dichter bij dat doel te komen. Soms slaan bij hem de stoppen door en wordt het wit voor zijn ogen.

Twee uiterst interessante personages dus die bij mij op veel empathie konden rekenen. Te meer omdat de acteerprestaties ronduit excellent te noemen zijn. Ook de muziek is prachtig en de film bevat verdorie enkele straffe scenes.

Eén van de betere films die ik in tijden heb gezien!

De film wordt (zeer) hoog gewaardeerd door de critici en het publiek (hij staat maar liefst nr. 38 in de Imdb Top250), maar ik vond ‘m wat tegenvallen. De film gaat over een tirannieke muziekdocent die zijn leerlingen in zijn jazz-orkest hardhandig tot perfectie probeert te drillen waarbij de hoofdpersoon het unieke doorzettingsvermogen heeft om de gedroomde top te bereiken en is vermakelijk, omdat het de spanning aldoor weet vast te houden, waartoe het niet onbelangrijk is dat de jongen die de top wil bereiken het drumstel als zijn instrument heeft waardoor de door hem geleverde inspanning en pijn heel fysiek kan worden getoond (het bloed spat de hele tijd in het rond: zo hard zit de jongen de hele tijd het drumstel en daarmee zichzelf af te rossen). De film is al met al een soort mix van het typische gedril van soldaten door sadistische sergeants in oorlogsfilms en van de typische boksfilms waarin de hoofdpersoon zich telkens tot moes laat slaan (en ook verder een kutleven heeft) om uiteindelijk op basis van pure doorzettingskracht toch de top te bereiken en het succes te mogen smaken. Origineel is het dus zeker niet (afgezien dan van het feit dat de bekende clichés nu op jazz-muziek in plaats van oorlog of sport worden toegepast) en geloofwaardig is de film ook niet: als de jongen op weg naar een concert een zwaar auto-ongeluk krijgt, dan rent hij van de auto weg om toch nog te kunnen spelen, maar als hij dan zwaargewond een stok laat vallen wordt hij direct door de dril-docent van school gestuurd terwijl het dan toch duidelijk moet zijn voor de docent dat deze jongen de door hem gezochte ambitie en doorzettingsvermogen heeft (want de jongen baadt in het bloed terwijl hij achter het drumstel plaatsneemt). Kortom, een leuke film maar meer ook niet.

Eigenlijk toch niet meer dan een aardig filmpje. Wat al is gezegd, maar het is er allemaal nogal te veel aan. Goed gespeeld en leuk om te volgen, maar het blijft allemaal nauwelijks hangen en echt bijster sterk uitgewerkt is het ook niet. 3.0*

Tja, Whiplash. Hier keek ik erg naar uit omdat ik zelf drummer ben dus ik was heel benieuwd wat hier van zou komen, ook al ben ik zelf niet persé een jazz-man.

Uiteindelijk is de muziek vooral de setting voor het verhaal wat verteld moet worden: de enige die je in de weg staat bij het verwezenlijken van je dromen ben jezelf. Maar de muziek speelt natuurlijk wel degelijk een belangrijke rol.

Een groot, maar begrijpelijk, minpunt van de film lag bij het drummen. Hoewel de opgenomen drums echt meer dan prima waren, was het gewoon té duidelijk te zien dat Miles Teller dit zelf niet drumde. Dat is begrijpelijk, maar wel enigszins teleurstellen en dat deed voor mij ontzettend af aan de ervaring van de film. Het gebeurde te vaak dat je dingen hoorde die niet werden gespeeld of dat hij dingen speelde die je niet hoorde. Ik snap dat het erg lastig is om dit goed te doen omdat je dan een zeer getalenteerde jazz-drummer moet vinden die ook nog eens meer dan prima kan acteren, maar toch vond ik dit wel erg jammer.

J.K. Simmons speelt natuurlijk een geweldige rol maar in mijn ogen is het soms toch net even wat too much. Ik geloof best dat er radicale docenten zijn maar ergens vind ik dit ongeloofwaardig worden. Alle muzikanten pikken het zomaar wat er gebeurd en het heeft hoe dan ook een negatief effect op de band. Ik las laatst ook een interview met Peter Erskine hierover waarmee ik het wat dit betreft eens ben. Een uitspraak van deze Erskine was ook dat er totaal niet terug kwam dat het ook gewoon geweldig is om muziek te maken en dat ben ik wel met hem eens. Dat kwam er totaal niet uit bij de film (misschien bij het allerlaatste pas?) en dat vond ik toch ook wel doodzonde.

En nog even over dat ongeluk, ik weet het niet hoor maar dat zat wel op het randje van ongeloofwaardigheid. Ik snap best dat een auto tegenwoordig aardig wat kan hebben en dat Neyman aardig wat adrenaline in zich had om alsnog er uit te kruipen en zijn sticks te pakken om vervolgens nog naar de zaal te sprinten en te gaan drummen.. Maar dat kwam mij een beetje te ongeloofwaardig over. Had er dan nog iets achter aan geplakt dat hij gelijk knock-out was gegaan er na want dit vond ik een beetje belabberd.

