Whiplash (2014)

Oef.

Man man, wat een gelul zeg. Je zal gewoon eens genieten van een film. Het blijft uiteindelijk toch allemaal nep.

Gedeeltelijk eens cucciolo, emoties in films verschillen natuurlijk ook in wat voor situatie de persoon zich begeeft. In het echte leven zie je onbekende mensen alleen in het openbaar, in films zie je ze ook in meer persoonlijke situaties, maar je kunt niet ontkennen dat dit natuurlijk allemaal 'gemaakt' is. Over het neppe gedrag van mensen in het echte leven heb je helemaal gelijk.

Volledig eens met het genieten. Altijd dat oeverloze geanalyseer van films en dan anderen proberen te overtuigen van jouw mening.

Geniet van een film, leef er in mee. Net als het lezen van een boek moet je je even inleven in een ander persoon en/of in een andere wereld of tijd zijn. Daar zijn de meeste voor gemaakt, niet om ze te beoordelen op acteerprestaties, waarheidsgetrouwheid of realiteit.

Whiplash voor de tweede keer gekeken, de film waar het verschil tussen mijn verwachting en uiteindelijke mening het grootst was na de eerste kijkbeurt zo'n 1 tot 2 jaar geleden; de film trok me helemaal niet aan maar de ratings lieten me geen keus. Het resulteerde in een top-10 plek. En ja, Whiplash blijft zich keihard staande houden.

Juweel van een film in elk opzicht: plot, sfeer, muziek, dialogen en vooral acteerwerk! Bij mijn 1e kijkbeurt weet ik nog dat Whiplash me enorme hoop gaf dat films nog steeds kunnen verrassen en uitblinken tussen alle films die er al zijn, iets dat steeds moeilijker lijkt te worden nu ik inmiddels meer dan ('slechts') 600 films te hebben gezien. Dit keer was het niet veel anders eigenlijk. Wat een wisselwerking tussen Teller en Simmons, fenomenaal.

Nee, Rocky IV dan....

Fout gezien. De film eindigt juist met het doorbreken van alle conventies.

Op zich volg ik je met de voorwaarden die kunst nodig heeft, maar een school is bij uitstek een omgeving waarin deze voorwaarden aanwezig kunnen zijn. Hier raak je als student of noem het kunstenaar geinspireerd en uitgedaagd. Ook 2 voorwaarden trouwens die nodig zijn voor goede kunst; daarmee kun je de emotie overbrengen op je kunstwerk. Naar mijn mening althans.

Rocky IV probeert zich dan ook niet voor te doen als serieus drama en is onbeschaamd fout op elk vlak.

Volgens mij hebben jij en ik een volstrekt andere interpretatie van het einde van de film. Jij hebt het over overwint en bejubeld, maar ik zag bij de vader van Andrew vooral afschuw. Dat je het hebt over een sentimentele Amerikaanse film is wel een beetje lachwekkend. Wanneer is Whiplash in godsnaam sentimenteel?

Oneens, ik weet niet of je toevallig vorige week zomergasten hebt gezien met de jonge hoogleraar Andrea Maier. Daar zat een heel mooi stukje in over sopraan Elisabeth Schwarzkopf. Hier een quote uit een artikel over dat fragment: "Interviewer Thomas Erdbrink kon zich er niet veel bij voorstellen, evenmin als bij het perfectionisme van sopraan Elisabeth Schwarzkopf, die tijdens een Nederlandse masterclass met Miranda van Kralingen voortdurend om kleine verbeteringen bleef vragen. Nou, dat moet toch heel onaangenaam zijn, zo’n knorrige dame voor wie het nooit goed is. Maier, die haar eerste pianoconcert gaf toen ze 6 was, vond dit helemaal niet streng. Dat hoort er gewoon bij als je werkt met iemand die veel talent heeft, dan heb je die dril nodig.

Veel mensen zien dat anders: leren en werken is vervelend, maar op woensdag is de week alweer door het midden en lonkt het weekend, wanneer je uit je dak kunt gaan."

Tv-recensie: Zomergasten met Andrea Maier - NRC

Ik weet niet of je ooit van Juilliard hebt gehoord? Daar wordt dans, muziek en acteren toch echt wel geperfectioneerd hoor.

De emoties liggen er constant (veel te) dik boven op. Maar vanaf het moment van het auto ongeluk tot en met zijn 'geweldige' optreden is het sentiment zwaar aangezet. Had zo in Rocky IV gepast.

Ik ken Rocky IV niet, maar ik kan er me eigenlijk wel wat bij voorstellen. Als het er zo dik bovenop ligt dat het potsierlijk wordt, gaat een film als deze daar naar mijn gevoel onder lijden...

