Whiplash (2014)

Don't I know it

Goed te zien dat het gemiddelde behoorlijk is gestegen de afgelopen maanden.

Een film waarbij de ene sterke scene de andere opvolgt en waarbij het acteerwerk ook van een zeer hoog niveau is.

Deze film komt zeker in mijn top 10 voor beste films van 2014.

Die laatste 5 seconden van de film, die blik. prachtig.

Op zich ben ik het met je eens maar in deze film staat de (obsessie voor) muziek echt centraal en ik betwijfel het of het afwerken van plotlijntjes als "het vriendinnetje" en de "vader" de film nou echt beter had gemaakt. Misschien is het wel des te realistisch dat die plotlijnen niet worden uitgewerkt omdat alles uiteindelijk wijkt voor de passie voor de muziek.

4,0* (maar ik heb een hekel aan drumsolo's, liefhebbers daarvan mogen er best 0,5* bijdoen)

Dynamiek spoot van het scherm af en de tijd vloog voorbij bij het bekijken van deze film, m.i. altijd een goed teken of een film boeit of niet.

Heel aardige film over een fanatiek gedreven jongetje en dito leraar. De film is verre van perfect, de overdrijving soms echt te ver, maar het tast niet het wezenlijke van de film aan. De apotheose laat dat duidelijk zien en buiten dat, de film is zeer aangenaam om te zien. Maar ik vraag me wel af als er wat minder met de botte bijl was gewerkt, imo had het dan echt een topper kunnen zijn.

Sterk. Lost mijn verwachtingen in die ik had na het zien van de trailer. Whiplash is een dynamische, spannende en meeslepende film die van begin tot eind boeit. Goed spel van Teller en Simmons die waarschijnlijk gaan meedingen voor de oscars. Interessant thema ook en het geheel leidt naar een geweldige finale.

4*

Het is jammer dat de film niet al wat eerder bekend was bij het grote publiek (begint volgens mij nu wel te komen) , maar deze had wat mij betreft mee mogen dingen om de nummer 1 plek van 2014 hier op deze site, prachtig.

Check nummer 4

BAM!

Wat een film...wat een film poe poe.. Eigenlijk gewoon weinig woorden voor. Man man man... kippenvel.

Out-stan-ding!!!

*4.5+ en maar even ruimte maken in mijn top 10.

Sterk, deze film, die algemeen goed wordt ontvangen maar vooral wordt gewaardeerd om de bijrol van JK Simmons, maar juist van hem werd ik niet eens heel enthousiast. Ik vond hem in Spider-Man erg vermakelijk, maar je zag dat hij dat met een dikke knipoog deed. Nu zie je dat hij het leuk vindt om die heerlijke zinnen uit te spuwen (en doet dat prima) maar juist in die scènes is hij wel een karikatuur zonder enige vorm van humor. Ergens grappig om te zien, maar niet direct om bang van te worden en ook niet om volledig als komedie te zien. Dan liever onze drillinstructeur in Full Metal Jacket.

Nee, de echte ster van de film is Teller - ik ben normaal geen fan van de man, maar hij staat hier wel erg goed te acteren. Zijn mimiek, zijn blikken, zijn nonchalance, hij acteert ongelooflijk naturel en weet de waanzin die langzaam tot hem komt goed te verbeelden. Verder is de film aardig geschoten, is de muziek prima, is de montage die ritmisch meegaat op de muziek heel sterk en vooral in de scènes waarin Teller zich verliest in drummen en trainen is de snelle montage van een meerwaarde, net als het dicht op de huid zitten door de camera. Maar ook de hele opbouw, met die stukjes met zijn vader maar ook die kleine romance met het bioscoopmeisje die ook zo weer verdwijnt. Het past allemaal en laat Andrews wereld leven.

