Interstellar (2014)

Eindelijk weer Science Fiction van een goed niveau.

Samen met Gravity blazen ze dit genre mogelijk weer nieuw leven in

Helaas laat deze film me op 2 gedachte hinken..

Het eerste deel, wat langzaam opbouwt, en een mooi spektakel met zich mee brengt is echt geweldig. De scene waarin Dr. Mann een deel van het ruimteschip laat ontploffen, en waar Cooper het geweldig weet te redden was een hoogtepunt. Meer mensen zijn helaas met mij eens dat nadat Cooper achter de horizon van de blackhole verdwijnt, de film overgaat van Science fiction, naar een Fantasy. Typisch Nolan om van deze vaagheden in zijn film te verwerken, alsof Inception zelf nog niet genoeg was. Achja.. sommige films worden tot zo'n hoogte punt gebracht, door het verhaal zelf, dat het bijna onmogelijk lijkt om er een passend einde voor te vinden. Er had meer ingezeten, al weet ik niet precies hoe..

Moest trouwens wel erg lachen toen Dr. Romilly 24 jaar in zijn ééntje heeft zitten wachten op Cooper en Dr. Brand Stel je het even voor insane..

Er moet nog wel even gezegd worden dat de soundtrack van Hans Zimmer weer geweldig is. Dit draagt dit soort films wel naar een hoger niveau..

Als ik zo de reviews hier eens lees dan heb ik waarschijnlijk naar een heel andere film zitten kijken maar ik heb het even dubbel gecheckt en ik had toch echt kaartjes voor de IMAX versie van Interstellar.

Deze film is met stipt de meest waardeloze film die ik de afgelopen jaren heb gezien. Er was werkelijk niets positiefs te noemen en die 3 uur speellengte voelde dan ook aan als een soort van gevangenisstraf die ik mezelf had opgelegd.

De overdadige klanken van heroische muziek tot zelfs kerkelijke orkesten aan toe gedurende 90% van de film, het constante huilen van verdriet: en je laat me in de steek en ik hou van je en je bent zo geweldig en het was zo niet bedoeld maakt dat je na de eerste saaie en zeer vervelende 60 minuten eigenlijk maar één ding wilt en dat is heel hard de zaal uitrennen. Je blijft dan nog maar zitten omdat je jezelf wijs zit te maken dat het na de launch waarschijnlijk allemaal wel beter wordt maar helaas, het wordt alleen maar erger.

Het vreselijke accent van (de gemiscaste) McConaughey gedurende deze film, het compleet ongeloofwaardige verhaal en de slechte acteerprestaties hadden mij nog een worst kunnen wezen wanneer de visuele effecten nog goed waren. MAAR, wat zien we, we zien Jaren '80 special effects, bijna Thunderbirds achtige schaalmodellen van karton die met een camera zijn gefilmt en het geheel ziet er dan ook verschrikkelijk amateuristich uit. Zelfs Moonraker was visueel nog beter.

Het wormhole op afstand lijkt niets meer te zijn dan een discobal die met een touwtje is opgehangen aan het platfond. Er is werkelijk amper CGI gebruikt en toegegeven waar dat is gebruikt ziet het er indrukwekkend uit (die 60 seconden in heel de film) maar waar het niet zo is lijkt het of ze een paar basisschoolkinderen hebben ingehuurd om de modellen te maken.

Dan vervolgens nog de vreselijke clichés, het Bruce Willis-achtige karakter van het zichzelf opofferen en het oh zo voorspelbare einde maakt dit tot één van de meest vreselijke films van het jaar.

Ik was echt een fan van McConaughey met zijn geweldige rollen in Dallas Buyers Club en Wolf of Wall Street maar wat valt hij hier door de mand zeg niet te geloven. Hij is in deze film gedegradeerd tot een standaard hollywood acteur die alleen maar voor de best betaalde klus gaat en de rest niets interesseert.

Als je deze film nog moet zien, doe het niet je bent 3 uur of meer van je leven kwijt. Ga niet achter de Nolan fanboy votes aan en respecteer alsjeblieft je eigen mening. Deze film heeft mijn vrijdagavond verpest dus ik hoop dat deze review dat bij jou voorkomt.

Gister de film gezien, en het laat me niet los.

Wat heerlijk dat ze de tijd hebben genomen om de drama goed uit te werken.

Prachtig geacteerd, dat is een kant van McConaughey die ik vaker zou willen zien.

Voor mij is de film met name geslaagd omdat het buiten de kaders denkt, out of the box.

Daar wordt de film niet ongeloofwaardig van, maar haast filosofisch.

Er staan nog wel wat vragen open, maar daarvoor zou ik de film vaker moeten kijken.

Een prettige vooruitzicht. *4,5

Tja, waar moet ik beginnen...

