Interstellar (2014)

Weer een topper van Nolan. Interessant onderwerp dat mooi weer wordt gegeven en je meesleurt van de ene fraaie scene naar de ander. De film bevat een aantal zeer spannende momenten die in combinatie met de ijzersterke soundtrack je op het puntje van je stoel doen zitten. Dit kan Nolan als geen ander. Tevens prima acteerwerk van met name McConaughey en Hathaway. Enig minpuntje is het wat vergezochte en moeilijk te bevatten einde. Topper. 4.5

Mooi gemaakt SF epos met een vleug drama, maar wederom niet zonder gebreken, iets wat ik telkens bij Nolan opmerk. Nu vond ik dit wel beter dan Inception, en alles gaat goed tot Cooper zich in het zwart gat laat vallen. Dan begint de Nolan-onzin weer. Er zijn ontelbare plaatsen op aarde, maar nee, in die tijdsruimtedimensie moet hij nauurlijk juist in de kamer van zijn dochter terechtkomen. En dan daarna nog op één of andere manier gered worden . Verder weinig op aan te merken : leuke en prikkelende reflectie over de natuur van tijd en ruimte, een wetenschappelijk onderbouwde ruimtereis wat resulteert in adembenemende beelden, enkele spannende scènes die ondersteund worden door epische muziek. Indrukwekkende science fiction met nu eens meer science dan fiction

De Nolan broeders hebben als scenarioschrijver en regisseur weer ongelooflijk weten te verrassen met deze sciencefictionfilm, die gebaseerd is op de wetenschappelijke theorieën van Kip Thorne. Ondanks de lange speelduur is het een zeer interessant script, wat zéér onderhoudend is. Het acteerwerk is echt van een ongelooflijk sterk niveau en het gegeven van tijddilatatie ontzettend sterk neergezet. De muziek uit de film werd gecomponeerd door Hans Zimmer en bij films als dit pakt dit ongelooflijk goed uit.

Een aantal zaken kloppen als een bus.

Zwarte gaten zijn een mysterie en NASA afgevaardigden bouwen aan eigen vervoer om (jawel, geen fanta) Mars te gaan bewonen en de mensheid te redden (zoek maar op: Spacex, Sillicon Valley, bedrijf van de bedenker van Pay Pal).

Voor mij is de film echter niet de overtreffende trap geworden die ik gezien de recensies en waardering voor ogen had. Ik vond het "wow" effect en een echte ontknoping toch wel uitblijven of in ieder geval heel erg uitgerekt. Het feit dat ze zelfs tot drie maal toe "Eureka" moet schreeuwen maar de conclusie uitblijft doet hier ook geen goed aan. Veel stukken deden me behoorlijk denken aan voorgangers (in verschillende genres trouwens) wat ook niet getuigt van authenticiteit en het voor mij een samengebreid goedje maakt. De Gravity elementen waren overduidelijk maar verder ook "Contact" met Jodie Foster ( '97) kwamen bij mij weer opborrelen. Waar het wel in geslaagd is zoals dat bij goede SF hoort te zijn is de fantasie prikkelen door je even voorruit te laten blikken in een (inclusief quantumfysische onderbouwing voor beginners) "could be world". 3,5

Sci-fi?

Het middenste uur uiteraard, al biedt Nolan maar weinig van wat mij aantrekt in het genre. Sowieso duurt het begin op de Aarde te lang, ik kreeg ook nooit écht het gevoel dat het flink aan het misgaan was. Daarbij komen nog wat ongeloofwaardige momenten (dat NASA HQ het meest geheime complex?) die het ergste deden vermoeden.

Maar in het tweede uur zijn we eindelijk op weg. Wel in sneltreinvaart, duchtig space-hoppend. Binnen no time zijn ze volop aan het exploren aan de andere kant van een zwart gat. Peanuts. Dat er zogenaamd al andere wetenschappers doorheen zijn gegaan boeit mij als kijker niet, ik had toch gehoopt op een desolatere en epischere benadering van het kunnen reizen door een zwart gat. Dan volgen er wat planeetbezoeken (niet zo heel spannend want het zijn nogal eenzijdige/saaie planeten), waarna alles in gereedheid gebracht wordt voor het laatste uur.

Wie dan nog steeds volop in de harde wetenschap zit (I choose out of love enzo) moet het scifi idee toch echt laten varen, want de film vaart vol het fantasy genre binnen. De Tesseract en de afwikkeling zijn echt pure kolder. Wat er dan al aan scifi en filosofie inzit kon ik alleen nog maar weglachen bij het zien van zoveel onzin per vierkante seconde.

Acteerwerk was matig. McConaughey mompelt zich doorheen de hele film en heeft het vooral héél erg zwaar, Hathaway valt door de mand en Chastain zit vast in een bijrolletje dat veel te belangrijk is voor het plot om los te laten. Wel grappig om Damon even voorbij te zien komen. Vind ik altijd fijn als men het aandurft om zo iemand pas halverwege te introduceren, om hem dan 30 minuten later weer te laten verdwijnen.

Visueel vond ik het niet echt spectaculair, matig qua designs, technisch wel in orde maar ik heb niks indrukwekkends gezien. Soundtrack is mij echt vééls en vééls te episch, vernielt de sfeer van de film maar is op zich wel passend. Wat voor mij alleen maar wil zeggen dat Nolan de verkeerde zaken heeft nagestreefd.

