Interstellar (2014)

Ik kon vannacht niet slapen en ben deze film maar gaan kijken. Ik sluit me aan bij bovenstaand bericht! Gelukkig minimale kennis van astronomie, dus kan me ook nergens aan ergeren op dat vlak.

Mooie beelden, maar voor de rest ben ik teleurgesteld. Nice try zou ik zo zeggen.

Het blijkt maar weer eens een gouden koppel te zijn. Hans Zimmer en Nolan. Topfilm. Net iets minder dan Inception.

Mijn oordeel is nog steeds hetzelfde na herziening numero 8; subliem stukje kunst.

Je wordt volledig meegezogen in deze film. In de emoties; spanning, verdriet en wanhopigheid.
Matthew McConaughey laat weer eens even zien waarom hij tot de crème de la crème hoort van Hollywood. Het komt niet vaak voor dat ik een brok in mij keel krijg, maar de scene waarin Cooper terugkeert van Miller's planet en meteen naar het video console rent om de video's af te spelen van de afgelopen 23 jaar; die voelde ik.

Het eerste half uur is wat taaier dan de rest, maar zorgt voor de nodige emotionele draagvlak die je als kijker later nodig hebt om de acties van Cooper beter te kunnen relativeren.
Beelden zijn prachtig en adembenemend... ik moet echt eens de BTS beelden zoeken op Youtube.

#klassieker

P.s. Heb mij ook verdiept in de verschillende interpretaties van het einde. Ik vond het ook al zo vreemd dat hij al zijn kleinkinderen niet groette aan het sterfbed van zijn dochter. Christoper Nolan kennende, moet dat IETS betekenen.

Laat de film dat toe? Ik had de indruk dat het nogal doodserieus was.

Waarom zou je het niet als serieuze SF beoordelen? Ik kan me geen SF herinneren waarin zoveel denkwerk in het realistisch maken van het plot zit. Moet je voor de gein die thema-uitgave van Wired onder gasthoofdredactie van Nolan eens lezen, dan gaat er een wereld voor je open.

Dat betekent niet dat ik het doodserieus hoef te nemen. Ik zie het vooral als een min of meer leuke fantasy-film, zoals ik al schreef.

Ik vind het plot allesbehalve realistisch.

Tja, zo kan ik ook van alles vinden. Maar als vooraanstaande wetenschappers zo intensief bij het project betrokken waren en er zoveel voorwerk aan vooraf is gegaan, zal het binnen de kaders van de sci-fi wel degelijk ergens op gebaseerd zijn.

Een zwart gat in vallen en dan via eh, ja via wat eigenlijk, op de boekenkast van je dochter ergens ver weg in het ruimtetijdcontinuüm kloppen om boodschappen door te seinen, is voor mij fantasie.

Dat geloof ik gelijk hoor. Ik kan me er ook weinig bij voorstellen. Maar ik kan hier de woorden van m’n vorige bericht herhalen. Die dimensies, los van of ze bestaan (het blijft sci-fi), zijn nu eenmaal niet te begrijpen voor leken als wij. Ik ga het alleen geen onzin noemen puur omdat ik het niet kan zien/begrijpen.

Ik noem het geen onzin, Ik noem het fantasie.

Nog nooit iemand in een zwart gat gevallen. Dus tot dan blijft alles theorie.

Je kan Schinder's List ook als een leuke avonturenfilm zien, maar logisch is het niet.

totaal off topic hier. Jij moet wel echt overal in elk filmtopic even een plasje doen, hè?

Inderdaad vrij offtopic. Als je Interstellar een leuke fantasyfilm noemt loop je het risico dat mensen erop reageren.

Reageer dan on topic, gek.

Ik heb die hele film Schindlers List niet eens gezien, wat moet ik met zo'n lulopmerking en wat denk jij er mee te bereiken, behalve wat irritatie uitlokken zodat je weer een zielige discussie kunt voeren bij gebrek aan zinvolle bezigheden?

Die fantasieopmerking over deze film heb ik beargumenteerd. Reageer daar dan op.

Mijn punt leek me vrij duidelijk. Ook als je Schinder's List niet hebt gezien, want ik gok dat je wel weet waar de film globaal over gaat. Het gaat erom dat je een film die overduidelijk iets is, in een ander hoekje wil stoppen. Interstellar is veel (en je mag de film best slecht vinden, maakt mij niet uit), maar geen geinige fantasyfilm. De film is ook niet luchtig. Dit zit gewoon qua sfeer in de buurt van titels als 2001 ASO. Dat jij, net als wij overigens, ver weg staat van dit soort materie snap ik ook wel, maar het hoeft daarom niet onrealistisch te zijn. En die laatste scène in de boekenkast is natuurlijk overduidelijk een metafoor waarmee de regisseur zijn boodschap over wil brengen.