Toen de aftiteling van Interstellar inzette was ik een paar minuten stil, en een vriend van mij eveneens. Wat er in 2,5 uur op je af komt.. het is veel, en het is behoorlijk indrukwekkend. Een nieuwe Nolan; het had op voorhand een streepje voor bij mij, maar gelukkig maakt Interstellar het ook daadwerkelijk waar. Pathe Schouwburgplein zat vol, misschien op 5 plekken na, en dat was ook geheel terecht.
Van begin tot eind was ik geboeid, en ik heb mij geen enkel moment gestoord aan de speelduur van de film. Sterker nog, ik vond het nu juist fijn dat dit een lange zit was.
De theorieën die in de film zijn verwerkt zijn uitermate interessant; de leidraad, het concept zwaartekracht door tijd heen, had mijn fascinatie direct al wel. Nolan heeft zich duidelijk laten inspireren; the Stand, 1968: a Space Odyssey, de Dust Bowl van de jaren '30. Al die directe of indirecte verwijzingen zorgen voor een rijkdom aan interessante ontwikkelingen en uitspraken, die de film voor mij ( nu al ) een meesterwerk maken.
McConaughey is briljant; zijn acteerwerk is enorm intens, en bijzonder geloofwaardig. Het zou mij niets verbazen als hij volgend jaar weer met een Oscar in handen staat. De band met Foy aan het begin is ontroerend; sterker nog, mijns inziens speelt ze Chastain nog bijna naar huis. Ontzettend knap staaltje werk van dit meisje van (10,12?) jaar. Voeg daar een wederom uitblinkende Caine, een degelijke Hathaway en een verrassende, leuke rol van Damon aan toe, en je hebt een sterrencast bij elkaar die alle beloftes waarmaakt.
Maar mijn credits gaan toch bovenal naar McConaughey.
Het visuele plaatje is schitterend; de worm holes en zwarte gaten; de schitterende planeten; De monstervloedgolf vond ik ook behoorlijk indrukwekkend.
De muziek van Hans Zimmer is, anders dan we van hem gewend zijn, drukkend en behoorlijk angstaanjagend. Het keihard geluid in de bios zorgde voor een optimaal effect van de soundtrack, en zodoende voor behoorlijk spannende scenes. Naar het einde toe worden meer zaken verklaard, maar blijven veel dingen toch ook vaag. Denk bijvoorbeeld aan de scene met McConaughey in ja, wat was het, een soort labyrint van boeken? . Gelukkig draagt dit surrealisme meer bij aan mijn fascinatie voor het briljante plot, dan aan eventuele ergernis. Is dit plot namelijk onmogelijk? vanzelfsprekend, ben ik geneigd te zeggen. Maar ik was wel enorm geboeid, en beleefde het alsof ik er zelf bij was. Veel dingen gingen ver, op het absurde af, maar dat is ook juist wat ik zo mooi vind aan deze film.
de vijf-dimensionale wereld aan het einde is ongetwijfeld een mooie knipoog naar Inception.
Een film waar ik nog lang en vaak over na zal denken, een film die ik nog vaker zal zien, maar vooral een film die zijn sporen bij mij, en ik schat ook bij vele anderen, reeds verdiend heeft.
5*

2001 in blockbuster format

Nolan leest Stephen Hawking's The Universe en besluit dat het wilde westen van de natuurkunde zich prima leent voor z'n cinematografische handtekening: de plottwist. Hetgeen zijn toch al niet overtuigende prent point blank executeert. Waardeloze ontknoping van een film die van meet af aan te hard probeerde episch te zijn, de mens op sleeptouw te nemen en het belang van de ruimtevaart te tonen. Goede voornemens, maar met een onwaarschijnlijk slechte uitvoering kwam t niet verder dan een pretentieus niemendalletje.

Wat ging er fout: Hollywood!
- De plot is een gatenkaas. Dit heeft niets met suspension of disbelief te maken. Nolan wil ons een realistisch ruimte-epos voorschotelen, dan wordt hij er ook op beoordeeld/afgerekend.
- 2001. Van tollende ruimtestations tot de Monolith-achtige sturing van 'them', en van interacterende boordcomputers tot de psychedelische scenes waarmee beide films sluiten. De invloed van de klassieker is te groot.
- De veronderstelling dat het publiek emotioneel betrokken raakt wanneer de emoties van het doek afspatten. De volgende stap in de evolutie van de mens werd door Kubrick kil en afstandelijk gefilmd - het ging 'm om de stap zelf. Nolan dacht de onmenselijkheid van het heelal te moeten contrasteren met heel veel menselijkheid - werkt helaas niet.
- Geen ruimte voor meerdere interpretaties. Aan het eind is de cirkel rond, heeft McConaughey ons de obvious clue voor de zekerheid nog eens 3x uitgelegd, en krijgt een bijna-zelfverklaard epische film een typisch Hollywood-einde.

Ontdaan van pretenties, als blockbuster dus, is Interstellar zeker niet onaardig. Dus wat ging er goed?
- Ruimtevaart/natuurkunde: eindelijk weer eens film die hier om geeft en, ondanks al z'n misstappen, echte science fiction is. Tevens een van de weinige films waarin het doodstil is in de ruimte.
- Looks: hoewel ik er niet zo van onder de indruk was, en vind dat 't niet kan tippen aan Gravity, bevat het enkele oogstrelende momenten, met als hoogtepunt het shot waarin een zonnestraal langs Saturnus scheert.

3* (Mensen die 5* geven moeten 2001 gaan zien.)

Dat Nolan een briljant regisseur is, maakt ook Interstellar weer duidelijk. De vergelijkingen met 2001 worden veelvuldig gemaakt, en de film verdiend deze vergelijking op veel momenten dan ook wel degelijk. Net als Kubrick durft Nolan de science in science fiction serieus te nemen (wat al begint met een geluidloze ruimte) en weet hij dit meerdere malen tot fenomenale pracht te maken. Zo zijn de beelden van het zwarte gat gebaseerd op de daadwerkelijke berekeningen van fysici, die er aanvankelijk voor vreesden hun harde werk verloren te zien gaan om plaats te maken voor wat behapbaardere Hollywoodbeelden. Maar het ziet er fantastisch uit. Zo ook de beelden van de kale Aarde, de kadrering van de Endurance in die enorme leegte en de cinematografie op die schitterend kale planeten...

Daar komt bij dat Nolan, anders dan Kubrick, toch wel degelijk een blockbusterfilmer in hart en nieren is, als een arts met de adrenalinespuit in zijn hand: de scène waarin Cooper zijn shuttle met de snel neerstortende Endurance probeert te koppelen staat hoog bovenaan in de lijst van meest awesome en bad ass scènes van het jaar. De opzwepende muziek van Zimmer heeft daar ook zeker een handje in. De beste man lijkt zich deels op Philip Glass' Koyaanisqatsi gebaseerd te hebben, wat een meesterlijke (en zeer toepasselijke) inspiratie is gebleken.

