Rosemary's Baby (1968)

De factor uitvergroting en absurdisme ligt bij Polanski dan ook regelmatig op de loer.. Fearless Vampire Killers is daar ook een prima voorbeeld van, hoewel die duidelijk als comedy is bedoelt.

Acteren in de jaren 70 is juist met regelmaat bijzonder naturel, mensen zijn mensen ipv. extreem coole graphic designed striphelden zoals in veel bagger anno nu.

Rosemary's baby is natuurlijk prachtig, door die desolate beelden van vervreemding en eenzaamheid. Die idiote buren passen daar prima bij.

Tja. Zij die het niet zien, zien het niet.

Laat ik het daar bij laten.

Ben benieuwd. Zou er echt even geen een weten.

Ichi, Tetsuo, Ju-on,.. noem maar een hele hoos aan lachwekkende aziatische bagger op, waarin het acteerwerk dat van de power rangers niet overtreft

Dat vind ik lastig vergelijken. Ik had de toevoeging 'engelstalige' moeten doen.

Ichi en Tetsuo zijn dan ook erg mainstream natuurlijk ...

Testsuo zeker niet. Hoe Ichi in Azie gezien wordt heb ik geen idee van.

Maar goed, we dwalen af.

Cube, Skulls, Street Fighter, 6th Day, Anaconda enz.

Was toch al duidelijk trouwens dat Onderhond het niet ziet moet je daarvoor 2 keer nutteloos posten?

Jij begrijpt het niet.. wij zien het niet, onderhond als enige wel natuurlijk

Daar lijkt het wel op.

Afgelopen dagen zijn Rosemary's postpagina's zowat in aantal verdubbeld, heb de discussies een beetje gemist.

Maar iemand jeukt hier, dus toch even krabben:

Hier ben ik het totaal niet mee eens. Ik ergerde me bij Saw aan het spel, bij Rosemary's Baby heb ik ervan genoten. Dat dit tevens een boeiend gebracht interessant verhaal is tel ik dan niet eens mee (Saw heeft wel een interessant uitgangspunt, de uitvoer schort). Ik kan me niet heugen dat ik mensen Saw heb horen prijzen om acteerwerk (niet dat jij dat wel doet), iets wat ik bij Rosemary's Baby wel heb gehoord.
Natuurlijk speelt smaak hierbij een rol: in deze film worden veel rollen wat karakteristiek neergezet (m.n. Gordon, maar ook Farrow en Cassavetes) en dat doet theatraal aan. Ik vind het juist knap dat de excentriciteit van de rollen en de uitvoer daarvan toch niet te sterk contrasteren met het kader van subtiele en suggestieve horror. Hier hoef je het niet mee eens te zijn, maar jouw 'slecht' is natuurlijk afkomstig uit een voor mij ongrijpbaar referentiekader.



Fran Drescher ziet er inderdaad jong uit, maar om nou te zeggen dat ze op 10-jarige leeftijd als inspiratiebron heeft gediend voor een 19e eeuwse (!) Ruth Gordon..



Er gebeurd juist erg veel, hetzij met subtiliteit.
90% van de scenes bevatten aanwijzingen of verwijzingen naar onheil. Ikzelf denk "brand!" als ik rook zie of ruik, wellicht dat anderen hetzelfde pas denken in Beverwijk.



Het is inderdaad geen "open einde", het is suggestief voor een wrang einde. Dat suggestie an sich zaken open laat doet niet af voor het gesuggereerde, en dat is wrang. Maar niet voor jou, want:..



..jij zag al aankomen dat Rosemary zich uiteindelijk toch tot op zekere hoogte zou inlaten met de Duivel? Dus als Polanski had geopteerd voor een (mijns inziens veel voorspelbaarder) eind waarin Rosemary een poging doet haar 'baby' uit de wieg te halen, gedwarsboomd door vele satanisten, dan was je zowaar verrast? Klinkt als onzin.



Blijkbaar is er toch een versie met frames van de baby, ikzelf heb deze gelukkig niet gezien, want het doet afbreuk aan de film zoals hij waarschijnlijk bedoeld is.

Het kijken van Saw is als fastfood eten in een goed restaurant met luide metal 'op de achtergrond'. Mijn punt: snelle montage en 'begeleidende' hardrock moeten passen om een film tot z'n recht te laten komen, anders werkt het sfeerverlagend.
Ik denk niet dat ik degene ben die iets gemist heeft van deze film.



Het eerste uur is alles behalve luchtig vermakelijk maar horror.