Mijn punt leek mij ook vrij duidelijk, en om het nog duidelijker te maken zeg ik nu bijzonder duidelijk dat ik geen zin heb in dit gepook en gesjor dat jij al jarenlang in tig van topics toepast. Prettige avond verder.

Ik reageerde verd. alleen op een opmerking van ACI.

Door dit soort nagezanik zorg je ervoor dat ik gewoon geen zin meer heb om achteraf vragen te beantwoorden, want dan komt A en L weer wroeten en spitten en een poepje laten.

Graaf Machine
On topic en zonder gezeur en gebash (ik vind dit oprecht interessante materie): Hoe kijk jij vanuit die blik naar 2001? Dat was min of meer Nolans uitgangspunt bij het maken van Interstellar en de boekenkastscène is bijna 1 op 1 een eerbetoon aan/interpretatie van die 2001-eindscène in het huis. Beide waren het resultaat van de reis door het zwarte gat, in beide wordt gespeeld met dimensies en in beide kijkt de hoofdpersoon naar zichzelf.

Ik heb Arthur C. Clarke erg hoog zitten, een echte Hard-SF writer, maar ook hij kan niet zonder fantasie in zijn boeken.
En ik wil daar best over discussieren in een apart forumtopic, maar niet hier. En nee, ik denk niet dat ik het dan allemaal beter weet.

Toch dan even dit, omdat ik ook niet iemand die oprecht een vraag stelt wil teleurstellen:

Hier gaat het om het specifieke geval wat ik genoemd heb, wat voor mij het realisme weghaald.

Dat iets theoretisch mogelijk is, wil ik best aanvaarden, maar dat maakt het nog niet realistisch.

Theorieën gaan over mogelijke werkelijkheden, realisme gaat over de ons bekende werkelijkheid.
(Ja, dat is simpel, zelfs simpeler dan ik bedoel, maar voor meer heb ik nu ook even geen tijd).

In theorie kan er morgen een Megalodonth uit de diepzee omhoogstijgen en de stranden onveilig maken. Werkelijk, er zal een manier zijn om dat wetenschappelijk kloppend te maken. Maar realistisch is dat niet. Net zomin als het realistisch is dat er onder het oppervlak van Mars een geavanceerde cultuur heerst die al duizenden jaren bezig is om ons te bespieden om ons op het juiste moment aan te vallen. Theoretisch is het mogelijk maar is het realistisch?

Oké, houden we het daarbij.

Mocht iemand het interessant vinden om die specifieke uitgave van Wired te lezen: hij staat hier. Ik weet niet of het via deze link ook zo werkt, maar de iPad-versie destijds was erg speels opgebouwd met wormgaten naar de verschillende 'dimensies' van het magazine.

Edit: Volgens mij is dit alleen een preview en kun je de rest van het magazine niet lezen. Maar goed, mocht je hem ergens tegenkomen: aanrader.

Het is sowieso niet mijn bedoeling om je de fun te ontnemen. Sowieso hebben wij volgens mij redelijk weinig discussie op deze site? Wel zit je op een filmforum, als je dan wat plaatst wat vragen op roept, dan lijkt me een discussie niet zo vreemd. Anyway, wel een prettige avond gewenst

Heb deze film echt al vaak gekeken en vorige week de 4k blu ray gekocht. Gisteren weer gekeken en ik kan niet anders zeggen dan dat dit (één van) mijn meest favoriete film is. Voor mijn gevoel klopte alles en de discussie die hier boven gevoerd word zou snel klaar moeten zijn als je je verdiept in "The science of Interstellar" van professor Kip Thorne die een groot aandeel van de film voor zijn rekening nam. Uiteraard wel met een schep drama er bovenop wat naar mijn mening nodig is om het interessant te maken/houden.

De film duurt bijna 3 uur en dat was zeker niet te lang. Komt iets of wat langzaam op gang maar wist toch steeds te boeien ondanks een paar kleine schoonheidsfoutjes in het script. De cast en acteerwerk ook prima. Al met al dus alles wel geloofwaardig.

De film wist mij het meest te raken toen Cooper terug kwam van Miller's planeet na bijna 24 jaar "aardetijd" en de berichten van thuis bekeek. Wow, daar had ik toch écht ff een brok in m'n keel.

'I thought I was prepared, I knew the theorie. But reality is different.'

Hé...poeh! Interstellar, een film waar ik een behoorlijke haat/liefde verhouding mee heb,vooral omdat de film, de sfeer, de onderliggende boodschap, me altijd bijzonder weet te raken. En dan vooral die soundtrack van Zimmer, altijd na afloop het gevoel dat ik een paar jaar ouder geworden ben. Nolan laat zich na Batman en Inception andermaal van zijn beste kant zien met deze opzienbarende film die verbijsterd, oogstrelend is, spannend en behalve een apocalyptisch toekomstbeeld een mooie boodschap. Beetje overvol met ingewikkelde theorieën, een sentimentele boodschap en bombastische en spannende shots en gebeurtenissen op andere planeten. Ja, misschien wel. Maar het werkt wat mij betreft.

