Interstellar (2014)

Het blijkt maar weer eens een gouden koppel te zijn. Hans Zimmer en Nolan. Topfilm. Net iets minder dan Inception.

Mijn oordeel is nog steeds hetzelfde na herziening numero 8; subliem stukje kunst.

Je wordt volledig meegezogen in deze film. In de emoties; spanning, verdriet en wanhopigheid.
Matthew McConaughey laat weer eens even zien waarom hij tot de crème de la crème hoort van Hollywood. Het komt niet vaak voor dat ik een brok in mij keel krijg, maar de scene waarin Cooper terugkeert van Miller's planet en meteen naar het video console rent om de video's af te spelen van de afgelopen 23 jaar; die voelde ik.

Het eerste half uur is wat taaier dan de rest, maar zorgt voor de nodige emotionele draagvlak die je als kijker later nodig hebt om de acties van Cooper beter te kunnen relativeren.
Beelden zijn prachtig en adembenemend... ik moet echt eens de BTS beelden zoeken op Youtube.

#klassieker

P.s. Heb mij ook verdiept in de verschillende interpretaties van het einde. Ik vond het ook al zo vreemd dat hij al zijn kleinkinderen niet groette aan het sterfbed van zijn dochter. Christoper Nolan kennende, moet dat IETS betekenen.

Heb deze film echt al vaak gekeken en vorige week de 4k blu ray gekocht. Gisteren weer gekeken en ik kan niet anders zeggen dan dat dit (één van) mijn meest favoriete film is. Voor mijn gevoel klopte alles en de discussie die hier boven gevoerd word zou snel klaar moeten zijn als je je verdiept in "The science of Interstellar" van professor Kip Thorne die een groot aandeel van de film voor zijn rekening nam. Uiteraard wel met een schep drama er bovenop wat naar mijn mening nodig is om het interessant te maken/houden.

De film duurt bijna 3 uur en dat was zeker niet te lang. Komt iets of wat langzaam op gang maar wist toch steeds te boeien ondanks een paar kleine schoonheidsfoutjes in het script. De cast en acteerwerk ook prima. Al met al dus alles wel geloofwaardig.

De film wist mij het meest te raken toen Cooper terug kwam van Miller's planeet na bijna 24 jaar "aardetijd" en de berichten van thuis bekeek. Wow, daar had ik toch écht ff een brok in m'n keel.

Erg mooi en een diepe indruk achterladend epos over de zoektocht naar leven buiten de aarde. Het verhaal over de race tegen de klok om een andere leefbare planeet te vinden als de aarde langzaam onbewoonbaar wordt. De ultieme strijd van de mensheid die we misschien echt nog eens moeten aangaan.

Ja! Nolan kan dus ook andere dingen dan de Batman trilogie. Interstellar is een film die compleet is en erg mooi aangekleed met de onmiskenbare muziek van Hans Zimmer. De film pakt je van begin tot eind. Je zou deze film ook 'Once Upon a Time in Space' kunnen noemen, een bijnaam die deze film met recht verdient. Toen ik een jaar van tevoren de eerste teaser zag wist ik direct al dat dit een klassieker zou worden.

1 van de mooiste trailers ooit

Interstellar Official Teaser Trailer #1 (2014) Christopher Nolan Sci-Fi Movie HD - YouTube

Dit is typisch zo'n film waar ik nooit direct een recensie over kan schrijven en altijd het even moet laten bezinken. Na het zien van deze film op het grote scherm was ik echt weken van slag, de impact, het heroisme, de opoffering, de sfeer, de visualisatie. Een intellectuele en emotionele achtbaan tegelijkertijd. Een topfilm in het genre waarvan ik totaal niet begrijp dat deze geen enkele Oscar wist te pakken. De acteurs doen het allemaal erg goed en halen het beste uit hun rol.

De waarheidsgetrouwheid van dit soort Sci Fi films is altijd een uitdaging maar ik neem dat meestal op de koop toe als de film me echt pakt. Deze 'Nolan' viel bij mij beter in de smaak dan zijn eerdere Inception (2013), waarin de verhaallijn net even wat te moeilijk te volgen werd. Het moet vooral ontspanning zijn en geen inspanning dit soort avondvullende films.

Wel heeft deze Interstellar een paar schoonheidsfoutjes in de net wat te gecompliceerde twists en enkele onbegrijpbare scenes omdat Nolan het soms wat te goed wil doen. Daarom niet de topscore, maar score is ook niet belangrijk want dit is een film die me boeide, pakte, ontroerde en inspireerde.

Interstellar is niet zomaar een hele goede film maar een ervaring. Film die een top 100 plaats aller tijden dik verdient en in het Sci Fi genre nu al een klassieker is.

Met wat meer films in de benen deze Nolan toch nog maar een kans gegeven.

Ik merkte dat ik de vorige keer erg zwaar tilde aan de ongeloofwaardigheid van Interstellar. Nu ik wel gekkere dingen gezien heb merkte ik dat ik er ook niet zo zwaar door werd beïnvloed en mij daardoor meer kon focussen op de rest. Behalve dat ik vind dat er nog steeds onnodig langdradige stukken in zitten, is het idee van het creëren van andere 'werelden' leuk gedaan. Nolan weet prima hoe hij het groots moet aanpakken, en laat dan ook geen enkele kans onbenut om dit te tonen. Het stukje met de verandering van de tijd is sterk, de andere planeten hadden dan wel weer wat gaver vormgegeven mogen worden. In dat laatste zit dus nog even een kloofje tussen potentie -> uitvoering.

