Whiplash (2014)

Kippenvel

Echt ziek dit. Ik ben niet echt een kenner van het thema. Ik hou wel van een rustige en gezellige jazzbar, en verder heb ik maar een heel kleine shortlist van jazzmuziek op YouTube, en dus sprak het thema me "half" aan, hoewel ik wel al door had dat dit meer dan enkel muziek was. Er zijn verschillende aspecten buitengewoon sterk aan deze film.

Eerst en vooral is dit audiovisueel prachtig. Dat het muzikaal mooi zou zijn, was wel vrij voorspelbaar. Maar ook het beeld draagt bij aan de sfeer (ik noem het een soort van smaakversterker), met dank aan de juiste en mooi switchende cameraposities tijdens het drummen waarbij je vaak zelfs de omgeving vergeet omdat het beeld zodanig gefocust is. Ook de donkere repetitieruimtes dragen toe tot de sfeer, en verder is de cinematografie beeldig.

De acteerprestaties zijn uiteraard van een zeer hoog niveau. Je zou beginnen denken dat de acteurs door een zelfde hel moesten als de personages die ze speelden om zo een prestatie te kunnen leveren. Nog niet echt gehoord van J.K. Simmons maar bij deze levert hij zijn visitekaartje duidelijk af. Ook Miles doet dat zeker. De acteerprestaties zijn mede de reden waarom deze film psychologisch zo zwaar is. Je voelt je zodanig meegetrokken in het verhaal dat je jezelf aangesproken voelt. Deze film is één grote partituur aan psychologische oorlogsvoering. Niet alleen tussen de Andrew en Fletcher zelf, maar ook tussen jezelf en het medium.

Zeker en vast wereldklasse en ik kijk al uit naar de volgende film: La La Land.

Trouwens, zag hier hollywoodfilm de revue passeren.

Tja, triestig om dit hier te moeten lezen. Verbaasd ook van de vele negatieve kritieken, hoewel de film dan wel weer hoger scoort op IMDb/Reddit dan ik zou denken.

Deze sitegebruikers zijn gemiddeld negatiever dan op IMDb/Reddit. Of wellicht kritischer?

Zeg maar negatiever. Commentaar zoals "Hollywoodfilm" wijzen toch sterk die richting uit. Maar goed op IMDb zullen ze dan weer te positief zijn (en zitten er een heleboel fraudeurs), en zo is er overal wel iets

Uiteraard zal een deel gewoon kritisch zijn, en een deel ook (gewoon) negatief zijn omdat ze niet tegen het trage tempo kunnen en steeds geprikkeld moeten worden door spanning / actie. En daar is ook niets verkeerd mee, ieder zijn mening en zijn smaak. Maar als je niet goed kan onderbouwen wat er verkeerd is aan de film, plaats je stem en reageer dan gewoon niet. Al is het uiteraard ook niet zo simpel. Je hebt mensen die gewoon moeite kunnen hebben met te argumenteren wat men er niet goed aan vond, en je hebt mensen die details gaan oprakelen en hun uiterste best doen om een film te gaan kraken, maar wel blaak geven vervolgens van een goede recensie geschreven te hebben. Wat ik wil zeggen is dat als je wilt, je over iedere film iets negatiefs kunt schrijven. En je dat kan gebruiken om dan vervolgens aan te tonen dat de film zogezegd "objectief" gezien niet goed is. Dat moet dan nog niet per se de reden zijn waarom je de film zo slecht vond (die je voor één of andere reden kan verdoezelen). Bijvoorbeeld: ik was te moe, het genre ligt me niet, ik had geen zin in een film, ...

Verder vond ik eigenlijk Whiplash met momenten toch wel spannend, maar dat zal wel wat inlevingsvermogen vergen.

Prachtig om te volgen! Ben dan wel geen jazzliefhebber (heb er ook zeker geen hekel aan), maar ik luister graag en vaak naar muziek. Zeg maar gerust dat ik er een passie voor heb (rock en metal in mijn geval). In films als deze proef ik vaak dezelfde liefde voor muziek. Ik kan heel goed meevoelen met Fletcher en zijn wens om een nieuwe legendarische muzikant te ontdekken en stimuleren, ook al gaat hij daarin heel erg ver. Whiplash is een film die bijna over psychologische oorlogsvoering gaat. Het acteerwerk is subliem. Mijn gevoel zegt dat zowel Nieman als Fletcher te ver gaan, maar voor beide valt wel wat te zeggen. Het is een vrij extreme film die je als toeschouwer ongemakkelijk laat voelen. Daar is Whiplash ijzersterk. Je zit te wachten op een climax die opvallend vroeg komt, waarna een geweldige finale en toffe twist volgt. Aanrader!