Rocky is een held die een Rus verslaat en dan nog even met de Amerikaanse vlag wappert. Andrew is een contactgestoorde loner die op het laatst helemaal opgeslokt wordt in zijn eigen gekte. Zelfs zijn familie kotst hem uit en zijn vriendinnetje wil niets meer met hem te maken hebben. Hij zet een geweldige drumsessie neer maar wat levert het hem dat op? Hij is totaal de realiteit kwijt. Het einde deed mij veel meer denken aan Black Swan met Natalie Portman. En om die film nou met Rocky te gaan vergelijken...

Basto, professor, houd voor één keer je mening nou eens voor je. Je doet te hard je best anders te zijn. (Een scène van) Whiplash had zo in Rocky 4 gekund, wat een pijnlijke constatering zeg. Jezus.

Basto zal het vast niet letterlijk bedoelen...

Nee vast niet, maar als dat je laatste redmiddel is om een film af te zeiken omdat je hem zelf niet begreep ofzo is echt zo laag...

Waar jij het over hebt is vakmanschap. Zeer bewonderenswaardig, maar het is geen kunst. Louter technisch zou dan iemand die perfect een Van Gogh kan reproduceren een even grote kunstenaar zijn als Vincent zelf. Deze film suggereert hetzelfde met muziek. Volstrekte onzin. De referenties naar Charlie Parker en dergelijke zijn een grove belediging voor de jazz-wereld. Reproductie staat haaks op vrije improvisatie.

Het meest droevige aan deze film is het totaal gebrek aan liefde voor muziek. De 100 meter drummen om 'de beste drummer ter wereld' te worden, wat dat dan ook moge zijn. Het doet wat denken aan al die onnozele kookwedstrijden op TV. Smaken verschillen blijkbaar niet meer.

Ik heb me daar volledig niet aan gestoord.

Ik heb de film beschouwd als een thema rondom meester/gezel relatie en de blinde ambitie om de beste te willen zijn. Wellicht zo blind zelfs dat het nog maar gaat om 1 ding binnen de muziek.

Het hele drumgebeuren is een middel om het verhaal aan op te hangen.

Universeel thema dus; Black Swan, hier ook al genoemd heeft er ook wat van weg.

Jij hebt er weinig van begrepen. De 100 meter drummen? Je hebt het over het hoge tempo van sommige nummers? Fletcher wil bij alle nummers het goede tempo voelen, dat heeft niet veel met langzame of snellere nummers te maken.

De vergelijking met kookprogramma's is helemaal tenenkrommend. Fletcher schreeuwt, Ramsey schreeuwt; het lijkt wel een kookprogramma...

En smaken verschillen nog heel goed. Gelukkig maar...

Als jack_inthebox spreekt van "de 100 meter drummen", heeft hij het volgens mij niet zozeer over "het hoge tempo van sommige nummers", Beffrey28, als over de stuitende nadruk op de technisch-mechanische prestatiegerichtheid, en de geringe plaats die het artistiek-creatieve en de liefde voor de muziek daarbij krijgt.

Volgens mij is het vanaf het begin van de film al snel duidelijk dat het geen ode aan de muziek of aan kunst is. Dus lijkt me onvermijdelijk dat degenen die hem met die maatstaf beoordelen er bedrogen uitkomen (of juist blij zijn dat de film dat ook niet pretendeert, wie zal het zeggen..).

In één woord: geweldig!

De scène waarin Fletcher de valse toon uitfiltert en je de angst van de leerlingen haast voelt is waanzinnig!

Vlotte, bij vlagen intense film, maar niet de topper waarop ik gehoopt had.

Ik luister graag naar muziek, maar het maken van muziek heeft nooit echt mijn interesse gewekt. De nr. 45 van de IMDB top 250 maakte Whiplash echter verplichte kost.

In een ding slaagde de film zonder meer: ik kreeg akelige plankenkoorts van die Simmons. Sterke rol van hem. De hoofdrolspeler vond ik dan weer een enorme eikel (muziek maken verkiezen boven je vriendin ) en dat maakte het wat lastig om me in te leven.

Erg solide filmpje voor de rest, maar ik miste net iets speciaals. Het werd tegen het einde ook allemaal wat minder interessant vond ik. De cilmax zelf is wel weer erg passend.

3.5*

Dit kwam natuurlijk door zijn enorme obsessie, hierdoor kon hij nauwelijks meer helder denken. Hier komt hij later dan ook op terug, het is niet dat het karakter echt zo in elkaar steekt.

De mate waarin een personage kan weerstaan aan obsessies is ook gewoon deel van z'n karakter/personage natuurlijk.

Daar zit wat in, maar in dit geval is het duidelijk dat hij weet dat hij fout zat en hier dan ook op terug komt, dan moet je hem dat 'vergeven' vind ik.

Ik snap je punt wel, maar ik kan me erg lastig voorstellen dat je zo geobsedeerd bent door muziek maken (bij een leraar die eveneens een eikel eerste klas is) dat je zo omgaat met je vriendin. Dat zit toch in zijn persoonlijkheid denk ik. Net zoals het in mijn persoonlijkheid zit dat ik het hem niet kan vergeven.

