Interstellar (2014)

Ik denk een van de beste films van de afgelopen 20 jaar. Zo goed in elkaar zet. Soms dacht ik waar gaat dit heen maar dat hielp me met blijven kijken. Alles klopte. Geniaal bedacht en zeker een aanrader! Lange film maar dat maakte me niet uit. 4.5 voor deze film

Het verhaal. De achterliggende wetenschap. De fantasie. De sociale en maatschappelijke filosofieën en alle ingrediënten, die aansturing geven naar een tanende aardkloot. Alles te samen gemixd met als resultaat een dijk van een film. Ruim 2½ uur geboeid gekeken.

Punten voor de fysieke sci-fi, de rest boeit me totaal niet. Beste segment is op Millers planeet, die met het water. Wat zich daar afspeelt is misschien wat karig, maar zo'n grote oceaan weet wel indruk te maken. Idem voor enkele momentjes in de ruimte, het is er zelfs af en toe stil. Wat dat betreft jammer dat de ijzige planeet blijft hangen bij een grijze, onherbergzame klomp. Daar mag je meer mee doen.

Met Damon heeft het nog wel een aardigheidje in huis, maar een ontdekkingsreis op vreemd terrein zit er al met al niet in. Frappant genoeg iets dat Cooper voorop in de film nog vertelt. Minste onderdeel zijn die robots. Lompe blokkendozen voorzien van onder meer een humorstand. Tja. Dan zal Nolans film wel een tranenstand hebben, die door hem op 100% moet zijn gezet, want er wordt flink wat afgehuild.

En daar zakt het volledig in weg. De set-up is al magertjes, boertje vindt ultrageheim NASA complex en zit even later achter de stuurknuppel, het piept en kraakt ook meteen met een afscheid en zo volgt er meer van dat dik aangezette sentiment met averechts effect. Lullig voor Kip Thorne, maar zodra liefde ter sprake komt, weet je waar Nolan het om te doen is. Zo rond als de planeten zijn, zo plat is de film.

Deze film had ik een tijd laten liggen, vooral door slechte advertising. Ik las hier vergelijkingen met 2001: a space odyssey, een film die mij totaal niet ligt. Ook leek het richting Inception te gaan, eveneens geen geslaagde film. Toch maar een kans gegeven, en dat is ongelofelijk meegevallen. Qua stijl is dit qua sfeer richting Sunshine, als je het al met iets kan vergelijken.

De film gaat niet al te filosofisch zoals 2001, maar creëert voldoende spanning en toont echte mensen. Daardoor wordt het ook veel emotioneler. Matthew McConaughey is geknipt voor deze rol. Wie nu nog twijfelt aan z'n capaciteiten moet zeker deze film zien. Grootste ster van de film is Hans Zimmer, die in mijn ogen zijn beste score ooit heeft geschreven. En dat kan tellen, gezien het palmares van de man.

Nolan neemt tijd om sfeer te scheppen en dat is niet evident in deze tijd. Rustig scènes, momenten van stilte of weinig geluid in de ruimte. Ook de robots waren rustig maar duidelijk aanwezig. Geen flauwe gadgets, maar professionele robots die zeker niet gemaakt zijn als speeltje.

Interstellar is een indrukwekkende film. Vooral visueel als qua sfeer. Absoluut één van de beste films van de 21e eeuw!

Ik begrijp de kritiek wel (te sentimenteel, te veel 'Hollywood'), maar persoonlijk stoorde het me niet. Interstellar is wat mij betreft dan ook een blockbuster van topniveau geworden en de film raakte me meer dan Inception en de 3 Batmans. Veel menselijker en minder steriel dan Nolans vorige films.

Visueel is dit niet het soort van prent die me echt weet weg te blazen, maar verzorgd is het natuurlijk allemaal wel. De muziek wist me wél echt te imponeren en McConaughey zit wat mij betreft in een fase in zijn carrière waar alles wat hij doet geweldig is. Op zich speelt hij hier een vrij klassieke heldenrol, maar dat doet hij met zoveel gemak en charisma dat ik helemaal mee was.

4*

Interstellar is één van de meest overgewaardeerde films van de afgelopen tijd is vooral de mening die bij mij is blijven hangen. Ik heb lang uitgekeken naar deze film (mede) omdat het een wetenschappelijk verantwoorde sciencefiction film zou zijn. Het is inmiddels al wel een tijdje geleden dat ik hem heb gekeken (gelukkig), maar doordat ik als filmliefhebber toch regelmatig wordt geconfronteerd met de hoge score van deze film, wil ik toch even kwijt dat deze film voor mij een grote teleurstelling was. McConaughey is toegegeven niet mijn favoriete acteur, maar met juiste typecasting kan ik hem nog best waarderen. De gehele film heeft McConaughey niet één woord op een normale manier uitgesproken, het overdreven gebrekkige (boeren pummel) accent was gewoon irritant. De film komt heel slecht los en eindig ook nog eens heel slecht, veel teveel melodramatische elementen. De ''science'' elementen zijn niet meer dan de meest onwaarschijnlijke wetenschappelijke fabeltjes verpakt in een Hollywood film. Dat zou dan op zich niet erg zijn als je die aspecten goed zou uitpakken, maar in deze film past het niet, veel te serieus. Pseudowetenschap in een drama jasje hijsen en dan tentoonstellen als realistische sciencefiction met een ongeloofwaardige en oninteressante verhaallijn. Het is gewoon jammer want het HAD een hele goede film kunnen zijn mijn inziens. Het lijkt wel alsof Nolan geen keuzes heeft kunnen maken over hoe hij deze film precies wilde inrichten en teveel van alles heeft gedaan met de nadruk op drama. Soms lijkt de film enkel te worden gedragen door de soundtracks die (iets wat te hard) door je speakers de sfeer proberen te maken. De film is in totale onbalans wat betreft de dingen die belangrijk (zouden moeten) zijn en de onbelangrijke elementen. Smaken verschillen natuurlijk, maar dit is gewoon een matige drama film in mijn boekje. De voornaamste reden dat ik dit kwijt moet is toch wel dat het steekt dat deze film hoger staat in de top-lijsten dan o.a.: Se7en, The Green Mile, The Departed, Alien.

