Interstellar (2014)

Interstellar [2014]

Officiële rating (volgens mijn eigen model) = 9,6/10

De tiende film van de geprezen regisseur Christopher Nolan (The Dark Knight-Trilogie, Dunkirk). Een intense en confronterende Science-Fiction/mysterie film over onze zoektocht naar een volgende leefbare planeet. Spannend, doch sereen, met een voelbare dreiging (met tijd als oorzaak) en een vastberaden doel wat duidelijk voor ogen ligt. Hiermee heeft Christopher Nolan een pijnlijk en realistisch punt weten aan te kaarten, namelijk het voortbestaan van de mens.

Een emotionele rit, die aanvangt op een aardbol die geteisterd wordt door zijn aftakelende milieu. Op die aardbol worden enkele wetenschappers geroepen voor een missie die het voortbestaan van de mens zou kunnen beslissen. De missie is de opgevangen data van eerder zendelingen navolgen, hun planeet controleren op mogelijk leven en uiteindelijk de zendelingen ophalen. Dit loopt mis wanneer een brandstof tekort en opgestapelde verloren jaren hun parten gaan spelen, waardoor hun mogelijke terugreis en het vinden van een oplossing bemoeilijkt wordt.

De hoofdrollen, gespeeld door Matthew McConaughey, Anne Hathaway en Jessica Chastain, zijn perfect gecast en hebben allen een motief en een (duidelijke) achtergrond. Het acteerwerk lijkt soms wat moeizaam te verlopen, vooral bij Jessica Chastain. Het kwam niet altijd even goed over en sloot niet echt aan bij de rest. Toch weten de andere hoofdrolspelers en bijrollen perfect werk af te leveren om het zo geloofwaardig mogelijk te maken. Gedurende de film is er bij de karakters dan ook veel ontwikkeling, voornamelijk in hun manier van denken. Natuurlijk steekt het personage van McConaughey hier bovenuit. Zijn drijfveren worden het duidelijkst naar voren gebracht en uitgelegd aan de kijkers, die zich bij deze manier van denken aansluiten. De speciale effecten zijn zowaar perfect te noemen, geen spatje op aan te merken. De realistische opmaak van de visuele effecten weet hier voor een groot deel aan bij te dragen. De bezochte planeten zijn levensecht en in de ruimte kun je nergens merken dat er zich een minuscuul foutje voordoet. De opmaak in het algemeen beperkt zich slechts tot een klein kleurenspectrum, wat duidelijk met opzet is gedaan. Het geeft een mooie uitkomst in het beeld wat wij hebben van de ruimte en zijn visuele impact wordt hierdoor vergroot. De gebruikte muziek is, zoals bij veel van Nolan zijn films, een beslissend onderdeel. De soundtrack, gecomponeerd door Hans Zimmer, is fenomenaal te noemen en weet de spanning, de serene sfeer en de oplopende emoties op een prachtige wijze naar het publiek te brengen, die zich hierdoor daadwerkelijk bijna in de ruimte wanen. Maar alles hiervan valt in het niets door het zowaar goddelijke en doch realistische verhaal, waar alle lof aan mag worden toegediend.

Een mysterieuze verhaal wat verder gaat dan onze Melkweg. De uitgewerkte theorie, betreffende het tijdsverloop en de horizon van een zwart gat, zijn zowaar fantasie als feit. Hoewel niemand werkelijk weet wat er zich afspeelt voorbij de horizon van een zwart gat, hebben de schrijvers het toch zo begrijpelijk mogelijk weten te houden. Niets aan de film is niet te begrijpen (al kost het misschien wat denkkracht), en toch blijft de natuurkundige factor van het geheel en het gebruik van de zwaartekracht goed te onderscheiden van de imaginaire verbeelding van de regisseur, die ook niet geheel onbegrijpelijk is. De emoties van zowaar alle karakters voelen oprecht en duidelijk. Het is een zowaar menselijk als persoonlijk verhaal waarbij het gaat over het vinden van een oplossing voor het voortbestaan van de mens. Intens en bijna niet te bevatten. Groots en waanzinnig.

