Whiplash (2014)

Toch wel erg goed hoor. Zeker de hype waardig. De compromisloosheid, de gedurfdheid waarmee de film is gemaakt, zijn op zichzelf al bewonderenswaardig. Ik had al gelezen dat het deels autobiografisch was en dat was in de film ook heel goed voelbaar. En dat laatste shot was zo veelzeggend, qua thematiek..

Best aardig deze film over een jongen die ten koste van alles de beste drummer wil worden. Ik vond het soms wel erg overdreven, met name die bloedscenes, alsof je naar Saving Private Ryan zat te kijken- kom op dit gaat over een jongen die drumt en wat blaren oploopt. Ook na een zwaar ongeluk nog naar je drumstel strompelen, we weten het nu wel, hij is ontzettend gedreven.

Simmons speelt wel goed maar of zulke leraren echt bestaan? Misschien in de jaren 50, maar welke student pikt zoiets tegenwoordig nog? Laat staan een hele klas?

Eigenlijk vond ik beide hoofdrolspelers vrij vervelende personages, dus ergens verdienden ze elkaar ook wel.

Een heel fijn staaltje cinema.

Whiplash heeft alles, een sterk verhaal, sterke acteurs, een fijne sfeer, goeie muziek, maar wat bovenal een sterk punt is: de vaart word ontzettend goed in de film gehouden. Het kakt nergens in. Zodoende vlogen de bijna 2 uur voorbij.

Simmons kreeg terecht de Oscar voor beste mannelijke bijrol, maar had Teller de Oscar voor leading rol kunnen krijgen? Ik vond hem ontzettend sterk spelen. Maarja ik kan er pas een oordeel over geven nadat ik the Theory of everything heb gezien.

Heerlijk.

Een muzikale thriller zou ik dit noemen, met een perfectionistische en militaristische leraar die het beste wil halen uit één van zijn studenten door hem over zijn limieten te pushen. Ik dacht niet echt dat anderhalf uur van dit onderwerp me zou kunnen boeien, maar het vloog zo voorbij. Persoonlijk heb ik niks met het wereldje van muziekconservatoria en de ambities van would be professionele drummers die koortsig en tot bloedens toe gaan meppen op hun drums. Toch hoopte ik dat de jongen zijn droom zou waar maken. Goed geacteerd allemaal, maar het over the top solootje van Andrew op het einde was echt ongeloofwaardig, bijna een afknapper ... alsof dat zo live zou gepresenteerd worden haha.

Intens hoor zo'n film die pedagogisch niet helemaal verantwoord is, maar lekker vlot wegkijkt mede door de chille jazzmuziek. Vrij eenvoudig wordt de band opgezet tussen dirigent en de drummer die het helemaal wil maken. Het beklijft wel die heftige scenes tussen hen twee. Deed me denken aan het eerste deel van Full Metal Jacket. De bijrol Oscar van JK Simmons lijkt me dan ook zeer verdiend. Tegen het einde klapt de film helaas ietwat uit de bocht, maar al met al is dit een goede film!

Indrukwekkend. Deze film stond al geruime tijd op mijn lijstje. Niet alleen vanwege het onderwerp (muziek, conservatorium) maar ook vanwege de veelbelovende rol van Simmons, die een Oscar kreeg voor zijn rol als tirannieke dirigent. En het moet gezegd; die Oscar is wat mij betreft verdiend. Al in de eerste scene dat Simmons verschijnt, is het duidelijk hoe zijn presence in de rest van de film zal doorwerken: hard, meedogenloos en zonder genade. In Teller is de perfecte tegenspeler gevonden. Gemotiveerd tot op het bot zet hij alles op alles om zijn doel te bereiken. Tegenslagen maken hem tot een getergd persoon; Teller ondergaat deze transformatie op indrukwekkende wijze. De twee scenes met Melissa Benoist maken dit goed duidelijk. Mijn sympathie heeft hij er absoluut niet mee, maar het past wel bij de film en bij zijn karakter. Naarmate de film vordert wordt de sfeer steeds donkerder. Daarmee werd ik steeds sterker het verhaal ingetrokken; Whiplash vertraagt geen moment, en met goed geluid vergeet je de wereld om je heen en raak je mateloos geboeid. De jazzmuziek (Caravan, Whiplash etc.) is machtig mooi en de montage is van een hoog niveau. Niet alleen op audio-gebied een pareltje dus, maar zeker ook visueel. Tel daar sterk acteerwerk bij op en je hebt een film van formaat. Enkel inhoudelijk zijn er wat mij betreft nuances aan te brengen. Enkele van deze nuances zijn al ruim benoemd in voorgaande reviews.