Het slot was door velen bejubeld en ik verwachtte dan ook heel erg veel er van. Te veel. Ik snap de boodschap die het einde wil overbrengen maar toch vond ik het allemaal maar wat slapjes, met name ook door wat ik in de tweede alinea naar voren bracht.

Voor de rest vond ik het een prima film hoor. Was mooi geschoten, ging in een lekker vlot tempo door, de acteurs waren allemaal prima.

Sorry voor het ongeorganiseerde schrijfwerk, misschien kom ik binnenkort terug om het even iets beter te verwoorden.

Prima film.

Hoewel de oscars niet per se bekend staan om hun kwaliteit, is de nominatie voor deze film eerder een vloek dan een zegen. Vooral omdat je er toch in gaat met bepaalde verwachtingen. Of je krijgt iets unieks of zo een typische gelikte Hollywood verhaal. Eigenlijk hoort deze film in beide categorieen niet thuis. Maar voor een jonge regisseur aan het begin van zijn carriere een meer dan verdienstelijke film.

Vooral de main focus op het drummen werkt sterk. Snel in de film krijgt hij een liefde, maar de film gaat er verstandig mee om. Door de wat over de top manier van doorgaan, komt de climax lekker aan. Het is niet subtiel maar ik waardeer het wel. Je voelt daardoor wel de intensiteit van het maken van de muziek.

Acteurs doen het prima. Zie ook niet helemaal de overdreven lof voor Simmons. Lijkt me vooral een grote gun factor in schuil gaan. Maar slecht is het zeker niet.

3.5 sterren.

Oef. Zwaar bekroonde film, ik had niet eens hoge verwachtingen, maar dan krijg je dit voorgeschoteld...

Hoe kon deze film toch zoveel nominaties en prijzen in de wacht slepen?

- In de film werken de personages zich rot om het juiste tempo te vinden, maar in de film zelf is het juiste tempo ver te zoeken. Enige reden dat ik niet in slaap viel was de enorme hoeveelheid lawaaierige gedrum.
- Een film over muziek waar beeld en geluid niet synchroon lopen. Al in de eerste scène valt het meteen op dat de muziek niet overeenkomt met het gedrum in beeld. Slechte playback... Onaanvaardbaar voor een film met drummen als onderwerp.
- Het geluid is nog best slecht ook, zeker als ik het vergelijk met het gedrum uit Birdman.
- Alsmaar wordt alles verschrikkelijk overdreven, zo nep...
- De ongeloofwaardige playback acteerprestatie van de hoofdrolspeler draagt daaraan bij.
- Met veel geschreeuw, gegooi, gescheld, bloed, zweet en tranen wordt het neppe weggemoffeld.
- Geen ruimte voor subtiliteit, de film is heel doorzichtig, alles wordt voorgekauwd zodat je het niet over het hoofd ziet (de obsessie van de hoofdrolspeler voor muziek wordt weergegeven door het dumpen van zijn vriendinnetje, het bloedend na een ongeluk drummen..., dat de leraar heel anders is buiten de klas wordt weergegeven door hem vriendelijk te laten doen tegen een klein meisje, de hoofdrolspeler heeft geen steun thuis en ook dat wordt verschrikkelijk overdreven in beeld gebracht, enz. )

En dan heb ik het niet eens over het onzinverhaal dat om groot te worden je iemand nodig hebt die je uitscheldt, dingen naar je hoofd gooit en je de dood in probeert te jagen... wat een boodchap...

Uit een short - Whiplash (2013) - een langspeelfilm maken is hier niet echt goed gelukt wat mij betreft. Deze film hadden ze aan Aronofsky over moeten laten, die weet hoe je obsessie geloofwaardig in beeld moet brengen, en dan had het wel een meesterwerk kunnen opleveren. Nu niet. Een magere 1,5*

Gave film. Houdt je op de één of andere manier toch een in spanning. Vooral interessant vond ik hoe de visie van Fletcher naar voren wordt gebracht. Daarnaast is het einde naar mijn mening precies goed.

'Whiplash' is mijns inziens absoluut een mooi geregisseerd geheel. De film ziet er goed uit, er wordt goed geacteerd en regisseur Chazelle weet op bepaalde momenten de spanning erg goed op te bouwen.

Toch heb ik wel een paar probleempjes met de film. Ik geloof niet in de wijze van dirigeren/lesgeven van Fletcher. Tuurlijk wil Andrew de beste worden en Fletcher gelooft dat dit de manier is om dat uit mensen te halen, maar ik trek bepaalde keuzes niet. Fletcher gaat veel te ver en Andrew pikt teveel - de sadist in mij had echt allang boven gekomen. En ja, als-ie echt de beste wil worden, lukt dat ook wel zonder de zogenaamde ''hulp'' van deze vreselijke man - die soms wel érg grappig uit de hoek komt, trouwens.