Dat Nolan daarentegen een erg matig schrijver is, blijkt óók uit Interstellar weer. Net als Inception is de film te veel een aanéénschakeling van set-pieces, die de menselijkheid waar Nolan naar hint af en toe wegdrukken. Wanneer Cooper en Brand na hun onfortuinlijke missie op de waterplaneet bijvoorbeeld na enkele uren terugkeren bij Romilly en er 23 jaar voorbij blijken te zijn gegaan wordt er met laatstgenoemd personage vrij weinig gedaan. Scènes die Nolan ongetwijfeld als ontzagwekkend bedoeld moest hebben worden door de personages vaak vrij laconiek betreden en verlaten. Ik had bijvoorbeeld een wel iets grotere opbouw naar het aankomen bij het wormgat verwacht en verlangd, en de achteloze werving van Cooper door NASA was ook opvallend.

Ook de dialoog is verre van goed: is het niet uitleggerig, dan is het wel stuntelig of kitscherig. Alleen McConaughey weet zijn zinnen volledig naar zijn hand te zetten en zet een acteerprestatie van jewelste neer.

Noland durft grote thema's aan te halen en interessante vragen te stellen, alleen raakt in zijn enthousiasme het publiek te willen wegblazen helaas alleen de oppervlakte alvorens zich weer in een volgend spektakel te storten. Kwesties omtrent menselijkheid, liefde en overleven worden zo al gauw simplistisch sentimenteel (zeker in de laatste akte), in plaats van de prikkelende en filosofische zaken waar Interstellar zich op richt. Dat voelt zonde, omdat Nolan zo'n goed begin maakt door de thema's binnen zo'n wetenschappelijk plausibel scenario te plaatsen.

Ik zou de film kunnen zien als een Hollywoodblockbuster waar Nolan iets aan heeft weten toe te voegen en de film een dikke 4* kunnen geven. Of ik zou het kunnen beoordelen als ware het een ware Nolanfilm die helaas te lijden heeft onder de Hollywoodwetten en de film een 3,5* geven. Ik neig naar het laatste, omdat ik de potentie van Nolan nu wel doorheb en ik weet dat hij als regisseur zo ijzersterk is, maar zich helaas constant in de vingers blijft snijden door de scenario's samen met zijn broer zelf te schrijven. Nolan is te eigenzinnig om dit werk tussen alle andere blockbusters te kunnen gooien, en daarom verdiend hij het om iets strenger beoordeeld te worden.

Wat een poepfilm, drie uur van mijn leven verknald.

Ik kan wel 200 dingen opnoemen in die film die echt te belachelijk voor woorden zijn, maar de meest belachelijke was:

De keuze of de mensheid zal blijven bestaat ligt in de hand van dr. Brand, zij moet een keuze maken naar welk van de twee planeten ze vliegt. Dr Brand, een natuurkundig NASA wetenschapper, kiest voor èèn van de planeten vanwege LIEFDE. Dus geen natuurkundige en wetenschappelijke redens, maar gewoon omdat ze het voelt.

Waar ik overigens ook van stond te kijken waren de af en toe hilarische special effects. Met name tijdens de docking scene's leek het af en toe gewoon alsof ik naar Moonraker aan het kijken was, zo dramatisch slecht.

Net terug van de bioscoop om deze te zien.

Ik vond hem zwaar tegenvallen. Er waren wat aardige momenten, vooral naar het einde toe. Maar het rammelde aan alle kanten: de wetenschap, de script, het acteerwerk, de effects, de lengte.

Het is meer geschikt als mini-serie op TV, en heeft ook meer die uitstraling.

Hoewel, zoals gezegd, de eindscene aardig was, heb ik mij juist enorm gestoord aan de oncreatieve onzinnigheid van de eindeloos herhaalde momenten dat de man buiten in totale paniek bij de pickup staat te wachten en met eindeloos geduld op telkens dezelfde wijze herhaaldelijk beleefd maar naar binnen blijft roepen "kom nou toch!" En zo waren er wel meer zaken waar ik mij aan ergerde in deze film.

Ik begrijp dan ook totaal niet waar deze hoge score aan te danken is (as we speak 9.0 op IMDB!), en nog minder hoe dit een budget van $165 miljoen nodig had.

Voor mij was het ook vaak duidelijk dat Nolan op meerdere vlakken zijn inspiratie heeft gezocht en gevonden in (en geleend uit) Kubrick's "2001: A Space Odyssey", en dat mag hoor. Want ga je niet meten aan die onmetelijk superieure film. (Nog niet gezien? DOEN! En je mag best vergeten dat het uit 1968 is).

Ook moest ik heel veel denken (waarom?) aan "The Man Who Fell to Earth", een zeer zware maar enorm indrukwekkende film met niemand minder dan David Bowie in de uitmuntend vertolkte hoofdrol.

Ook deze gisteren mogen aanschouwen in de bioscoop, en dit was weer eens een typisch, maar weer een meeslepende intellectuele blockbuster... iets wat we inmiddels wel van Nolan gewend zijn.

En hierbij ook weer de 3de Nolan die ik in de bioscoop mocht aanschouwen, na Inception en The Dark Knight Rises en opnieuw was dat weer een erg toffe ervaring. Ik had echter wel eerst gedacht dat dit ging om een 3D-film, wat ook helemaal nog niet zo verkeerd geweest zou zijn, maar helaas... Nouja, nie helemaal want Nolan trakteerd ons weer op een lekkere diepzinnige verhaal, waarbij overduidelijk te zien is dat hij nog niet helemaal klaar was met de Inception-term, en een tal aan prachtige, doch buitengewone beelden en zorgt hij ervoor dat Matthew McConaughby, na enkele kleinere titels, door mag breken in de blockbuster-wereld.