De desolatie en onmetelijkheid van de ruimte, de exploratie van onbekende planeten, de wetenschappelijke benadering van overleving. None of that. Nee, liefde en familie zijn de moraal, afgewerkt met een belachelijk laatste uur dat al het voorgaande compleet ridiculiseert. Blij dat ik deze heb laten schieten in de bioscoop, niemand die mijn tranen van ongeloof verward heeft met het geraakt worden door een brok platte Hollywood emotie.

De eerste 2 uur ongeveer 2.5*, laatste dik half uur verdient een volledig punt aftrek. Nolan blijft maar voortsukkelen, zijn eerste film was duidelijk een toevalstreffer.

1.5*

Edit: oh, en onnozele robotjes zeg. Die pogingen tot humor vielen compleet dood.
Edit 2: de vergelijking met 2001 zie ik niet zo. Die film deed in ieder geval nog z'n best iets serieus neer te zetten.

Goed geschreven review! Mag ook wel eens gezegd worden.. (zie discussie bij The Imitation Game).

Ik kan ondanks mijn veel hogere cijfer nog best meegaan in zaken die je aanhaalt. Maarrr.. Wat mij soms opvalt in je reviews is dat je veel acteerwerk, dat als goed tot zeer goed 'bekend staat', de grond in boort. Kan je eens nader toelichten waar je precies op let als je dat beoordeelt? Zo'n McConaughey heeft het nou niet bepaald zwaar in deze rol wat mij betreft. Hij zit er toch uitstekend in en komt geloofwaardig over.

Wat ontzettend jammer is en daarom vind ik dat deze film nooit echt geslaagd is, ze hebben geprobeerd het thema en de daaraan gekoppelde theorie in hapklare brokken willen uiteenzetten.

Kijk als je mij probeert mee te krijgen met een verhaal waarin de nogal complexe materie van de natuurkunde een prominente rol speelt, zorg er dan wel voor dat je niet constant met paradoxen te maken krijgt die het zelfde verhaal tegenspreken. Een film van 3 uur met een ontzettende lange aanloop, waarin het de kijker duidelijk moet zijn dat het planeet aarde voor de mensheid een aflopende zaak is. Zo langdradig, en het viel allemaal wel mee, los van de stof wist iedereen zich wel te redden, ik had als kijker nooit het idee dat de mensheid verdoemd was. Het had allemaal veel dramatischer gekund.

Het middengedeelte is van het niveau we doen een poging alla Kubrickje waarin de nogal nietszeggende personages zich een weg door het heelal fluisteren of binnensmonds wauwelen. Ik durf te wedden dat er een hoop mensen bij deze film in slaap vallen.

Het laatste gedeelte is een toestand van paradoxale fouten, waarin ik mij als oplettende kijker mij enorm bedrogen voel.

Dat 'Interstellar' op audiovisueel vlak een geslaagd project is spreekt voor zich. De film ziet er goed uit en de buren hebben gisteravond laat geen oog dichtgedaan omdat de DTS audio zo heerlijk dreunde in de huiskamer. Echter valt er genoeg op dit gigantische project van Christoper Nolan aan te merken.

Waar ik toch stiekem had gehoopt op een reis / mysterie naar het onbekende / oneindige kiest Nolan toch weer voor een narratieve structuur waar alles netjes en hapklaar voorgeschoteld wordt. Ik had het kunnen weten. Heel veel informatie en intellectuele lessen vliegen je om de oren. Nolan wil zoveel en propt 'Interstellar' helemaal vol met dergelijke info, maar een echte drijfveer voor de verdere uitwerking van het plot blijft achterwege. De film hinkt regelmatig naar het vergezochte en onlogische, omdat Nolan zoveel pogingen doet om een film te maken die alles moet hebben en zo ontzettend groots moet zijn.

Regelmatig heb ik met open mond zitten kijken naar een aantal visueel imponerende scenes en ik vind het dan ook jammer dat het qua verhaal niet net iets minimalistischer kon allemaal. Zo'n sequentie met Matt Damon is echt totaal irrelevant en op het einde vliegt de film al helemaal uit de bocht. Er wordt de hele film toegewerkt naar een grootse hereniging tussen vader en dochter, maar wanneer het moment daar is.. wordt het zo afgeraffeld. Bijzonder. Het uitendelijke einde is ook te veel van het goede. De momenten met Murph in haar kamer, het spook, de boeken, ''Stay'', en de uiteindelijke onthulling in de ruimte zijn mooi, maar voelen tegelijkertijd ook weer vergezocht of aan de andere kant misschien wat makkelijk. Net als het feit dat McConaughey ineens weer gered is. Dat ging zonder problemen waarschijnlijk.

Hans Zimmer zorgt in ieder geval voor een mooie bijdrage. Goede score, de orgels dragen positief bij aan de sfeer. Mooie film om te zien en Nolan maakt het regelmatig meeslepend, maar bepaalde dingen zijn jammer. Alles lijkt uiteindelijk om liefde te draaien, zelfs datgene wat tijd en ruimte beweegt.

Zelden tot nooit een film gezien die me zo weinig wist te raken als deze. Knap, want ik kan huilen bij grote mislukkingen van films. Niet dat het een verrassing is, want ik heb het bij al Nolans films geschreven; hij heeft geen kaas gegeten van emotie maar wil en kan slechts het hoofd en de ratio aanspreken.