Niet dat de film perfect is. Voor mijn gevoel zelfs net iets te kort, want eens je denkt dat de climax komt, is het al afgelopen. Ook dat stukje na zijn woedeaanval als hij even gestopt is met drummen in an sich best goed - hoe hij verlekkerd naar een drumstel van emmers op straat kijkt- maar is ook net te kort, net als het einde en de totale weg richting de waanzin. Was dat net wat beter geweest, dan was dit allicht een meesterwerk. Nu is het vooral een ijzersterke film. 4,0*.

Aah ja, goed om te zien!

Had het ook eigenlijk meer over dat top 10 lijstje die van de week op de hoofdpagina stond, daar zat die geloof ik niet bij. Doet er verder ook niet toe, de film krijgt nu alsnog de waardering die hij verdiend .

Zelfs als ik een film echt heel goed vind komt het lang niet altijd voor dat deze mij zo weet te absorberen dat ik geen besef meer heb van tijd en alleen maar smacht naar meer. Whiplash is zo'n positieve uitzondering. Het continu onrustige, eenzame en obsessieve toontje is altijd zo prettig voelbaar en de film zit vol heerlijk opgeblazen scènes, vooral dankzij een al even aangenaam opgeblazen personage als de door Simmons zo fenomenaal gespeelde muziekleraar Fletcher. Simmons is al een van de acteurs die ik het hoogst heb zitten, maar dit moet wel zijn beste rol tot nu toe zijn. Feitelijk speelt hij maar een soort typetje zoals we ze wel vaker hebben gezien, maar dankzij spel krijgt het personage echte dreiging mee en ook net dat kleine beetje menselijkheid.

En dan blijkt hij ook erg fijn ingespeeld te zijn op Miles Teller, ook al eentje die zijn beste prestatie tot nu toe levert. Blijkbaar heeft niet iedereen hem hoog zitten maar bij mij heeft hij wel indruk achtergelaten na met name The Spectacular Now. Waar bij Fletcher de nuance in zijn personage nog een beetje ontbreekt is dat hij Andrew heel anders. Zijn echte obsessie en zijn onzekerheid komen volkomen geloofwaardig over.

Reden nummer drie dat deze film zo'n plezier is om te kijken zit hem in de fantastische montage. Hier wordt continu spanning mee gecreëerd en een bepaalde rauwe energie aan de film meegegeven die erg aanstekelijk werkt. De muziek op zichzelf is al genieten, maar het is vooral de montage die het je laat voelen.

Dat komt misschien nog wel het beste naar voren in de slotscène. Tegen het einde lijkt de film langzaam wat minder te worden, maar slaat dan keihard terug met van alle overdramatische en aangedikte scènes de allersterkte van allemaal. Zo heerlijk overdreven maar ook weer rauw en voelbaar. Hoe het allemaal in beeld is gebracht is gewoon genieten. Misschien wel een van de beste eindes die ik in jaren heb gezien.

Een waardig slotstuk voor een juweeltje van een film. Weer een die makkelijk hoog in mijn top-10 over het jaar had kunnen komen. Ik heb ook een goed gevoel over de Oscarkansen voor Simmons en de montage. Tenzij Birdman nog beter blijkt gaan die Oscars wat mij betreft naar Whiplash. En dan te bedenken dat de regisseur pas 29 jaar oud is. 4.0*.

Na... voor mij is dit geen blijvertje... Hij kwam de verwachtingen niet na zogezegd. Eigenlijk een ziekelijk psychologisch narcistisch drama... Ik had op n meer een gepassioneerde muziekfilm gehoopt.

Technische spoiler: de gekozen Boshporus en hier en daar 'n Istanbul dacht ik waren mooi om te zien. De PdP bij de jongen thuis viel me tegen... Het gooien met de Floortom vond ik ook niet realistisch.