Vond het einde wel redelijk indrukwekkend, al is het ietwat voorspelbaar en dubbel. Mooi gemaakt en knap gedrumd, maar Fletcher die natuurlijk al weet dat Andrew het gezegd heeft en hem op één of andere manier daarvoor wil wreken op dat grote podium? Het zal. De zelfmoord van de andere student van Fletcher en het moment dat hij ook daadwerkelijk in tranen voor de klas staat vond ik ietwat misplaatst. Daar kon ik niet zoveel mee. Gelukkig weet Chazelle het vermakelijk te brengen allemaal.

Ik wist van te voren niet echt wat ik moest verwachten van deze prent. 'Whiplash' is me niet tegen gevallen, maar ik zie er absoluut niet het meesterwerk in, zoals vele anderen dat wel doen. Mooi voor een keer.

Voor een 8,6 (!) op IMDB toch wel een pittige tegenvaller. Simmons' karakter lijkt rechtstreeks uit een cartoon weggelopen en zijn geschmier is voor het grootste gedeelte van de film werkelijk niet om aan te gluren. Het hele gebeuren van 'boze leraar die je als sinaasappeltje uitperst' lag er ook zo dik bovenop dat het soms toch wel redelijk lachwekkend werd, allemaal veel te gezocht. Dat geldt overigens zeker ook voor die tergende dialoog tijdens het familiedinertje of de break-up scene, wat een on-echte dialogen waren dat, only in the movies.

Helemaal verloren is de film echter niet: heerlijke drumsessies (die laatste is toch om je vingertjes bij af te likken) en niet een uitgekauwd populair wereldje waarin de film zich afspeelt maar het onbekende en onbeminde domein van de hedendaagse jazz, het is weer wat anders. Verder is Teller weer erg op dreef (ook al in Spectacular Now) én nodigt de film (ondanks dat het allemaal erg over the top was) best uit tot een discussie over excelleren en het pushen naar perfectie.

Intens drama over de titanenstrijd tussen een bijzonder veeleisende leraar op een conservatorium (J.K. Simmons) en een veelbelovende student (Miles Teller). Het script zit zeer efficiënt en scherp in elkaar en de vele drum- en jazz-sessies worden indrukwekkend in beeld gebracht, maar de film is toch vooral de moeite waard door Simmons en Teller, beiden fantastisch.

Nou nee.

Dit was 'm zeker niet. Erg smooth filmpje dat inhoudelijk weinig voorstelt. Acteerwerk is niet slecht, maar mede door 't script nogal overdreven karikaturaal. Muzikaal gezien kon het me ook niet echt boeien. Paar sterke momenten tijdens de repetities/optredens en dan hebben we 't wel gehad. De film in zijn algemeenheid: oppervlakkig, te voor de hand liggend en daardoor weinig boeiend. 5/10*

Drum 'n' drill.

Deze magnifieke 'horrorfilm' bewijst het, ook muziek is oorlog.

In eerste instantie dacht ik dat Whiplash vooral voor muzikanten een interressante film zou zijn maar dat was gelukkig niet zo.

Hoe die Fletcher van het ene op het andere moment van aardige leraar tot leraar from hell kon veranderen was geweldig om te zien. En toch kon ik voor Fletcher wel enige sympathie opbrengen gelet op zijn doel (de next big muzikant ontdekken), maar het middel wat hij daarvoor gebruikte was uiteraard erg over the top en extreem.

Och, wat een triest hoopje film. Had hier niet veel van verwacht, maar dat het zo'n complete ramp zou worden zag ik niet direct aankomen.

Hoe mensen het hele gedoe met die lessen überhaupt nog serieus kunnen nemen is mij echt een compleet raadsel. Allemaal ontzettend ongeloofwaardig en overdreven, tot het lachwekkende toe. Een soort van halfbakken Full Metal Jacket, met Fletcher als drill-instructor. Het is een conservatorium hoor, geen militair trainingskamp... Typische opgeklopte Hollywood bombast, waarbij elke vorm van subtiliteit volkomen vermeden wordt.

Helaas heeft de film voor de rest ook vrijwel niks om het lijf. Het verloop van de film is natuurlijk al heel snel duidelijk. Rise & Fall, een formuletje wat de creatieve Hollywoodbreinen maar al te graag hanteren, en uiteraard ook in deze film aanwezig is. Cliché tot en met, en alsof dat al niet erg genoeg is wordt er ook nog één of ander afgeraffeld, romantisch sub-plotje in de film verwerkt. Enige positieve wat ik er nog uit kon halen, is dat het niet 2/3 uur duurt, wat vaak wel het geval is bij dit soort films.

Acteerwerk vond ik overigens ook niks. Andrew is gewoon een suf, charismaloos personage, die vooral veel domme acties maakte, waardoor ik me maar moeilijk kon sympathiseren met hem. Verder speelt Simmons gewoon een typetje, en is de rest van de cast onopvallend.

Oscar-nominatie onwaardig.. of juist wel natuurlijk. Tis maar hoe je het bekijkt. Van mij krijgt ie in ieder geval een verdiende 1,0*.

PS: het geluid liep bij ook niet synchroon soms, al was dat misschien de bedoeling, of zo.