Het is bij lange na niet mijn favoriete Nolan, maar inmiddels kan ik er wel een voldoende aan kwijt. Iets wat ik na de vorige kijkbeurt absoluut niet had verwacht.

3*

Interstellar [2014]

Officiële rating (volgens mijn eigen model) = 9,6/10

De tiende film van de geprezen regisseur Christopher Nolan (The Dark Knight-Trilogie, Dunkirk). Een intense en confronterende Science-Fiction/mysterie film over onze zoektocht naar een volgende leefbare planeet. Spannend, doch sereen, met een voelbare dreiging (met tijd als oorzaak) en een vastberaden doel wat duidelijk voor ogen ligt. Hiermee heeft Christopher Nolan een pijnlijk en realistisch punt weten aan te kaarten, namelijk het voortbestaan van de mens.

Een emotionele rit, die aanvangt op een aardbol die geteisterd wordt door zijn aftakelende milieu. Op die aardbol worden enkele wetenschappers geroepen voor een missie die het voortbestaan van de mens zou kunnen beslissen. De missie is de opgevangen data van eerder zendelingen navolgen, hun planeet controleren op mogelijk leven en uiteindelijk de zendelingen ophalen. Dit loopt mis wanneer een brandstof tekort en opgestapelde verloren jaren hun parten gaan spelen, waardoor hun mogelijke terugreis en het vinden van een oplossing bemoeilijkt wordt.

De hoofdrollen, gespeeld door Matthew McConaughey, Anne Hathaway en Jessica Chastain, zijn perfect gecast en hebben allen een motief en een (duidelijke) achtergrond. Het acteerwerk lijkt soms wat moeizaam te verlopen, vooral bij Jessica Chastain. Het kwam niet altijd even goed over en sloot niet echt aan bij de rest. Toch weten de andere hoofdrolspelers en bijrollen perfect werk af te leveren om het zo geloofwaardig mogelijk te maken. Gedurende de film is er bij de karakters dan ook veel ontwikkeling, voornamelijk in hun manier van denken. Natuurlijk steekt het personage van McConaughey hier bovenuit. Zijn drijfveren worden het duidelijkst naar voren gebracht en uitgelegd aan de kijkers, die zich bij deze manier van denken aansluiten. De speciale effecten zijn zowaar perfect te noemen, geen spatje op aan te merken. De realistische opmaak van de visuele effecten weet hier voor een groot deel aan bij te dragen. De bezochte planeten zijn levensecht en in de ruimte kun je nergens merken dat er zich een minuscuul foutje voordoet. De opmaak in het algemeen beperkt zich slechts tot een klein kleurenspectrum, wat duidelijk met opzet is gedaan. Het geeft een mooie uitkomst in het beeld wat wij hebben van de ruimte en zijn visuele impact wordt hierdoor vergroot. De gebruikte muziek is, zoals bij veel van Nolan zijn films, een beslissend onderdeel. De soundtrack, gecomponeerd door Hans Zimmer, is fenomenaal te noemen en weet de spanning, de serene sfeer en de oplopende emoties op een prachtige wijze naar het publiek te brengen, die zich hierdoor daadwerkelijk bijna in de ruimte wanen. Maar alles hiervan valt in het niets door het zowaar goddelijke en doch realistische verhaal, waar alle lof aan mag worden toegediend.

Een mysterieuze verhaal wat verder gaat dan onze Melkweg. De uitgewerkte theorie, betreffende het tijdsverloop en de horizon van een zwart gat, zijn zowaar fantasie als feit. Hoewel niemand werkelijk weet wat er zich afspeelt voorbij de horizon van een zwart gat, hebben de schrijvers het toch zo begrijpelijk mogelijk weten te houden. Niets aan de film is niet te begrijpen (al kost het misschien wat denkkracht), en toch blijft de natuurkundige factor van het geheel en het gebruik van de zwaartekracht goed te onderscheiden van de imaginaire verbeelding van de regisseur, die ook niet geheel onbegrijpelijk is. De emoties van zowaar alle karakters voelen oprecht en duidelijk. Het is een zowaar menselijk als persoonlijk verhaal waarbij het gaat over het vinden van een oplossing voor het voortbestaan van de mens. Intens en bijna niet te bevatten. Groots en waanzinnig.