Voor mij is dit een van de betere films van 2014 die ik gezien heb. 4,5*

Een beklemmende, indrukwekkende en ijzersterke film dankzij Simmons en Teller. Regisseur Damien Chazelle schreef en filmde Whiplash al in 2012 en bracht deze shortfilm eind 2012 uit. Het was de bedoeling om van deze shortfilm een featurefilm te maken, maar Chazelle kreeg geen geld voor de productie. De shortfilm werd getoond op het Sundance Film Festival '13 en de shortfilm werd overladen met positieve reviews en prijzen. Hierdoor kreeg Chazelle toch de financiële middelen om zijn film te kunnen maken. Mijn verwachtingen waren hoog voor deze film aangezien ik vele positieve reviews had gelezen en vanuit mijn directe omgeving werd mij verteld dat ik deze film moest zien.

Toen Simmons tijdens de Oscars '14 het beeldje kreeg voor beste mannelijke bijrol, stegen de verwachtingen alleen nog maar meer.

Op het moment dat ik de mogelijkheid had deze film te bekijken, was ik bang dat deze film in het rijtje van "overrated" films terecht zou komen. Dit had ik mis. Sterker nog, dit is een film die iedere filmliefhebber moet zien. De manier waarop Teller een ambitieuze en soms naïeve student speelt, steekt goed af tegen de excentrieke en wrede docent Simmons. Simmons is een geweldige acteur en het is daarom meer dan terecht dat hij de Oscar voor beste mannelijke bijrol gewonnen heeft. De manier waarop hij zijn klas (de)motiveert is op een indrukwekkende wijze gefilmd. Kortom, goede acteerprestaties! Het verhaal is simpel maar gaandeweg wordt je meer en meer in het verhaal getrokken. Waar de shortfilm alleen een scene liet zien over een groepssessie, voegt de featurefilm diepgang in de karakters, het verhaal, prachtige muziek en een slotakkoord van jewelste. De wijze waarop de oefensessies gevisualiseerd zijn, zijn sterk geschoten. Donker, grauw en spannend. Één van mijn favoriete momenten in de film. Voor mij één van de betere films van de laatste jaren. Als ik deze film in 2014 had gezien, dan belandde deze film in mijn persoonlijke top 3 van 2014.

Zeer intense film en mijn 4 sterren gaan volledig uit naar JK Simmons. Teller's karakter is niets bijzonders. Een paar scenes zijn een beetje flauw en voorspelbaar, bijv. het drama met het meisje. De crash met de vrachtwagen stoort alleen, zou alleen goed zijn geweest als het voor een plot twist zorgde.

“The truth is, Andrew

I never really had a Charlie Parker.

But I tried.

I actually fucking tried.”

“Whiplash”. Je zou denken dat deze film het relaas vertelt van een drummer (de filmaffiche verklapt dit al gedeeltelijk) die door het heftig bespelen van zijn instrument dit letsel heeft opgelopen. Of die door ritmisch te trommelen op zijn stuur tijdens het rijden met de wagen, de controle verloor en ligna recta achterop zijn voorligger inreed. Onrechtstreeks zou je de titel van deze magistrale en uiterst ritmische film daaraan kunnen linken, want de arrangementen die Andrew (Miles Teller) voor zijn neus geschoven krijgt, zouden gerust wel eens voor een nekletsel kunnen zorgen. En als het over dat controle verliezen gaat … tja … dan moet je eerst de film zelf eens gaan kijken. In ieder geval refereert de filmtitel naar een muziekstuk geschreven door de Amerikaanse jazz componist Hank Levy. Het centrale thema van de film is hoever je iemand kan drijven om bepaalde onmenselijke grenzen van zijn eigen kunnen te overschrijden. Nu, voor mij ben je toch al een topmuzikant als je het volledige arrangement van “Whiplash” en “Caravan” (geschreven door Duke Ellington) van buiten kent. Dan mag je hier en daar nog een steek laten vallen en een tel erlangs zitten. Uiteindelijk zal ik nog een grenzeloze bewondering hebben voor de muzikant na het voltooien van zo’n bovenmenselijke prestatie.

