Whiplash (2014)

Hoe verklaar je dan dat Chazelle het verhaal baseerde op eigen ervaringen en biografische gegevens van mensen als Buddy Rich en Charlie Parker? Ik weet wel dat de meeste muziekleraars niet zoals deze in de film zijn en doen, maar ze zijn er en ze geloven dat dit de enige manier is om het onderste uit de kan te halen bij iemand met talent en er een muzikaal genie van te maken.

Wat hier ook vaak bekritiseerd wordt is de zogezegd totaal verkeerde weergave van wat jazz echt is, maar daar gaat het in deze film helemaal niet over: de leerling interpreteert de jazz helemaal volgens de maniakaal perfectionistische visie van de leraar vooral omdat hij een gigantisch minderwaardigheidscomplex heeft en er alles voor over heeft om toch maar es een keer een compliment te krijgen van iemand naar wie in zijn entourage opgekeken wordt (cf. het einde van de film: knikje van de leraar).

En de subtiliteit van de film zit er bovendien in dat de geschiedenis soms deze maniakale perfectionisten gelijk lijkt te geven als je bekijkt wat voor persoonlijkheid mensen zoals Buddy Rich en consoorten hadden. Keerzijde natuurlijk dat het eigenlijk diep ongelukkige, eenzame en diep ontevreden mensen waren. Heb je dat er ook voor over om briljant te worden? Thema van de film is misschien dan ook the dark side of jazz (or art in general for that matter...)

Zal best ergens op gebaseerd zijn (waargebeurde films zijn altijd een sanensmelting van anekdotes), maar dan heeft de regisseur het de verkeerde richting op geduwd.

Ken verder zat perfectionisten die het uiterste van hun mensen vragen, maar dat zijn ook vaak inspirerende mensen (kijktip: Steve Jobs), waar deze leraar niets meer was dan een grote schreeuwlelijk. Anders dan door zijn positie was er geen enkele reden ook maar iets van hem aan te nemen. Er was geen enkele scene waar zijn muzikaaltalent of didactisch grootmeesterschap uit bleek.

Nee, eendimensionaler als dit ken ik ze niet.

Puike film, goed scenario en uitstekende vertolkingen.

Indrukwekkend verhaal vind ik, dat gepaard gaat met prachtige muziek.

Maar vooral de drumscènes hebben veel indruk op me gemaakt, maar ben dan ook altijd, vooral toen dat vroeger bij elk optreden wel eens gebeurde, een liefhebber geweest van drumsolo's.

En de film eindigt met zo'n indrukwekkende solo !!

Genieten is dat

Nu voor de 3e x gezien.. Man wat geniet ik van deze film. Verhaal is niet heel bijzonder maar her acteerwerk is meer dan prima.

Heerlijke muziek en de drumsolo aan het einde bezorgde mij voor de 3e maal weer kippenvel.

4*

Als je al een film van rocky 4 al 4,5 geeft , zegt dat wel genoeg over je kennis

Rocky 4 is de beste in zijn soort! Je hoort mij nergens roepen dat het cinematografisch geweldig is, of dat het ergens geloofwaardig is. Maar als je ooit het Amerikaans chauvinisme ten tijden van de de koude oorlog wil vertalen naar een boksmatch, moet je het zo doen.

Verder nog al flauw om mijn hele betoog te pareren met een beoordeling van mij, waar je de achterliggende motivatie niet eensvan kent.

Het had Whiplash veel goed gedaan als de film zichzelf net zo serieus had genomen als Rocky 4.

goed acteer werk, maar verhaallijn niet zo super..

Een van de betere films die ik de afgelopen tijd gezien heb, en die ik ook aan heb geraden aan anderen. Het verhaal moet je echter wel liggen. Goed geacteerd, goed verhaal en meeslepend. zeker 4 sterren waard.

Een film waarnaar je kan kijken zonder geluid en naar kan luisteren zonder beeld! Dat kom je zelden tegen.
De laatste minuten wordt er bijna geen woord gezegd. De indrukwekkende drumsolo van Andrew kan op appreciatie rekenen van Fletcher en zijn vader. Terwijl je eerder in de film zag dat Andrews familie niet in zijn carrière als drummer geïnteresseerd was.

Het maakt niet uit of het Amerikaans is of niet, maar het is een plat getreden truukje. Hoofdpersoon verlaat de box, stuit op onbegrip en tegenstand. Overwint en wordt bejubeld. 80% van de films uit Hollywood volgen dat patroon. Ik vind het wonderlijk dat je er nog van onder de indruk kan raken.

Daarbij was de verhouding tussen de docent en de miziekklas te belachelijk voor worden.

Een film vol spanning tussen leerling en leerkracht. Een film voor groot en klein. Voor 1 keer een Amerikaanse film die het niet moet hebben van overdreven geweld, onderbroeken humor en pijp sex...

Ik vraag me af welke Amerikaanse films jij allemaal gezien hebt, want ik ken er 100-den zonder onderbroekenlol of pijpsex.