Christopher Nolan heeft met Interstellar een nieuwe Science-Fiction klassieker weten te creëren die zich mag voegen bij andere tijdloze klassiekers als 2001: A Space Oddessy en Blade Runner. Interstellar is met recht een van de beste Science-Fiction films van de moderne tijd.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]

Film gekeken op: 30/10/2019

Recensie geschreven op: 11/11/2019

Als ik niet gehinderd door enige kennis zou kunnen geloven dat er een vijfde dimensie bestaat en dat de waarnemingshorizon rond een zwart gat voor gewone stervelingen te passeren zou zijn dan zou ik inderdaad misschien gaan denken dat Interstellar "realistisch is," dat tijdreizen mogelijk is, en dat communicatie middels zwaartekrachtsgolven vanuit een pseudo-boekenkast helemaal zo gek nog niet is.

Maar alle gekheid op een stokje, ik denk dat er bij science-fiction nooit over "realistisch" gesproken kan worden, maar wél over geloofwaardig (een consistent verhaal, daar gaat het om). Helaas was voor mij Interstellar dat evenmin, vooral vanwege het terugkerende tekort in Nolans films: hij kan geen werkelijkheidsgetrouwe personages(ontwikkelingen) op papier krijgen noch op het witte doek: na een Odyssee van miljarden lichtjaren ver voorbij Ithaca staat de hoofdpersoon eindelijk (en zoals beloofd) oog in oog met z'n dierbaarste en vervolgens is hij binnen een zucht en scheet achter de horizon weer verdwenen? En dat kinderachtige gedoe op die koude kille planeet met "Matt Damon" was volslagen overbodig, onzinnig en bovenal ongeloofwaardig. Wel maak ik eruit op dat Nolan nog een scene nodig had om daarin mee te geven welke beelden de stervende mens op zijn netvlies krijgt, zodat het "terugkeren in de tijd" enigszins samenvalt met de pijp uitgaan.

Afijn, mijn kop thee was het (helemaal) niet. Doe mij maar koffie.

Ik wil deze film toch wel erg graag weer eens op het witte doek zien. Maar dat zal nog wel even duren denk ik? Zouden ze bij de VUE of Pathe wat kunnen als je zoiets als verzoek in zou dienen? Meer mensen hier die daar tijd voor zouden vrij maken?

Prachtige en ontroerende film. Beelden zijn erg mooi en het verhaal boeit tot de laatste seconde.

wat een kut film

Naar mijn mening de beste ruimtefilm die ik ooit hebt gezien. Het idee dat de toekomst van de wereld naar de klote is vanwege het gebrek aan techniek, in plaat van door techniek zelf is verfrissend voor in een film. Het gaat op sommige momenten wel erg ver met uitleg over de techniek en de aspecten van tijd, ruimte, en zwaartekracht, voor iemand die zich niet in dat soort dingen verdiept is de film soms behoorlijk verwarrend, maar buiten dat zet het je nog wel lang aan het nadenken. Waar het verhaal juist in uitblinkt is de connectie tussen Coop en Murph, vooral het einde waar Coop naar haar schreeuwt dat ze hem niet moet laten gaan, zal bij iedereen wel wat emotie opwekken. En dan die ruimtescenes zijn zo mooi gemaakt, mooi gefilmd en je krijgt er een intens gevoel bij wat je niet meer los laat tot het einde van de film. Nolan heeft al heel veel goede films op zijn naam staan, en deze staat zeker ergens bovenaan.

Al die ruimtepraat is soms lastig te volgen, maar het zet je aan het denken en wanneer alles op zijn plaats lijkt te vallen is het heel tevredenstellend, een hele intelligente, intense en mooie film, en voor mij de beste ruimtefilm ooit gemaakt, 5,0!

Bij een Zwart Gat ontkomt de mens wetenschappelijk gezien (intelligent?) nooit en te nimmer aan spaghettificatie. Om over die onzin van een vijfde dimensie maar te zwijgen; daar is namelijk wel heel veel fictie voor nodig en nul komma nul science.