Recensie Whiplash ...

Whiplash is een best sterke film waarin J.K. Simmons een orkest leidt op een manier die te vergelijken is met de wijze waarop Lee Ermey zijn soldaten opleidde in Full Metal Jacket.

Simmons maakt dan ook het meeste indruk in deze film.

Miles Teller speelt ook wel een overtuigende hoofdrol en zijn personage heeft genoeg diepgang.

Zijn zeer korte relatie met Nicole (Melissa Benoit) komt dan weer wat geforseerd over. In een film waarbij het accent zo op het muziek maken ligt, lijkt een dergelijk subplotje wat overbodig.

De soundtrack is wel fantastisch, met het accent op de jazz standards Caravan en Whiplash. De muzikant levert een prestatie waar mannen als Buddy Rich en Gene Krupa nog van onder de indruk waren geweest.

Over het algemeen is Whiplash nog een behoorlijk degelijk relaas van iemand die tot het uiterste gaat om zijn doel te bereiken.

Ontzettend genoten van dit intense drama. Als je maar een beetje van Jazz houdt, scoort deze film al snel hoog denk ik. Daarbij vind ik echt dat zowel Miles Teller, J.K. Simmons de credits verdienen.
Reacties die Miles Teller ondermaats vinden presteren begrijp ik niet. Wat een beleving!
Heb je die mimieken van dat broekie niet gezien dan? Mooi staaltje method acting toch? De discussie over of Fletcher (J.K. Simmons) in het echt al dan niet zou inspireren, kan je voeren, maar bederft wellicht je "filmlust"/ ontneemt de sympathie voor de film. Natuurlijk ergeren veel kijkers zich aan het personage; wellicht doet het je denken aan de Amerikaanse competitiedrang (die op originele wijze ter discussie wordt gesteld...nu eens niet zijdelings in een oorlogsfilm).
Hoe dan ook de film is een beleving...een adembenemend schouwspel.... Het drama bereikt dan ook een hoogtepunt en dat wordt nog eens herhaald ook!. Als kijker denk ik dan aan de vele "drills" in oorlogsfilms. Voor de echte Jazzfreaks is er nog dit soort discussies. Volgens velen is Buddy Rich in het echt slechts een "show off" en geen legende.

Het is duidelijk: ik heb me heerlijk laten meeslepen.

Intense en erg indrukwekkende film. Vooral natuurlijk door het acteerwerk. Het verhaal is natuurlijk goed, maar niet eens zo heel bijzonder. J.K. Simmons is echt geniaal. Blaast iedereen natuurlijk weg. Miles Teller is ook erg goed, terwijl ik hem doorgaans niet altijd even sterk vind. Is nog wel een beetje zoekend als acteur. Wat me wel een beetje uit de film trok was het ongeluk. Vond het ietwat onrealistisch hoe makkelijk hij weer verder kon. En z'n relatie met dat meisje voegde eigenlijk neit zoveel toe. Het was zonder dat ook wel duidelijk dat hij gedreven is en geen sociaal leven nodig heeft. Maar ik snap alle lof absoluut.

4*

Heftige film, emotioneel, je voelt de passie.

Dat einde.. Ik was er zeker een kwartier stil van.

Echt een 'wauw' gevoel.

Beste muziek film die ik tot nu toe heb gezien.

Ze weten me meestal niet helemaal te raken, maar dit zeker wel!