2.5*

Schitterend muzikaal drama, over een 1e jaars student aan het conservatorium, die de het verlangen heeft om net zo'n grote drummer te worden dan z'n idool Buddy Rich. De pret begint allemaal als hij buiten zijn verwachting in een keer geselecteerd wordt voor de studio band, door de eigenzinnige en fanatieke docent Fletcher. De dialogen tussen beiden zijn om te smullen, en er wordt fantastisch geacteerd door zowel Teller als Simmons. Vooral die laatste weet zijn rol zo neer te zetten, dat de drill sergeant uit full metal jacket er bijna bij verbleekt. Verder is de muziek fantastisch, oogt het camerawerk zeer verzorgd, en steekt het verhaal erg goed in elkaar. 4,5 Ster.

"If you want the fucking part, earn it!"

Lang naar uitgekeken.

In 'Whiplash' staat het drummen - ontegenzeggelijk - centraal, ondanks de pogingen om het sociale leven van Andrew te laten zien; de bezoekjes met zijn vader aan de bios of het leuke popcornmeisje uitvragen voor een date. Er wordt meteen duidelijk gemaakt waar het hart van de jonge drummer ligt. Dat is op zich geen slecht punt, omdat het op deze manier niet te veel afleidt van de rode draad.

De film draait namelijk om de wisselwerking tussen de personages van Miles Teller en J.K. Simmons. Het is een klassiek voorbeeld van de leraar-leerling relatie, met aan de ene kant een tiran die voor niets of niemand wijkt om het beste uit zijn studenten te halen en aan de andere kant een belofte die als een bezetene drumt om maar aan die wens te voldoen. Het resulteert zich in een intrigerend psychologisch machtsspel waar de nodige scheldkanonnades en gewelddadige uitbarstingen niet mogen ontbreken. Door het geweldige acteerwerk is het als kijker dan ook gewoonweg onmogelijk om niet in het geheel opgezogen te worden.

De wijze waarop de jazz in beeld wordt gebracht is volop genieten. Daarvoor is de montage secuur en zorgen de locaties voor de juiste sfeer, waardoor het echt gaat leven. Het vormt zich tot een boeiend schouwspel waarin beeld en muziek volledig in harmonie met elkaar zijn. Wat dat betreft is het slot er één dat nog wel even blijft nadreunen in je hoofd, heerlijk.

Al met al een fantastische dramafilm die naar ongekende hoogtes stijgt en je gedurende de speelduur vrijwel niet meer loslaat, alleen al vanwege de rol van Simmons en de bezielende drumpartijen.

4,0 Sterren.

Mijn recensie:

film reviews in 100 woorden: Whiplash (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

LOVED THIS MOVIE!!

echt waar een top-film ..... 4.0

Toppertje dit. Heeft deze film überhaupt in de bioscoop gedraait? Volgens mij maar heel gelimiteerd, nietwaar? Zonde eigenlijk.

En de Oscars zijn er weer.

Dit is perfect voer voor die zoutloze show, een bloedarm filmpje dat een nogal dom uitgangspunt lang en breed uitsmeert en er dan nog één of ander happy end aan probeert te breien zodat het moraaltje nog wat dikker in de verf wordt gezet.

Ik vind Simmons een geweldige kop hebben, maar in rollen als deze komt hij niet het best tot z'n recht. Het is allemaal met het grote gebaar, de tough love leraar/drill instructor die het allemaal goed meent maar uiteindelijk toch gewoon een eikel is. De film kreunt meermaals onder de druk van dit karikatuur, niet meteen bijgestaan door Teller's personage: de timide leerling die vanuit z'n innerlijke kracht vriend en vijand verbaasd. En wat zijn wel blij als in de laatste scene alles in z'n plooi valt.

Over de methoden van Simmons kan ik kort zijn: persoonlijke begeleiding op basis van de persoon die je begeleidt. Al de rest is onzin, Simmons' theorie voorop. Over het onderwerp kan ik ook kort zijn: musici doen me niks. Ik heb er maar weinig mee en wat ze doen boeit me ook niet. De muziek zelf vond ik ook niet denderend, noch de manier waarop het allemaal opgebouwd werd.