Het verbaast me, want als ik me goed herinner was jij het die als reactie op de kritiek 'expressie-armoede bij Aziaten in hun films' uitlegde: "het is meer een kwestie van aanvoelen".
Je moet de subtiliteit oppikken met je sensoren, zoniet, dan sta je uit en is er inderdaad niks drukkends aan.



Klopt. Voelde ook niet eens zozeer mee met Farrow, zo wel de realisatie ergens helemaal alleen voor te staan. En dat was niet eens zo subtiel.



Klopt ook, die heeft plaats gemaakt voor vervreemding. Je mist letterlijk (chemie) en figuurlijk (vervreemding) een onderwerp van de film.



De buren acteerden sporadisch, zo vereenzelvigd waren ze met hun rollen. Het best van de op hoog niveau, voornamelijk theatraal acterende cast. Daarbij zette buurman Blackmer zijn rol het minst dik aan (om het woord 'subtiel' maar te omzeilen).
Smaken verschillen blijkbaar Macmanus, maar Onderhond lijkt zichzelf toch wat tegen te spreken. Als vervent liefhebber van emotioneel weinig prikkelende Aziatische films is toch te verwachten dat beide extremen (subtiliteit en theatraal acteerwerk) je aanspreken (denk bv. aan de vrouw op het parkbankje in Dolls en de expressieloze Matsumoto in dezelfde film).



Ik ben niet vies van een lap tekst vol kritiek, wel van het ontbreken van nadere uitleg over je sneer naar de subtiliteit waarmee deze film van start gaat.



Had binnen het eerste kwartier een zwaarbehaarde gehoornde kerel met geïnverteerde knieën zich voorgesteld als buurman, dan was je tevree?
Dat je de subtiliteit hier niet trekt is duidelijk, maar om dan meteen ongenuanceerd te blijven ("..clichés..") ligt dan wel erg in de lijn der verwachting.

Het ging mij om de omas in The Nanny.


Om maar even aan te geven dat er dus weinig sprake is van subtiliteit. Je zegt net zelf dat het in 90% van de scenes rookt.

Da's ook mijn groot verweer tegen het "subtiel" zijn van deze film. Net alle aanwijzingen zijn zo overduidelijk en voor de hand liggend. Hoe kan je dan nog spreken over een subtiele film ? Als ik vanaf het begin al niet twijfelde over het verdere verloop, is dat niet omdat een hoop signalen niet opgepikt heb lijkt me. Zaken zoals dat kruid, de (bemoeizieke) buren, die dokter, die zangen door de muur. Alles wijst duidelijk in één richting. Subtiel ? Nee, net niet.

Daarbij vind ik dus de toon in het begin van de film te sterk contrasteren met die aanwijzingen (die verder compleet geen effect meer hadden), waardoor de overheersende toon erg luchtig wordt. De aanwijzingen worden naast me neergelegd met een "ja ja, we weten het nu wel" gevoel. Heeft weinig te maken met het feit dat ik wat gemist zou hebben, wel met het feit dat het in je gezicht geschreeuwd wordt.


Ik bedoel met het einde het feit dat er effectief een duivelssekte was. Komt daarbij nog dat de personages en de gebeurtenissen me verder ijskoud lieten, dus welke keuze Farrow nu maakt zal mij worst wezen. Lijkt me dan ook niet echt de hoofdbrok van de film.


Volgens mij was van die vervreemding nog niet teveel sprake toen ze net in het huis kwamen wonen. Dus je argument houdt in dat geval weinig steek.

Waarom je het verder over "emotioneel weinig prikkelende Aziatische films" hebt is mij niet duidelijk. De meeste Aziatische films vind ik net enorm emotioneel prikkelend.

Heel duidelijk wel. Dat het later nog erger werd, is een ander verhaal. Misschien toch iets subtieler dan jij dacht...

Moest er toch al sprake geweest zijn van vervreemding vrees ik dat ik dat aanzien heb als slecht acteerwerk. Die "liefdesscene" in het begin vind ik gewoon een farce. Ook in het geval waar dat zou moeten duiden op een zekere vervreemding tussen man en vrouw.

Dan begreep ik het verkeerd, dacht dat je naar Gordon verwees met 'oma'.



Met deze herrangschikking van mijn woorden geef je alleen maar aan dat je de subtiliteit van deze film wél inziet. Ik wilde mijn punt over subtiliteit aandikken met een vergelijking bij brandgevaar, en rook ruiken vergt meer finesse dan constateren dat er brand is aan de hand van geflambeerde huid.



