Whiplash (2014)

Daar zit wat in. Ik ben nog wel verbaasd over je waardering. Was hij in jouw ogen echt zó slecht? Ik snap wel dat het een simpel verhaaltje betreft, maar de sfeer en het acteerwerk waren toch allerminst goed te noemen? Ik probeer je trouwens niet over te halen, ik gun ieder zijn mening van harte.

Heel intens.

De sfeer vond ik wel oké, van het acteerwerk ben ik echt geen fan. Zoals gezegd vind ik Simmons normaal erg leuk, maar hier weet hij z'n personage niet genoeg intrige mee te geven. Zowel hij als z'n tegenspeler zijn teveel een open boek die gevormd worden door brede gebaren en opvallende acties. Ik hou van iets meer mystiek in een personage, van iets ingetogener spel (bij een drama).

Da's netjes

Whiplash heeft mij geboden wat ik ervan verwacht heb. Een film over een jonge, gedreven muzikant die tot het uiterste geprikkeld, gestimuleerd en getergd wordt door J.K. Simmons als vloekende en tierende muziekleraar.
Hoewel sommigen hier de aparte verhaallijnen onvoldoende diepgang vinden hebben (vader - zoon relatie en die met Nicole zijn vriendin) draait de film puur om bereidwilligheid om het tot "het gaatje" willen gaan als muziekstudent en daarvoor alles aan de kant te schuiven.
Ook het geloof en de waarde dat de studenten hechten aan het oordeel van Fletcher komt snoeihard in beeld als hij een trombonist beticht van vals spelen, waarna hij uit de klas wordt geknikkerd.
Tegen het einde van de film, als Fletcher ook nu weer en op het podium nog wel, Andrew verrast door met een totaal ander nummer te openen, is onmiddellijk de spanning tussen de twee karakters weer op het hoogste niveau en zie je Andrew bijna door de grond zakken.
Al met al vond ik deze film zeer de moeite waard en ook zeker geloofwaardig. Een sterke rol van J.K. Simmons die, mocht hij de oscar voor beste mannelijke bijrol krijgen, deze dan ook dubbel en dwars heeft verdient.

Dat deze film hoog scoort snap ik volledig. Ik heb ook zitten genieten van de muziek, de sfeer en de mooie kop van Fletcher. Die in mijn ogen iets te veel aan het schelden was, zodat het geen indruk meer maakte. Ook was het zeer goed in beeld gebracht. Mooi camera werk, mooie shots... Het liefdes randje kreeg ondanks mijn verwachtingen een slecht einde wat een zeer goede keuze was...
Ondanks mijn gelukkig verkeerde inschatting bij het romantische moetje, was de film verder wel iets voorspelbaar. Klassieke opbouw van moeizame weg omhoog, succes, de val, tweede kans, wraak, succes!. Als een Rocky gevecht in de ring...
Desalniettemin.... Dikke vette prima!
4**

Een film waarvan je nou eigenlijk nooit weet waar het naar toe wil. Gaat het nu om de drumpassie van Andrew, de omgang tussen Andrew en zijn tirannieke orkestleider Fletcher of om het afzien van Andrew in zijn weg naar succes?

J.K.Simmons gaat in zijn rol als een drill instructor te werk, altijd adrem en zijn studenten tot het uiterste drijvend, net zoals Sgt. Hartman in Full Metal Jacket. Woede-aanvallen, gooien met wat maar voor handen is, verbaal en fysiek geweld; hij deinst nergens voor terug. Dat levert een vlotte, intense film op waarbij je een haat-liefdeverhouding met Fletcher opbouwt. Enerzijds begrijp je zijn gedrevenheid als orkestleider, anderzijds vraag je jezelf af of zijn Marine Corps-gedrag niet te ver gaat als studenten huilend afdruipen.

Later in de film breekt Andrew en stopt hij met drummen en lijkt de film weer een andere wending te nemen, waardoor ik totaal niet meer kon voorspellen hoe het af zou lopen.
Uiteindelijk vond ik het ook moeilijk te beoordelen hoe de verstandhouding tussen Andrew en Fletcher is tegen het einde. Zag ik nou een blik van bewondering en respect, of speelde de woede en wraaklust van Fletcher nog een rol van betekenis?

Hoe dan ook, een boeiende maar soms moeilijk te doorgronden film. Misschien nog eens een herkijk waard.

Intense film. De bloed-zweet-en-tranen benadering - die je eerder bij een sportfilm zou verwachten- van muziek die op het eerste gehoor toch vooral heel laidback en uit de losse pols is zorgt voor een schurend contrast. Regelmatig zat ik me kwaad te maken en te verbazen over de aanpak van Fletcher. Hoe wil je het beste uit je muzikanten halen als je ze zo tormenteert. Hoewel er voor zijn verklaring verderop in de film eigenlijk ook wel weer wat te zeggen valt.

J.K. Simmons zet een uitstekende rol neer. Ik werd slechts afgeleid door de vraag waar ik hem toch in godsnaam van kende, want wat een bekend gezicht heeft hij. Wat mij betreft weet hij een karikaturale boeman te vermijden, hij is onvoorspelbaar en gelaagd genoeg. Mooi ook om zijn subtiele blikken te zien tijdens het dirigeren.
Ook voor Miles Teller niets dan lof.