Pompeus. Dat is het woord dat Interstellar het best omschrijft. Volgens mij heeft Christopher Nolan daar sowieso wel een handje van, hoewel dat nog niet hoeft te betekenen dat zijn films me niet bevallen.

Ik had niet zo'n hoge verwachtingen van deze film, op basis van de vage trailer en de vage plotbeschrijving. Daarnaast kan ruimtevaart mij bijzonder weinig boeien, en heb ik een ongefundeerde antipathie tegen zowel Anne Hathaway als Matthew McConaughey (ik zeg nadrukkelijk ongefundeerd, want ik heb er geen goede reden voor en kan het niet uitleggen). Maar goed, dat betekende niet dat ik Interstellar geen eerlijke kans wilde geven.

Ik had een astronautenfilm verwacht, maar het bleek ineens een uur te duren voordat er iemand de ruimte in ging. In dat uur gebeurt er niet bijster veel. Er wordt wat vaag gehint naar dat het niet goed gaat met de aarde, iets over hongersnood, maar dramatisch of indrukwekkend wordt die schijnbaar stervende aarde niet. Tussendoor krijgen we van die semi-documentairebeelden waar ik persoonlijk altijd een beetje jeuk van krijg (en ik vind het ook helemaal niks voor een Nolan-film). Na een uur begint de science fiction dan, waarin de science ook ineens heel prominent aanwezig is. Hoewel ik toch echt mijn eindexamen natuurkunde heb gehaald kon ik het gepraat over relativiteit, singulariteit, ruimtetijd, vijfde dimensies en wormgaten niet goed volgen, en ik geloof niet dat ik een uitzondering ben. Natuurlijk hoort het wetenschappelijke gedoe bij science fiction, maar dit is misschien teveel van het goede (pompeus dus: kijk ons eens even intelligente dingen zeggen en doen alsof ieder gemiddeld persoon dit begrijpt). Wat voor mij de druppel was, is dat deze superingewikkelde data, die blijkbaar nodig zijn om een jarenoud wiskundig raadsel op te lossen (iets met zwaartekracht, weten wij veel wat), aan het eind van de film blijkbaar prima gecommuniceerd kunnen worden met behulp van een secondewijzer. Juist.

Behalve pompeus in wetenschappelijk opzicht (ik vraag me niet eens af of het in werkelijkheid ergens op slaat) is de film ook overambitieus in de thema's die het aansnijdt. We hebben de über-Amerikaanse held die zijn familie ondergeschikt stelt aan het redden van de mensheid. Hierbij is het mij overigens volledig onduidelijk waarom je de mensheid zou willen redden als dat betekent dat je alleen het menselijk ras wilt laten voortbestaan en niet dat je de nu levende mensen wilt redden, maar dat even terzijde. Natuurlijk levert dat wel enig drama op bij papa en de kinderen. Maar behalve de mensheid redden en familiedramatiek wil de film ook nog van alles zeggen over onder meer ons gebruik van grondstoffen, het scholingssysteem, tijdreizen, overlevingsinstinct, medemenselijkheid, liegen voor de goede zaak, geloven in jezelf, nostalgie, de Liefde, sterfelijkheid, zelfopoffering en wat al niet meer. Soms lukt het om in één film al die thema's te vervlechten, Interstellar lukt dat niet. Alleen een film lang genoeg maken om al die thema's kwijt te kunnen betekent niet dat ze ook allemaal even goed uit de verf komen. Zo komt de verhaallijn van Matt Damon enigszins uit de lucht vallen, alsof de film nog even snel een aantal dingen wil aanstippen alvorens over te gaan tot het volgende agendapunt. Het idee van vanuit de toekomst je eigen verleden beïnvloeden is an sich leuk, maar bij mij kwam spontaan de gedachte op dat dit in Harry Potter and the Prison... ook al is gedaan (en beter, vind ik eigenlijk).

Bovenstaande beschrijft dus wat ik allemaal niet goed vind aan Interstellar. Maar is dit nou een slechte film? Nou nee. Hoewel ik met de meeste personages weinig sympathie had, werden ze wel stuk voor stuk prima neergezet. Af en toe zitten er best spannende momenten in de film. Visueel is het schitterend en de soundtrack is verrassend goed (orgelmuziek + ruimtevaart, niet een combinatie die ook zo snel had bedacht). Sommige scènes vond ik, los van het geheel gezien, erg geslaagd, zoals Cooper die jaren en jaren aan berichten van zijn familie in één keer terugkijkt en beseft wat hij gemist heeft en de scène waarin Matt Damon wordt geïntroduceerd.