Wat krijg je dan met een film die wel probéért bol te staan van emotie en drama, maar stiekem eigenlijk alleen maar een droge opsomming is van megalomane (sorry, moet het woord toch altijd weer gebruiken in Nolan-recensies) thema's als relativiteit, ruimtevaart, filosofie, en science-fiction? Juist, die wordt saai, belachelijk en vooral grotesk.

Ik verbaas me al amper meer over de hoge beoordelingen die Nolan altijd krijgt, blijkbaar is er een erg grote groep mensen die hij aanspreekt met zijn vermoeiende vehicles, en toegegeven, ze zijn nooit puur slecht, alleen hebben ze altijd iets dat mij niet, of voor een deel niet, kan aanspreken.

Missschien moet ik ophouden met ze telkens weer opzetten, maar door trailers en wat dingetjes die telkens weer voorzichtig origineel zijn trapte ik er toch weer in.

Afgezien van wat dingen die uiteraard wel tof zijn om te zien is er gewoon echt helemaal niks wat me aanspreekt in dit gedrocht. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die afgrijselijke Matthew McConaughey en (in deze film) Hathaway.

Denk dat ik het maar eens opgeef met Nolan, vooral dat ellenlange laatste geëmmer bij die boekenkast liet mijn haat en irritatie weer eens goed oplaaien.

1,5*

De hele film spookte er maar één ding door mijn hoofd: Nolan is de meest megalomane regisseur die ooit op deze aardkloot heeft rondgewandeld (en als we zijn fantasiewereld er even bij pakken, ook de meest megalomane regisseur van alle vijf dimensies.)

Inception was al op het randje van overdreven, met een haast belachelijk gelaagd concept vol quasi-filosofische aspecten, maar dat had nog wel iets vermakelijks.

Met Interstellar heeft Nolan geprobeerd zichzelf te overtreffen, iets wat averechts heeft gewerkt. Het lijkt wel alsof hij vindt dat elke nieuwe film epischer moet worden dan de film ervoor, maar wat hij vergeet is dat je er ook te ver in door kunt schieten waardoor het allemaal gevoelloze beeldherrie wordt.

Het eerste deel van de film (op Aarde) is al tergend slecht; een verschrikkelijk pratende Matthew McConnaughey (die ik al snel zat werd), een stel bijdehante kinderen en hun toevallige ontmoeting met NASA-professors op 'het meest geheime complex ever' was al stompzinnig te noemen, maar dat hij dan als een soort redder van de mensheid binnen een dag mee wordt gestuurd op een zoektocht naar een leefbare planeet is natuurlijk te simplistisch voor woorden. Ik wist dat Michael Bay of Roland Emmerich slechte scripts konden schrijven (zie Armageddon), maar van Nolan had ik het niet zo snel verwacht.

Het tweede deel van de film is min of meer een rechtlijnig space exploration drama. Hier had ik nog enige hoop dat de film ergens naar toe zou gaan, maar in plaats daarvan worden we getrakteerd op wat pretentieus geneuzel over liefde en familie. Kom op Nolan, wat is dit voor broddelschrijfwerk?

Ik heb me ook geen seconde kunnen bekommeren om het lot van de personages. Ik voelde niets bij de intieme momenten (gelukkig zijn romances ons bespaard gebleven), maar ook visueel vond ik het niet zo indrukwekkend als ik gehoopt had. Ter vergelijking, 2001: A Space Oddysey had enkele prachtige beelden (hyperspacescène) en Gravity had prachtige serene momenten met spectaculaire cgi. Interstellar had dat een stuk minder.

Bij de aankomst op de planeet pikte de snelheid weer wat op. Matt Damon had nog wel een leuke rol. Hoewel het een aparte plotontwikkeling was, werd het vanaf dat punt weer wat spannender.

Het laatste half uur staat echter weer zo bol van de symboliek en vergezochte sci-fi concepten dat het gewoon niet meer serieus te nemen is. Hoe Coopers dochter ineens de belangrijke sleutel lijkt te zijn in de redding van de mensheid en hoe hij weet te communiceren via de boekenkast is gewoon ridicuul te noemen; het summum van een gemakzuchtig script. De hele slotscène duurt bovendien ook veel te lang.

Eén troost: de Academy (waar ik normaal gesproken weinig respect voor heb) heeft hier zowaar de juiste keuze gemaakt door Interstellar keihard links te laten liggen.

Klappende kijker.

Dat Christopher Nolan bijna de belichaming is van Hollywood, moge glashelder zijn. Maar na zijn leuke debuutfilm Following, het vernuftige en verfrissende Memento en een ietwat matte remake Insomnia, kwam de klad er zowaar in. Tegelijkertijd met het grote geld zoals dat wel vaker gaat. Nolan mocht met grote budgetten gaan werken. De beroemde Batman-trilogie begon. Films die ondanks het wereldwijde succes van een volstrekt ander niveau waren. Deel twee met de gemaskerde held is dan nog enigszins vermakelijk, maar met deel drie is er vooral het afgrijzen dat overheerst. Deel een met de grommende vleermuizenheld weet niemand zich zelfs meer te herinneren. De knieval bleek een feit en Nolan werd omarmd door Oscarland.