Christopher Nolan heeft met Interstellar een nieuwe Science-Fiction klassieker weten te creëren die zich mag voegen bij andere tijdloze klassiekers als 2001: A Space Oddessy en Blade Runner. Interstellar is met recht een van de beste Science-Fiction films van de moderne tijd.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]

Film gekeken op: 30/10/2019

Recensie geschreven op: 11/11/2019

Naar mijn mening de beste ruimtefilm die ik ooit hebt gezien. Het idee dat de toekomst van de wereld naar de klote is vanwege het gebrek aan techniek, in plaat van door techniek zelf is verfrissend voor in een film. Het gaat op sommige momenten wel erg ver met uitleg over de techniek en de aspecten van tijd, ruimte, en zwaartekracht, voor iemand die zich niet in dat soort dingen verdiept is de film soms behoorlijk verwarrend, maar buiten dat zet het je nog wel lang aan het nadenken. Waar het verhaal juist in uitblinkt is de connectie tussen Coop en Murph, vooral het einde waar Coop naar haar schreeuwt dat ze hem niet moet laten gaan, zal bij iedereen wel wat emotie opwekken. En dan die ruimtescenes zijn zo mooi gemaakt, mooi gefilmd en je krijgt er een intens gevoel bij wat je niet meer los laat tot het einde van de film. Nolan heeft al heel veel goede films op zijn naam staan, en deze staat zeker ergens bovenaan.

Al die ruimtepraat is soms lastig te volgen, maar het zet je aan het denken en wanneer alles op zijn plaats lijkt te vallen is het heel tevredenstellend, een hele intelligente, intense en mooie film, en voor mij de beste ruimtefilm ooit gemaakt, 5,0!

Sinds The Dark Knight altijd fan geweest van Nolan, en sinds True Detective van McConaughey, dus dit leek een ideale combinatie te gaan worden. En dat was het ook. McConaughey acteert hier toch weer erg sterk en leidt de film met gemak. Het verhaal mag er dan waarschijnlijk hier en daar met de haren bijgesleept zijn, ben zelf verre van een expert op gebied van fysica en de ruimte, maar het is in ieder geval allemaal erg fascinerend. Relativiteit, vijfde dimensie, wormholes en black holes en al die andere ruimtekundige termen die je langs de oren wordt gesmeten zijn erg droog op papier, maar Nolan weet dit allemaal zeer interessant en vlot in beeld te brengen, in zulke mate dat ik er nog wat meer over heb opgezocht nadien.
Het laatste halfuur kan een zekere overdadige sentimentaliteit verweten worden, en ook het hele black hole/'verleden/heden en toekomst op 1 rechte lijn-gedeelte kwam wat zweverig an al te toevallig over, maar het werkt gewoon. Visueel en geluidtechnisch een prachtige film ook; die verschillend vormgegeven planeten, de ruimte, maar ook de desolaat ogende Aarde; top notch allemaal. Enige minpunt vond ik Damon z'n rol. Had geschrapt of ingekort kunnen worden en daarmee de speelduur van de film net iets behappelijker kunnen maken.

“Mankind was born on Earth. It was never meant to die here.”

Interstellar blijft een weergaloos ruimteavontuur met een ingenieus en intrigerend verhaal, waanzinnige special effects, een schitterende score van Zimmer en sterk acteerwerk. Sciencefiction, actie en familiedrama vechten om voorrang, en regisseur Christopher Nolan weet alles perfect in balans te houden en levert een regelrecht meesterwerk af. Nolan is één van mijn favoriete regisseurs, en hier laat hij weer eens zien waarom. Zijn films kunnen soms klinisch en afstandelijk aanvoelen, maar Interstellar is op de eerste plaats een verhaal over de liefde van een vader voor zijn dochter die tijd, ruimte en dimensies overbrugt.

Het verhaal over een groep personen die eropuit worden gestuurd om te kijken of andere planeten leefbaar zijn voor de mens (omdat de aarde op zijn laatste benen loopt), is erg sterk en wordt met flair, zelfvertrouwen en met een waanzinnig oog voor detail gebracht. De planeten zijn visuele pareltjes, en ook de scènes op aarde en in het ruimteschip Endurance zien er geweldig uit. Vooral de waterplaneet is indrukwekkend en de spanning wordt hier tot het maximale opgevoerd. Nolan maakt handig gebruik van de tijdsdiscrepanties (kunnen jaren zijn) en dat levert spannende, confronterende en hartverscheurende scènes op. McConaughey is in deze scènes ijzersterk en geeft goed gestalte aan Cooper, een man die er alles voor over heeft om een veilige toekomst voor zijn dochter Murphy en zoon Tom te bewerkstelligen. Ook Mackenzie Foy als jonge Murphy en Jessica Chastain als oudere Murphy zijn geweldig. Onder andere Hathaway, Caine, Damon, Casey Affleck, Lithgow en Wes Bentley leveren eveneens vakwerk af. De robot TARS zorgt voor de nodige humor en luchtigheid, en is een leuke toevoeging van Nolan.

In het laatste gedeelte gaat Nolan helemaal los met als gevaar dat hij de kijker kwijtraakt. Gelukkig komt hij altijd weer terug op de band tussen vader en dochter zodat er ondanks het introduceren van wormgaten, exoplaneten en vierdimensionale ruimten een solide basis is, en de film nooit helemaal uit de bocht vliegt. In dit gedeelte toont Nolan nogmaals zijn vakmanschap als regisseur.

