Whiplash (2014)

De film is een metafoor voor wat de moeite waard is.... is waard om de moeite voor te nemen. Nog afgezien van de twijfelachtigheid van de pedagogische methoden (baart veel oefening ook kunst als je geen natuurtalent bent?), kun je ook zien dat het nodige scherp is aangezet vanwege de dramaturgische effecten. Wat de muziek vetreft... het was voornl. ol' school big hand jazz. Goed acteerwerk. Niet bijster sympatieke karakters natuurlijk. Moraal? Om het te maken moet je jezelf en anderen niet ontzien?

'I can still fucking see you, Mini Me! '

Verbijsterend, verbazend, choquerend, prikkelend, humoristisch....Whiplash is wat mij betreft een 'homerun' op alle fronten. Een bijzonder vermakelijke en prikkelende topfilm met top acteerprestaties en dat terwijl er eigenlijk weinig tot niets gebeurt en vooral de vraag wekt hoe ver je gaan mag om het beste in iemand boven te krijgen.

Als liefhebber van Jazz moet ik wel zeggen dat het niet echt om Jazz gaat, tenminste niet het soort Jazz dat ik in gedachte heb wanneer men over Jazz praat. Dit neigt naar swingband/schoolband achtige jazz, soort van opstap van het conservatorium richting echte jazz-quartets. Maar dat mag de pret niet drukken.

Men neme een 'talentvolle' leerling, men zet daar een leraar tegenover met een nogal buitenissige aanpak die, als je hem mag geloven, het beste in muzikanten naar boven wil halen. Of is het gewoonweg schudden aan de boom en kijken wat er blijft hangen? Het is dan ook de vraag waar de film op uit gaat draaien wanneer je begint te kijken. Wat is de toon? Feel good, hand op de schouder en het komt allemaal wel goed...? Nee gelukkig niet.

Vanaf de eerste ontmoeting tot het laatste optreden is er de constant opbouwende prikkel van de aanpak van Fletcher, die niet alleen de jonge Andrew gedrevener krijgt, maar hem ook als persoonlijkheid doet ontwikkelen met als climax de grote bek en het te lijf gaan, met als laatste en uiteindelijke krachtmeting het optreden waarin hij in de zeik lijkt te worden gezet, maar die kennelijk puur bedoeld is om hem te dwingen improviseren en boven zichzelf uit te stijgen. Iets wat Andrew tot groot genoegen met vlag en wimpel doet. De aanpak lijkt te slagen...Over de aanpak gesproken, de hele film blijft het gissen naar Fletcher. Is de man zo'n vreselijke draak? Wat is nu de insteek van de aanpak? Het prikkelen en iemand boven zich uit laten stijgen of het breken van iemand? Die twijfel wordt dan nog extra gevoed door de zelfmoord van een ex-leerling. In veel gevallen lijkt de man toch mensen gewoon te willen breken. Even lijkt hij na zijn ontslag en het opduiken in de kroeg verandert te zijn, het was een act. Maar, dan dat optreden...'You think I'm fucking stupid? I know it was you.' Tegen die tijd denk ik toch, dit is persoonlijk, hij wil hem kapot maken...Fletcher zei nog wat voor volk er in de zaal zat en dat een misser catastrofaal zou zijn voor een carriere.

De acteurs, Melissa Benoist, altijd leuk. Meer dan goede rol van de jonge Myles Teller en ik moet zeggen dat de jongen toch meer dan prima de geobsedeerde, perfectionistische, door faalangst gestuwde jongeling neerzet. Formidabel! Maar hij kan wat mij betreft niet in de schaduw staan van de rol en verschijning van JK Simmons. Ik herinner me de man als een goedzak in The Mexican en Patriots Day, weliswaar heeft hij al wat een andere rol als Jameson, maar deze prestatie en rol is next level. De arrogantie, scheldpartijen, zijn hele presentatie als testosteronbom in zijn zware shirtje die oogt alsof hij inderdaad ieder moment je fysiek in tweeën breekt. En dan toch weer die aanpak. Wil hij breken of maken? In ieder geval fascinerend.

Fascinerende film, één van de beteren die ik gezien heb dit jaar.