4,5 punt

In grote lijnen eens met de recensies van otherfool en Onderhond.

Eigenlijk geloof ik Whiplash nergens. Dat begint met de personages. Fletcher met z'n idiote lesmethode gebaseerd op een halve anekdote over Charlie Parker, die vooral selecteert op mentale weerbaarheid en niet op muzikaal talent. En die als muziekdocent met meubilair smijt naar leerlingen. Ook Andrew geloof ik niet. Nergens kreeg ik het gevoel dat er sprake was van liefde voor en een obsessie met muziek zelf. Streven naar grootsheid zonder zo'n basis is absurd.

Ik geloof ook het narratief niet. Een hoofdpersoon die te laat komt bij een radio-opname omdat de bus een lekke band krijgt, dat is een "de brug stond open"-smoes van de scriptschrijver. Dat Andrew dan ook nog terug moet rijden om z'n stokken op te halen, én vervolgens aangereden wordt en dan bebloed achter het drumstel kruipt, kan ik gewoonweg niet serieus nemen. Bedenkelijk schrijfwerk vind ik daarnaast het vriendinnetje, die er duidelijk alleen maar in gestopt is om de monomanie van Andrew voor de kijker te versterken (terwijl de dialoog in de pizza-tent één van de meer overtuigende scènes van de film is).

Tenslotte geloof ik de muziekscènes niet. Dat drummen best zwaar kan zijn, oke, maar een bebloed drumstel waar het zweet van de bekkens opspat, nee. Soms zijn het kleine dingen, zoals het ontbreken van gehoorbescherming en een jazz-orkest dat geen moment naar z'n dirigent opkijkt.

Whiplash wist me al met al niet mee te krijgen. De look van de film, het acteerwerk en enkele scènes, zoals de laatste drumsessie, maken het toch niet heel vervelend om naar te kijken.

Geweldig leuke film vind ik dit,regelmatig kreeg ik tijdens de film een kippenvel gevoel(op een positieve manier)en dat ik meer dan een goed teken.

Miles Teller ken ik van de film"The Spectaculair Now"......ook al zo,n leuke film.

J.K.Simmons steelt hier natuurlijk de show als een tikkie gestoord gedreven muziekleraar.

Geweldig om te zien en vaak nog hilarisch ook.

Fijne film

Omschrijving film is beetje misleidend. De mislukte loopbaan van zijn vader als schrijver komt nauwelijks aan de orde. Het is meer de intrinsieke wil van Andrew om een succesvol drummer te worden. Daarnaast kan de beschrijving van een "barbaarse" docent door veel mensen verkeerd geïnterpreteerd worden of mensen hebben daar andere gedachtes over. Misschien zou de omschrijving 'doorgeslagen' passender zijn.

Voor de rest mooie film die de kijker met de morele vraag achterlaat of het juist is mensen to the limit te pushen om tot buitengewone prestaties te komen. Mooi slot van de film.

Prachtige film over een jonge, ambitieuze drummer die er alles aan doet om een plekje te bemachtigen bij het orkest van het conservatorium. De spanning is bijna continu voelbaar bij de momenten tussen leerling en leraar. J.K. Simmons is een genot om te zien hier als de meedogenloze en onvoorspelbare leraar. Maar ook Miles Teller zet een sterke rol neer. De muzikale scenes zijn mooi gemonteerd en dragen bij aan de spanning.

Hoe veel ik ook van muziek houd, dit is voor mij niet weggelegd.

Het is een leuke film over een jongen die dolgraag een bekende drummer wilt worden, maar veel meer is het voor mij niet.

Andrew wilt graag een bekende drummer worden maar zijn leraar is super streng and that's it.

Ik kan deze film niet anders beschrijven dan dat. Ik had veel meer van deze film verwacht.

Er werd super geacteerd, mooie muziek, bijna perfecte decors en natuurlijk een top verhaal, maar dat deed hem voor mij nog niet helemaal. Misschien was het het verhaal of de acteurs maar ik kon me er gewoon niet in inleven. Toen de film eenmaal was afgelopen had ik veel minder gevoel erbij dan met veel andere films, ik vind het zonde want voor mijn gevoel had dit beter uitgewerkt kunnen worden.