Ergens tussen zijn superhelden-drieluik door was er nog plaats voor een onderhoudende goochelaarsfilm, The Prestige, waarmee de regisseur nogmaals duidelijk maakte dat 'de twist' behoorde tot de belangrijkste der filmdansen. Eentje waarin hij leidde, hoe kon het ook anders. Maar waar die film nog leuk was, gold dat helaas niet meer voor het gros wat erna kwam. Nolan danste ondanks de duidelijke afbakening van de vloer toch wel iets te hard en vloog menigmaal uit de bocht. Het werd allemaal wat geforceerder, met als dieptepunt het bombastische Inception. Dromen zijn bedrog, zo bleek. De blockbuster bleek niets meer dan een veel te lange actiefilm te zijn die werd gesmoord in onzinnig gekunstel en kijkersbedrog.

Het knappe van Nolan is echter wel dat het grote publiek al zijn onzin vreet. Menige domoor voelt zich een stuk intelligenter omdat hij Nolan's film 'begreep'. Iets wat uiteraard ook weer geldt voor het al iets minder door de Oscar-jury bejubelde Interstellar. Als zelf zij het spelletje door lijken te hebben... Nu is het ditmaal ook wel erg opzichtig allemaal. Vanaf het moment dat er in het begin van de film sprake is van een geest wordt - ondanks allerlei overduidelijke hints van de geest zelf - nog net niet de naam genoemd van het wezen. En dan is het vervolgens een dikke twee uur wachten op hoe Nolan dit mysterie gaat presenteren. Schaamteloos neemt hij een loopje met de kijker in een werkelijk tenenkrommend laatste half uur met de verplichte twist. Overal hapklare brokken, maar ze smaken vies.

Wellicht omdat het voorafgaande best aardig is. Niet heel bijzonder, op wat gerammel van de subwoofer na en een paar spannende momenten in het heelal, maar wel onderhoudend en avontuurlijk. Maar echt meeleven met de hoofdrolspelers doe je amper. Menig steracteur wandelt in dit sciencefictionvehikel verdwaald rond. Maar goed, aan geld geen gebrek met deze filmmaker. Gelukkig schreven hij en zijn broertje het verhaal zelf. Zoiets biedt een hoop vrijheid. Succes doet waarschijnlijk ook iets met je realiteitszin. Als het applaus maar blijft komen wordt het namelijk gevaarlijk. Volle bioscopen hebben immers niets te maken met kwaliteit. Maar of de regisseur dat nog wel wil weten? Misschien is het daarom dat hij de kijker bedriegt op een manier dat het beschamend is. Zolang men klapt kan echter alles.

Redelijk.

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Ridicuul filmpje waarin verder prima wordt geacteerd, maar de enorme hoeveelheid Sci-Fi bagger die je over je heen krijgt is gewoonweg 'too much'.... in elke dimensie Het had best spannende momenten, mooie beelden en fraaie werelden. Maar helaas, die worden na een boeiend 3/4 van de film keihard onderuitgehaald door de lange speelduur, onwaarschijnlijke plot en flauwe plotjes. Niet te vergeten de schaamteloze persiflage van de wetenschap.

Eentje om niet meer terug te zien dus

Zo hey het was zware kost!

Maar wel erg interessant en pakkend, en eindelijk! niet flitsend en snel gefilmd.

De emoties vliegen je om de oren, en zijn soms echt heftig.

Het acteren is ook uitstekend.

4 sterren

Geweldige scifi. Het rammelt aan alle kanten, maar ik vind het idee goed. Eens wat anders dan gebruikelijk scifi pulp. Prachtige effecten. Prima geacteerd. Soms wat te braaf. De film komt traag op gang. Echt veel vaart zit er nergens in. Het is de moeite waard om te kijken.

Ook ik moest na afloop toch even denken wat ik nou eigenlijk van deze film vond en wat ik nou eigenlijk allemaal gezien en gehoord had.

De film neemt zijn tijd. Het komt wat traag op gang. Er wordt weinig verteld van de omstandigheden en situatie op aarde, er is meer een persoonlijke invalshoek. Ik had graag wat meer achtergrond en informatie over de fictieve toekomst situatie gehad. Desalniettemin bleef ik gedurende de opbouw en het gedeelte op aarde geboeid kijken, nieuwsgierig naar wat komen zal.

Het gedeelte in de ruimte bevat prachtige beelden met perfect ondersteunende muziek. Zo werd het voor mij een intense (film)ervaring. Intens is altijd goed. Hier is het heerlijk. Ook de afwisseling tussen scènes en plaats van vertellen maakt de film intens en schroeft het tempo op de juiste momenten op.

Het plot boeit en ontwikkelt zich interessant. Een aantal twists had ik niet aan zien komen. Het einde daarentegen was inderdaad wel wat aan de zoetsappige kant. Mensen zullen altijd kritisch zijn op gaten in het plot en theorieën. Voor mij hoort dat een beetje bij dit genre. Ik heb me er niet aan gestoord, ik vond het verhaal juist sterk en voldoende geloofwaardig overkomen ( let op; geloofwardig is wellicht wat anders dan realistisch).

Prachtige beelden en dito ondersteunende muziek in een sterk en boeiend verhaal maken deze film tot een intense ervaring die voorbij vliegt. Het persoonlijke en het drama, de emotie, in de film is niet altijd even goed geplaatst en uitgewerkt.