Tijdje geleden dat een film zo'n indruk heeft gemaakt (hoewel Parasite recent nog). Wil niet overdrijven, maar dit is de Space Oddessy van Nolan en zijn magnum opus als je het mij vraagt. Iets sentimentelere film dan normaal van Nolan gewend, vond het niet storend, maar juist wel goed werken. Zeker ook met het feit dat zomaar eventjes tientallen jaren voorbij gaan. Het mooiste moment vond ik dan ook die scene op die planeet met de golven, dat ze opeens even tientallen jaren verloren hebben en dat hij vervolgens de beelden van zijn kinderen ziet. Eind is gewaagd, de wetenschap wordt min of meer losgelaten en de 'fantasie' gaat de vrije loop, maar geslaagd vind ik (en een leuke knipoog naar geesten e.d.). Leuk feitje: Jonathan Nolan is ook de schrijver van Westworld, genoeg parallelen te trekken. Prachtige en indrukwekkende beelden en shots ook, vooral die van de immense golven en de ijsplaneet.

Een van de beste film ooit gezien. Met prachtige beelden en vooral ook de muziek. Top film!

Zojuist Interstellar ook weer eens in IMAX in de bioscoop gezien. Ik vond het 6 jaar geleden ook al, maar het geluid was echt oorverdovend bij deze film. Had iets minder gemogen.

Dit blijft in mijn ogen een van de beste ruimtefilms en werk van Nolan. De muziek, de emoties (ja, emotie in een Nolan film) en de mysteries zijn perfect neergezet. Na de film na al die jaren weer eens gezien te hebben, valt mij 1 ding op wat ik gelijk het grote nadeel vindt, en dat is het personage van Casey Affleck. Hij acteert prima, maar de dood van zijn dochter en de reden dat hij zijn familie niet wil verhuizen worden wat mij betreft niet goed genoeg uitgelicht om hier iets voor te voelen.

Persoonlijk vind ik dit de minste Nolan film. Had erg veel verwacht gezien de hoge score op mm, maar nee, dit is niet mijn (soort) film. Visueel prachtig, geluid verbluffend en het acteerwerk is hoogstaand. Er wordt ook zeker tijd genomen voor de personages. En daar is het wel mee gezegd. Misschien ben ik te kortzichtig, maar dit was mijn ervaring met Interstellar.

Nolan maakt het weer eens goed gecompliceerd, terwijl dit gezien het verhaal niet eens nodig is. Hij graaft veels te diep, maar ja dat is Nolan (beter begin ik niet aan Tennet als ik de recensies mag geloven).Daarnaast zien we bar weinig van de nieuwe werelden en zitten we meer in het ruimteschip op knopjes te drukken. Tot slot had de film stukken spannender gemogen en meer actie, wat dat miste ik behoorlijk in een film als deze. Nipte voldoende.

Na al die jaren voor het eerst gezien. Op 1 of andere manier kwam ik er niet aan toe.

EN WAT HEB IK DAAR EEN SPIJT VAN!

Wat een goede film is dit. Hou ik echt van. Goed verhaal, mooi acteerwerk en wat een vette beelden.

Film nog niet gezien? Trek je niets aan van al dat gezeur hier en geniet zoals genieten bedoeld is.

Phoe, wat een behoorlijk lange zit was dit. Ik ben altijd wel te porren voor films met een interessant verhaal en veel dialogen. Als er nog een stukje over de ruimte in zit, vind ik het helemaal prima. Bij deze film met lange speelduur heb ik toch een poging gewaagd gezien de hoge scores op Moviemeter en IMDB.

Maar in deze film gebeurt er helemaal niks waar ik enig plezier of tevredenheid uit kon halen. Een tergend saaie bedoeling, zowel qua verhaallijn, als dialogen en beelden. Ik dacht dat er na ongeveer 40 slaapverwekkende minuten wel wat beters zou komen en die hoop had ik al helemaal na de eerste landing. Maar helaas, de saaiheid ging van kwaad tot erger. Belachelijk zonde van mijn tijd dit.

0,5*

Nu ben ik sowieso een fan van Nolan (tijdens de Lockdown ook eindelijk Memento gezien), maar deze film zit weer erg goed in elkaar. Men heeft zijn best gedaan (als ik imdb mag geloven) om de wetenschap zo goed als nogelijk te laten kloppen. Tel daarbij op een stukje drama, wat tijdreiselementen en ruimtereizen en je hebt zo een 4,5* te pakken. Lang geleden dat een film me zo lang heeft weten te boeien. Enige minpunt is het stukje met Matt Damon, komt als een wat gekunsteld spanningsmoment over.

Deze film is episch. Ik twijfelde tussen 4,5 en 5 maar ben nog een beetje aan het nagenieten, wat ik vrijwel nooit heb en wat voor mij nu een 5 maakt. Wat een spektakel. De film laat in alles weten groots te willen zijn en over the top wordt bij vlagen niet geschuwd. Dit vind ik passend bij een film over dit onderwerp. Voor eenieder die zich zorgen maakt over of dit wel/niet realistisch is raad ik het boek 'Antwoorden op de grote vragen' van Stephen Hawking aan. Een beetje voorkennis over het onderwerp doet deze film namelijk, in tegenstelling tot wat hier nog wel eens beweerd wordt meer goed dan kwaad. Ik vond het verhaal erg goed te volgen, ook wanneer het over de kwantummechanische en kosmologische onderwerpen gaat.