Ik kan me best voorstellen dat mensen Interstellar de hemel in prijzen. Ik voor mij vind de film wat opgeblazen, overambitieus, te veel willen en te weinig kunnen waarmaken. Pompeus dus. Omdat er toch ook goede aspecten zijn kom ik op een gemiddeld cijfer uit.

Herzien op blu-ray. Regisseur Nolan heeft inmiddels flink wat tegenstanders, hoge bomen vangen tenslotte veel wind, maar ik vond dit toch wederom een indrukwekkende SF-film, waarin vooral het menselijke aspect mooi naar voren komt. Die scene waarbij het personage van Matthew McConaughey stuk gaat bij het zien van ruim twintig jaar aan beelden die zijn kinderen hem hebben toegestuurd... hartverscheurend. En zo zijn er nog veel meer mooie momenten. Visueel ook zeer fraai in elkaar gezet, zonder te verzanden in een hoop CGI. En die prachtige grootse maar tegelijkertijd kleine score van Hans Zimmer past perfect bij de beelden. Vooral dat kerkorgel is geweldig gebruikt.

Bijzondere prent. Het scheelt wel als je enige interesse in astronomie hebt. Of eigenlijk, véél interesse in astronomie. Nee, veel kénnis van astromonie.
Die interesse is er bij mij zeker. Het was dan ook supersmullen bij de buitenaardse tochten en bijbehorende beelden. De CGI is werkelijk geweldig. Dat er ook gekozen is voor weinig bombast bij de 'heenweg', maar juist voor het de sfeer, is een grote plus. Acteerwerk is soms net iets té, maar ik heb gaandeweg wel steeds meer respect gekregen voor McConaughey, het was geen makkelijke rol. De score past prima.

Natuurlijk is er bij zo'n groot verhaal wat gefrons, waaronder de wel heel snelle overgang van boer (ook met een andere achtergrond) naar astronaut. Dat wordt echter op het einde verklaard. En dat einde, dat is me er eentje. Het laatste half uur zet je in een andere setting. Ik was zo benieuwd wat er ging gebeuren toen Cooper het zwarte gat indook; dat kwam toch ietswat teleurstellend uit. Met het sentiment heb ik sowieso wat weinig, maar dat het een ware loop was (hij was de aanzetter), voelde iets te geforceerd. De daarbij gebode verklaring van vijfde dimensies en het anders interpreteren van tijd ging me over het hoofd. Het is makkelijk te zeggen dat het dan geniaal bedacht is, maar je kan ook zeggen dat het 'gelul in de ruimte' (ha!) is om iets onmogelijks/onverklaarbaars een uitweg in de film te geven. Ik twijfel nog. Ondanks mijn interesse in deze materie.

Die interesse heeft er onder andere zeker voor gezorgd dat de bijna 3 uur geboeid ben gebleven, naast de goede spanningsboog, sfeer en beelden. Het zal niet voor iedereen een soepele zit zijn. Zeker een film waar ik nog veel over na ga lezen/kijken en dat is altijd een goed teken. Sterk in het genre!

Ik sluit me aan bij de recensie van J CH hierboven. Vond het lang duren voordat we in de ruime zaten. Lang gekeken naar maisvelden. Heel veel stof op aarde maar daar werden geen oplossingen voor verzonnen of degelijke bescherming a la koepels. Vond het ongeloofwaardig dat Cooper van maisboer ineens wordt omgedoopt tot kapitein van het ruimteschip..maarja neem dat maar voor lief.

In de ruimte lieten ze nogal wat ingewikkelde termen vallen aka relativiteit, singulariteit, ruimtetijd-, vijfde dimensies. Dat begreep ik niet. Keek het aan maar zat hierdoor niet echt in de film. Het gehuil van Brand/Anna hathaway vond ik saai toen heb ik wat te snoepen opgedoken uit mijn tas. (is me ook opgevallen dat ze in elke scene haar mond half open heeft staan)

De film is all over the place. Stukje met Matt Damon die zich had in laten slapen om gered te worden vond ik wel leuk. Alleen die battle in de ruimte daarna hoefde niet zo nodig van mij. Toen weer tussen de boekenkasten? Dacht dat hij ondertussen wel dood was zo uit die schietstoel.

Heb me wel vermaakt hoor. Maar echt volgen deed ik het niet. Was zo all over the place dat ik het niet echt ga onthouden.Zat ook in een bios zonder pauze. Dan is het echt een mega lange zit.

De vertoning werd overigens ingeleid door een fysicus van de Radboud Universiteit. Hij gaf zijn kijk op de (hollywood) film en 'is dit nu echt mogelijk?' 'Nou nee..maar het wetenschappelijk correct weergeven van een verhaal is niet per se een meerwaarde. Het artistieke effect en leuke aan een film is ook de fantasie die in de film zit en je laat nadenken. De film is in zijn geheel niet maatschappijkritisch. Het lukt op aarde niet en daarom zoeken ze een nieuwe leefplaneet. (vb omdat de zeespiegel stijgt bouwen we dijken ipv de stijgende zeespiegel aan te pakken)

Was een interessante inleiding.