2,5*

”The next Charlie Parker would never be discouraged.”

Idioot!
Vooropgesteld, ik hou niet van jazz en heb er ook geen verstand van. Desondanks ben ik gelet op alle lofuitingen vol verwachting aan deze film begonnen. Op de poster staat: “Whiplash will have audiences cheering and begging for an encore.” Laat dat maar zitten, wat mij betreft, want wat een afknapper!

Het is mij bekend dat film doorgaans fictie is, maar dan nog verzuipt deze film in een overvloed aan onwaarschijnlijkheden. Hoe waarschijnlijk is het dat een sadistische idioot, die voortdurend gebruik maakt van riooltaal, die zijn studenten dag in dag uit mentaal terroriseert, die smijt met meubilair en muziekinstrumenten, op een school of opleidingsinstituut jarenlang als docent zijn excessieve gang kan gaan? Hoe waarschijnlijk is het dat anno 2014 mondige studenten dit gedrag gelaten over zich heen laten komen. Dat zij door die terreur betere artiesten, c.q. mensen zouden worden? Sommige scènes zijn in hun wreedheid gewoonweg lachwekkend: de klappen in het gezicht om het gewenste tempo aan te geven, de wederopstanding na het frontale auto-ongeluk, de blijkbaar alles vergoedende solo in de prestigieuze Carnegie Hall, enz. Deze en andere scènes zorgen ervoor dat het steeds moeilijker wordt het van lieverlee bespottelijke verhaal te geloven.

Los daarvan staat de bepaald stuitende boodschap dat het lonend is om te pas en te onpas mentaal en fysiek geweld te gebruiken om je doel te bereiken. Dat een film als deze zoveel waardering krijgt vind ik best verontrustend, maar niet verrassend. Tijdens mijn jarenlange lidmaatschap van dit forum ben ik er inmiddels achter gekomen dat de waardering voor films vaak rechtevenredig is aan de hoeveelheid geweld en bloed, die getoond wordt. Een kwestie van smaak. Zeker! Maar niet mijn smaak.

Dat ik dit gedrocht toch nog twee sterren geef, is enkel de verdienste van J.K. Simmons. Hoe weerzinwekkend ik het personage van Fletcher ook vind, ik moet toegeven dat Simmons wel een uitzonderlijke acteerprestatie neerzet.

Goede film. Ik dacht op een gegeven moment wel, waarom zet je geen drumcomputer achter je band? Die raakt nooit uitgeput en heeft het ritme op de miljoenste seconde precies goed. Fletcher speelde zijn rol erg goed. Hij deed me denken aan Hitler en de onderdanige waren de bandleden. Ik schrijf muziek en speel toetsen, maar muziek maak ik vanuit mijn gevoel. En ik vond hier weinig gevoel in zitten, als je op zo'n manier aan het drillen bent. Geen wonder dat de spelers er naast zaten. Helemaal gestrest. Maar goed dat is het verhaal. Prima vertolkt door iedereen.

Man man!

wat een goede film, intens, hard, rauw, orgineel....

En hij bleef nog dagen in m'n kop spoken.

Ik ken die muziek beul nog van de Os, wat een man.

Hij is top 10 waardig...

5 sterren

Eerlijk gezegd denk ik dat menig muzikant allang was gestopt als die zo waren behandelt..

Maar, het thema is wel te begrijpen, een muzikant die koste wat kost het beste uit zichzelf wil halen.

Indrukwekkende film.

Intense film die mij het verhaal introk, hoewel er inderdaad ook onwaarschijnlijke wendingen in het verhaal zijn.

Persoonlijk vind ik het bizar om klassieke jazz noot voor noot na te spelen, en het perfectioneren van deze imitatie als hoogste doel te stellen. Deze lijdensweg zou dan culmineren in het winnen van een wedstrijd. Muziek is geen wedstrijd. Ik hoor liever het plezier in het spelen dan virtuositeit of perfectie. Bovendien waren de oorspronkelijke uitvoeringen waarschijnlijk gedeeltelijk geimproviseerd.