Eerlijk gezegd voel ik in deze film alles eerder dan "liefde voor muziek", RuudC...

Omdat die in deze film flink doorgeslagen is.

Wat een gruwelijk goede film is dit. Het is tijden geleden dat ik zo'n goede film heb gezien, bepaalde herzieningen uitgezonderd.

J.K. Simmons en Miles Teller maken er samen een geweldig schouwspel van, wat mij betreft heeft Simmons hiervoor zeer terecht een Oscar gekregen.

Je voelt als kijker voor beide personages wel wat, zowel Andrew als Fletcher gaan over de scheef en aan beiden kan je geen hekel krijgen.

Het sterkste punt van de film is het moment waarop het lijkt alsof het allemaal zoetsappig zal eindigen, maar Chazelle met een geweldige twist de onderlinge strijd weer volledig laat opbloeien en uitmonden in een geweldig slot.

De enige reden dat ik hiervoor vierenhalve ster geef is mezelf een excuus geven om na de volgende herziening de film het volle pond te geven.

Dit is potentieel top tien materiaal. Chapeau!

Een eeuwige bijrolacteur als J.K. Simmons krijgt zelden het podium om een volwaardig hoofdpersonage neer te zetten. 'Whiplash' (2014) is al de moeite waard omdat het de acteur eindelijk eens op de voorgrond plaatst, in een rol die bij de beroepschagrijn past: als een diabolische muziekleraar. Zo een die zijn studenten krenkt, vernedert, uitscheldt, maar die even makkelijk hun wankele ego's voedt met (valse?) beloftes en onverwachte momenten van tederheid. Maar is Terence Fletcher een psychopathische manipulator of een gepassioneerde duivelskunstenaar? In handen van een mindere regisseur zou het makkelijk verworden tot een inwisselbaar psychologisch thrillertje rond een gemene mentor-figuur.

Zoals de gekmakende muziekfanaat Fletcher zelf zegt: 'There are no two words in the English language more harmful than "Good job." ' Regisseur Damien Chazelle weet echter met een perfectionistisch samenspel van beeld, editing en geluid een zinnelijke ode te zijn aan de jazz-muziek. Elk gekozen shot is als een trefzekere pookslag. Elke editing is als het ritme waarmee het visuele muziekstuk met beelden aan elkaar wordt geregen. Elk muziekinstrument klinkt is als een smaakvolle toegift voor de muziekliefhebber. Elke zweetdruppel of bloedvlek bij de student Andrew is als een teken van zijn zelfdestructieve worsteling, terwijl de mimiek van Terence Fletcher de tiener geeft of ontneemt waar hij zo hard voor knokt: die zuurverdiende waardering voor zijn talent.

Geweldige film!

Heb de film weer is opnieuw bekeken en ik heb er echt maar 1 woord voor: INTENS.

Man wat is de film toch vreselijk goed. Zelfs bij de 2 kijkbeurt weer zo goed vermaakt (misschien nog leuker toen ik heb voor het eerst zag.) de tijd vloog echt voorbij.

Ik heb al eerder gezegd bij m'n eerste bericht: maar man wat een acteerwerk zit hier in de film. NIET NORMAAL gewoon.

Dit is echt een aanrader voor iedereen. Ik heb hem nu met een aantal mensen bekeken die niks met drummen hebben.

Het heeft me een hele tijd geduurd om hen over te halen om de film te kijken en eindelijk was het me gelukt en hun vonden dit ook een geweldig werkje.

Ga er nog even over na denken maar het kan zo zijn dat mijn cijfer nog wat hoger zal gaan.

Wat ik in ieder geval wel ga doen is de film gelijk in m'n top 10 zetten.

Als fervent muziekliefhebber van alle genres keek ik uit naar deze film.

Ik ga niet beweren dat ik een jazz kenner ben maar heb er toch een portie ervaring mee.

Ik woon geregeld live optredens bij van bevriende Italiaanse muzikanten die zelfs op het Chicago Blues Festival hebben opgetreden en momenteel door Europa aan het toeren zijn.

Qua muziekbeleving overtrof de film toch mijn verwachtingen.

Acteerprestaties zijn top met een verdiende oscar en tal van andere prijzen voor J.K Simmons.

Ook Miles Teller had voor mijn part in de prijzen mogen vallen wetende dat hij de drumscenes zelf doet (hij drumt al sinds zijn 14).