Een overdonderende film, dankzij het script, de ethische kwesties die worden opgeworpen (hoever mag je gaan...), de van tijd tot tijd behoorlijk swingende muziek, de prima rol van Miles Teller, en bovenal de vertolking van J.K. Simmons van wie ik mijn ogen niet kan afhouden – een fascinerende rol waarbij ik niet weet of ik moet lachen of haten. Dat er met Damien Chazelle een belangrijk talent is opgestaan hebben zijn films sedertdien wel duidelijk gemaakt, maar verder is dit voor mijn gevoel toch helemaal Simmons' film. Wat hij zegt wanneer hij vlak vóór het laatste optreden van de film even voor Andrews drumset komt staan zag ik niet aankomen.
        Heeft iemand zich wel eens afgevraagd wat er met die map is gebeurd? Van de IMDb-FAQ-pagina: "More than likely Fletcher took it because he had said he did not want to see another folder left laying around. Another possibility is that Andrew either hid the folder or lost it on purpose to sabotage Tanner and take his place as the core drummer." Of misschien heeft Fletcher de map wel ingepikt om Andrew te dwingen ter plekke boven zichzelf uit te stijgen? Zegt Chazelle daar iets over op het audiocommentaar van de DVD?

Wat een sterke film. Acteerwerk is erg sterk, in mijn ogen zelfs fantastisch.

Het genre spreekt mij niet aan, maar toch met plezier gekeken.

Hoe vaak kijk je nou naar een film over drummen, en hoe interessant kan het uiteindelijk worden. Na een hoop goeie recensies toch maar eens bekeken (2 keer inmiddels), en wat een intense film is dit. Vanaf het begin voel je al de spanning tussen Andrew en Fletcher, de een wiens passie tot een obsessie leidt en de ander een pestkop met een drastische kijk op perfectie. Beiden rollen worden erg goed neergezet en vooral J.K. Simmons speelt heel erg goed. Het verhaal speelt zich af als een drama, maar voelt op momenten ook erg aan als een thriller, het gaat hier puur om de 2 hoofdpersonen, en naarmate het verhaal ontwikkelt word de intensiteit steeds groter en groter, tot het eind waar Fletcher, in een fantastisch beklemmende scene, toch krijgt wat hij wilt. Jazz doet me persoonlijk weinig, in de film is het wel lekker upbeat, en uiteindelijk draait de film meer om het verhaal erachter. Tot nu toe weet Damien Chazelle alleen nog goeie films te maken, ben benieuwd wat hij in de toekomst nog allemaal uit gaat brengen.

Een intense film die je aandacht grijpt en niet meer loslaat tot het eind van de film, alles is heel strak in elkaar gezet, met geweldige acteerprestaties, soms wat ongemakkelijk om naar te kijken, net geen 4,5 dus voorlopig een 4,0!

Deze film deed mij denken aan Full Metal Jacket en Black Swan, maar dan in de muziekwereld. De film met hele korte introductie van de docent die onze hoofdrolspeler ontmoet. Daarbij wordt de toon meteen al gezet.

Wat daarna volgt is dat men ziet hoe de docent omgaat met zijn studenten. Dit gaat niet bepaald zachtjes. Geestelijk breekt hij ze helemaal af. Of ze het verdienen of niet.

Onze hoofdrolspeler neemt geleidelijk de mentaliteit over van zijn docent. Dit gaat ten koste van zijn liefdesleven, familie en dergelijke.

Deze film heeft geen moment verveeld. Deze film is wat mij betreft nèt geen 5 sterren waard. Dit komt omdat je de personages nergens echt leert kennen. Het is heel oppervlakkig.

Ook kan ik mij niet voorstellen dat als dit in het echt zou gebeuren de docent al eerder tegen de lamp zou zijn gelopen. Hij had zoveel studenten en niemand die daar ooit buiten de colleges met iemand over heeft gepraat? En dat het dan zijn weg vond naar de leiding van het conservatorium?

Wat een geweldige film.

Kijken we naar de actualiteit dan doet het mij denken aan de turncoaches. Ook zij hadden hun eigen visie om de turnsters tot de top te laten behoren. In deze tijd 'not done'. Er zijn natuurlijk verschillen. Fysiek tegenover psychisch. Toch komt het laatste meer voor dan het eerst genoemde.