Ijzersterke film van de geprezen regisseur Christopher Nolan. De beste man weet altijd ontzettend krachtige films te maken met altijd de juiste cast en juiste muziek. Matthew McConaughey steelt met zijn oranje van de zonnebank gekleurde huid hier toch wel de show. Voor mij wel één min punt en dat is de speelduur, 163 minuten zorgt ervoor dat de film soms best wel langdradig wordt en ondanks dat de dialogen wel sterk zijn, zijn ze niet altijd even interessant.

Beetje fascinerend, beetje beklijvend, beetje langdradig, beetje ongeloofwaardig.

Maar toch zonder veel moeite en met enig plezier uitgekeken.

Sinds The Dark Knight altijd fan geweest van Nolan, en sinds True Detective van McConaughey, dus dit leek een ideale combinatie te gaan worden. En dat was het ook. McConaughey acteert hier toch weer erg sterk en leidt de film met gemak. Het verhaal mag er dan waarschijnlijk hier en daar met de haren bijgesleept zijn, ben zelf verre van een expert op gebied van fysica en de ruimte, maar het is in ieder geval allemaal erg fascinerend. Relativiteit, vijfde dimensie, wormholes en black holes en al die andere ruimtekundige termen die je langs de oren wordt gesmeten zijn erg droog op papier, maar Nolan weet dit allemaal zeer interessant en vlot in beeld te brengen, in zulke mate dat ik er nog wat meer over heb opgezocht nadien.
Het laatste halfuur kan een zekere overdadige sentimentaliteit verweten worden, en ook het hele black hole/'verleden/heden en toekomst op 1 rechte lijn-gedeelte kwam wat zweverig an al te toevallig over, maar het werkt gewoon. Visueel en geluidtechnisch een prachtige film ook; die verschillend vormgegeven planeten, de ruimte, maar ook de desolaat ogende Aarde; top notch allemaal. Enige minpunt vond ik Damon z'n rol. Had geschrapt of ingekort kunnen worden en daarmee de speelduur van de film net iets behappelijker kunnen maken.

“Mankind was born on Earth. It was never meant to die here.”

Interstellar blijft een weergaloos ruimteavontuur met een ingenieus en intrigerend verhaal, waanzinnige special effects, een schitterende score van Zimmer en sterk acteerwerk. Sciencefiction, actie en familiedrama vechten om voorrang, en regisseur Christopher Nolan weet alles perfect in balans te houden en levert een regelrecht meesterwerk af. Nolan is één van mijn favoriete regisseurs, en hier laat hij weer eens zien waarom. Zijn films kunnen soms klinisch en afstandelijk aanvoelen, maar Interstellar is op de eerste plaats een verhaal over de liefde van een vader voor zijn dochter die tijd, ruimte en dimensies overbrugt.

Het verhaal over een groep personen die eropuit worden gestuurd om te kijken of andere planeten leefbaar zijn voor de mens (omdat de aarde op zijn laatste benen loopt), is erg sterk en wordt met flair, zelfvertrouwen en met een waanzinnig oog voor detail gebracht. De planeten zijn visuele pareltjes, en ook de scènes op aarde en in het ruimteschip Endurance zien er geweldig uit. Vooral de waterplaneet is indrukwekkend en de spanning wordt hier tot het maximale opgevoerd. Nolan maakt handig gebruik van de tijdsdiscrepanties (kunnen jaren zijn) en dat levert spannende, confronterende en hartverscheurende scènes op. McConaughey is in deze scènes ijzersterk en geeft goed gestalte aan Cooper, een man die er alles voor over heeft om een veilige toekomst voor zijn dochter Murphy en zoon Tom te bewerkstelligen. Ook Mackenzie Foy als jonge Murphy en Jessica Chastain als oudere Murphy zijn geweldig. Onder andere Hathaway, Caine, Damon, Casey Affleck, Lithgow en Wes Bentley leveren eveneens vakwerk af. De robot TARS zorgt voor de nodige humor en luchtigheid, en is een leuke toevoeging van Nolan.