Zoals vaker hobbel ik weer eens achter de hype aan; de film werd eenmalig weer vertoond in de bioscoop en omdat mijn collega's er naar toe wilden, ben ik ook meegegaan, zij het met erg lage verwachtingen.

Het blijkt uiteindelijk mee te vallen, maar een goede film vind ik het niet. Het positieve eraan is de behandeling van de tijd die relatief is, en dat dit vooral merkbaar is onder invloed van sterke gravitatievelden. Dit ben ik eigenlijk niet eerder in SF-films tegengekomen, leuk dat daar eindelijk iets mee gedaan wordt. De zoektocht naar nieuwe planeten om te wonen is ook best interessant. Het uitgangspunt dat tot die zoektocht leidt is wat geforceerd en onwaarschijnlijk, maar is noodzakelijk om in de situaties terecht te komen waar het werkelijk om draait: extreme zwaartekrachtsvelden.

Wat dat betreft dus interessant. De uitwerking faalt helaas wel. Er is in films een verschil tussen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig; ik geloof overigens dat de scheidslijn ertussen niet objectief te bepalen is. Binnen het universum van een film wil ik best dingen accepteren die eigenlijk onwaarschijnlijk zijn, zoals in de eerste twee uur van de film. Het derde deel wordt echt ongeloofwaardig tot op het belachelijke af. Met name binnen het zwarte gat, het gedoe met de geest. Maar ook het gezever over liefde voelt behoorlijk misplaatst. Verder mag het interessant zijn wat tijdsdilatatie voor effecten kan hebben op de leeftijdsverschillen van mensen, de psychologische uitwerking ervan is behoorlijk matig. Dochter op haar sterfbed. Het cliché dat ouders hun kinderen niet moeten zien sterven wordt erbij gehaald, gevolgd door de opdracht aan vaderlief om te vertrekken. Ga maar naar Brand. En vader begeeft zich zonder een krimp te geven naar Brand. Volstrekt ongeloofwaardig!

Verder gaat het gegrom van McConaughey op een gegeven moment zwaar irriteren. Nogal vervelend als het juist de hoofdrolspeler is die irriteert. Ook wordt alles nodeloos uitgespannen, neem alleen al de pogingen van Damon om aan het ruimteschip te koppelen. Dit allemaal met muziek die behoorlijk dik aangezet wordt, waardoor op totaal onsubtiele wijze duidelijk gemaakt wordt: dit moeten we spannend vinden. De muziek viel an sich wel mee, ik had erger verwacht toen ik de naam Zimmer bij de openingscredits zag verschijnen. Vaak heel erg druk, wat ik slecht trek. Nu veel ingetogener, wat erg past bij het onderwerp, maar wel veel te veel op de voorgrond. Jammer.

Interessante elementen, met name de tijdsdilatatie, maar ook de visuele uitwerkingen van het wormgat en het zwarte gat. De verdere uitwerking is echter een groot pijnpunt. 2*.

Pff dat viel niet mee! Een hele lange zit met weinig spanning een oersaaie Matthew McConaughey waar ik sowieso geen fan van ben. Paar leuke films zoals Sahara en dat was het dan wel. Daarbij moest alles op fluistertoon. Waarom is mij een raadsel. Natuurlijk zag alles er mooi uit maar niet zo fraai als Gravity of Sunshine. Die films vond ik dan ook absoluut beter. Het probleem bij deze film zit 'm in de juiste spanning goed op te bouwen. Maar de eerste 2 uur zien we weinig spectaculaire ontwikkelingen. Na 2 uur pas komt er een landing op zee en dan zien we een spanning opbouwen. Dat houdt ie vol tot het rare tijdkijken wat op zich interessant is maar weinig toevoegt. Daarbij spreekt een wormgat de meesten ook niet aan. Het doel van deze film komt er niet uit. Interessant gegegeven vond ik wel de zandstormen en de gevolgen voor de aarde op termijn alleen kwam dit er niet echt uit in de film.

Ondanks de mooie beelden de muziek is het verhaal te zwak om echt te scoren. Bovendien waren er al gigantische zandstormen in de jaren 30 toen we nog niet spraken over global warming. In mijn optiek had er meer gedaan kunnen worden in het gevaar van de aarde

Heel sterk. Ziet er heel fraai uit en is qua achterliggende wetenschap vaak realistischer dan de gemiddelde kijker zou denken (de perceptie van tijd, worm- en zwarte gaten). Dit geeft een vernieuwende wending en zet de film in het rijtje van de meer 'realistische' sciencefictionfilms. Verder wordt juist door de traagheid van de film een heerlijk bizarre sfeer neergezet. De acteurs zitten allen goed in hun rol. Het enige wat ontbreekt is de opbouwende spanning, die de film op een of andere manier niet vast weet te houden.