Een mooie film over de gedrevenheid van een jonge drummer. De film draait vooral rond Miles Teller en J.K. Simmons. De rest is maar decor en bewust. Het is een strijd tussen leraar en leerling. Het opzoeken van de grens tussen de zachte aanpak en de harde aanpak. Ik weet ook wel dat zo'n leerstijl controversieel is en de leraar z'n boekje te buiten gaat. Maar het levert wel het nodige resultaat op. Als je het opentrekt naar de popmuziek van vandaag, zie je dat ook deels terug. Artiesten uit een wedstrijd hebben meestal een veel kortere carrière nadien dan de artiesten die bekend zijn geworden met vallen en opstaan ipv een hoop sms'jes.

Ook opvallend is de prachtige cinematografie. Bij de stukken over muziek, wordt een jazz sfeertje gemaakt. Achtergrond blijft in het donkere en de hoofdscènes staan letterlijk en figuurlijk in een warm spotlicht. En naar het einde toe is het prachtig hoe de leerling een echte muzikant wordt als hij afwijkt van de noten op papier en zich als een vis in het water voelt met improvisatie. Je moet als muzikant eerst leren wat er op het blad staat om te groeien naar een natuurlijk samenspel met andere muzikanten. Zeer herkenbaar.

Eén van de beste zoniet de beste jazzfilm met geweldige vertolkingen van Miles Teller en J.K. Simmons.

Slecht.

Oscarkandidaat..? Nu hecht ik geen belang aan een award meer of minder, maar mede door de gemiddelde score op deze site heb ik Whiplash toch maar een kans gegeven. Maar wat is dit slecht, zeg. Drama zo plat als wat.
De hoofdpersonages zijn karikaturen. Een docent die zo schreeuwt? Toch geen mens die hem serieus neemt? Het ene moment een auto-ongeluk, het andere moment vol bloed op een podium? Nou nou nou.

J.K. Simmons en Miles Teller spelen wel goed, dat moet je hen nageven. Het is enkel slecht geschreven personages die ze neerzetten. Enige subtiliteit ontbreekt volledig, zeker in het geval van Simmons.

Audiovisueel valt Whiplash nog wel te pruimen. De muziekzaaltjes en studio's hebben nog wel iets gezelligs - door de kleuren ofzo. Jazz vind ik vaak nerveuze muziek, maar voor één keertje is dit wel te pruimen.

2

Intens, krachtig en inspererend jazz drama, waarbij opmerkelijke optredens en sterke karakterontwikkeling. Het verhaal over de zoektocht naar grootheden en de aard van ambities met bijhorende offers is een wreed, maar niet onmogelijk. Wat er qua menselijke aspecten juist aan is of niet dat is een andere discussie, maar ik vond het een zéér sterk stukje drama.

Whiplash

Doorzettingsvermogen tot aan het gestoorde aan toe. Wat beweegt zulk een vurig geest om te spelen tot het bloed over je handen loopt? In ieder geval trok de film mij niet zo, totdat ik de waardering hier op MM zag. Die trok me over de streep. Een absolute topper is het niet, maar goed zeker wel.

Het verhaal heeft een paar plus- en minpunten. Er wordt fantastisch ingezoomd op de gestoorde relatie tussen Andrew en Terence. Deze wordt in zijn geheel goed en degelijk uitgewerkt, zij het met een ietwat voor de hand liggende climax. De opbouw steekt secuur in elkaar en had niet anders gehoeven. Qua achtergrondinformatie laat de film echter wat steken liggen. De directe motieven voor zowel Andrew als Terence worden wel genoemd, maar zijn niet afdoende om een dergelijk idiote situatie te legitimeren. Als Chazelle dit beter had uitgewerkt, in zowel Andrews als Terence's geval, had de film de top kunnen bereiken.

Miles Teller speelt alleraardigst. De gedrevenheid en het zweet spat letterlijk van zijn gelaat af. Ondanks dat mist hij zo nu en dan de overtuiging, met name tegen het einde. Hij is echter op zijn best met Melissa Benoist, als hij een andere kant van zijn personage moet laten zien.