Een film die je over het onderwerp laat nadenken door een vrij realistisch (dit betekend niet dat de film een voorspelling is die ooit uit zal komen) beeld te geven van een mogelijke toekomst en een kolonisatie van een andere planeet. Audiovisueel doet deze film mee met de allergrootsten, wat een soundtrack en wat vet in beeld gebracht en gemaakt allemaal. Er doen veel grote namen mee die allemaal goede acteerprestaties neerzetten, McConaughey is in zeer goede vorm en de acteurs zijn goed gecast. Over de hele film gezien vond ik het intermezzo met het personage van Damon het enige stuk dat niet van topniveau is, ook is het uiterste einde van de film typisch Hollywood wat bij vaker kijken wat storend kan zijn. Al met al 1 van de beste films die ik de afgelopen tijd gezien heb, wat vet.

Trouwens ook fantastisch dat ze hun eigen R2D2 hebben.

De film begint met een scene, die pas aan het einde van de film duidelijk wordt en dan weer wordt laten zien. Dit zorgt voor een compleet verhaal, waar ik erg van houd.

De film kreeg hoge recensies, waardoor ik er nieuwsgierig naar werd en het zelf wilde kijken. Het begin van de film zorgde ervoor dat ik erg nieuwsgierig werd naar de rest naar de film. Maar zodra de man in de ruimte was, begon ik de film aan de deprimerende kant te vinden. Bovendien waren er vaak ongemakkelijke shots van de ruimte, waarbij geen geluid was. Ook vond ik het opmerkelijk dat de film de hele tijd op wetenschap was gebasseerd, maar het laatste stukje begon meer fantasie te worden. Wat opzich niet erg is, maar wel als het grootste gedeelte van de film de wetenschap centraal staat. Verder miste ik een beetje de connectie met de mensen.

Wat wel uitstekend is gedaan, is de manier hoe ze de relatie tussen de hoofdpersoon en zijn dochter laten zijn. Verder is het verhaallijn goed en zit er een heuse plottwist in. Ook geeft de film een nieuwe perspectief op de genre, met een verhaallijn die nog nooit eerder is gedaan.

Dus het is een redelijke film, die je zeker een keer gezien moet hebben. Maar het is niet mijn soort film.

Zeer zeker een erg goede film, ondanks wat matige aspecten.

Normaliter zijn veel 'ruimte films" vrijwel gelijk aan elkaar, maar deze film onderscheid zich echt van de rest.

Geen meteoriet richting aarde, geen ongewenste buitenaardse levensvorm aan boord, maar een verhaal waarvan je hoopt dat het vragen beantwoord, ook al zijn die vragen niet te beantwoorden.

Natuurlijk blijft het een film, maar het verhaal is dusdanig interessant en indrukwekkend (tijdreizen, zwarte gaten, elders leven mogelijk), dat je geboeid blijft kijken, waardoor de speelduur van zo'n kleine 3 uur (heel prettig als een film goed is!), totaal geen rol speelt.

Wel dien je vlug na te denken over de theorieën die vertelt worden, om soms goed te begrijpen of iets eventueel mogelijk zou kunnen zijn en of ze kloppend zijn met wat er gebeurt in de film.
Ondanks de film al eerder gezien te hebben, was voor mij, goed opletten noodzakelijk, maar dat maakt het ook juist weer de moeite waard en koste geen moeite.

Iets wat tegen viel was toch wel de acteerprestatie en het hele voorkomen van hoofdrolspeler Matthew Mcconaughey.
Nou werd je door niemand van de cast echt omver geblazen door geweldig acteerwerk, maar Mcconaughey is wel erg matig. Weinig emotie, monotoon, te rustig en totaal geen charisma.
Dit werd extra onderstreept op het moment dat Matt Damon in beeld kwam.
Ondanks zijn kleine en korte rol, overtreft hij direct iedereen met slechts een enkele blik.

Wat ook jammer was, was dat er gebruik werd gemaakt van hele simpele special effects.
Dit had, met de mogelijkheden van nu, echt niet nodig geweest!
Zwarte gaten, sterrenstelsels, een ontplofte ster, een ruimteschip, Saturnus en zelfs andere planeten en zeeën, dit was wel heel erg matig uitgewerkt de enorme golfen op de andere planeet die ze overspoelden stonden gewoon stil, het landingsgestel van de kleinere schepen waren niet veel meer dan een kleine ski en Saturnus leek wel een tekening dat voor de lens geschoven werd
Echt een dik minpunt, visueel had je de kijker een enorme indruk kunnen geven.

Deze 2 matige punten zorgen voor mij 1* aftrek in het totaal, maar als nog blijft er een erg goede film over.