Ik kan mij zeker vinden in wat een hoop mensen zeggen na het kijken van Interstellar: wat vind ik eigenlijk van deze film? Wat heb ik allemaal gezien? Interstellar is niet een film die alles uitlegt voor de kijker. Het denkwerk moet toch echt meer vanuit de kijker komen. Het blijft grotendeels mysterieus. Interstellar is in ieder geval een fascinerende film waar de wetenschap een belangrijke plaats inneemt. Soms had ik het idee dat ik naar een documentaire keek. De film komt traag op gang maar als die eenmaal loopt, dan gaat het als een trein. Er wordt weinig uitgelegd over wat er op aarde gebeurd is en dat vind ik persoonlijk een klein minpuntje. Het voelt aan alsof je in het diepe wordt gegooid. De focus ligt duidelijk op de personages.

Matthew McConaughey speelt weer eens uitmuntend. Hij laat zien dat hij een goede acteur is en gaat echt in op zijn rol. Er vallen geen oneffenheden te bespeuren in zijn acteerprestaties. Anne Hathaway doet ook zeker niet onder voor McConaughey. Haar personage blijft ondanks de oppervlakkigheden interessant. Net zoals het personage van McConaughey is er een duidelijke mentale strijd gaande. Grootste minpunt van Interstellar is toch wel de oppervlakkigheid van alle personages. De film had nog beter kunnen zijn als er dieper werd ingegaan op vooral Hathaway's en McConaughey's personage. Op emotioneel vlak scoort de film mede hierdoor lager.

Interstellar ziet er heel goed uit. De beelden zijn verbluffend en als mens voel je je erg nietig als je het universum uitgestrekt voor je ziet liggen. Gelukkig heeft regisseur Christopher Nolan niet volledig vertrouwt op CGI en zijn er ook echte locaties aan te pas gekomen. Onze landgenoot Hoyte van Hoytema heeft puik werk afgeleverd als cameraman. Interstellar is een prachtige mysterieuze sciencefiction film die zeker het kijken waard is. Al is het alleen al voor die prachtige beelden van het melkwegstelsel.

4*

Flinke meeldauw-plaag zorgt ervoor dat we hier op Aarde alleen nog leven op maïs en de boel hier langzaam verandert in een grote dustbowl, maar dan komt er een wormgat dat leidt naar een ander melkwegstelsel en mogelijk alternatieve planeet om het menselijk ras te herbergen. Geen divine intervention dus de EO-leden kunnen thuisblijven en een hoop gegoochel met allerlei natuurkundige en wiskundige thema's en een echte kenner maar moet bepalen hoe realistisch het is.

Grootse minpunt is het dat het vooral SF is en te weinig van het beloofde mystery. Meer "Gravity" dan "2001" en dan komen we ongeveer uit bij iets als "Contact" met wat "Star Trek". En daar is ook niks mis mee. Christopher Nolan mag zich zo ongeveer wel de Steven Spielberg van de 21e eeuw gaan noemen want het ziet er allemaal fantastisch uit, weet de volle speelduur te boeien, steekt een flink stuk boven het gemiddelde bioscoop-aanbod uit en is ook geschikt voor een breed publiek.

Prachtige fascinerende film , mooie effects , goed acteerwerk , goed duidelijk verhaal en het blijft 169 minuten boeiend.

Ik zeg aanrader!

je vind de film duidelijk niks,helemaal gezien je score.maar door uit te leggen wat een twist is,bevestig je het alleen maar.

We beleven een film niet altijd het zelfde.Een ding weet ik zeker:

Ik heb het iniedergeval niet als enigste als een Twist ervaren.

“In één zin verwoorden welke kijkbeleving Nolan wilde overbrengen” is geen gemakkelijk verzoek. Niemand kan beweren dat ie in de huid van Nolan kan kruipen, waardoor er altijd ruimte blijft voor eigen invulling. Mijn idee over hetgeen Nolan wilde overbrengen:

Nolan neemt ruim de tijd om de situatie op aarde uit de doeken te doen. Hij benadrukt vooral de liefdevolle familieband tussen Cooper en Murph. Verder dient de aardse uitzichtloosheid als motivatie om Cooper op sterrentocht te sturen. Het mysterie van de “geest” mag zeker niet onopgemerkt blijven, want speelt zo’n cruciale rol in het hele verhaal. Deze lange aanloop, deze uitgebreide introductie, blijkt noodzakelijk want:

Nolan wil de tijd als mysterie voor de mens breedvoerig ten toon spreiden (in de meest letterlijke betekenis).

Alle hoeken en met name gaten worden aangegrepen om bij het raadsel van de tijd in de onmetelijke ruimte stil te staan. In Nolans verhaal worden mensen tientallen jaren ouder waar anderen slechts minuten op het horloge zien passeren. Vandaar dat de planeet met Dr Mann (Matt Damon) noodzakelijk was; een vorm van tijdrekken waardoor Cooper op hete kolen kwam te staan. Nolan deinst er niet voor terug om zelfs een mogelijkheid te scheppen om vanuit de toekomst met het heden te communiceren; helaas heeft ie daar wel een extra dimensie voor nodig en neemt ie het opeens met de snoeiharde wet van de zwaartekracht niet meer zo nauw: spaghettification wordt om een kort verhaal langer te maken ingeruild voor een tesseract. Uiteindelijk wint Cooper de race tegen de klok, al moet Murph daarbij gebruikmaken van de verlenging (extra-tijd). Waarom Nolan hiervoor kiest, blijft vooralsnog, voor mij, een raadsel. Min of meer tussen alle commotie door wil Nolan dan ook nog eens aandacht voor een ander mysterie: welke rol speelt de liefde tussen al dat ruimte-tijd gedoe? In een bijna onopgemerkt moment moet Cooper vanuit de toekomst Dr Amelia Brand nog even aanraken, maar helaas ontbreekt de emotionele lading en de voorafgaande expositie die bij liefde hoort. Hierdoor krijgt de zogenaamde liefde tussen Amelia en Cooper de kenmerken van een toevallige bijkomstigheid zonder bindingskracht; het ontbeert wat bij Murph en Cooper wel gelukt is: emotie.
Nolan overspeelt zijn hand door een overdaad aan semi-wetenschappelijke onzin (overbodige uitleg) en een enorm tekort aan intermenselijke interactie. Hij schiet heen en weer tussen het uitvergroten van overbodige details (vooral om wat spektakel te kunnen maken), maar verzaakt om de grote lijn duidelijk, in sfeer en beeld, voor het voetlicht te brengen: de tijd als mysterie voor de mens. Het gevolg is een ratjetoe over tijd, zwaartekracht, ruimte, liefde en de toekomst van de mens.