Ook dit is weer een verhaal die op een manier verteld word dat je zo kan verdwalen als je je hoofd er niet bijhoud. Of Interstellar weer zo'n typische propagandafilm is van deze tijd, durf ik niet te zeggen. Mc Conaughby, die ik eigenlijk ook gewoon een hele toffe acteur vind en die me verrast heeft met titels als The Lincoln Lawyer en Killer Joe, zet hier een rol neer als een cynische ex-Nasa medewerker Cooper, die nu een teruggetrokken leven lijd met zijn gezinnetje op een boederij ergens in de middle of nowhere van Texas met zijn dochtertje en zijn stiefzoon. Een groot verschil in status zou je zeggen maar dat kan Cooper verder geen moer schelen. Maar ondertussen is de status van de aarde ook niet al te best, omdat de mensheid er in de 20ste eeuw een potje van heeft gemaakt, (Tsja, wat wil je: twee wereldoorlogen, talloze atoomproeven, steeds meer bedrijven en auto's etc etc etc) met als gevolg dat de vervuiling toeneemt en het voedsel begint af te sterven. Cooper raakt echter toch weer in aanraking met zijn oude bedrijf, die word gerunt door professor Brand (ook weer een erg sterke rol van Michael Caine, zeker ook Nolan's favoriete acteur) omdat er een kans schijnt te zijn om de boel op de wereld weer recht te zetten, althans, volgens zijn dochtertje Murphy dan. En vanaf dit moment ontpopt Interstallar van een bijna apocalyptische science fictionfilm in een heuse ruimtefilm die zo lijkt mee te liften met de blockbuster Gravity, met alweer een hoop oogstrelende beelden, en Nolaniaanse technieken en theorieën als gevolg. Maar helaas loopt de missie toch wel even helemaal anders zoals gepland, waarbij de film alweer een kwartslag maakt; het hele feit dat de betreding van het wormgat ervoor zorgt dat de paar uren die de bemanning meemaakt voor de aarde alweer decennia jaren verder is, dus, waarbij ook Cooper's kinderen een stuk ouder worden dan Cooper zelf was ook een indrukwekkend gegeven. Dit is dus geen film over Amerikaanse helden... gelukkig, maarja, wat wil je met een Britse regisseur

Die beelden van de aarde waarbij zwaartekracht zodanig veranderd is dat de omgeving verkruld is waren weer typisch Nolan zoals de visitekaartje die hij met Inception achtergelaten heeft. Ook die scene waarbij hij zijn dochter op haar sterfbed meemaakt was lekker wicked, al heb ik dat soortgelijke al eens eerder gezien bij Wir Sind die Nacht.

Conclusie, gewoonweg weer een erg tof werkje van Nolan, die, ondanks de sensatie en het bombasme die hij er instopt, nog wel buiten de typische Amerikaanse proporties blijft.

4,5*

Nolan.

Weer een erg fijne film van hem. Veel gebruikelijke Nolan ingrediënten. Toch weet hij op drama vlak wat terrein te winnen. Vond de dramatische scenes perfect werken, beter dan in zijn vorige. De mix tussen een thriller en drama is ook weer top notch.

In begin moest ik even wennen aan McConaughey, misschien iets teveel McConaughey gezien de laatste tijd. Toch wist hij me uiteindelijk wel te pakken. Stukje tussen Chastain en hem is een van de beste scenes. De locatie doet de rest. Space blijft voor mij een heerlijke setting. Prachtige shots, boeiende gegeven. Hou wel van Nolan in dat opzicht. Hij neemt zijn films serieus maar uiteindelijk maakt hij gewoon films voor de entertainment. Hij weet wat hij kan en is. Was juist bang dat hij iets als 2001 ging maken. Opeens arthouse kant op ofzo. Dat is het niet, net als Fincher is het een fantastische filmmaker die toegankelijke spannende verhalen vertellen. Op dat vlak zijn deze heren de beste.

Genoten. Kijk weer uit naar Nolan zijn volgende.

4 sterren.

Prachtige film die ik even in mijn gedachten heb moeten laten zakken, voordat ik er een verhaaltje over wilde tikken. De film wordt al vergeleken met de klassieker 2001: A Space Odyssey (1968) en dat valt ergens wel te snappen, want zeker in het laatste uur gaat het wel richting de sfeer van de genoemde film. Maar los daarvan is Interstellar een intrigerende film geworden. Er valt best wel wat op aan te merken, zoals een te lang middenstuk en een slot dat best weird is, maar ik heb vooral genoten van de hele fraaie beelden, de passend muziek (of juist stiltes) en de soms oprechte emoties die in de film zaten. Het slot leverde bij mij wel een paar een ''aah, ja inderdaad'' op en het was, ondanks erg op de emoties gericht, bevredigend genoeg om deze vrij complexe film te eindigen.

Matthew McConaughey was enorm op dreef en is onderhand 1 van de betere acteurs van de laatste jaren geworden. Bijzonder, want tot een paar jaar terug leek bij vooral gedoemd tot een rom-kom carrière in die voorspelbare niemendalletjes. Anne Hathaway vond ik een stuk minder boeiend (en dat korte kapsel blijf ik vreselijk vinden, maar dat terzijde) en stond in de schaduw van McConaughey.

Interstellar is toch wel een film geworden om eens over na te denken. Ik vind het geen absoluut meesterwerk, daarvoor is het middendeel niet altijd even sterk en zijn bepaalde plotwendingen niet even goed, maar het is wel een bijzonder goede sci-fi geworden.

4*

Wow, just wow! 2001: a space odyssey uit 1968 in een modern 2014-jasje. Als wetenschapminded persoon kwam ik heerlijk aan mijn trekken. En ook mijn filosofische kant werd niet onberoerd gelaten. De gedachten schieten - twaalf uur na het moment dat ik de film gezien heb - nog met de snelheid van het licht door mijn hersenpan. Vandaar een dikke 5 sterren en een plek in mijn top 10.

Zo hee, een science fiction-film pur sang. Opvallend dat ie zo hoog scoort, want het is geen lichte materie om even gemakkelijk te snappen. Werd door dit nieuwste werk van Nolan niet omver geblazen (Inception vond ik interessanter en gaver), maar het is wel weer puik wat ie aflevert. Dat commentaar op het einde snap ik niet zo, want dat lag redelijk in de lijn der verwachting toch en was bovendien passend!