Whiplash is een typisch Oscar product geworden. Vanuit de verte ziet het er misschien indrukwekkend uit, maar het is zo plat als een pannekoek en zo levensloos als een overreden mus. Zal vast wel iets winnen, maar compleet onverdiend.

1.5*

Met bevende vingers opende ik de pagina toen ik je naam zag, Onderhond.

Maar ik had eerlijk gezegd ook niet écht verwacht dat dit een film voor jou zou zijn!

Met bevende vingers opende ik de pagina toen ik je naam zag, Onderhond.

Maar ik had eerlijk gezegd ook niet écht verwacht dat dit een film voor jou zou zijn!

Ik smulde ervan!

Ik had enige hoop omdat ik Simmons doorgaans echt wel leuk vind, maar zelfs hij viel me erg tegen. Ik mis toch altijd intrigerende personages in dit soort Amerikaanse dramas.

Het enige geruststellende aan films als deze is de wetenschap dat als ik 50 jaar eerder geleeft had, ik de huidige klassiekers waarschijnlijk ook helemaal niks had gevonden.

Waarom begin je er dan aan als ik vragen mag? Ik kijk films voor mijn plezier en als ik zie dat het onderwerp me niet aanstaat, kijk ik hem gewoonweg niet. Dan hou je een hoop tijd over voor dingen die je wèl leuk vindt.

Ik kijk meestal niet naar het onderwerp voor ik een film ga kijken. Een goeie film overstijgt dat ook gewoon, dus het zou zinloos zijn om mijn filmdieet daarop te baseren.

Wel een hele lekkere pannenkoek.

Mee eens, het is een happy end. Verwonder me dat niemand valt over de oeramerikaanse boodschap van deze film. Alleen door keiharde competitie komt het best in de mens naar boven.

Hoezo is Andrew een schoft geworden doorheen de film? Hij breekt het op een zeer beleefde manier af met z'n vriendin, verder is hij zeer gedreven om de beste te worden maar hij gaat niet bepaald over lijken ofzo. Hij schiet een keertje uit bij het dinertje, maar niet alvorens er zelf kleinerend over hem gedaan werd. De donkere toon zit inderdaad wel duidelijk in de film, maar rond Fletcher, niet rond Andrew. En net omdát de methode van Fletcher uiteindelijk werkt lijkt die donkere toon niet helemaal op z'n plaats te zijn, maar wordt het eerder goedgepraat ... verder even doorheen de opmerkingen van Chazelle gelezen en vind het jammer dat hij niet werkelijk de ballen had er zo'n einde aan vast te breien. Dat had ik alvast veel meer kunnen appreciëren.

Misschien eerder een serieuze schoft in wording dan. En tja, beleefd.. hangt er van af hoe je dat bekijkt. Ik vond het maar egoïstisch en hij heeft er duidelijk spijt van aangezien hij haar op het einde terug belt. Maar ook de manier hoe hij kwaad wordt op de andere drummers die zijn plaats innemen omdat ze "beter" zijn... Ok, wat Andrew doet om te bereiken wat hij wil, is ergens inspirerend, maar dat gedrag gaat zijn uiteindelijke downfall zijn als je het mij vraagt. Ik zie Andrew iemand worden dat zich steeds beter zal voelen als de rest, en iemand dat niet tegen zijn verlies ga kunnen als de dag komt dat hij niet meer de beste drummer is (ja die gaat er ooit wel komen toch). Hoe gaat Andrew denk je omgaan met de woorden van Fletcher in de toekomst "You were yesterday's sensation. Now, you're done!"... Blijft natuurlijk maar een subjectieve benadering van, afgaand op zijn karakter die in de film wordt neergezet, hoe ik denk dat het verder gaat. Wie weet ben ik mis, en blijft Andrew voor eeuwig de beste drummer en ontmoet hij een meisje, die met zijn zieke obsessies kan leven.