Met minder had Interstellar naar mijn mening meer opgeleverd.

Fantastische film, schitterende scenes en de zeer ingewikkelde materie goed uitgelegd en zichtbaar gemaakt zodat iedereen deze film kan volgen. Ik denk dat dit ook precies is wat Nolan wilde bereiken, vooral gezien de korte documentaire over de gedachte achter Interstellar die nu te zien is op t.v.. Ik had wel een beetje moeite met het einde waar de stap ineens gaat naar de vierde en vijfde dimensie, vond ik een beetje zweverig overkomen maar op zich wel goed vertaald naar het doek. Als ik echt een groot punt van kritiek moet leveren dan is het de voor mij geforceerde "happy ending", had niet gehoeven. Al met al zeer de moeite waard en daardoor zijn de enkele minpuntjes een overkomelijk detail.

Na het kritische en financiële succes van de Batman trilogie, is het niet gek dat studio's geld smijten naar Christopher Nolan met de simpele opdracht 'maak maar wat je wilt'. Maar Nolan is geen koning Midas, hoewel men dat na Inception wellicht wel dacht. Interstellar is in ieder geval geen goud. Sterker nog, het is eerder oud ijzer. En veruit de minste film van Nolan tot dusver.

Matthew McConaughey heeft zich de afgelopen tijd erg bewezen, maar hier is ie met z'n gemompel toch bijna een parodie van zichzelf aan het worden. Caine moest natuurlijk ook weer opduiken in een Nolan-film, met dezelfde filosofische en uitleggerige teksten. Sowieso zijn de dialogen in Interstellar vrij weerzinwekkend, gezien elk personage enkel sprak in geforceerde quasi-intelligente uitspraken. Die speech van Anne Hathaway over liefde was het meest weerzinwekkend van allemaal. Verder snapte ik qua casting de keuze van Matt Damon niet. Prima acteur verder, maar totaal misplaatst en enkel afleidend. Bijna net zo afleidend als halverwege 12 Years a Slave ineens Brad Pitt te zien opduiken.

Verder werkte de film op verschillende fronten niet voor mij. Ten eerste krijg je een flinke introductie van drie kwartier met boer McConaughey en zijn dochter, maar nergens voelde ik een urgentie dat de hele planeet naar de klote was. Daarvoor blijven we teveel hangen bij slechts een handjevol personages. Vervolgens lijkt toeval de film eindelijk in de volgende versnelling te drukken (dus NASA zocht niet naar Cooper, maar toen hij hen vond wilde ze hem meteen hebben omdat hij de beste is?). De reis die daarna wordt afgelegd is toegegeven best interessant om te volgen, tot de clichématige dingen beginnen op te duiken. Dat Damon ineens evil blijkt te zijn en McConaughey dood wil hebben. En er uiteraard erg spannend gedaan moet worden of het schip gedockt kan worden. En er weer offers gebracht moeten worden. Hans Zimmer smeert de boel ondertussen lekker dicht. Had iets meer originaliteit verwacht. Het enige oprechte sterke moment voor mij was als McConaughey de videobeelden van zijn kinderen terugkijkt als er 23 jaar verstreken zijn. Op Aarde snapte ik echter weer niets van de beweegredenen van (het zeer onderontwikkelde personage van) Casey Affleck, die ineens een klootzak was. Ik snap dat het frusterend is als je personage eigenlijk de hele film geen hol te doen krijgt, maar nergens werd zijn motivatie duidelijk.

Voor mij bleef er enkel een visueel schouwspel over. Dat maakt het uiteraard geen goede film, maar visueel werden er wel wat sterke scènes voortgebracht. Alleen als Cooper aan het einde in zo'n grote boekenkast verschijnt had dat iets heel knulligs, jammer genoeg. En ik vind het nog steeds onbegrijpelijk dat men hele planeten kan creëren, maar Michael Caine 20 jaar ouder maken is schijnbaar onmogelijk.

2,5 sterren.

Wauw!! Wat een geniaal complexe film was dit zeg! Relativiteit for the win.

Vond hem eerst wat traag op gang komen, maar naarmate de film vorderde werd ik er compleet ingezogen... sterk in ieder opzicht!