8-
3,5*

In een niet nader benoemde toekomst is Cooper [Matthew McConaughey] een voormalige NASA-piloot wiens vrouw is overleden aan kanker en die nu voedsel verbouwt op zijn ranch. De NASA is weliswaar formeel opgeheven nadat het weigerde bommen uit de stratosfeer te werpen op de hongerigen der Aarde, maar Professor Brand [Michael Caine] is blijven zoeken naar een mogelijkheid om de Aarde te verruimen voor een andere planeet. Brand benadert Cooper voor een missie waarmee door een wormgat bij Saturnus om het lot van de tien jaar geleden gelanceerde Lazarus-missie moet onderzoeken. Dat betekent echter dat hij afscheid moet nemen van zijn kinderen en dat de kans bestaat dat hij die nooit meer zal zien. Ecologisch SF-drama is visueel indrukwekkend maar ronduit tenenkrommend als melodrama, vooral tegen het verschrikkelijk sentimentele einde. Opnieuw een pretentieus Nolan-werkje dat bol staat van wetenschappelijke abracadabra verpakt in een pseudo-ecologische boodschap. Matt Damon is goed als bemanningslid van de Lazarus-expeditie en Ellen Burstyn weet tegen het eind toch nog voor een brok in de keel te zorgen. Maar wees gewaarschuwd: daar moet je héél lang op wachten.

Fantastische film, in mijn beleving de beste die ooit is gemaakt. De sfeer waarin je als kijker wordt ingezogen, de muziek en het mysterie is van grote klasse. Er zijn maar weinig films die bij mij blijven hangen, aan het denken zetten, of mij op zoek laat gaan naar achtergronden.

Maximale score.

"Newton’s third law. You gotta leave something behind.”




Interstellar, is een pretentieus Nolan-werk van de laatste jaren. Soms onnavolgbare abracadabra zonder context, maar ook vaak enorm origineel en creatief.

De film heeft een goed plot en daarmee dus ook een goed concept. De uitwerking laat soms wel zijn steken vallen. Ik houd er namelijk niet zo van, als ik een natuurkundige studie moet hebben gevolgd, om de film volledig te kunnen begrijpen. Er wordt namelijk nog al met natuurkundige termen gestrooid die niet altijd worden uitgelegd en daarmee de dialogen soms vrij ingewikkeld worden. Nou is de film in zijn geheel niet heel moeilijk en is absoluut wel te volgen. Het belangrijkste om te weten, is dat tijd in de ruimte relatief is en als je dat aspect begrijpt (wat dus wel word uitgelegd) is de film eigenlijk goed te volgen. De film word wat mij betreft wel pas écht interessant zodra Matt Damon (DR Mann) zijn intrede maakt. Verder was het begin van de film ook wel sterk, maar ik vond het middenstuk na de golf wel wat trager en enorm veel ‘abracadabra’ dialogen bevatten.

Visueel is dit ook een erg spectaculaire film en ik vind het dan ook jammer, dat ik hem niet in zijn volle glorie destijds in de bios heb meegemaakt. Want dat tekent ook Nolan’s werk namelijk. Een visueel spektakel dat alleen in een cinema écht tot zijn recht komt.

Ook de fenomenale score van Hans Zimmer, doet de Film enorm goed. Dit is samen met de TDK trilogie, mijn favoriete score van hem tot nu toe. Ook vond ik het acteerwerk sterk, met name van McConaughey. Ik snap de opmerking die hier boven is gemaakt dan ook niet helemaal, want vond hem alles behalve monotoon en emotieloos acteren. Met name de krachtige scène waarin hij zijn kinderen na 23 jaar aan berichten ziet, is wat mij betreft alles behalve emotieloos en enorm sterk geacteerd. ook een pluim voor de rest van de cast.

Ik had geen idee hoe oud de film al was. Wel grappig want in de film wordt ook met tijd gespeeld....... In het begin vond ik het matig, vooral de animaties... Maar de muziek sleept je er doorheen, die is super.... Ook het verhaal had nogal wat complotwendingen die uiteindelijk heel bijzonder waren.... het kwam nogal vreemd over dat de Apollo reizen naar de maan ontkent werden zeker voor vandaag de dag waarin veel wetenschap wordt verziekt..... De film is echt bijzonder, wel lang maar de moeite waard..... Al vind ik de fantasie wel te rijk....... Omdat het soms wel realistisch gespeeld wordt...... ook het klimaatgedoe had teveel aandacht...werd mager en veels te ernstig gebracht.... Dat is alleen propaganda

De betere sci-fi, goed gegeven, goed uitgewerkt, het verhaal draagt de film, en gelukkig geen over de top SFX of CGI.

Zoals altijd bij Nolan krijgen de personages nooit echt diepte, maar door degelijk acteerwerk wordt dat niet echt storend. Wat kleine inconsistenties doen niet echt afbreuk, maar het is geen 2001 niveau, ook cinematografisch niet. Het einde stelt me wat teleur, biedt wel de mogelijkheid voor een vervolg dat nooit kwam..

Wederom een sterke film van Nolan en wederom een film van hem die schreeuwt om een herziening. Eigenlijk elke film van hem is razend ambitieus en ook in deze film wordt er gespeeld met tijd en dimensies. Af en toe wordt het wel erg ingewikkeld, maar op hoofdlijnen blijft het wel goed te behappen. Nogmaals, een herziening zal nog meer duidelijk maken want bij de eerste kijkbeurt ben je constant bezig om te begrijpen wat zwarte gaten, wormgaten en de relativiteitstheorie behelst.