In het laatste gedeelte gaat Nolan helemaal los met als gevaar dat hij de kijker kwijtraakt. Gelukkig komt hij altijd weer terug op de band tussen vader en dochter zodat er ondanks het introduceren van wormgaten, exoplaneten en vierdimensionale ruimten een solide basis is, en de film nooit helemaal uit de bocht vliegt. In dit gedeelte toont Nolan nogmaals zijn vakmanschap als regisseur.

Tijdje geleden dat een film zo'n indruk heeft gemaakt (hoewel Parasite recent nog). Wil niet overdrijven, maar dit is de Space Oddessy van Nolan en zijn magnum opus als je het mij vraagt. Iets sentimentelere film dan normaal van Nolan gewend, vond het niet storend, maar juist wel goed werken. Zeker ook met het feit dat zomaar eventjes tientallen jaren voorbij gaan. Het mooiste moment vond ik dan ook die scene op die planeet met de golven, dat ze opeens even tientallen jaren verloren hebben en dat hij vervolgens de beelden van zijn kinderen ziet. Eind is gewaagd, de wetenschap wordt min of meer losgelaten en de 'fantasie' gaat de vrije loop, maar geslaagd vind ik (en een leuke knipoog naar geesten e.d.). Leuk feitje: Jonathan Nolan is ook de schrijver van Westworld, genoeg parallelen te trekken. Prachtige en indrukwekkende beelden en shots ook, vooral die van de immense golven en de ijsplaneet.

Een van de beste film ooit gezien. Met prachtige beelden en vooral ook de muziek. Top film!

Geniale film. Gewoon fantastisch hoe wordt weergegeven hoe het op andere planeten zou kunnen zijn. Knappe acteursprestaties. Best spannend bij momenten. Heel realistisch de mogelijke reden waarom we hier ooit moeder aarde moeten verlaten.

Hoe er ook met tijd wordt gespeeld.....wow! En wat een beelden.

Er is wel wat science fiction rommel, maar als het er pal op zit met de juiste regisseur en acteurs dan kan de menselijke fantasie helemaal bot gevierd worden en dat maakt film toch een onvervangbaar medium.

Dochter studeert sterrenkunde (in Nl. overigens) en ja dat in combinatie met deze knappe film geeft het nog een extra dimensie.

Als er alles inzit wat je van film verwacht....dan is een 5/5 gewoon terecht.

Ik ga hem zometeen nog eens in de bios kijken! Ik heb hem nog maar 1 keer gezien en dat was in de bios in 2014. Vond hem toen geweldig!

Zojuist Interstellar ook weer eens in IMAX in de bioscoop gezien. Ik vond het 6 jaar geleden ook al, maar het geluid was echt oorverdovend bij deze film. Had iets minder gemogen.

Dit blijft in mijn ogen een van de beste ruimtefilms en werk van Nolan. De muziek, de emoties (ja, emotie in een Nolan film) en de mysteries zijn perfect neergezet. Na de film na al die jaren weer eens gezien te hebben, valt mij 1 ding op wat ik gelijk het grote nadeel vindt, en dat is het personage van Casey Affleck. Hij acteert prima, maar de dood van zijn dochter en de reden dat hij zijn familie niet wil verhuizen worden wat mij betreft niet goed genoeg uitgelicht om hier iets voor te voelen.

Prima film maar ik vond het einde echt wel een beetje vergezocht.

Ik betwijfel niet de aanwezigheid van extra dimensies, maar als je ziet hoeveel aandacht aan alle aspecten van de ruimtereis is besteed tot en met wetenschappelijke rekenmodelen om het zwarte gat na te boorsen, dan voelt het einde van de film een beetje afgeraffeld. Hier was de wetenschap niet het belangrijkst maar het netjes rondbreien van de film ala hoe M. Night Shyamalan dat altijd doet.

heb jij ff geluk dat ze hem door de corona crisis nu weer draaien! Ik heb hem laatst gezien echt een aanrader om weer te gaan.

Gisteren voor het eerst herzien sinds mijn bioscoopbezoek in 2014. Dit keer weer in de bioscoop, maar dan in IMAX. Dit blijft toch echt gewoon een absoluut meesterwerk. Ook al had ik hem al gezien, toch zaten er toch nog verrassingen in die me verbaasden. En in IMAX met fantastisch geluid voelde het in sommige scènes echt als een intense achtbaanrit. Echt genoten weer.