Oké, dit is dus zo'n film waarvan m'n verwachtingen zo hoog waren en waarbij ik uiteindelijk teleurgesteld achterblijf. Eindelijk gisteren Interstellar voor 't eerst gekeken, maar met pijn en moeite kon ik de lange speelduur uitzitten. Wat een tergend trage en saaie opbouw zeg, pffff. Ik heb niets tegen een lange speelduur, zolang het maar echt nodig is. Dat gevoel kreeg ik niet bij Interstellar. Nolan heeft vooral in het eerste uur erg lang nodig om het verhaal op gang te brengen. En dat terwijl er in mijn ogen nog steeds veel te weinig gedaan word met de achtergrondinformatie over de huidige staat van de wereld. Hierdoor heb ik nooit het gevoel gehad dat de aarde daadwerkelijk in groot gevaar was (een zandstorm her en der gaf niet dat gevoel).

Van alle kanten werd mij door vrienden verteld dat de ruimtescènes zo indrukwekkend waren, net als de soundtrack. Maar ook op dit vlak werd ik niet overdonderd. Nou kan dat qua soundtrack komen doordat ik niet in het bezit ben van een mooie home cinema set met dolby surround maar ik vond het niet bijzonder. Een hoop bombastisch gedoe vooral. De beelden waren prachtig, natuurlijk maar niet indrukwekkend genoeg om me echt weg te blazen.

Het acteerwerk vond ik overigens prima, maar ik begrijp wel dat sommige kijkers moeite hebben met de keuze voor McConaughey. Dat is zo'n acteur die je ligt of niet. Hetzelfde geldt voor Anne Hathaway.

Al met al vond ik het te lang, te saai en soms te onbegrijpelijk (ik heb geen flauw idee wat singulariteit, relativiteit, 5e dimensies etc. inhoudt) om echt enthousiast te worden. Omdat ik door de mooie beelden en het prima acteerwerk de lange zit wel heb kunnen volhouden krijgt Interstellar nog wel net een voldoende. Maar daar blijft het bij.

3*

6/10 (IMDB)

Man wat een negatieve reviews hier! IMDB-score zit er (zoals vaak) dichterbij. Onbegrijpelijk.

Voor mij waarschijnlijk de beste film van de 21ste eeuw.

Het verhaal is magnifiek en zo grootschalig en machtig. Je waant je direct in de huid van de hoofdpersonages van de stervende wereld.

De prachtige muziek van Hans Zimmer vind ik subliem , het past de film zo perfect , je waant we werkelijk in de ruimte.

Verder kon het misschien nét ietsje minder ingewikkeld. Pas na verschillende kijkbeurten begon ik het volledige plaatje te snappen, maar misschien zelf nog niet volledig

Dit is een van die zeldzame films waardoor je alles vergeet uit de echte wereld.

Een allergrootste aanrader, maar kijk hem wel geconcentreerd!

Je moet bij deze film wel heel erg je verstand op nul zetten om er in mee te kunnen gaan maar desondanks wel heel spannend om naar te kijken.

Ik heb me aan de muziek geërgerd. Bij vlagen veel te hard in verhouding tot het volume van de stemmen. Maar verder vond ik de film erg goed. Alsof je naar een droom zit te kijken. Een heel bijzonder sfeertje.

Uitstekende film waarin een groep astronauten door een wormgat gaat in een poging om de mensheid te redden. Een film met een intrigerend plot dat wellicht iets te vol is gepropt en waarbij de uiteindelijke ontknoping eigenlijk best voor de hand liggend is. Afwisselend spannend en ontroerend. Het ziet er allemaal prachtig uit en ook de muziek en het acteerwerk is meer dan geslaagd.

Matthew McConaughey, Jessica Chastain en Anne Hathaway. Met deze keur aan talent slaat mijn hart al meteen sneller en ook deze keer was ik meteen mee. Speciale vermelding voor de muziek. Outro van M83 werd al in verschillende films gebruikt als filmmuziek (The Gambler, Melancholia). Ik krijg er steeds weer kippenvel van.

Tijdreizen en het verkennen van onbekende werelden is buitengewoon interessant en wanneer goed uitgevoerd, prima kijkvoer. En alles bij elkaar genomen is Interstellar dat zeer zeker. Zoals zo vaak kan ik de materie eromheen, de rekensommetjes hier en de formules daar, niet altijd meer even goed volgen, wat een voor- en nadeel kan zijn voor de filmmaker. Ik heb daarom wel het idee dat Nolan het na het eerste gedeelte van de film geleidelijk te ver doordrijft, met een aantal plotwendingen die je eigenlijk al lang aan ziet komen, maar die je liever niet had gezien. Of tenminste met een andere uitvoering.

De inleiding in de apocalyptische wereld is boeiend, te meer omdat het vrij realistisch en niet te bombastisch wordt neergezet. De sfeer is somber, donker en weinig hoopgevend. Alles speelt zich af in een kleine cirkel en dat maakt je nieuwsgierig naar meer. Een accentje hier en daar, zoals die honkbalwedstrijd, werd erg sterk in elkaar gezet.

Wanneer Mac daarna vertrekt voor zijn missie en het geestverhaal komt ter sprake, hoor je eigenlijk al het kwartje vallen.Wie er verantwoordelijk is, weet je dan eigenlijk al, maar hoe de uitwerking er uit gaat zien, moet nog blijken in de ruim 1.5 uur die daarop volgt.