Cinematografie is door heen de film heen uitstekend. Het groen dat de boventoon voert valt meteen op, maar wordt voldoende afgewisseld met warmere kleuren, zodat de film baadt in sfeer. Ook camerawerk en montage is allemaal zeer strak en echt een factor die bijdraagt aan de intensiteit.

Zeer weinig op aan te merken dus. Alleen na de confrontatie en het gevecht met Fletcher lijkt de angel even uit de film te zijn en komt het op een wat dood punt. Het had mij beter geleken om de spanning gewoon van begin tot eind vast te houden. Nu voelt dat laatste optreden en bijbehorend drama eigenlijk een beetje als 'daar gaan we weer'. Wel schitterend virtuoos in beeld gebracht. Echt een staaltje vakmanschap op alle fronten.

Mag van mij wel wat Oscars winnen.

4,5*? Ach, waarom ook eigenlijk niet.

Een opwindend en ademloos emotioneel geladen muziekdrama, in de vorm van een psychologisch duel tussen een muziekleraar en zijn leerling (deed me af en toe een beetje aan 'Black Swan' (2010) denken). Zelfs de repetities brachten spanning op het witte doek. De sensationeel spelende hoofdrolspelers gaven hun personages de vereiste diepte. Muziek maken was hier een uiting en demonstratie van macht, met een onuitstaanbare dictator als dirigent (een ongelooflijk energieke J.K. Simmons (ik kende hem nog van de televisieserie OZ)). Een gedreven Miles Teller (jammer dat hij geen Oscarnominatie kreeg) werd slechts door één droom voortgedreven, waarvoor hij alles wilde opofferen.

Omdat mijn dochter naar deze film wilde ben ik gaan kijken. Het was niet mijn keuze maar....... daar heb ik achteraf helemaal geen spijt van. Een prima film met goede muziekstukken er in. Aan het einde de open vraag of je mensen over de 'edge' mag.... moet pushen wanneer je wil dat ze het 'onbereikbare' bereiken.

topfilm,hou sowieso van muziekfilms.

Miles Teller als het talent en J.K. Simmons als soort van drill-dirigent beide dragen de film in z'n geheel met verve

en deze film is iets,gaat over het bijna onbereikbare en wat daarbij komt kijken.

het einde iets te ver maar het hoort toch wel bij deze film.

van de eerste tot de laatste minuut genieten maar dat zal denk ik alleen maar zijn

voor de liefhebber van dit soort films.

Aparte film maar zeer goed! 4*

Geweldig!

Schitterende film met heerlijke drum/jazz sessies en geweldige acteerprestaties van J.K. Simmons en Miles Teller!

Vreselijk! Niet doorheen te komen. Full Metal Jacket op het conservatorium. Maar dan niet half zo overtuigend. Leek soms wel een soort persiflage door de Young Ones met al dat gesmijt. Totaal ongepast. Alsof enkel afzeiken, maar dan ook niks anders dan dat, tot goed muzikantschap leidt.

Een 1 vanwege de fijne eindsessie.

Ben overigens verbaasd door de vele hoge scores hier. Hebben de liefhebbers echt het idee dat het er zo aan toegaat op het conservatorium? En vonden jullie die docent geen enorme karikatuur?

Lijk wel de enige die hier niet in meegaat.

De regisseur heeft zelf zo'n leraar gehad.

Kan best zijn dat zijn docent dergelijke trekjes had, maar deze man sprak enkel in scheldkanonnades, zonder ooit ook maar iets aardigs, normaals of inspirerends te zeggen. Je kan mensen ook pushen door een combinatie van die zaken. Vond het totaal ongeloofwaardig.

Edit: lees bij de trivia op imdb dat de regisseur onder de indruk was van zijn muziekdocent in high school. Allemaal nogal dik aangezet dus.

Kan best zijn dat je problemen hebt met de werkwijze, maar "In high school, writer director Damien Chazelle was in a "very competitive" jazz band and drew on the experience of "just dread" that he felt in those years.[7] He based the JK Simmons character on his former band instructor but "pushed it further" adding in bits of Buddy Rich as well as other notorious band leaders."

Whiplash (2014 film) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Dat is hem dan niet zo goed gelukt, want het personage is echt wel een karikatuur zonder al te veel menselijke kantjes geworden. Da's doorgaans niet zo erg als Simmons in een Coen film opduikt ofzo, maar niet zo geschikt voor een film als deze.

Het is niet de werkwijze waar ik een probleem mee heb. Een portret over een strenge bandleider zou een magische muziekfilm kunnen opleveren. Maar dit was zoals user Onderhond beaamd een karikatuur. Uit niets bleek ook zijn liefde voor muziek. Het ontbrak volledig aan momenten dat hij ervan kon genieten als het wel goed ging. Dat had m al gauw een stuk menselijker gemaakt. Daarnaast leek hij over geobsedeerd met de drummers, waar er nog 20 in de 'klas' zaten. 'He pushed it too far, way to far.'