Regisseur Damien Chazelle kwam in 2013 met de korte film Whiplash, een 18 minuten durende opzet en voorloper voor deze film. Hij kreeg het geld destijds namelijk niet bij elkaar om zijn droomproject te realiseren. Iets wat wel lukte toen men de korte versie onder ogen had gekregen. We mogen wel stellen dat iedere filmliefhebber blij zal zijn dat hij deze kans heeft gekregen, want de film bleek een zeer groot succes. Zo ontving de film maar liefst vijf Oscarnominaties, waarvan er drie in de wacht werden gesleept. Een verrassing, want de concurrentie was zwaar en er zaten een aantal op voorhand gedoodverfde winnaars tussen. Zo won de film de Oscar in de categorieën Beste Film Editing en Beste Sound Mixing, maar de belangrijkste Oscar die de film won was die voor Beste Mannelijke Bijrol.

Deze Oscar ging naar J.K. Simmons, die een absoluut fenomenale rol neerzet als docent Terence Fletcher. Simmons is vooral bekend van zijn rol als J. Jonah Jameson in de Spider-Man trilogie van Sam Raimi, maar je zou hem ook kunnen herkennen van zijn bijrol in Juno uit 2007. Op het vlak van televisieseries was hij zeven seizoenen lang te zien in het succesvolle The Closer, waarin hij de rol van Will Pope vertolkte. Toch overtreft Simmons zichzelf in Whiplash op elk gebied. Hij speelt de rol van Terence Fletcher op zeer overtuigende wijze. De bizarre methoden die de zelfingenomen Fletcher hanteert doen je met veel verbazing en onbegrip kijken. Overigens niet alleen maar onbegrip, want de echte muziekliefhebber (en vooral jazzliefhebbers) zullen de methode dan wellicht niet goedkeuren, maar wel begrijpen. Fletcher wil perfectie en niets minder, maar hij sleept zijn leerlingen daar op dusdanige extreme manier in mee dat die op z’n minst vragen oproept.

Toch is de film allesbehalve een one man show van Simmons, want ook Miles Teller laat zien dat hij echt kan acteren. Teller zal vooral herkent worden van zijn werk in films als Divergent en het prachtige The Spectacular Now, waarbij zijn veelzijdigheid al duidelijk werd. Toch weet hij in Whiplash de lat voor zichzelf nog een stukje hoger te leggen. Zo is het bizar om te weten dat hij maar liefst 90 procent (!!!) van het slagwerk dat je in de film hoort voor eigen rekening heeft genomen. Hoewel Teller al sinds zijn vijftiende drumt, nam hij voor deze film drie dagen per week voor vier uur per dag drumlessen om zich voor te bereiden op de film. Dit heeft zo zijn uitwerking gehad, maar naast het drumwerk acteert Teller ook nog eens verschrikkelijk goed. Je ziet aan zijn hele lichaamstaal en de uitdrukkingen op zijn gezicht dat hij ultiem gedreven is. Drummen tot zijn handen erbij gaan bloeden en aanwezig zijn onder de meest extreme en bizarre omstandigheden. Alles heeft Nieman er voor over om aan Fletcher te tonen dat hij degene is die de plek op de drumkruk verdient.

Een ander punt waarop de film punten weet te scoren, is dat het de jazzmuziek weer in de spotlights zet. Natuurlijk likt de liefhebber hier zijn vingers bij af, maar de film is bijna lesmateriaal voor mensen die nog onbekend zijn met jazzmuziek. Verhalen over de grote Charlie Parker lopen als een leidraad door de film heen, maar het belangrijkste is natuurlijk de muziek zelf. Wat dat betreft valt of staat een film als deze bij de muziek. Maar het nummer Whiplash, dat voor de film geschreven en uitgevoerd is door Hank Levy, is een verschrikkelijk goed nummer dat zeker niet misstaat tussen al die jazzklassiekers. Zo horen we muziek in de film van al lang overleden jazzlegendes als Buddy Rich en Stan Getz. Het levert een zeer goede soundtrack op, die het waard is om naast de film aan te schaffen. De heerlijke jazzklanken, met daarin natuurlijk de prachtige drumpartijen, zijn een feest voor de trommelvliezen en dat maakt het dan ook dat Whiplash door al deze factoren een van de allerbeste films is die 2014 heeft voortgebracht.

Whiplash is een meesterwerk die je als film- en muziekliefhebber gewoon gezien moet hebben. Zelfs als jazzmuziek niet je ding is zal je de film kunnen waarderen. Het geheel laat prachtig zien hoe mensen van jazz kunnen houden en welke extreme vormen van het uiten van die liefde daarbij kunnen komen kijken. Deze film zal je zeker nog een paar keer willen bekijken en mag als een van de beste films van 2014 zeker niet in je collectie ontbreken.