En zoals gezegd, wordt het dan helaas minder, hoe langer je in de ruimte verblijft. Het 3 planeten/brandstoftekort lijntje is cliché en zet een volgende plotwending op (hoewel ik Damon niet had verwacht).

Op momenten neigt het soms wellicht te veel naar een Armageddon-esque verhaal, wanneer Nolan er op het einde juist een aantal extra scheppen fantasie bij gooit. Soms is die poging nog wel te waarderen (het boekenrek), soms is het too much (het koppelen van het schip). In alle gevallen haalt het 't gemiddelde van de film niet omhoog. Het einde is voor mij zelfs iets te wazig, hoewel dat zeer waarschijnlijk iets persoonlijks is.

Interstellar biedt naast een fascinerend principe echter nog een overvloed aan pro's. Het acteerwerk is prima (en dan kijk ik vooral naar Mac, zijn jongste dochter en zijn schoonvader).
De onderontwikkelde planeten zien er visueel prima uit en de soundtrack is prachtig.
In bijna 3 uur verveel je eigenlijk geen moment en dat is op zich al een prestatie te noemen.

3,5*

Prachtig humaan drama gemixt met natuurkunde, ruimte- en tijdreizen.

Ondanks de lange speelduur had ik het gevoel dat er te veel in drie uur is gepropt. Sommige delen van de film verdienen een uitgebreidere uitleg, onderbouwing en meer visuals. Misschien had dit beter een tweedelige film kunnen zijn?

De prachtige achtergrondmuziek zorgt voor een perfecte sfeer. Het acteerwerk is sterk, zeker lof voor de kinderen die Murph en, in mindere mate, Tom spelen.

Tof vond ik ook de robots TARS en CASE die Nolan toch een karakter heeft weten te geven.

Uitstekend avontuur/drama/SF film....

Prima verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteurs Matthew McConaughey, John Lithgow, Michael Caine

en Matt Damon...

Perfect gemaakt SF film...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Jammer geen 3D, dit zou wil ik graag kijken...

Top!

Boeiende film met een interessant concept. Toch greep deze film me niet helemaal bij de strot. Mogelijks komt het omdat er voor mij althans wel wat onduidelijkheden zijn. Ben nu eenmaal niet zo wetenschappelijk aangelegd en die theorieën over zwarte gaten, quatumfysica, zwaartekracht, die morsecode en co zijn niet echt aan mij besteed. Het kan ook liggen dat ik zelf met een zwart gat zat ergens halverwege de film toen ik waarschijnlijk even indommelde ...

De filmmuziek van Zimmer blijft leuk en is een toegevoegde waarde. Die McConaughey viel best mee en voor Jessica Chastain heb ik altijd al een boontje gehad. Visueel inde film ook prachtig. Die water- of ijssplaneet zijn een streling voor het oog. Mooie shots en camerastandpunten van Nolan ook.

Los van het concept vind ik het verhaal maar matig en kon dit beter worden uitgewerkt. Ik zag eerder een dramafilm gedipt in een sausje van SF. Liefde, opoffering en familie waren de kernpunten, maar echt pakkend vond ik het niet en dat is jammer.

De eerste keer heb ik deze film op internet bekeken en ik vond hem nogal pretentieus. Bovendien vond ik Matthew McConaughey een nogal irritante kerel met zijn zwaar zuiders accent.

Nu voor een laag prijsje toch de film op Blu-ray aangeschaft en opnieuw bekeken. De betere beeld- en geluidskwaliteit helpt echt wel, hoewel de muziek nog steeds veel te overdonderend luid is.

Tot bijna aan het einde van de film (de boekenkast in het zwarte gat) genoot ik eigenlijk wel van de film, ondanks het overdreven sentiment (liefde overwint alles, zelfs de tijd), maar op dat moment wordt het veel te ongeloofwaardig. Ik had het einde beter gevonden als Cooper het zwarte gat niet had overleefd, dat hij bijvoorbeeld na de code gevonden te hebben zou zijn gestorven.

Ondanks het overdreven sentiment, de te harde muziek en een ongeloofwaardig einde ga ik mijn waardering na deze herkijkbeurt toch met een hele punt verhogen. De film stemt tot nadenken, de beelden zijn mooi en er zit genoeg spanning en actie in de film.

Al zoveel over deze film geschreven dat ik er eigenlijk niets kan aan toevoegen.

Behalve dit dan misschien : film haalt zijn prijzen voor visuele effecten, muziek, geluid, enz, en terecht, maar eigenlijk vind ik de ontwikkeling van ideeën en de fantasie die in het verhaal zitten het bijzonderste. Het is nog positief ook, want ondanks de sombere vooruitblijk die in het begin van de film wordt opgehangen, wordt in het slot de overwinningskracht van de mens toch onderlijnd.

Soms wat lang maar ook vaak boeiend en spannend.

Anna Hathaway ken ik de meest expressieve vertolking toe.