En dat is erg jammer, want als liefhebber van drum en jazz zag ik hier best naar uit.

Ik heb niet het idee dat het er zo aan toegaat op conservatoria, maar dat is toch ook de insteek niet van deze film? Het is een film over een bepaalde docent op een bepaalde school, met de nadruk op een bepaalde leerling. Ik had nergens het idee dat ik keek naar het reilen en zeilen op een gemiddeld conservatorium.

Karikatuur, nee. En zelfs al was het een karikatuur geweest, het is gewoon de badguy. Een spannend neergezet en goed geacteerd personage. Zat films waarin de badguy minstens zo karikaturaal is.

Ik had ook niet de verwachting dat het om een gemiddelde opleiding ging. Maar ik had wel gehoopt op een serieuze film over een goede drummer die tot het uiterste gedreven werd door zijn docent. Hier heb ik vooral het eerste half uur echt met afgrijzen naar de onzin zitten kijken.

Dat hij 'gewoon de bad guy' was ben ik ook niet met je eens. De bad guy heeft ook vaak een motief om slecht te zijn. Zijn motief was om zijn muzikanten het uiterste uit zichzelf te laten halen en dat is een nobel streven. Zijn gedrag sloeg alleen als een tang op een varken. Waarom zou er iemand bij die man in de klas willen zitten als je enkel wordt uitgescholden en nooit wordt gecoacht? Geloof niet dat je daar nu zo'n goed orkest door krijgt. Zelf in de sport werk dat niet en muzikanten zijn doorgaans wat fijngevoeliger dan atleten.

Tja, maar dat is toch juist wat deze film spannend en intens maakt? Ik heb ook zeer mijn vraagtekens bij zijn werkwijze (zoals ik al schreef in mijn recensie), maar je hoeft het er toch niet mee eens te zijn? Alleen omdat je het niet eens bent met een personage maakt dat de film toch nog niet waardeloos? Of omdat je verwachtingspatroon anders was? Dat lijkt me een beetje oneerlijk.

Overigens zag ik die momenten van genieten trouwens wél. Toegegeven, niet vaak, maar die schaarse momenten dat het wel goed was naar zijn standaarden waren daarom des te boeiender. Puntje van mijn stoel hoor, die eindscène, net als die uitputtingsslag met die twee andere drummers, eerder in de film. Ik heb het in ieder geval niet ervaren als een 100% badguy.

Ik ga niet mee in het verhaal, omdat ik de handelingen van de hoofdpersoon niet geloof. Lijkt me dat ik de film daarop mag afrekenen. En dat staat los van mijn verwachtingen. En spannend? Wat was er spannend? Het was enkel eenrichtingsverkeer het eerste uur; stop, volg, wissel, te traag, te snel, stop, volg wissel, te traag, te snel. Je kon geen enkele ontwikkeling waarnemen, want na een maat brak hij steeds weer af. Nogal eentonig als je het mij vraagt. Maar wellicht ervaar je dat anders als je wel in deze werkwijze gelooft.

Eindscene was mooi, maar dat was ook niet zo moeilijk. Een virtuoos muziekstuk op het eind werkt vrijwel altijd goed.

Nee, ik geloof niet echt in zijn werkwijze, maar dat maakt voor mij de kijkervaring niet minder. Ik zou zelfs willen zeggen, integendeel. Het frustreert, het maakt kwaad, het schuurt, het verbaast, het boeit. Dat deed het voor mij. Dat in combinatie met de schitterende montage en het onderwerp muziek maakt het voor mij een zeer prima film. Maar goed, je kan er iets mee of niet.

In thrillers, politiefilms of horror filmpjes wel ja. Niet echt in een drama, waar je het personage toch vooral moet geloven. Het probleem is ook niet zo dat je het niet eens bent met z'n methodes, maar dat je gewoon niet gelooft dat hij zo is.

Wat me toch enigszins stoorde is dat Fletcher min of meer gelijk krijgt. Niet helemaal, want Andrew had bijna zijn drumstokken helemaal aan de wilgen gehangen. Maar toch, het tergde hem wel om uiteindelijk het beste van zichzelf te geven.
Ik vraag me toch af wat doorgaans het effect is van zo'n Fletcher-aanpak in real life. Motiveert het potentiële genieën of werkt het eerder averechts?

Beiden Voor sommige personen zal het werken, voor andere zal het averechts werken.

Het bouwt hooguit karakter, (betere film ook), maar het ontwikkelt geen talent, vrees ik. Lijkt me evident dat een zo een aanpak niet/slecht zal werken bij creatieve beroepen. Misschien wordt je er wel een betere wielrenner of hardloper door. Angst heeft immers een verlammend effect op creativiteit.

Denk dat in het echt niemand een noot goed zou spelen in de band van die man.

Trouwens hij was niet enkel onaardig wanneer iemand iets verkeerd deed, hij was even vaak op voorhand al beledigend. Kortom hij gedroeg zich niet eens naar zijn malle theorie.

Maar misschien zijn er professionele muzikanten, zelfs drummers op deze site die het vanuit hun ervaring kunnen aangeven.