Al bij al toch een ietsje overgewaardeerd en al blijft het natuurlijk film is het op sommige momenten toch onrealistisch.

Een leraar die klappen uitdeelt en met stoelen naar de studenten gooit kan toch onmogelijk zo lang op zo'n positie blijven. Al wordt hij er uiteindelijk wel op afgerekend. En zo zijn er nog kleinigheden maar ik ga niet muggeziften

Een film die zeker in mijn collectie komt en die ik ga herbekijken.

Ach, misschien wat een wrede vergelijking, maar in de sport misbruiken begeleiders jarenlang hun pupillen zonder dat ze hun positie verliezen.

Klopt inderdaad. Dit was, samen met een aantal andere dingen, toch wel een van de dingen die mij volledig uit de film haalde.

Zelfs als je niet van jazz houdt dan zal je Whiplash nog als een geweldige film moeten beschouwen...

Mooie film rond een vurig gedreven visionair die vooral moeite blijkt te hebben met iets genaamd stimulatie van stagnatie.

Een visie ergens in de film ook nog netjes door hem uitgelegd.

Het ergste dat je ooit tegen iemand kan zeggen: je bent goed zoals je bent.

Goed gedaan zo.

Stimulatie van stagnatie.

Juist als je wel van jazz houdt, zakt dit gruwelijk door het ijs.

Dank je Basto. Kennelijk sta ik er te simplistisch in. Jazz ben ik weinig bekend mee. Ik ben meer vocaal onderlegd. Toch was deze film voor mij (en kennelijk vele anderen) vermakelijk opgezet. Slotscène was wel redelijk over de top dan...

Niet alleen de slotscene. Alle scenes met de demotiverende, scheldende, trommelgooiende, onsympathieke docent waren over the top. Heeft verder niets met simplise te maken, het blijft een kwestie van smaak of je er in mee gaat. Maar ik vind de hele insteek van de film totaal onzinnig. Hou jazz vanwege de vrijheid die het biedt.

“Not quite my tempo.”

Whiplash blijft een ijzersterke film. De intensiteit die de film tentoonspreidt is waanzinnig en de regie van Chazelle is zo scherp als een mes. Chazelle heeft voor een kleinschalige aanpak gekozen en de camera zit dicht op de huid van de acteurs. Er worden weinig zijpaden bewandeld, en als dat al gebeurd (het vriendinnetje van Andrew, de vader) dan wordt dat gebruikt om de personages meer inhoud en diepgang te geven.

Fletcher is de brute muziekleraar die zijn studenten als een citroen uitperst om een nieuw muzikaal genie te ontdekken. Andrew is het nieuwe slachtoffer, maar gelukkig kiest Chazelle niet voor de makkelijke weg. Andrew is zelf namelijk ook redelijk onuitstaanbaar en alles moet wijken voor het grote doel, om één van de beste drummers ter wereld te worden. De muziekscènes zijn ongelooflijk knap gefilmd, en je ziet het zweet, bloed en de opoffering van het scherm spatten. Vooral de eindscène blijft geniaal met alle gekte, genialiteit en opgekropte spanning die tot een uitbarsting komt. J.K. Simmons en Miles Teller zijn briljant en samen met Chazelle vormen ze een drie-eenheid. Zonder één van de drie was Whiplash nog steeds een sterke film geworden, maar samen tillen ze de film naar de muzikale stratosfeer.

In één woord: "GEWELDIG"!!!

Muziekliefhebber of niet, deze film doet wat met je.

Deze film is gevuld met flink wat intense scenes tussen leraar en leerling.

Dit zorgt ervoor dat je je gaat afvragen of het gedrag van de onuitstaanbare leraar aanvaardbaar is, waar de grens ligt en of zijn methode valt goed te praten. Dit maakte voor mij de film boeiend en vermakelijk, en niet de muzikale beleving die overigens uitstekend was uitgewerkt.

Naast bovenstaande en het superieure acteerwerk vind ik het wel een groot minpunt dat de film kleinschalig is in haar belevingswereld, en had het verhaal nog wat meer diepgang mogen krijgen.

Ik ben ook van mening dat een topdrummer wordt geboren en niet kan worden gemaakt.

Een erg sterke film die wat parallellen heeft met bijvoorbeeld Black Swan van Aronofsky. Een film over doorzettingsvermogen en uiterste opoffering om het ultieme doel te bereiken. J.K. Simmons in de geknipte (bij)rol van een keiharde controversiële dirigent die over lijken gaat en niemand spaart als de perfectie benaderd dient te worden. Zijn stemmingswisselingen en mimiek zijn ongelooflijk, zijn autoriteit en aanzien onnavolgbaar. Je gelooft ook echt de rol van Terence Fletcher en dat maakt voor mij dat de film een waar hoogstandje is.