De toestand op de aarde in het begin had naar mijn idee wel iets beter uitgewerkt/uitgelegd kunnen worden en het einde lijkt me zeker niet voor iedereen weggelegd maar voor het overgrote deel vond ik Interstellar een zeer boeiende kijkervaring.Regisseur Nolan levert opnieuw een sterke prestatie al weet hij zijn acteurs weer niet tot hele grote hoogten te brengen,al deden McConaughey en vooral Damon en Chastain het zeker niet slecht.De beelden op eerste twee planeten waren fantastisch en ook koppeling van het ruimteschip was een hoogtepunt.Dat vond ik minder van de muziek die af en toe iets te overheersend was.In zijn totaliteit kom ik dan zo ongeveer uit op vier sterren al moet ik het allemaal nog wat laten bezinken en is er misschien nog wel een tweede kijkbeurt nodig om echt een goed oordeel te kunnen vellen.Voorlopig indrukwekkend.

Deze film moet het van mij helemaal hebben van het visuele. Het laatste half uur vond ik zelfs verbluffend mooi. Voor de rest vond ik deze film niets bijzonders. Veel te sentimenteel af en toe en de soundtrack was net als bij zo veel van dit soort Hollywood films weer niet te pruimen. Ook vond ik het allemaal veel te voorspelbaar. Het einde zag je al ver van te voren aankomen.

Het is duidelijk dat deze film bij mij in de verste verte niet in de buurt komt van Kubrick's meesterwerk 2001: A Space Odyssey. Het neemt allemaal niet weg dat Interstellar volgens mijn voorspelling wel met de meeste Oscars waaronder voor beste film van 2014 aan de haal zal gaan.

3,5*

Ik zei het toch al. Dat is natuurlijk omdat je beweert dat 2001: ASO een koude, afstandelijke film is . Dat dacht Spielberg (en andere) aanvankelijk ook maar later hij besefte hij dat de film helemaal niet koud is, behalve als je de film bekijkt op een bepaalde manier bekijkt, namelijk vanuit een conventioneel "karakters en dialoog" perspectief. Spielberg heeft gelijk.

Als mensen beweren dat Interstellar een warme film is en 2001: ASO een koude en afstandelijke, dan reageer ik daarop. Ten eerste, ik en vele andere fans vinden dat helemaal niet, verre van zelfs. Ten tweede, ik hoef alleen maar naar de trailer van Interstellar te kijken om te weten dat 'de emoties' zwaar behoorlijk en worden uitvergroot. De reviews en reacties bevestigen het alleen maar.

Heerlijke film. Indrukwekkend. Het is geen 'grondlegger' zoals 2001. Maar zeer vermakelijk en origineel op bepaalde punten. De muziek werkt in deze film; bombastisch maar passend. Natuurlijk zitten er plotholes in en heb je soms verbeeldingskracht nodig. Maar dit is een typische Nolan. Het werkt voor mij.

Het genre dat iedereen kent, maar net even iets anders. Net als TDK; geen intellectuele hoogvlieger maar wel een topfilm. Batman kreeg een make-over en als comicbookfan sprak mij dat zeer aan.

Interstellar werkte voor mij net zo. Ik was bijvoorbeeld geen groot fan van Gravity. Die stijl en verhaal werkte niet voor mij. Maar I love Sci-fi en Nolan heeft dit genre zijn originele sausje meegegeven wat het nog leuker maakt.

Ik verwachtte niet veel van Interstellar en dat heeft mijn kijkplezier goed gedaan.

4 of 4.5 ster? Voor nu 4.5.

Ps: de weergave van het zwarte gat is echt top!

Interstellar bevat de creatieve verbeelding die ik in Inception echt heb gemist. Op dat vlak is Nolan dus een stap voorwaarts gegaan. Op vlak van scenario en structuur neemt hij echter een stap terug want Interstellar kent wat problemen daar. Desondanks zijn lange speelduur, voel ik dat de film toch wat langer had mogen duren op sommige momenten. Er waren verbazend genoeg erg veel momenten die.. 'afgeraffeld' aanvoelen. Verder zijn er enkele onnodige zij-verhalen die het glas soms helaas echt tot over de rand vullen. In de vele tijd dat hij heeft, haalt Nolan er niet het uiterste uit, wat er eigenlijk wel gemakkelijk uit gehaald kon worden. In de plaats krijgen we net te veel ideeën op één bord, waarvan er geen enkele bevredigend tot een einde is uitgewerkt. En dan die laatste 10 minuten, wat echt niet had gehoeven voor mij, en zelfs het geheel omlaag haalt met een erg onbevredigende emotionele climax en een onnodige haastige cliffhanger ... Met andere woorden, Nolan neemt hier net te veel hooi op zijn vork. Desondanks dat, adoreer ik zijn ambitie hier enorm en juich ik het alleen maar toe dat iemand zo een film heeft neergezet, en dit kan verkopen als 'blockbuster'. Er is wel genoeg goed stof hier om over na te praten en te discuteren (helaas ook om zijn plot-holes), en voor de eerste keer zelfs in een Nolan film, ook stof op filosofisch niveau. Het help wel dat ik het hele concept van tijd erg interessant vind.

Nolan toont hier regie-gewijs op momenten zijn tot op heden sterkste kaarten, maar helaas ook elders echt zijn minste. Sommige momenten kijk ik met open mond naar de pracht taferelen of ben ik bijna tot tranen toe gebracht (de videolog scene!), andere rol ik gewoon met mijn ogen om de ongeloofwaardigheid en de geforceerde onnodige wendingen (Matt Damon). Nolan zijn expositie dialoog, en het perse willen uitleggen aan het publiek alsof we dom zijn blijft toch ook echt een struikelblok. Zeker geen meesterwerk dus maar wel een onvergetelijke filmervaring dat gewoon verplicht in de cinema gezien moet worden. Visueel, onwaarschijnlijk adembenemend mooi. En de soundtrack van Zimmer is een prachtige toevoeging.

3,5 of 4,0 *

De eerste driekwart van de film kun je bestempelen als haast 'meesterlijk', maar dan...tja dan....dan gaat het mis...flink mis. De scriptschrijvers (aha, de gebroeders Nolan) verdienen een schop onder de kont met het wanstaltelijk gedrocht wat ze hebben geschapen. Genoeg bioscoopbezoekers die hun zakdoek onder snotterden, en anderen die de oehs en ahs niet onder stoelen of banken konden verstoppen. Ik liet mijn vingernagels eindelijk met rust en sloeg mijn ogen ten hemel. Het hield maar niet op...om jeuk van te krijgen. De broodnodige logica blijkbaar tart alle logica-wetten die ooit hebben bestaan in dit melkwegstelstel (of elders). Het werkte niet bij mij. Ik ergerde me (figuurlijk) dood.