Film was natuurlijk zelf een rare tijdreis: te lang en te mager, en dat terwijl veel dingen er ff terloops doorheen gejast werden. Filosofietjes over survival instinct en liefde. Worm hole? Hoppa, "daddy's going away for awhile". Collega 24 jaar blijven wachten in een space ship? "Hee, had je niet ff een nappie kunnen doen?" Dr. Mann (Matt Damon leek z'n verblijf als Martian in de film van Ridley Scott ff te hebben onderbroken voor deze paid gig) maakte nauwelijks een verloren indruk. FF uithuilen, zat ie al na 2 min. op z'n bekende manier te grimassen. En ach, het was toch allemaal één grote scam van Dr. Brand. Nolan grossiert in fake drama voor de smartphone en Avicii generatie. Een 2001 Space Odyssey 2.0? In your dreams, Nolan! Een magere 3*, en wel voor de technische uitvoering, de boekenkast scene (origineel vanwege de zo mogelijk gemaakte time loop) en Murph als jonge dochter.

Op naar de sterren en daar voorbij!

Ik wil best geloven dat een (groot) deel van de wetenschap uit deze film gebaseerd is op echte wetenschap. Ik geloof ook dat men zijn best gedaan heeft om het allemaal zo realistisch mogelijk te maken. Toch bleef Interstellar voor mij over het algemeen een te ver van mijn bed show.

De personages grepen mij niet, de film duurde te lang, en ik vond de spanningsboog daarnaast ook veel te laag liggen. Dit staat wat mij betreft los van de nauwe betrokkenheid van Kip Thorne. Want hoe wetenschappelijk correct het allemaal ook moge zijn, voor de theorie achter het verhaal lijkt het boek mij een stuk interessanter. En het feit dat de theorie grotendeels kloppend zou zijn, hoeft dit nog niet automatisch een goede film te maken.

Wat ik met momenten wel heel gaaf vond was de cinematografie en hoe het geluid bij sommige scene's weg viel. Op dit vlak viel het mij echt op dat deze film ver boven het gemiddelde uitsteekt en een eigen kenmerkende stijl heeft. Hierdoor zijn er wel een aantal momenten die je na het kijken bij zullen blijven. Ook het slot vond ik buitengewoon prachtig.

Tot slot moet ik toegeven dat toen ik ging kijken, ik al vrij moe was en dat ik constant mijn best moest doen om erbij te blijven. Een herziening is dus wellicht op zijn plaats, maar hier heb ik voorlopig nog geen zin in. Hiervoor had ik toch echt teveel van de film verwacht en had ik verwacht dat de eerste kijkervaring mij meer zou grijpen.

3,0*

Mankind was born on Earth. It was never meant to die here

Vreemd eigenlijk hoe je een regisseur toch wel hoog kunt waarderen, maar dat je niet de drang voelt om meteen zijn laatste nieuwe film te gaan zien. Dat gevoel heb ik al een tijdje met Christopher Nolan die met een gemiddelde van 3.79 op 7 films het goed doet, maar waarvan ik Dunkirk en Interstellar nog niet had gezien. Dunkirk zegt me sowieso vrij weinig, maar Interstellar daarentegen leek wel in mijn straatje te passen. Ben best wel fan van dit soort science-fiction dingen en ik was wel benieuwd wat dit ging brengen, alleen die lange speelduur stak me serieus tegen.

Onterecht blijkbaar, want Nolan weet zijn film goed te baseren, de kleine 3 uur vliegen namelijk redelijk snel voorbij. Dat neemt niet weg dat de film toch nog altijd wel wat inzakkingen kent. Zo is heel het segment met vader Brand en Murph vrij pover uitgewerkt. Voor het plot is het natuurlijk belangrijk dat Murph intelligent genoeg is om de code van Cooper te kunnen ontcijferen, maar de scènes tussen haar en Dr. Brand zijn redelijk taai te noemen en slagen eigenlijk qua evolutie van het personage nergens op. Verder vooral knap hoe Nolan en co dit toch nog op een manier boeiend kunnen houden, maar het sentiment overheerst uiteindelijk de wetenschap en ook dat doet de film geen goed. Oké, de scène met de boekenkast is op zich nog een leuke gimmick maar Cooper die maar blijft overleven.. Dan besluit hij ook nog eens te vertrekken op zoek naar Amelia en ik was uiteindelijk blij dat we geen beelden te zien kregen waar ze elkaar in de armen vallen.

Gelukkig is Nolan visueel nog altijd wel overtuigend. Beste stuk zit hem in de verschillende space hopping momentjes (onze astronauten blijven namelijk nooit echt lang op dezelfde plek..) en zo'n planeet als die van Miller of Mann ziet er wel erg mooi uit. Ook een leuk gespeel met audio, vind het altijd fijn wanneer ze het feit introduceren dat er in de ruimte geen geluid is, en ook een redelijke cast. Interstellar is vooral de grote Matthew McConaughey-show maar doet het erg goed. In die mate zelfs dat iedereen anders, met uitzondering van John Litgow, door de mand lijkt te vallen. Oké, Matt Damon is nog een leuke (en onverwachte) toevoeging maar Michael Caine speelt één van zijn slechtste rollen ooit en ook Jessica Chastain heeft het wel erg moeilijk met deze beperkte maar o zo belangrijke bijrol. Verder een beetje jammer van de humoristische sidekicks maar dat zal een knieval van Nolan zijn geweest om het geheel niet te droog te maken.