J.K. Simmons steelt echter de show (haha?) wat mij betreft. Ik ken de man louter van Law and Order, maar hij weet ook hierin uiterst te boeien. Met heerlijke opvliegers en directe omwentelingen in stemming creëert hij een uiterst onbetrouwbaar personage waarvan je niet weet wat zijn volgende zet is. Goed gedaan.

Audio-visueel zit de film prima in elkaar. Vooral op het eerste vlak zet Chazelle een sterk staaltje geluid neer. Drums zijn niet mijn favoriete instrumenten, maar hier werd even een andere kant laten zien. Genieten kon ik er niet van, maar waarderen zeker wel. Ook visueel weer Chazelle aardig te spelen. Zo is de auditieruimte lekker donker en grimmig en dat draagt perfect bij aan de hangende sfeer van benauwdheid en angst. Een sfeer waar Simmons overigens ook perfect aan bijdraagt.

Whiplash is een goede film geworden, maar geen absolute topper. Daarvoor laat Chazelle helaas net een paar kleine steekjes vallen.

3.5*

Ondanks dat ik helemaal niets geef om Jazz muziek (ik zie "Whiplash" viel liever in deze klassieke Metallica uitvoering en bezetting), vond ik dit wel een heerlijke film om naar te kijken en te luisteren en dan vooral vanwege acteur J.K. Simmons (in de rol van muziekleraar Terence Fletcher) die in bijna 100 minuten nog eens dunnetjes (understatement) de rol van keiharde drill-sergeant Hartman (legendarische rol van R. Lee Ermey) uit de film "Full Metal Jacket (1987)" naspeelt en dan als drill-muziekleraar Ik heb er in ieder geval zeer regelmatig hard om moeten lachen en ik kan me ook wel goed voorstellen dat hij voor deze geweldige acteerprestatie een Oscar heeft gekregen.

Het goede verhaal, dat eigenlijk puur en alleen draait om de jonge Jazz drummer Andrew Neimann en muziekleraar Terence Fletcher, wist me van de eerste tot de laatste minuut te pakken (je wordt in het verhaal meegezogen) en te boeien en datzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Ook de opbouw van het verhaal was mooi en goed en hier en daar zitten er wat leuke wendingen in (zeker op het einde welke ook sterk was). De combinatie van muziek en hoe het allemaal in beeld werd gebracht was ook mooi gedaan. Degene die deze film naar een zeer hoog niveau tilt is natuurlijk J.K. Simmons die de rol van keiharde muziekleraar geweldig overtuigend neerzet. Ondanks dat hij geregeld onbeschoft en vernederend te keer gaat (in zijn ogen bedoeld om meer dan het maximale uit zijn talentvolle studenten te halen) tegen de 19e jarige Andrew Neimann, heb ik vaak genoten en moeten lachen om zijn uitspattingen. De rol van Andrew Neimann als de jonge talentvolle Jazz drummer, die ten koste van alles (dumpt vriendin en door zijn manier van doen heeft hij ook geen vrienden) succesvol wil worden, werd overigens ook overtuigend gespeeld door Miles Teller. Het was verder leuk om Paul Reiser (in de rol van de vader van Andrew) weer eens terug te zien en hij deed het ook verdienstelijk.

Gewoon een uitstekend Drama / Muziek film welke zich heerlijk wegkijkt en zeker ook vermakelijk is en dan natuurlijk voorval vanwege de eerder geprezen J.K. Simmons.

Deze ook eens geprobeerd en 'k vond het wel een goeie film. Een niet zo'n alledaags verhaal, maar toch wist het me wel te boeien. Ondanks dat de muziek niet echt m'n stijl is, kon het me toch bekoren. Het einde was echt top.

De cast deed het ook erg goed, zeker de twee hoofdrolspelers.

Ook de film zag er wel goed uit, 'k had het niet verwacht bij deze film.

'k ben toch wel aangenaam verrast door deze film, 'k vond het alvast een aanrader.