Ik ben vorige week naar VUE geweest. Wederom genoten, gehuild en dit blijft mijn nummer 1.

Naar aanleiding van Tenet komt het halve Nolan-oeuvre weer in de bios en zodoende Interstellar meegepikt. Nog altijd net zo indrukwekkend als destijds. Dit is een audiovisueel plaatje dat op het grote scherm gezien dient te worden. Het einde is nogal gekunsteld (vooral de uitleg oogt nogal vergezocht), maar de overige 2,5 uur staan nog altijd als een huis.

Overigens (zoals gewoonlijk) geweldig acteerwerk van McConaughey.

Oei... Geen idee waarom ik Interstellar nog niet eerder heb gezien. Dit soort films zijn precies binnen mijn straatje. Echter, het was het voor mij net niet. Dat komt omdat het, in de kern prima verhaal, veel te veel onnodige aanhangsels krijgt. Ook het einde voelt niet geheel bevredigend.

Het veel minder goed beoordeelde Sunshine deed mij echt veel meer. Meer spanning, vlotter en minstens visueel even mooi.

Een 3,5.

Dit is zo'n film die je kijkt voor het gevoel en niet om het verhaal. Misschien is dat de essentie van kunst.

Al diegene die de film zo goed vinden en hem begrijpen , liegen.Het is 1 grote onzin die tegen alle natuurwetten ingaat.Het spijt mij jongens en meisjes , ik vond er geen k-t aan. Pseudo-wetenschappelijk gewauwel, en er gebeurt geen donder. Dingen die helemaal niet kloppen. Als je in een zwart gat terecht komt, blijven er zelfs geen micro-organismen van je over, en van je ruimteschip ook helemaal niks.. "De bulk-ketens stoppen de kubusharmonie...'' óf zoiets...Toen had ik Norit nodig....en ''I need a drink"' ( en zin in Rambo 2...)

Al met al een pretentieuze film die er in wezen over gaat dat het verleden niet veranderd kan worden. Les jeux sont faits"".Hebbenn ze wat gevonden waar de Mens zou kunnen leven??/ Neen.

En ..een ruimteschip op brandstof....kom op!!! Daar haal je de Afsluitdijk nog niet mee.

na een uur was ik het zat en heb flink gezapt...Af en toe een minuut gekeken, en het was makkelijk te volgen, ( er gebeurt gewoon niks) vervolgens naar die rare laatste 20 minuten gekeken.

Nobelprijswinnaar Kip Thorne heeft meegeschreven aan het verhaal en wilde dat enkel doen als er geen natuurwetten gebroken werden. Maargoed, wat weet een bekroonde astrofysicus nu vergeleken met de alwetende Frans123...

Fransje begrijpt de film niet en gaat dan afgeven op mensen die de film wel begrijpen én leuk vinden. Die liegen volgens Fransje

Voor zover ik weet heeft Kip Thorne zich alleen beziggehouden met de visualisatie van het Zwarte Gat, dat overigens vrij waarheidsgetrouw op het witte doek komt. Inmiddels hebben "we" echte foto's van Zwarte Gaten.

Maar Thorne weet ook wel dat een mens in de buurt van een Zwart Gat (of eigenlijk in de nabijheid van de waarnemingshorizon van zo'n object) totaal geen overlevingskans heeft. Dat Nolan zich hier volledig verliest in pure fictie met een mallotig vijfde dimensie staat uiteraard mijlenver af van enige wetenschappelijke onderbouwing en ... geloofwaardigheid - het flinterdunne verhaal ontspoort volledig naar een kitscherig religieus domein en navenant einde.

Dat in het zwarte gat alles verdwijnt....niets van terug te vinden. Als de aarde in een zwart gat verdwijnt blijft er nog geen halve erwt van over. Onvoorstelbare mega -krachten.

Lees even de recensie van Lavrot over Zwarte Gat.etc. !!!....dan kunnen we een serieuze discussie starten.

Uitstekende recensie!! Al die pseudo wetenschap stoorde mij mateloos.