De stress en druk binnen de band is gigantisch hoog. Zo hoog dat het raar is dat er niet meerderen eronder bezwijken. De focus wordt voornamelijk gelegd op de drummers waartot het hoofdpersonage andrew hoort. De concurrenten hijgen letterlijk in zijn nek en staan onmiddellijk klaar om zijn plek in te nemen. Het doorzettingsvermogen tot bloedende vingers toe is grenzeloos. De wilskracht en opoffering evenzeer. En meer dan ooit besef ik - ik ben helemaal geen muziekkenner of "-liefhebber" - hoe fysiek uitputtend in dit geval drummen wel niet kan zijn.

De film heeft echter meer te bieden dan wat sadistische martelingen. Het samenspel tussen Simmons en Teller is van een erg hoog niveau en brengt geloofwaardigheid en stabiliteit aan de film. Het einde is dan ook geweldig. Maar de hele film blijft op niveau en is een aaneenschakeling van muziek naar muziek. Elke repetitie is een strijd, een gevecht waarbij de degens gekruist worden. Ook de rustigere momenten kwamen tot hun recht. Het is dan ook de scène in het jazzcafé die het meest zal bijblijven wanneer Fletcher meer duiding geeft over zijn dictatoriaal gedrag. Hij kijkt met lede ogen aan hoe de wereld van de jazz van het toneel verdwijnt. Hij tracht nieuwe genieën klaar te stomen om de wereld te veroveren en dat kan volgens hem enkel via keiharde training en (zelf)opoffering. Het is een interessante denkoefening voor de kijker: heeft die man gelijk of ongelijk? Zijn dergelijke methodes verantwoord? En hoe moeten we de collateral damage inschatten bij sommigen? En deze vraag kan je gerust doortrekken naar alle competitiegerichte thema's voor zowel jong als jongvolwassen ...

Hoe meer ik achteraf reflecteer over de film, hoe meer ik tot de conclusie kom dat een 4,0* eigenlijk te weinig is. Ik kan niet anders dan Whiplash een trapje hoger te plaatsen: 4,5* dus! Achteraf is het natuurlijk makkelijk, maar als je dit in goede banen kunt leiden als jonge onbekende regisseur, dan heb je de kwaliteiten om een grote te worden. En dit werd vorig jaar al bevestigd met La La land.

krijgtem mepjes ? hihihihi

Voor de liefhebbers: vanavond trouwens op Canvas, 21u15!

Goed.

Had deze film alleen gepakt aangezien hij goede ratings kreeg. Ook hoorde ik verhalen over "de beste film van 2014" dus ik gaf het maar een schot in de roos. En hij was ook goed.

Whiplash deed me erg denken aan Black Swan denken. Alleen vond ik deze wat realistischer, ondanks de soms erg strenge methodes van Simmons. Simmons speelt overigens ontzettend goed en Teller ook boven wat ik van hem gezien heb. Black Swan vond ik ook tegenvallen aangezien dat ook meer op waanbeelden had en deze blijft bij zijn verhaal.

Aan het begin vond ik hem een tikkeltje matig, een beetje basic. Maar als we kennis gaan maken met Simmons zien we opeens een heel ander deel. De film werd ontzettend boeiend en bleef boeien tot het eind. Overigens de eindscene vond ik wat kort, Is Nicole nog gekomen? krijgt Teller nu weer les van Simmons? misschien heb ik dit zelf gewoon gemist maarja

Goede film.

Nu reeds 2 keer gezien,drumsolo op het einde al voor de 3de keer.Blijft een geweldig machtsvertoon.Hou van de muziek en de energieke vertolkingen,zelfs het kleine liefdesverhaal is origineel en goed gebracht.Wat voor mij het sterkste is aan deze is de transformatie van J.K. Simmons in Fletcher,van een figurant in honderden films staat er een acteur van weinige films.Zowel innerlijk als uiterlijk staat er echt iemand.Ben een liefhebber van jazz en de soundtrack was natuurlijk ook de moeite.Ga er voor zitten en geniet ervan want het is gedaan voor je beseft.

ik haat jazz. toch was dit bijzonder interessant om te zien en horen. niet alle stukken konden me bekoren maart toch dikke 3.5 ster.

Hoe kun je nu stellen dat je jazz haat? Geen muziekstroming zo veelzijdig als de jazz. Gaat van Japanse Death Jazz tot Sinatra.