Het maakt niet genoeg indruk om de nieuwe 2001 te zijn, maar doet dat wel erg veel goeds waardoor de minpunten niet zo hard doorwegen als je zou verwachten. Visueel imponerend, qua plot boeiend genoeg en hoewel de grote namen in de cast niet unaniem weten te overtuigen, is er toch iets dat me enorm weet te boeien aan Interstellar. Ben benieuwd wat een herziening gaat brengen, nu was ik vooral gefascineerd door wat Nolan uit zijn mouw ging schudden aan het einde. Ik vraag me af of ik de volgende keer de reis ga kunnen volbrengen.

Nipte 4*

Nu we dan toch begonnen zijn aan het nieuwe jaar wou ik gelijk het jaar inluiden met een film die al langere tijd op mijn kijklijst staat. De regisseur heeft een langere periode op nummer één gestaan in mijn persoonlijke top 10 maar na het kijken van meer films van de andere regisseurs is die toch flink gedaald. Hij blijft er wel in staan maar moet het doen met een lagere ranking want man ó man, die Nolan weet me nu al voor de tweede keer bijna een hele film lang met vragen te laten zitten... Ook deze film was weer zo’n film, een film waarbij je constant zelf vragen had die later dan weliswaar beantwoord werden maar, wat soms best irritant is onder het kijken van een film. Soms was het wat onduidelijk wat er precies ging gebeuren al was dat ook wel leuk want dan blijft de film wel komen met verassingen.

“We used to look up at the sky and wonder at our place in the stars. Now we just look down, and worry about our place in the dirt.”

Ik zelf vond de cast erg tof. Ik heb nog niet zo heel veel films gekeken met ‘Matthew McConaughey’ in de hoofd rol maar ik moet eerlijk bekennen dat het nog aardig positief naar buiten kwam tijdens deze film. Matthew speelde de heerlijke rol van ‘Cooper’, oud piloot van NASA en huidig een boer. Voor de rest vond ik de actrices van ‘Murph’ leuk en was ook ‘Tom’ leuk geacteerd door verschillende mensen. Voor de rest vond ik Michael Caine ook erg leuk in de film en natuurlijk nog wel wat meer uit de cast maar ik wil ze niet allemaal langs gaan.

Het verhaal was in het begin nogal lastig te volgen, vond ik persoonlijk. In het begin was het soms wat chaotisch in mijn ogen, en ging het vaak over van alles en nog wat maar kwam ik er maar moeilijk uit. Echter, wanneer het einde naderde werd de film als maar duidelijker voor mij en nu we een dagje verder zijn komt ook alles beetje bij beetje binnen. We volgen een boer die met zijn familie op een boerderij woont nadat NASA geschrapt is uit de maatschappij. De wereld staat er niet goed voor, en er zijn heel vaak zandstormen. Tot Cooper met Murph na een tijdje een soort puzzel weten te ontcijferen en ze richting een locatie gaan. Ze stuitten hier op een geheime locatie waar enkele kopstukken van het oude NASA nog bij elkaar komen, ze willen een nieuwe planeet vinden waar ze mensen na toe kunnen brengen of vruchtbare eitjes om zo een nieuwe kolonie te starten en hier verder te kunnen leven als de aarde vergaat. Cooper vliegt met zijn team richting dat sterrenstelsel en gaan kijken welke planeet nou het beste geschikt is. Als ze er achter komen dat het allemaal maar verzonnen is wil cooper terug, dit lukt hem niet en hij belandt in een bepaalde kubus terecht waar hij kan communiceren met zijn dochter. Alles blijkt door hem verteld te zijn en hij komt er achter dat hij bijna flink gefaald had tot dat hij weer herenigd met z’n dochter, die nu op een sterfbed lag. Ik vond het zelf best indrukwekkend dat ze op een planeet waren voor maar kort, maar dat die tijd op de aarde maar liefst 23 jaar was. Dat vond ik ik wel een gaaf gedeelte.

Visueel is de film wel weer een pareltje en ook bij mij was het toch wel de lengte die soms wat tegenspeelde. Toch nu ik nog vakantie heb kan ik gewoon deze film nog even blijven kijken en dat zal ik ook zeker blijven doen. Nee, visueel was het prachtig en daar kwamen we niks te kort. Ook leuk gefilmd met hier en daar wat drama, lachwekkende stukken maar vooral stukken waar je toch wel even je wenkbrauw van omhoog kon trekken.

Ik heb me zeer zeker vermaakt met deze Nolan film die al wel een lange tijd op mijn kijklijst bevond. Misschien toch niet helemaal wat ik van de film had verwacht, heeft Matthew en de cast, Nolan en de productie toch een vette film naar buiten gewerkt die me wel zeker aanstond. Ook ik geef nipt een vier sterren voor de film, omdat het wow effect toch wel doordrong.

4.0*

De luxe gehad om Nolan's sciencefictionfilm op het witte doek te herzien en - nog meer dan de eerste keer - overrompeld de zaal te verlaten. Interstellar bevat een intrigerend verhaal waarin wetenschap en emotie voortdurend als twee hemellichamen om elkaar heen cirkelen. Toch zijn het de adembenemende special effects en bombastische soundtrack die de kijker als een zwart gat aantrekken. Kortom, een meeslepend meesterwerk waarin de bijna drie uur kijktijd relatief is.