Toch komt het er in het kort op neer dat hoofdrolspeler Cooper, in een fantastische rol van Matthew McConaughey, zijn gezin in de steek laat om de mensheid te redden. Leven op aarde is in de nabije toekomst onmogelijk dus moet er in de ruimte naar een andere planeet gezocht worden waar wel te leven valt.

De scènes in de ruimte zijn ongekend goed in beeld gebracht. Niet alleen de ruimtereis, ook de bezoekjes aan andere planeten zijn verbluffend mooi. Zonde dat ik dit voor het eerst op een tv heb gezien in plaats van een groot bioscoopscherm.

Toch is ondanks al het visuele geweld het plot niet helemaal bevredigend. Misschien dat daar na herziening verandering in komt, maar voor mij waren er nog wel een aantal zaken die niet helemaal duidelijk waren.

Na afloop van de film had ik niet zo'n groot WOW moment als bij bijvoorbeeld Inception of the Prestige, maar ik ga er vanuit dat na een herziening dit best wel eens kan komen. En mocht het niet zo zijn, dan heb ik alsnog de prachtige soundtrack van Hans Zimmer weer mogen aanhoren..

Voor nu 4*.

Eerste keer dat ik hem zeg was er nog van alles revolutionair: het weergeven van het zwarte gat, het uitleggen en tonen van tijdseffecten, getijdegolven zo hoog als bergen etc, maar zodra die fascinatie bij tweede viewing wegvalt, blijft er eigenlijk bar weinig goeds over. Alleen de robots die zijn lief en cool. De eindscene op het ronddraaiende ruimtestation is nagelbijtend en de creatieve inzet van de landers ook.

Achteraf lijkt het een tijdsparadox film zoals Nolan die graag maakt. Misschien was dit een opstapje naar Tenet. We zien een wereld die stervende is, iemand krijgt gegevens en doet daardoor iets, gaat ergens heen, en dan terug in de tijd, en geeft die gegevens zelf door, waardoor de mensheid door gaat die dan zich ontwikkelt en het mogelijk maakt dat die persoon in het verleden terug gaat naar het nog verdere verleden om die gegevens door te sturen, zodat de toekomstige mensheid die kan doen, zodat... enfin. Een lekkere loop dus die wij volgen.

Film is traag, er gebeurt eigenlijk weinig. Er is ook een Murph meme. Iets te vaak wordt die naam genoemd... vooral op het eind. Ook de oude professor die zijn gedichtje per se een keer of 3 moet herhalen verveelt.

Matthew overtuigt ook niet. Zijn gemompel met irritante accent. Zijn enorm gebruinde gezicht aan het begin van de film, en de andere karakters niet, doet vermoeden dat hij net van een vakantie ergens terugkomt.
De scherpe orgelmuziek van Zimmer mist ook warmte en er zijn weinig deuntjes die blijven hangen. Het is vooral hard blazen, maar niet mijn ding. Voeg daar nog het IMAX euvel van zachte stemmen als gevolg van luidruchtige camera's aan toe en de toch al niet zo duidelijk sprekende hoofdrolspeler is nauwelijks te verstaan.

Ik vind dit toch wel een van de mindere films van Nolan nu, wat ik niet verwacht had als sci-fi liefhebber.
5/10.

Deze heb ik bekeken met mijn jongste dochter die bezig is een heel lijstje must see’s af te werken. Normaal gezien doet ze dat liever in haar eentje op haar filmavond maar deze keer mocht ik meekijken. En dat treft want deze film zou nooit zomaar op mijn lijstje terechtkomen. De eerste helft van de film vond ik het langzaam gaan en kwam ik er maar moeilijk in. Maar de impact openbaart zich dan naargelang je volhoudt en verder kijkt. Het laatste uur is ijzersterk en prikkelt je als kijker visueel en wetenschappelijk-filosofisch. Voor die laatste insteek moet je je dan ook wel laten leiden door wat ze je voorschotelen, maar het zag er wel plausibel uit, ook al zitten er dan ook zaken in die logisch gezien niet mogelijk lijken (zoals Cooper die terugreist in de tijd en getuige is van zichzelf). Het is een film die waarschijnlijk deugd heeft van een tweede kijkbeurt. Hier heb ik wel van genoten ondanks de voor mij moeizame start.

Ik moest overgehaald worden

Eigenlijk trok deze film mij niet echt, maar waar dat precies aan lag weet ik eigenlijk ook niet. Waarschijnlijk omdat ik helemaal niet zoveel heb met de ruimte. Hierdoor verwachtte ik dat het een saaie wetenschappelijke film zou worden. Inmiddels heb ik Interstellar toch gekeken. Al was het alleen maar omdat mijn vriend al weken elke keer dat we een film zouden kijken voorstelde Interstellar te gaan kijken en ik dat telkens afwees. Het is wel een film waar je even voor moet gaan zitten; hij duurt maar liefst drie uren!

Ook in het begin twijfelde ik nog even over de film, want het verhaal pakte mij niet direct. Maar het is het waard om door te zetten, want al snel wordt het interessanter. Vooral wanneer we de ruimte ingaan begint het verhaal voor mij pas echt te lopen. En op het einde van de film blijkt het begin van de film ook nut gehad te hebben ondanks dat het mij daar niet direct pakte.