De aanwijzingen die je noemt kun je pas oppikken tussen de 15e min. (zang door de muur) t/m ver binnen de tweede helft van de film (de tweede dokter). Ik neem aan dat indien dove buren naar kerkelijk koor op de KRO of NCRV luisteren, iemand zich niet meteen laat steriliseren? Met het kruid weet je hooguit dat er sprake is van occulte praktijken. De film is dus al even op weg eer je door kan hebben dat de buren haar baby zullen claimen. De omvang van de samenzwering komt pas later aan het licht, waarmee duidelijk wordt hoe alleen de zwakke Farrow ervoor staat.
Maar los van dit alles: het gaat niet om hoe snel je erachter bent wat de buren willen. Het is de onzekerheid van Farrow hierover. Zij heeft de buren vrij vlot door, maar degene die ze het meest vertrouwd hierover blijkt in het plot te zitten (iets wat we als kijker al vermoedden). Dit geeft een machteloos gevoel, en het is des te meer wrang als Rosemary zelf uiteindelijk ook overstag gaat.



Tja,.. suggestieve horror of luchtig niemendalletje..

Het heeft alles van doen met de manier waarop signalen opgepikt worden, en daarin verschillen we behoorlijk.
Het 'missen van iets' is een voortborduursel op je eigen opmerking (20 november 20:09) naar mij waarin je suggereert dat ik het gezicht van Rosemary's baby zou hebben gemist ivm mijn vermeende afkeer tegen snelle montage. Maar dat jij iets gemist hebt is zeker: één van de beste horrors ooit. Zo mis ik waarschijnlijk ook veel sterk emotioneel prikkelende Aziatische hoogstandjes.



Hoewel ik het woord 'effectief' hier niet snap, is de sekte niet alles wat met het einde wordt bedoeld. Dit is alleen maar om nogmaals de omvang van de samenzwering te benadrukken, wat op zichzelf al schokkend kan zijn, gezien de vele bekende gezichten. Het einde in engere zin is dat Rosemary zich tóch tot op zekere hoogte inlaat met die maniakale mensen. Het is subtiel, maar het zit erin!



Omdat Farrow in het begin een naïef en willoos poppetje was? Ze ontwikkeld zich juist tot een wilskrachtig iemand die zich afzet van haar omgeving, zelfs haar man. Dat dit je ijskoud laat vind ik hetzelfde als zeggen dat rokende mensen allen mogen sterven aan longkanker, of ze nu gestopt zijn of niet.



Onzin. Het woord 'vervreemding' impliceert een verandering. En verandering is een ontwikkeling die tijd nodig heeft om zijn nieuwe vorm aan te nemen. Ofwel: je hebt gelijk, er was in den beginne al weinig chemie tussen beiden. Maar met het aandragen daarvan als negatief punt over de film sla je de plank mis: het is een (subtiele?) aanwijzing dat hun band wellicht fragiel is, en dus te kraken door wat bemoeizuchtige buren.



Dáárom juist. De Aziatische films die ik heb gezien, en het zijn er niet veel, bevatten juist zeer ingetogen, soms expressie-arm spel of juist zeer uitbundig spel. Ik zou daaruit kunnen redeneren dat een liefhebber hiervan dan het uitbundige spel van bv. Gorden ook op waarde weet te schatten. Zij en Blackmer zijn zéér goed op elkaar ingespeeld, ze lijken een bestaand stel, vastgeroest aan elkaar. Maar, nee, dan is het ineens 'slecht' gespeeld? Dat snap ik niet, vandaar dat ik Dolls er even bijhaalde met de overacterende dame op de bank in het park.

Ja? Blijkbaar heb ik ook iets gemist. Hoe ik het interpreteerde en herinner is dat zij zo'n afgunst had van haar 'kindje' dat ze er niets meer mee te maken wou hebben.

Lekker makkelijk. Meneer let niet goed op en het ligt aan de film.

Nee hoor. Uiteindelijk besluit zij om voor het kind te gaan zorgen.

Ja, je mist inderdaad iets, maar het was dan ook subtiel
Kijk anders even mijn 'review' na van 22 september 2006 om 11:07 na (op pagina 5 of 6), misschien dat je het je dan weer herinnert: de zeer wrange laatste seconden van de film. Of beter nog: druk het filmpje d'r nog eens in en zie het voor jezelf.

Je zou dat kunnen doen ja. Ik ga beleefd zijn en even in het midden laten wat ik van zulke redenering zou denken.