Wat wél werkte naast het camerawerk van Neerlands trots Hoyte van Hoytema (oscar?), waren de machtig mooie special effects en, waarempel, wat zag ik daar op de aftiteling, de soundtrack van (knipper knipper hartstilstand) Hans Zimmer die lurkt aan de meesterwerken uit de klassieke muziek met alle bombast die noodzakelijk was. Wat een genot!

Interstellar vond ik een goede bioscoop ervaring.

Het verhaal van de film vind ik interessant. De aarde is binnenkort niet meer leefbaar voor de mensen. De situatie lijkt hopeloos. Maar dan word er een wormgat in de ruimte ontdekt. Een groep astronauten moet door dit wormgat naar een ander sterrenstelsel, opzoek naar een planeet waar de mens kan leven. Een zeer interessant thema. Hiervan kan je een hele goede film maken, en dat is Nolan ook deels gelukt.

Eerst krijgen we in de film goed te zien hoe de aarde er aan toe is. De film neemt goed de tijd om de twee hoofdpersonen te introduceren ( Cooper en zijn dochter ). Hierna laat de film zien dat Cooper een moeilijke beslissing neemt door de ruimte in te gaan. Dit zorgt voor geruzie met zijn dochter. Ik vond die ruzie geloofwaardig overkomen. Tot nu toe doet de film niks fout.

Cooper gaat de ruimte in en gaat dan met een paar andere astronauten het wormgat in. Hier komt mijn eerste kritiek punt. Binnen een mum van tijd zijn de personages het wormgat ingegaan. Ik had hier wel een soort van opbouw verwacht. Maar dit was er niet echt. Cooper en zijn bemanning zijn te snel bij het wormgat. Jammer. Toch moet ik wel zeggen dat het stuk dat Cooper en zijn bemanning door het wormgat gaan een mooi stukje film is.

De special effects in deze film zijn adembenemend. Echt schitterend gedaan. Hiervoor verdient de film alle lof. Ook vind ik deze film mooi camera werk hebben. De muziek
is van Hans Zimmer en hij heeft erg goed werk verricht. Zimmer gebruikt voor de muziek o.a. een oude orgel. Dat lijkt misschien een rare keuze, maar het blijkt een meesterzet te zijn. De orgel past perfect bij de film. De muziek van Zimmer geeft de film een hele aparte sfeer mee.

Nadat we door het wormgat zijn vervolgt het verhaal naar de planeet Miller. Het blijkt een soort waterplaneet te zijn. Er lijken bergen in de verte te zijn maar het zijn grote golven. Wat volgt is een erg spectaculaire en spannende scene. Als de actie voorbij is, blijkt dat we op aarde jaren verder zijn. Coopers dochter is nu een stuk ouder geworden en werkt nu als wetenschapper. We krijgen in de film best wel wat emotionele momenten voorgeschoteld. Zie bijvoorbeeld de video boodschappen, of Coopers dochter Murphy die het moeilijk heeft dat haar vader al die jaren weg is. De emoties van de personages kwamen op mij geloofwaardig over. Ik leefde helemaal mee met Cooper en zijn dochter. Wat dat betreft hulde aan de film.

Na een soort water planneet te hebben bezocht gaan Cooper en zijn bemanning nu naar een soort ijs planneet. Op die planneet is astronaut Mann. Hij blijkt de gegevens van zijn planneet te hebben vervalst, en Mann heeft nog meer streken in petto…… Mann probeert o.a. Cooper te vermoorden. Hoewel dat hele goede met Mann niet zo heel veel toegevoegd aan de film en net zo goed weggelaten had kunnen worden, vond ik het wel een spannend stuk. Dus mij hoor je hierover niet klagen.

Maar waar je mij wel over hoort klagen is het eind. Cooper gaat het zwarte gat in en vanaf dan slaat de film faliekant de plank mis. Cooper blijkt opeens de geest te zijn van Murphy. Met behulp van Cooper weet Murphy min of meer de mensen op aarde te redden. Ik moet zeggen dat ik dit toch allemaal heel vergezocht vond wat Nolan ons voorschotelt. Zo is ook die hele ruimte waarin Cooper beland nadat hij in dat zwarte gat is gegaan door andere toekomstige mensen gemaakt. Tja. Wat mij betreft laten de filmmakers toch wat te veel hun fantasie te loop gaan. Dat Cooper uiteindelijk herenigt word met zijn inmiddels bejaarde dochter is echt tenenkrommend. Het was veel sterker geweest als die hereniging er niet kwam. Ik vond trouwens ook dat Murphy en Cooper wel een beetje koeltjes reageerden op de hereniging. Ze hebben elkaar tientallen jaren niet gezien !!!!! En die familie leden stonden er ook maar als zoutzakken bij. De filmmakers gaven de film toch een beetje een Hollywood eind goed al goed einde. De film heeft een deprimerende sfeer over zich heen. Dat alles toch min of meer goed komt vind ik een minpunt.

Het acteerwerk in deze film is erg goed. Matthew McConaughey zet zijn personage erg goed neer. Ook over de rest van de cast hoor mij niet klagen. En het is trouwens altijd leuk als Michael Caine in een film meedoet…….

Al met al vind ik Interstellar een goede en indrukwekende film. Alleen met dat eind verpeste de filmmakers de film toch voor een deel. Het einde van de film is eigenlijk erg slecht. Maar desondanks vond ik Interstellar een prachtige bioscoopervaring die ondanks zijn lange speelduur zo voorbij is.

4 sterren voor deze film.