Interessanter dan ik dacht

Ondanks dat de film voor mij niet pakkend begon en drie uren duurt, voelt het niet als drie lange uren. De zoektocht naar een planeet waar de mensheid naar verplaatst zou kunnen worden is interessanter dan ik dacht. Doordat het op een gegeven moment erg spannend wordt – dankzij interessante plottwists, en dat bijvoorbeeld een uur op de ene planeet staat voor 23 jaar op een andere planeet – wordt je aandacht goed bij de film gehouden. Het blijft interessant en de tijd vliegt – letterlijk – voorbij.

Acteerprestaties

Persoonlijk ben ik geen groot fan van Matthew McConaughey. Zijn accent leidt mij soms teveel af en wanneer hij boos wordt vind ik hem daardoor minder geloofwaardig. Jessica Chastain daarentegen vind ik erg sterk in deze film. Toen ik zag dat één van de gebroeders Affleck ten tonele kwam wist ik ook dat Matt Damon waarschijnlijk niet achter zou blijven, en ja hoor! Matt Damon speelt ook een rolletje in deze film. Uiteraard acteert hij weer prima; waar ik hem normaal heel leuk vind, vond ik hem in deze film maar een zak. En zoals ik altijd zeg: als je mij in verschillende films met verschillende rollen weet te overtuigen dan ben je voor mij een geslaagd acteur. O ja, Anne Hathaway speelt ook een rol in deze film, maar ze heeft betere rollen gehad.

(On)geloofwaardigheid

Ook wordt in de film gebruik gemaakt van een robot. Hoewel deze soms best grappig kan zijn leverde dit voor mij wel wat ongeloofwaardigheid op in een film die verder best geloofwaardig overkomt. Ondanks dat er genoeg dingen (zoals wormgaten en leven op een andere planeet) in de film zitten die (nog) niet wetenschappelijk bevestigd zijn. Wat de film interessanter maakt is het feit dat je de film deels vanuit de ruimte en deel vanaf de aarde beleeft.

Conclusie

Interstellar is een film die mij in eerste instantie niet trok en waar ik uiteindelijk ook echt even in moest komen. Maar welke wel resulteerde in een film die mijn interesse wist te pakken en vast te houden. Hoewel ik niet honderd procent onder de indruk was van Matthew McConaughey, was ik wel onder de indruk van Jessica Chastain. Interstellar heeft interessante plottwists die ervoor zorgen dat je blijft kijken en de drie(!) uren vliegen voorbij.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Na 10 jaar weer eens opgezet. Waardering verhoogd van 4* naar 5*, want wat is dit een prachtfilm. Een film waarvoor ik 10 jaar geleden wellicht nog te jong was om de potentie van in te zien. De emoties die deze film teweeg weet te brengen, zelfs meerdere keren, is wonderbaarlijk. Denk aan momenten als: Wanneer Cooper afscheid neemt van zijn dochter Murph, die op een gegeven moment zegt: "Then I'll keep it broken so you have to stay". Wanneer men bij de eerste planeet aankomt en realiseert wat de consequenties zullen zijn wanneer ze hierop landen. De scene waarbij Cooper en Brand terugkeren op de Endurance en een zichtbaar verouderde Romilly ze opwacht, waarbij ze te horen krijgen dat ze 23 jaar zijn weggeweest gevolgd door een scene met 23 jaar aan video opnames van geliefden. Het overlijden van Professor Brand, waarbij duidelijk wordt dat "Plan A" bij voorbaat al kansloos werd geacht. Het moment waarop een nog altijd jonge Cooper zijn dochter Murph op haar sterfbed weer tegenkomt. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Dan heb je ook nog de fantastische beelden. De eerste planeet, op het eerste oog niks bijzonders als puur water planeet, maar dan komen de enorme golven die er prachtig en tegelijkertijd angstaanjagend uitzien. Het zwarte gat en het vijde dimensie. Natuurlijk is dit alles heel fantasierijk, want we weten gewoonweg niet wat er zich in zo'n zwart gat bevindt en ook weten we niks over een vijfde dimensie. We hebben er wel theorieën over, maar meer dan dat zijn ze ook niet. Het verhaal is verder ook prima. Laat ik het zo stellen dat ik mij gedurende de 169 minuten geen seconde heb verveeld. Tegenwoordig kijk ik liever films van zo'n 90 tot 110 minuten, maar deze had van mij nog veel langer mogen duren. Dat zegt eigenlijk wel genoeg. Als laatst natuurlijk ook een groot compliment aan het (wederom) geweldige muziek van de legendarische Hans Zimmer. De leegte die je voelt bij het horen van de main theme... het besef dat we als mens helemaal niks voorstellen in de immense ruimte. Zo pijnlijk en tegelijkertijd zo mooi.

Met het open eind hebben ze alvast de mogelijkheid behouden voor een vervolg, die er na 10 jaar nog altijd niet is gekomen. Hopelijk wordt dit niet zo'n gevalletje dat na 20 jaar een sequel krijgt omdat men weer eens geen ideeën heeft en goedkoop wil cashen met een slecht vervolg. Interstellar verdient wat dat betreft beter.