Een bijzonder duister toekomst beeld wordt geschapen, de noodzaak om verder te gaan dan ooit, is niet een keus maar de laatste hoop. Op bizarre wijze kruist Coop het pad van wat er van Nasa over is en al vrij snel is hij op weg. De eerste realitycheck die je als kijker krijgt is wanneer Coop en Brandt van de eerste planeet terugkomen en Romily als een licht vervreemde en vooral oude man terugvinden. Ze waren in zijn geval 23 jaar weggeweest. Een schokkend en beklemmende gedachte voor beide leden maar ook iets dat als kijker binnen komt. Zoals de quote boven aan luidt, je kunt je theoretisch op alles voorbereiden, maar de weerslag in werkelijkheid is een ander verhaal. Een mens is per slot geen robot. Plus het idee van de verloren tijd en wat het opgeleverd heeft, dat met het idee hoe lang je al bij je familie weg bent en hoe snel Coop naar het scherm snelt om werkelijk 'snijdende' berichten van thuis te horen...poeh. Wat een missie, wat een opdracht, wat een verhaal en zo beklijvend vertelt.

De missie gaat door, men vind Doctor Mann waar achteraf de nodige problemen zijn en de zaak alleen nog maar ingewikkelder raakt en Coop maakt de beslissing om Brandt richting de derde planeet te krijgen en zelf voor een sprong in the big unknown te maken. Het verbijsterende als intrigerende gevolg doet zich voor dat hij in een hyperkubus terecht komt en vanuit deze parallelle dimensie zijn dochter kan zien en iets naar haar door kan seinen. Het zou geen Nolan script zijn als daar niet op een bijzondere manier met tijdgespeelt wordt en hij zichzelf nog voor zijn vertrek ziet. Vanuit zijn tijdloze staat ziet hij zijn dochter groter worden en bedenkt met de laatste robot een simpele manier om contact met haar te leggen en de broodnodige info door te seinen. Uiteraard zullen er zat van details niet kloppen en het allemaal erg speculatief zijn, weliswaar hebben bekende theoretisch natuurkundigen als Kip Thorne aan de film meegewerkt dus bepaalde theorieën zullen absoluut ergens op gebaseerd zijn en kloppen. Maar waar mijn aandacht op dat moment dan allang naar uitgaat is de onderliggende boodschap over naastenliefde. Het is Brandt op een gegeven moment die zelf zegt dat veel dingen op basis van theoretische wetten niet uit te leggen zijn maar dat liefde wel in staat is tijd en ruimte te overschrijden. Iets waar overigens Dr. Mann later een filosofische keerzijde op heeft als blijkt hoe Brandt senior de boel gemanipuleerd heeft om opzoek te gaan naar een plek voor een kolonie, een moment overigens waar de film wel heel erg somber en duister wordt. Desalniettemin is het de vader-dochter band van de Coops die het plot in elkaar smeedt en het verhaal rond krijgt, een band die ongeacht tijd of ruimte een pad vindt door verschillende dimensies om een boodschap door te geven. De boodschap die de mensheid moet redden, een boodschap die overigens zijn weg vind door 'de boodschap' die de Nolans zo kunstig in hun script verwerkt hebben.. Liefde overwint alles en zal altijd een weg vinden...

De opoffering is schokkend, tragisch het onbegrip en de pijn, de onbeantwoorde berichten snijden door je ziel, het algehele drama met de vraag waarom en waarvoor? Het verdriet van de doorgedraaide Dr. Mann voelbaar, het dubbelzinnige als Murph eindelijk doorheeft wie haar geest is, zo dichtbij en toch zo ver weg. De film is zondermeer een emotionele achtbaan. Maar tevens ook een lust voor het oog. De stoffige graanvelden, de beelden van Garantua, de beide planeten, het ziet er allemaal oogstrelend mooi en gefilmd uit. Waanzinnig mooi! En dan de spannende momenten, wanneer ze tussen die vloedgolven proberen op te stijgen of wanneer Mann doordraait en Brandt Coop te hulp moet komen, spannend, mooi opgebouwd en die muziek.

Hans Zimmer, toch wel mijn favoriete filmmuziekcomponist, had ik al hoog zitten met scores als The thin red line, The dark knight reeks, Inception, Blade runner 2049 en de laatste X-men. Maar deze keer overtreft hij zichzelf met als hoofdinstrument een pijporgel. Ik begreep dat hij ruim twee jaar aan het schrijven geweest is aan deze soundtrack. En ik kan niet anders zeggen dat ik het kippenvel alweer krijg als ik alleen maar aan die minimalistische, aanzwellende en trage tonen van dat orgel denk. Het is de prikkelende eyecatcher van de gehele soundtrack met die melancholische droeve klanken die zowel geladen zijn met tragiek als met een glimpje hoop. Om te janken zo mooi.