Goed. Maar. Niet zo goed als velen laten uitschijnen. Niet goed genoeg, zeg maar. Dat gerotzooi met fysica is in zekere zin nogal gemakkelijk: murmel wat over tijd, ruimte en extra dimensies, en de toeschouwers hebben al snel het gevoel dat het hun petje te boven gaat. Als daar dan een verhaal bovenop wordt gedrapeerd met veel Amerikanismen (tranen, tranen, tranen zult gij plengen!) en met wat good guys en bad guys, en je kunt vaart in een film steken (iets dat Christopher Nolan perfect kan), et voilà, je hebt een uitstekend recept. Net op zo'n formule teert ‘Interstellar’, een film waarin je meegaat en waar je van kunt genieten en waarvan het thrilleraspect ook wel aanspreekt. Maar ook een film waarin enkele scènes wat gestroomlijnder hadden gekund, wat minder sentimenteel. Als ruimtefilm vond ik ‘Gravity’ bijvoorbeeld spannender, maar ook serener en aangrijpender. Maar voor ik word aangevallen: ze zijn niet te vergelijken, die twee films – dat weet ik.

Er blijven trouwens een paar vragen over. Ten eerste: hoe kan de mensheid vanuit de toekomst een vijfde dimensie construeren in tijd en ruimte van waaruit elk ogenblik van een specifieke plaats kan bekeken en beïnvloed worden? Dat impliceert dat de toekomst op het verleden kan ingrijpen, maar dat is alleen mogelijk als toekomst en verleden tegelijk bestaan. Dat gaat in tegen het lineair tijdsbeginsel en is dus onwetenschappelijk. Nee? En hoe komt het dat de vijfde dimensie uiteindelijk desintegreert en dat Coopers ineens veilig terecht kan komen in de ruimte? Wat zegt dat over zwarte gaten? Of leg ik hier een zwart gat in de film bloot?

Ah ja. Geen helemaal zuiver (lees: oprecht, lees: niet-Hollywoodiaans) pleidooi voor liefde, vind ik. Verder wel een interessant idee: dat de toekomst van de mens elders ligt, en dat de mens die andere planeet zelf moet gaan ontginnen.

(Liefde via ruimtevaart?)
Van genoten. Maar ondersteboven ben ik niet. De zwaartekracht, weet je wel.
3,5*

Wie na deze film geïnteresseerd is wat gerommel met dimensies, kan dit artikel uit Scientifc American eens lezen. Het suggereert dan onze 3 dimensionale heelal ontstaan is uit een zwart gat in een 4 dimensionaal heelal. Ik moest er tijdens de film even aan denken toen het Wormhole een 2 dimensionale bol bleek te zijn.

Verder werd er wel erg losjes met de ruimtefysica en relativiteit omgesprongen. Maar als je dat loslaat dan blijft er een goede film over. De ruimtebeleving van Gravity word niet gehaald (De explosie van de airlock kwam het meest in de buurt). Maar deze film heeft wel een beter verhaal. De geluidseffecten waren super. Nog nooit zo zitten schudden in de bioscoop . Die ervaring ga je thuis niet evenaren.

Fantastische ervaring in de bios!

Om me aan te sluiten bij de Gravity-Interstellar discussie, die kun je bijna niet met elkaar vergelijken. Interstellar is een film die qua plot weer zoveel beter is, maar puur voor de looks is Gravity weer beter. De films in totaliteit genomen ga ik 100x vaker voor Interstellar. Bij Interstallar komt er, bovenop het zeer sterke plot, nog een zeer mooi emotioneel aspect kijken. Wat mij zeker wist te bekoren. Had ik bij Gravity veel minder. Ook de muziek van Interstellar was schitterend( Hans Zimmer, wat een geweldige held dat hij de orgeltune in de film verwerkte). Bij Gravity niet echt.

Genoeg over Gravity,

Interstellar is weer een typische Nolan film. De Nolan ingredienten als: mooie muziek, sterk spel van de acteurs, mooie plaatjes, spanning, zijn allemaal weer aanwezig. De man is een heel sterke regisseur. Dat heeft ie wel bewezen.

Interstellar was een rollercoaster, een die ik zeker nog wel een keer wil zien. Wel op Blu-Ray natuurlijk?

Inception 2.0- beide films erg sterk. Deze misschien nog wel ietsje beter. Toch hoopte ik de 5* uit te kunnen delen, maar door het ietwat saaie middenstuk een 4.5*. Dat is natuurlijk nog heel behoorlijk.

Daarnet gekeken in een muisstille zaal. Als natuurkunde student aan de TU Delft was ik een beetje huiverig om naar deze film te gaan, mede vanwege enkele reacties hierboven. Gelukkig maar dat de personen in kwestie weinig kaas hebben gegeten van astrofysica, want dit was natuurkundig gezien uitstekend in elkaar gezet en prachtig in beeld gebracht.

We weten natuurlijk allang dat er iets vreemds aan de hand is op deze aarde zelf, als je kijkt naar de grote hoeveelheid anomalies rondom de aarde (zie bijv. het boek van Coen Vermeer). Deze film combineert de mensheid als uiteindelijke goden met natuurkunde op een werkelijk perfect niveau.

Om even terug te komen op de vraag hierboven: tijd als een "lineair begrip". Dat heb je verkeerd begrepen, mensen zien tijd als lineair, maar eigenlijk is tijd er "altijd", dus in plaats van een lijn als tijd, moet je het zien als een punt waarop alles tegelijktertijd plaatsvindt. Je kan dus in een simulatie (wat het duidelijk is!!), de tijd weergeven als die punt.


De film is voor de blockbuster liefhebber denk ik niet doorheen te komen, daarvoor zijn de behandelde thema's te lastig. In spontaan lachen uitbarsten kan daar dan het resultaat van zijn, en (vind ik) heeft meer te doen met de persoon in kwestie dan de kwaliteit van de film.

Om te beginnen vond ik dit weer het zoveelste overhypte Christopher Nolan project en snap ik niet waarom dit zulke hoge ogen scoort....