Jij hebt kennelijk een slechte hand in het bepalen van je filmkeuze.

Ik vond het verbale geweld hier overigens erg overdreven....

Ik heb er hier 350 leggen. De laatste jaren zijn veel Amerkaanse films gericht op pubers of op volwassenen die ook wel eens op Trump willen stemmen. Verbale geweld... ja, een Nederlandse remake zal het waarschijnlijk met wat minder doen maar je moet weten dat subtiliteit niet past in het kraam van een Amerikaan.

Vermakelijke film ondanks ik niks heb met de muziek. Acteerwerk was goed, verhaal mocht nog wel wat beter. Er zat weinig diepgang in (dat liefdesverhaal hadden ze er net zo goed weg kunnen laten, te voorspelbaar), net als in de personages alhoewel ik Simmons erg leuk vond spelen.

Het is moeilijk om een spannende muziekfilm te maken, of althans eentje die ik spannend vind, en dat blijkt weer. Voor mij was het een vermakelijke film en niet meer dan dat.

1 van de beter drama films van de afgelopen tijd, wat een film. Met de regisseur was ik nog niet bekend, maar zal deze nu zeker in de gaten houden en ook een combinatie van drama met komedie als in aangekondigd la la land, zal hier zeker gezien worden!

Het verhaal is simpel en staat zeer dicht bij de realiteit. Wie kent niet iemand die (of is wellicht zelf iemand die) tot het gaatje en daar voorbij ging om een doel te bereiken. De jeugdige Miles Teller staat op een punt in zijn leven dat hij in staat en gedreven is om zichzelf te bewijzen. Jong, met talent en een drang om dit niet net zoals zijn vader teniet te laten gaan.

Eenmaal bij de "elite" klas van J.K. Simmons beland, word Miles bespeeld als een harp. Simmons weet letterlijk het bloed van de jongen onder zijn nagels vandaan te spelen en haalt dit ook bij de kijker eronder vandaan. Wat een medelijden krijg je met de jongen. Tegelijkertijd ontstaat er ook frustratie; stop er gewoon mee, doe niet mee aan zijn spelletje! Toch gun je de jongen zijn glorie en waarder je het doorzetten.

Na het einde heb ik even sprakeloos naar de aftiteling en vervolgens de intro van de dvd staan staren. Allemachtig wat een geweldig einde, de vreugde was tastbaar. Zelf ben ik wel een liefhebber van muziek en dan niet specifiek in deze richting, deze "passie" is zeker niet nodig voor het kijken van deze film. Moet wel bekennen dat de film langs mij heen is gegaan en op aanraden van iemand anders thuis op het scherm is beland. Neem van mij aan, deze wil je niet langs je heen laten gaan. Top 10 materiaal, must see, 5 sterren.

Prima film. Ondanks het vrij simpele verhaal toch sterk en boeiend in beeld gebracht. De film is voorbij voor je er erg in hebt. Het mooie ook is dat het continue een herhaling van scenes is met een vrij voorspelbare afloop, maar waarbij je je totaal niet verveelt. De film doet wel erg denken aan een combinatie van Black Swan en het eerste gedeelte van Full Metal Jacket. De acteer prestaties zijn van hoog niveau. Aanrader. 3.5/4.0.

Sterke film die laat zien wat een nadelige, maar zeker ook positieve gevolgen het autoritaire gedrag van een leraar/coach kan hebben.

Het verhaal is vrij simpel, maar weet toch te boeien. Vooral de band tussen J.K. Simmons en Miles Teller is erg bijzonder. De scène in het jazzcafé in het bijzonder, zie je de haat-/liefdesband die de twee hebben en dat Simmons niet zozeer de bad guy is. Dat is ook het sterke aan deze film. Whiplash blijft constant onpartijdig en brengt beide motieven aan de orde.

Whiplash is een goede film die beter is dan de omschrijving van de film doet vermoeden. J.K. Simmons springt eruit met een geweldige acteerprestatie. Ik vind het wel jammer dat de film redelijk op de oppervlakte blijft en niet wat dieper ingaat op sommige zaken, zoals de oud-leerling die zelfmoord pleegt. 3,5*

Regisseur Damien Chazelle volgde zelf een opleiding als jazzdrummer. Terence Fletcher (J. K. Simmons) is deels gebaseerd op z'n eigen leraar, deels op jazzdrummer Buddy Rich, die als bandleider z'n muzikanten de huid vol schold. Fletcher probeert z'n pedagogische methode te verantwoorden met het argument dat fanatisme noodzakelijk is voor wie uit wil blinken. Toch valt het te betwijfelen of het uitschelden, beledigen, intimideren en mishandelen van leerlingen hen zal stimuleren. Het kan ook een omgekeerd effect hebben, zoals bij die leerling die zelfmoord pleegde. Bovendien ligt de nadruk te veel op de technische en competitieve kant van het drummen. De dirigent in Sä som i himmelen heeft een compleet tegenovergestelde opvatting.