Eindoordeel; een bijzonder mooi door Nolan gepolijst geheel die perfect in balans lijkt met een verhaal dat niet helemaal te behappen lijkt, maar door de emotionele gelaagdheid, het spannende en mysterieuze geheel, plus een bizar mooie soundtrack een bijzonder geheel is geworden. Deze film is een ervaring.

Erg mooi en een diepe indruk achterladend epos over de zoektocht naar leven buiten de aarde. Het verhaal over de race tegen de klok om een andere leefbare planeet te vinden als de aarde langzaam onbewoonbaar wordt. De ultieme strijd van de mensheid die we misschien echt nog eens moeten aangaan.

Ja! Nolan kan dus ook andere dingen dan de Batman trilogie. Interstellar is een film die compleet is en erg mooi aangekleed met de onmiskenbare muziek van Hans Zimmer. De film pakt je van begin tot eind. Je zou deze film ook 'Once Upon a Time in Space' kunnen noemen, een bijnaam die deze film met recht verdient. Toen ik een jaar van tevoren de eerste teaser zag wist ik direct al dat dit een klassieker zou worden.

1 van de mooiste trailers ooit

Interstellar Official Teaser Trailer #1 (2014) Christopher Nolan Sci-Fi Movie HD - YouTube

Dit is typisch zo'n film waar ik nooit direct een recensie over kan schrijven en altijd het even moet laten bezinken. Na het zien van deze film op het grote scherm was ik echt weken van slag, de impact, het heroisme, de opoffering, de sfeer, de visualisatie. Een intellectuele en emotionele achtbaan tegelijkertijd. Een topfilm in het genre waarvan ik totaal niet begrijp dat deze geen enkele Oscar wist te pakken. De acteurs doen het allemaal erg goed en halen het beste uit hun rol.

De waarheidsgetrouwheid van dit soort Sci Fi films is altijd een uitdaging maar ik neem dat meestal op de koop toe als de film me echt pakt. Deze 'Nolan' viel bij mij beter in de smaak dan zijn eerdere Inception (2013), waarin de verhaallijn net even wat te moeilijk te volgen werd. Het moet vooral ontspanning zijn en geen inspanning dit soort avondvullende films.

Wel heeft deze Interstellar een paar schoonheidsfoutjes in de net wat te gecompliceerde twists en enkele onbegrijpbare scenes omdat Nolan het soms wat te goed wil doen. Daarom niet de topscore, maar score is ook niet belangrijk want dit is een film die me boeide, pakte, ontroerde en inspireerde.

Interstellar is niet zomaar een hele goede film maar een ervaring. Film die een top 100 plaats aller tijden dik verdient en in het Sci Fi genre nu al een klassieker is.

Met wat meer films in de benen deze Nolan toch nog maar een kans gegeven.

Ik merkte dat ik de vorige keer erg zwaar tilde aan de ongeloofwaardigheid van Interstellar. Nu ik wel gekkere dingen gezien heb merkte ik dat ik er ook niet zo zwaar door werd beïnvloed en mij daardoor meer kon focussen op de rest. Behalve dat ik vind dat er nog steeds onnodig langdradige stukken in zitten, is het idee van het creëren van andere 'werelden' leuk gedaan. Nolan weet prima hoe hij het groots moet aanpakken, en laat dan ook geen enkele kans onbenut om dit te tonen. Het stukje met de verandering van de tijd is sterk, de andere planeten hadden dan wel weer wat gaver vormgegeven mogen worden. In dat laatste zit dus nog even een kloofje tussen potentie -> uitvoering.

Het is bij lange na niet mijn favoriete Nolan, maar inmiddels kan ik er wel een voldoende aan kwijt. Iets wat ik na de vorige kijkbeurt absoluut niet had verwacht.

3*

Tot op heden de beste SF film op de plank.

Ik kan niet aangeven welke acteur hier het beste werk neerzet, elke rol wordt geweldig neergezet.

Van spannend, tot triest.

Wat een meesterwerk.

Ik vond deze film nogal deprimerend...poeh..!

niet echt origineel, maar wel heel fraai in beeld gebracht.
en een geweldige soundtrack.
het laatste stuk van de film als hij in een soort 5e dimensie komt in de slaapkamer van zijn dochter en iets met morsecodes doet, dat is wel bijzonder. dat sprak wel tot de verbeelding.
het is wel weer typisch amerikaans, die pathetiek die er bovenop ligt: de mensheid moet weer eens gered worden.