Over de film: vond dat de film vrij zwak en rommelig begon, had ook vrij weinig om met de personages en de gebeurtenissen waren allemaal vrij ad hoc. Maar toen de het ruimteschip éénmaal onderweg was zat ik er wel lekker in. Het zag er allemaal mooi uit en de actie scènes in het wormgat, de waterplaneet en zeker de ijsplaneet waren spannend en goed vormgegeven. Ook de muziek en de epische benadering waren sterk. Wel een gemiste kans dit niet in 3D te doen. De ontknoping zag ik echter al van veraf aankomen. Het idee dat de toekomst invloed heeft op het verleden en zo het verloop van de film bepaalt kende ik ook al uit Insidious 2 die toch alweer een jaar oud is. Na de ontknoping had de film ook wel mogen eindigen, alles wat na het zwarte gat gebeurt is namelijk compleet overbodig en zorgt alleen maar voor enorme plotgaten.

Eindig op een kleine 3*

Interstellar

Eigenlijk waren de kritieken op deze film voor mij de aanleiding om hem te gaan kijken. Ik was erg benieuwd naar de prestatie die Nolan neerzet. En voor het eerst in tijden kan ik weer eens de volle pot voor een film geven. Een intergalactische ervaring komt overweldigend op je over. Een bioscoopervaring die je geld waard is.

De vrije lange speelduur leek aanvankelijk een struikelblok. Het is alles behalve. Je reis waarvoor dit sterrenstelsel niet groot genoeg is kan niet lang genoeg duren. Het is fantastisch hoe (relatief) klein Nolan begint en dat groots weet uit te werken. Het verhaal is ietwat ingewikkeld en vereist aandacht, en naarmate de reis vordert wordt de geloofwaardigheidsfactor lager. Misschien het enige kritiekpuntje, maar Nolans creativiteit gaat wetenschappen te boven. De ontwikkeling van het plot is ijzersterk en met een aardige afsluiter ga je goed de bios uit. Fantastisch verhaal!

Het acterend vermogen ligt gewoon uiterst hoog in deze film. Ondanks dat zit er een klein slippertje tussen. Matthew McConaughey heeft een onuitstaanbaar accent, maar acteert fantastisch. Hij bezit alles gewoon hier. De juiste dramatiek, een goede heroïek, een gezonde arrogantie en daarnaast een prachtige nederigheid. Samen met Anne Hathaway staat er een stevig fundament. Hathaway speelt ook een puike rol.

Een klein minpuntje vond ik Matt Damon. Hij steek een beetje mager af naar McConaughey en Hathaway. Teven gaat zijn personage een behoorlijk slecht uitgewerkte transformatie door. Damon weet daaraan ook geen invulling te geven.

Visueel is de film echt overdonderend. Ruimte heeft de mens immer gefascineerd en Nolan speelt perfect op die fascinatie in. Elk aspect is geweldig ingevuld. De verstofte aarde, met een mooie referentie naar Steinbecks 'Druiven der Gramschap', is al een wereld an sich. De leegte daarna is overweldigend. Nolan voegt af en toe een oorverdovende stilte in. De eerste minuten in de ruimte zijn imponerend. De gehele zaal, die vrij vol was, was muisstil. Sterk.

Ik heb niet genoeg ruimte om én een redelijk stukje te schrijven én te verwoorden wat ik van Interstellar vind. Een werkelijke kijkervaring.

De volle mep, 5.0*

Tegenvaller, wat was het saai. Met de muziek probeerde ze het spannend te maken maar het was niet spannend. Het verhaal nop, veel gekeutel.

Ik had een heel andere verwachting over deze film.

Ik was bijna uit de bioscoop weggelopen.

De hele film dacht ik alleen maar 'wauw'. Heel erg genoten van dit spektakelstuk van Nolan. Ben sowieso een groot liefhebber van zijn werk en dit is voor mij denk ik wel zijn beste en sowieso meest ambitieuze productie tot dusver. Of het allemaal wetenschappelijk klopt zal mij eerlijk gezegd worst wezen, aangezien het wel dusdanig 'realistisch' wordt gebracht in de film.

Ik lees hier (op Moviemeter) af en toe wat kritiek op het verhaal, terwijl ik het script echt fantastisch vind. De band tussen vader en dochter komt er schitterend in naar voren en ook alle gebeurtenissen in de ruimte waren zeer spannend en intrigerend. En voor een bijna drie uur durende film vloog de tijd voor mijn gevoel echt razendsnel.

Visueel is de film natuurlijk ook erg bewonderenswaardig. Zou mooi zijn als Hoyte hier een oscar zou krijgen. Nolan heeft natuurlijk zoveel mogelijk zonder CGI proberen te doen, maar de aanwezige special effects zijn wel fabelachtig. Ik zou eigenlijk niet zo snel een film kunnen noemen die visueel zoveel indruk op mij heeft gemaakt als deze.

En wat een score...Ik vind Hans Zimmer altijd een prima filmcomponist maar de laatste jaren was het allemaal wat eenzijdig (wel goed, daar niet van). Maar hier heeft hij echt de juiste keuzes gemaakt en voor mij voegde het zoveel dimensie en spanning toe aan de film. En de stiltes af en toe, kippenvelmomentjes.

En dan de cast. Matthew is de laatste jaren erg goed bezig en deze rol ligt daar ook redelijk in de lijn van. Hij is ook niet voor niets gecast vanwege zijn rol in Mud. Maar hij is wel weer verdomd goed hier. En dat geldt eigenlijk ook voor de overige castleden. Jammer dat een talent als Casey Affleck dan weer vrij weinig screentime krijgt (al zou dat aan de film niet zoveel toevoegen).

4.5*

Man, wat een rit was dit.

Film duurt 169 min maar die vlogen voorbij alsof we zelf in een andere tijdsdimensie zaten.

Een hele intense beleving, de ene keer verwondering om de pracht van het weergegeven universum, de andere keer dan weer een beklemmend, angstaanjagend gevoel.

Dit wordt nog eens versterkt door de fantastische soundtrack afgewisseld met de ijzige stilte van space. It completely sucked me in.

Dit is geen film, dit is een belevenis. Vijf dik verdiende sterren.