Ďe werkwijze van Terrence is abject. Hij wordt uiteindelijk daarop afgerekend en neemt wraak die niet leidt tot het gewenste resultaat.

Een zeer boeiende film met puik acteerwerk. Zowel J.K Simpson als Teller spelen weergaloos. Teller speelt hier echt drums. Nu heb ik daar geen moer verstand van maar het zag er erg overtuigend uit.

Schitterende camerastandpunt en -bewegingen.

Prima tempo in de film.

Een film die vele emoties in mij los heeft gemaakt.

Vermakelijke muziekfim, waarbij affiniteit met muziek (of beter, jazz en drummen) wel noodzakelijk lijkt vanwege de langere muzikale scenes. De beeldvorming en intensiteit is heerlijk. Simmons heeft de perfecte kop voor deze rol en ook zijn subtielere mimiek is uitstekend. Ook al heb je nog nooit een drumstokje aangeraakt, je voelt met de drummer mee.
De drang naar 'de grootste' te willen zijn is er, maar weg naar totstandkoming voelt iets minder logisch; de stap van eerstejaars naar geselecteerd worden voor de band én eerste drummer worden gaat wat te snel, ook al is het for the sake van de film. De manier van opkomen en weer afhaken (dan ook maar meteen je hele oefenruimte ontmantelen) heeft wat clichématigs over zich heen, net als het weerzien met Simmons. Het twistje is dan wel weer leuk. De semi-romance voegt helemaal niks toe (oh, zijn passie gaat voor zijn potentiële liefdesleven, nou nou), hoewel het me in het begin niet stoorde door de natuurlijke totstandkoming én het fijne koppie, maar het slottelefoontje zag je van een kilometer aankomen. De film moet het niet van het verhaal hebben.
Ondanks het iets te makkelijke verloop van de film en de clichés, wegen de intensiteit en de muziekfactor zwaarder en sluit je de film met een dikke glimlach af (7,5)

Andrew [Miles Teller] is een ambitieuze drummer die snakt naar erkenning van zijn vader [Paul Reiser] en daarom vastbesloten is om de eerste keus te worden in het jazzensemble van Terrence Fletcher [J.K. Simmons] aan het (fictieve) Shaffer conservatorium. Maar Fletcher is extreem veeleisend en schroomt niet om zijn pupillen tot op het bot te vernederen als ze niet voldoen aan zijn verwachtingen. Andrew laat zich echter niet zo snel uit het veld slaan en offert alles en iedereen op om Fletchers erkenning te krijgen. De titel verwijst naar een uiterst complex muziekstuk waar Andrew zijn tanden in bijt. Miles Teller volgde twee maanden lang een paar uur per dag training om te overtuigen als drummer en is geweldig. Regisseur Chazelle gebruikt zijn persoonlijke ervaring om de drumscènes een intensiteit en een ritme te geven die het drama verhoogt. Maar J.K. Simmons is ronduit verbijsterend als de docent die in een fractie van een seconde kan transformeren van een vriendelijke, geduldige man in een bezeten, angstaanjagende duivel zonder ooit in karikatuur te vervallen. Het leverde hem dan ook de Oscar voor ‘Beste Mannelijke Bijrol’ op. Het helpt als je enige praktische en theoretische muziekkennis hebt, maar het is zeker niet noodzakelijk.s

Misschien niet helemaal geloofwaardig? Ja misschien.

Misschien niet de finesse van het echte jazz? Ja misschien.

Misschien een traantje gelaten bij de haast Goddelijke drumsolo? Ja misschien...

*4.0

Enerverende muziekfilm waarbij je zelfs als je niet van jazz houdt bewondering krijgt voor de technische begaafdheid van de topmusici in het genre. Mooie rol van Miles Teller die tot het uiterste wordt gedreven (en beyond) door de tirannieke JK Simmons, die net menselijk genoeg blijft maar continue manipulatieve spelletjes speelt en zich gedraagd als een psychopatische drill sergeant, soms nog gewelddadig ook. Simmons speelt ook erg goed omdat hij nu zoveel meer is dan karikatuur. De overdreven toestanden door zijn idiote gedrag af en toe zijn daarbij dan vergeven.