Ik ben bang dat het nooit wat wordt tussen mij en de veelgeprezen regisseur Christopher Nolan. Daar brengt deze epische film over een onbestaanbare ruimtereis geen verandering in. Dat begint eigenlijk al met het basisidee. Wanneer de aarde getroffen wordt door extreme droogte, zou het dan niet veel logischer zijn om wetenschappers daar een oplossing voor te laten bedenken? In plaats van gebruik te maken van een mysterieus gat (???) in ons zonnestelsel voor een onwaarschijnlijk onderzoek lichtjaren bij ons vandaan? Dat verzin je toch niet? Ik weet het, het is fictie en in fictie is alles mogelijk maar de grenzen aan wat een mens kan bevatten worden hier wel heel erg opgerekt.

Ik vind het begin van de film over een boerende ex-astronaut met zijn kinderen en vader nog wel leuk, maar vanaf het moment dat het fysicagebrabbel de overhand begint te krijgen om het gebeuren uit te leggen aan een leek, gaat het bergafwaarts met het verhaal. Wat volgt is veel spektakel waarin niet veel lijn te ontdekken valt of het moet zijn dat ook nu weer de te verwachten slechterik plotseling vanuit het niets opduikt. Ondertussen gaat op aarde het leven gewoon door, ondanks de droogte die al decennia lang voortduurt. De ontknoping, waarvoor we overschakelen naar een vier- en vijfdimensionale wereld, vind ik helemaal tenenkrommend. Pfff, het zal allemaal wel.

Kortom, ik word hier niet warm of koud van. Temeer niet omdat het acteerwerk nogal wat te wensen overlaat, met uitzondering allicht van Mackenzie Foy als de jonge Murph. Anne Hathaway bakt er heel erg weinig van. Ze zit voortdurend te kijken alsof ze op een catwalk de nieuwste creatie van Yves St. Laurent voorbij ziet komen. Mijn waardering geldt dan ook enkel de speciale effecten. De rest van de film ben ik morgen weer vergeten, vrees ik.

Ik heb een tweeslachtig gevoel bij deze film: grafisch geweldig maar verhaaltechnisch brak. Dan doel ik niet zozeer op het feit dat lastige wetenschappelijke thema's (zwart gat, singulariteit, Tesseract) op een gemakkelijke manier uitgelegd worden, maar meer op het feit dat film een merkwaardig uitgangspunt heeft de aarde gaat ten onder aan droogte, stofstormen en voedseltekort. En dan ga je de oplossing zoeken in een plotseling verschijnend wormgat (sic) bij Saturnus in plaats van het probleem aan te pakken? . Ook de personages doen soms merkwaardige dingen, met als hoogtepunt een puberale knokpartij op een verre planeet terwijl je thuisplaneet in no-time ten onder dreigt te gaan.

Ook over de acteerprestaties kan ik kort zijn: Matthew McConaughey, Michael Caine en Mackenzie Foy (vooral zij) deden het prima, de rest was volkomen inwisselbaar.

2*

Lange zit maar wat een prachtfilm!!

Stiekem had ik nog gehoopt dat er wat meer uit de andere werelden werden gehaald... Hoe bewoonbaar waren deze? Heeft die andere (op het laatst) het gered? . Deze nieuwsgierigheid wordt bij mij niet verzadigd.

Ik vind alle acteurs onwijs goed spelen. Ik merk wel dat de tijden Wanneer 7 jaar daar 1 uur is niet echt geheel kloppen. Maar dat is zeker niet storend.

Technische aspect in deze film is echt een toppertje. Vooral TARS ontzettend mooi gemaakt, maar ook de bekende zandstorm en het einde. Aanrader.. jazeker!!!

Voor mij de beste film van Nolan na Memento (daar zit dus bijna 15 jaar tussen). Enige vergelijking met Kubricks 2001 gaat niet op vind ik, dat is een compleet ander soort film van een heel andere grootheid. Maar Nolan levert hier wel een behoorlijk sterke blockbuster met een serieus wetenschappelijk randje en een overtuigend stuk drama af. Vooral visueel zit de film toch wel tof in elkaar en is er op dat vlak volop te genieten.

Moet zeggen dat ik wel wat moeite had met het uitgangspunt (tuurlijk is het makkelijker de mensheid te redden door een ruimtemissie naar een wormgat ergens bij Saturnus dan daadwerkelijk het probleem met die gewassen aan te pakken ) Maar goed, als ik me daar over heen zet kan ik best een aardig eindje meegaan in Nolans universum. Interstellar is ook geen diehard science fiction film, vooral het drama rond de karakters bepalen het verloop van het verhaal en het einde zou eerder onder het genre mystery vallen. En dat ondanks Nolan's constante neiging tot uitleggen... Nu moet ik zeggen dat dat perfect werkt voor allerlei kosmische ingewikkeldheden maar voor de verhaallijn schiet hij daar af en toe te ver in door. Jammer want weet zeker dat de film er beter van was geworden als er meer aan de fantasie en de verbeeldingskracht van de kijker was overgelaten.

Desalniettemin heb ik wel genoten van dit avontuur tussen de sterren en werd ik meegezogen in het verhaal, de visuele pracht en de muziek en vlogen de 169 minuten zo voorbij.

Bovengemiddeld; 4*

Goed.