Miles Teller drumde al twaalf jaar, maar moest omgeschoold worden van autodidactische rockdrummer tot jazzdrummer. Daarvoor moest hij z'n techniek helemaal veranderen. Natuurlijk speelt hij niet alles zelf en hebben ze soms een dubbelganger gebruikt. De scène met de bloeddruppels op het drumstel is wat overdreven. J. K. Simmons speelt zelf piano in het jazzcafé. De andere muzikanten zijn professioneel. Zij acteren ook niet slecht. Het gezicht van die twee drummers spreekt boekdelen wanneer Fletcher Neiman onder handen neemt. Een leukigheidje is dat de stem van de regisseur even te horen is. Hij, dus niet Simmons, roept "Tanner!" wanneer Neiman z'n partij kwijt is.

De muziek bevat een virtuoos showelement, maar het zijn ook mooie composities. Hank Levy's Whiplash, opgenomen door trompettist Don Ellis in 1973, staat in de onregelmatige maatsoort 7/4 en is dus ritmisch complex. Duke Ellingtons Caravan werd in 1961 opgenomen door Buddy Rich met een spectaculaire drumsolo. Helemaal in het begin krijgen we de versnelling op de snaardrum te horen die op het einde in Neimans extatische drumsolo terugkomt. Het is ongebruikelijk dat een solo deels gedirigeerd wordt, maar dat geeft aan hoe de twee hoofdpersonages elkaar vinden in de muziek - hun gemeenschappelijke obsessie waarvoor al de rest moet wijken. Het moment waarop de band terug invalt is geweldig. Daarna zou je nog een applaus en een nabespreking verwachten, maar eindigen op een climax is beter.

Het is toch wel gedurfd om een film met een drumsolo van tien minuten te laten eindigen. Je kunt aanmerkingen maken over de geloofwaardigheid, maar er spreekt zeker een passie uit voor die muziek. Het is ook niet dat hij er echt de maat bij staat te slaan.

Vergelijk het met de schilderkunst. Een schilder kan zulke perfecte beheersing hebben dat zijn schilderijen amper te onderscheiden zijn van foto's, maar dat maakt hem nog geen kunstenaar, integendeel. De kunstenaar wordt net geboren wanneer hij zijn eigen individualiteit ontdekt en alle conventies in de vuilbak gooit. Hij kan niet groot worden door slaafs zijn leraar te gehoorzamen. Kunst ontstaat dan ook zelden op school, maar eerder in een eenzame zolderkamer aan de rand van de stad. Met Jazz is het niet anders. Het gaat om verbeeldingskracht, creativiteit, vrijheid en spiritualiteit. Deze film suggereert het omgekeerde.

ThomasVV Ja inderdaad, doorzetting, wellicht enkel haalbaar vanuit een zekere noodzaak. Vrijwel alle muziekgenres ontstaan niet toevallig aan de onderkant van de samenleving.

Ik wil niet beweren dat kunstenaars niet hard werken. Integendeel, een kunstenaar is de hele dag bezig en kent geen onderscheid tussen spel en werk. Als hij om 4 uur 's nachts wakker wordt met een idee, kan hij niet blijven liggen. Dat is brutaal, onaflatend werk, maar van een heel andere soort als in deze film.

Supermeeslepende film, de interactie tussen de leraar en leerling is snijdend. Zat er helemaal in en vond Miles Telle behoorlijk goed en overtuigend, heb geen verstand van drummen maar leek of hij echt wist waar hij mee bezig was. Echt van genoten , aanrader wat mij betreft.

Ben ik de enige die de heroïek van het zogezegde kunstenaarschap over het paard getild vond? De rol van de leraar, die via de weg van de vernedering van zijn leerlingen betere artiesten probeert te maken? Nee, dat is achterhaald.

Andere dimensies van het ontluikende talent – een ontplooiing als mens, meer dan als ambachtelijke machine – miste ik, hoewel de eenzaamheid, het gevoel een missie te hebben waar anderen geen deel van kunnen uitmaken en de vanzelfsprekende offerbereidheid om aan alles te verzaken behalve aan dat ene, volgens mij wel realistisch zijn.

Eigenlijk moet ‘Whiplash’ het vooral hebben van de psychologie, niet van het zogenaamde portret van een kunstenaar, dat de film volgens mij te weinig is. Plotmatig en qua karakters een matig interessante rit, door Damien Chazelle evenwel goed verteld. Miles Teller en J.K. Simmons schuren echter tegen de overdrijving aan – hetgeen vermoedelijk een stilistische keuze op regisseursniveau is.

En de muziek, tjah, die is natuurlijk erg fijn. Hoewel echte jazz gaat om het soort vrijheid dat ik in deze film amper heb teruggevonden.

Wat mij betreft genietbaar, zonder de mijlpaal te zijn waar de film door sommigen voor wordt aanzien.

3*

Nee, hoor. Volledig met je eens ook met de rest van je review.