De film is met oog voor detail gemaakt, lust voor oor en oog en weet je daardoor mee te slepen in een wereld die fascineert maar ook trekjes heeft van moderne slavernij, die van de professionele musicus. De passie en gedrevenheid van ze is mooi om te zien. Gelukkig wordt de soms weerzinwekkende keerzijde van ambitie ook niet geschuwd. Maar nergens wordt er een al te vingerwijzend oordeel geveld.

Tegenwoordig noemen we dit een Matthijs van Nieuwkerkje, hebben we al wat over gelezen de afgelopen tijd. Het komt ook voor in de sport, kunst en muziek. Laat je helemaal affakkelen en dan kan je in het Metropole Orkest want veel hoger gaat het niveau niet meer in de jazz en klassiek. Jammer jongens en meisjes het juiste antwoord is drank en drugs en dan heb je helemaal geen bullebakken meer nodig verder. De film dan zal dan verder ook allemaal wel. Top 250?? Weet je mensen ik ben een oude drummer en dat drummen wordt wel onderschat, dat is fysiek behoorlijk zwaar. En dan ben ik nog blij dat ik nooit aan blaasinstrumenten ben begonnen. Ik ben ook nog wel eens door en hond in mijn hand gebeten de dag voor een optreden. Die bekkens die suizen nog dagelijks in mijn oren, nooit meer weggegaan, aan gehoorbescherming deden we ook niet. Je kan niet zeggen dat deze film helemaal niets deed, maar over het algemeen irriteerde mij dit op de verkeerde manier. Maar stick it out till the end. De finale is top!

Schreeuw tegen me zoals J.K. Simmons deed, want ik heb potverdorie TIEN JAAR gewacht om dit te kijken.

Chazelle heeft me verrast met La La Land. Die film blies me weg en is nog steeds een persoonlijke favoriet van me, zelfs na een paar herzieningen. Toch heb ik op de een of andere manier nooit de tijd genomen om Whiplash te zien. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was om dit meesterwerk te zien.

Ik heb niets met drummen. Ik heb echt een hekel aan plotselinge harde geluiden, dus ik vond het natuurlijk strontvervelend toen mijn man me vertelde dat hij amateurdrummer was als tiener. Ik heb dat drumstel snel in de kast geyeet, om het nooit meer te openen. Maar combineer die vreselijke lawaaimaker met wat opzwepende jazz... Verdomme, dat is magie.

Er zit zoveel talent in deze film. Ik was gefascineerd door de momenten dat ik op mijn tenen tikte en betoverd was van de muziek. Samen met de geweldige prestaties van J.K. Simmons en Miles Teller zorgde het voor een onvergetelijke ervaring. Ik was de hele tijd geïnvesteerd in de personages en hun ontwikkelingen. Het is leuk om de karaktereigenschappen en bogen te ontleden, wetende dat je nog lang na de aftiteling aan ze zult denken.

Ik zat ook aan het scherm gekluisterd tijdens de eindscène. Dat is een geweldig voorbeeld van meesters aan het werk.

4,5*

Ik had al een aantal recensies gelezen en die waren ontzettend lovend. Ikzelf vond hem niet zo speciaal en het einde niet bevredigend…

Blijft toch een heerlijke film

De grootste troef van de film blijft uiteraard het duo Miles Teller - J.K. Simmons. De scène waar Andrew voor het eerst kennismaakt met de band van Fletcher blijft legendarisch wat mij betreft. De manier waarop Fletcher zoveel angst inboezemt bij de bandleden blijft goud waard en zeker wanneer hij Andrew compleet vernedert. Ik kreeg er zelf bij momenten schrik van.

Ook de knappe regie van Damien Chazelle helpt hier een flink stuk, want door de snelle montage wanneer er gespeeld wordt, wordt je als kijker ook helemaal meegesleurd in de geest van Andrew. Zeker bij het laatste optreden is de montage subliem, waardoor het toch een magische beleving wordt.

De manier waarop Fletcher Andrew tot het uiterste drijft, is misschien een beetje dik aangezet, maar storen doet het geenszins. In de sport komen vaak berichten naar buiten over trainers die dergelijke grenzen overschrijden, maar het zou me niet verbazen mocht dit ook in de muziekindustrie gebeuren. In ieder geval weet Chazelle een fascinerend geheel te maken over dit thema.

Wat mij betreft een echte klassieker en de score mag blijven staan.

4*