Ik heb Interstellar vrij lang gemeden. Niet per se bewust, maar de speelduur maakt dat de film er al snel eentje voor in het weekend is. En ook science fiction hield me lange tijd tegen. Ik verwachtte dat het allemaal te veel ‘gedoe’ ging zijn. Filosofisch geleuter en dat soort toestanden.
Maar daar is niks van aan. Interstellar legt alles haarfijn uit – ik vind het niet erg, want ik ben totaal niet mee met al die wetenschappelijke zaken –, aangezien het wetenschappelijke in het eerste gedeelte toch nog wel de boventoon heeft. Waarom weet ik niet, maar dat eerste stuk is uitstekend. Ik werd echt meegezogen. Sommige dingetjes gaan uiteraard te gemakkelijk of te snel, maar het is en blijft een blockbuster voor iets. Met de intro van dokter Mann verliest de film z’n focus. Er komt wat meer actie in en de sentimentaliteit neemt de bovenhand, met een behoorlijk zure finale als gevolg. Een happy end is in dit geval zo’n dooddoener.

Niettegenstaande de kleffe en uitleggerige dialogen maakt een deel van de cast er wel wat van. Matthew McConaughey speelt wederom sterk, ook Michael Caine doet het goed. Jessica Chastain krijgt geen kans om echt te acteren, Casey Affleck ook niet. Resten nog Anne Hathaway en Matt Damon. Hathaway is gewoon slecht. Damon is de foute keuze voor z’n rol. ‘Gedurfd’ om zo’n bekend hoofd op te laten dagen, midden in de film, maar het werkt hier niet – het personage is gewoon veel te slecht geschreven.

Dat heeft Christopher Nolan wel vaker, dat hij als schrijver amper uit de verf komt. Zijn Batmanfilms lijden daar ook wat onder. Als filmmaker vind ik hem dan weer goed genoeg. Geen topper, dat bewijst het laatste half uur van deze film. Heldhaftig en familiaal sentiment alom en een bombastische streep Hans Zimmer eronder – dat lijkt mij niet echt een onmogelijke verwezenlijking. Het is zo zonde van de visuele pracht die dan wel weer aanwezig is. Cinematografisch is het puur genieten bij momenten. Ondanks de planeten zijn echter niet al de designs bijster origineel (die ‘buis’ als ‘nieuwe wereld’ lijkt een verder uitgewerkt ideetje uit Inception bijvoorbeeld). In zijn gebruik met CGI blijft Nolan een erg duidelijke regisseur: enkel daar waar nodig. De mix met practical effects is geweldig.

Sterk eerste anderhalf uur, mindere finale.
3,5

"Do not go gentle into that good night; Old age should burn and rave at close of day. Rage, rage against the dying of the light."

Lang gewacht met het kijken van Interstellar. Ik moet zeggen dat het niet helemaal was wat ik er van had verwacht.

Matthew McConaughey deed het prima als de hoofdpersoon al vond ik zijn Amerikaanse accent een beetje vervelend. Michael Caine had helaas niet echt een grote rol maar speelde wel weer erg sterk als gewoonlijk. Op het acteerwerk is eigenlijk ook niet veel aan te merken.

Nolan heeft zich ongetwijfeld laten inspireren door Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey. In ieder geval deed het verhaal me erg denken aan de verhalen van Arthur C. Clarke en ook de visuele stijl en soundtrack deden me denken aan Kubrick's film. Verder dienden Metropolis, Star Wars Alien, The Right Stuff en Blade Runner als inspiratie.

De film komt misschien een beetje moeizaam opgang en ik vond het maar een gek idee dat een astronaut ook nog boer is... maar goed. Uiteindelijk word de film erg fascinerend. Het toekomst beeld is niet te overdreven en focust op milieuproblemen en het 'op maken' van de aarde. Het verhaal vond ik uiteindelijk erg sterk en het einde was goed.

De effecten waren erg sterk. Niets aan te merken op de CGI, zag er allemaal goed uit. De ruimteschepen en uitrusting waren mooi gedaan, leek allemaal erg op hoe het er tegenwoordig in de echte ruimtevaart ook uit ziet. De zwarte gaten zouden volgens een Amerikaanse geleerde de meest realistische vertolking zijn die er tot nu toe is geweest. Wel viel mij op hoe ruim de ruimteschepen allemaal zijn, in een toekomst waar ze zo in de penarie zitten lijkt mij dat enorme verspilling. Tegenwoordig met het grote budget dat de Nasa en de Esa hebben zitten de astronauten in cabines waar ze net in passen.

Erg mooi opgenomen en sterke cinematografie. Wat me wel een beetje irriteerde is dat het beeldformaat continu veranderd omdat de film deels speciaal voor IMAX is opgenomen. Uiteindelijk kijk je er wel overheen maar vooral in het begin is het erg storend.

De muziek van Hans Zimmer is zeker zijn beste werk van de afgelopen jaren, in ieder geval veel beter dan de troep die hij onlangs aan de lopende band heeft geproduceerd. Deed me zoals ik eerder al zei een beetje denken aan 2001, vooral door de pijp-orgel muziek.

De film was wel een beetje aan de lange kant en misschien ook een beetje langdradig maar ik vond het wel een erg sterke film met een goed verhaal. Erg slechte poster trouwens, geeft de indruk dat de film slechte CGI heeft en zich grotendeels op de ijsplaneet af speelt.

Aanrader.

Ik ging na het kijken van Interstellar helemaal los met Google. Leer je ook wat formules in mathematica.

Die geluidloze momenten waren wel gaande. Ik kan wel sterren geven, maar met Interstellar kan je door blijven tellen hoeveel sterren er zijn.

Begin lekker vroeg met de film. Dan heb je de hele dag nog...

Positief!