Wat een treffende vergelijking Dat een personage wie 2 uur lang niet meer weet te zijn dan een houterig gescript figuur mij ijskoud laat, lijkt me nu niet zo vreemd.

Lees het nog een keertje, en nu eens zonder de intentie een beschuldigende repliek te willen geven. Ik zie niet in waar ik niet goed oplet. Ik zag enkel een scene die te belachelijk voor woorden was.

Da's okay. Wellicht denk je d'r hetzelfde over als ik over jouw redenering dat ik stukjes film zou hebben gemist doordat ik zogenaamd niet van snelle montage hou. Ik vind mijn redenatie dan nog wat meer beleefd.



Dat is gewoon niet waar. Ik snap je ergens wel, Rosemary is een glazig fragiel en bovenal infantiel willoos popje: daar erger je je al gauw aan. Maar je lijkt Rosemary af te maken op haar initiële voorkomen. Dat ze zich ontwikkeld tot een (nog steeds wat infantiele) vrouw overtuigd van haar gelijk en daarbij wilskrachtig handelend (vergeleken met 'het stoppen met roken'), doet je dan niets meer. Excuus voor de vreemde vergelijking, maar zo zou je elke persoonlijke ontwikkeling teniet kunnen redeneren, en mis je veel goeds.
Maar waarschijnlijk vind je haar desalniettemin toch een 'houterig gescript figuur'.

Absoluut. Elke persoonlijke ontwikkeling is dan ook compleet nutteloos wanneer het personage alle geloofwaardigheid ontbreekt (in dit geval door abominabel acteerwerk).

Als jouw redenering even serieus bedoeld was als mijn scherts is er weinig aan de hand denk ik.

Ik vond Farrow erg goed als infantiele vrouw. Maar smaken verschillen daarin en ik snap dat haar ontwikkeling dan niks meer goed maakt.

Tevens maak ik uit je bericht op dat jouw redenering niet al te serieus bedoeld was, iets waar ik al vanuit ging.

Echter, ik bedoelde mijn veronderstelling wél serieus, had het daarin alleen niet over Farrow, maar over Gordon. Haar acteerprestatie is karakituraal, en dat 'aandikken' zie ik geregeld in Aziatische films. Het is dus niet zo vreemd te denken dat jij dat op waarde zou weten te schatten, maar het enige wat ik lees is een vergelijk met de oma uit The Nanny.

Ook al blijf je niet beleefd en zeg je wat je van zo'n "onlogische" redenatie vindt, dan nog is er weinig aan de hand denk ik.

Als Aziaten iets aandikken, doen ze dat vaak flink en vol overtuiging, binnen een sfeer die vaak ook 'aangedikt' is, wat je van Rosemary's Baby niet kan zeggen. Die is immers subtiel

Daarnaast zou ik Mia Farrow's prestatie niet karikaturaal noemen.

Beschuldigend? Helemaal niet? Waarom meteen zo in de defensie?

Jij zegt dat er van vervreemding op het begin geen sprake was, terwijl dat heel duidelijk wel zo is. Dat je dat niet ziet, vind ik vreemd. Makkelijk om het dan aan het acteerwerk te wijten, terwijl het gewoon duidelijk was. Ik zeg helemaal niet of het goed gespeeld was, die vervreemding (was wel zo, maar goed), maar het was duidelijk aanwezig. En we hebben het over meer dan een enkele scene natuurlijk (daar ga je wellicht de mist in). En wat was er zo belachelijk aan die scene (waarin ze in het huis kwamen)? Vrij normale scene. Zo kan je elke scene wel afdoen als belachelijk. Dat je het niet goed vond, is anders. Maar dat lijkt een beetje eigen aan jouw manier van kritiek geven (wellicht wel wat beschuldigend, maar ach).

wow wat een bizarre film! Ik begon deze film te kijken met het idee dat dit dus echt de gruwelijkste horror film ooit zou zijn. Maar dat was bepaald ff anders. Allereerst vond ik Mia Farrow erg goed! Ze kwam zo lief en moederlijk over, waardoor je werd meegesleept met haar ellende. Ook was deze film heel anders dan andere duivel gerelateerde films. Voortdurend verwacht ik kleine 'hints' waardoor Rosemary een licht vermoeden zou krijgen dat er iets niet klopte met de baby. Bijvoorbeeld toen zij voor een kerststalletje stond, dat de baby dan trappende bewegingen zou maken, dat idee. Maar integendeel. Tot aan de bevalling toe denkt ze een normale baby te krijgen, die de freaks om haar heen alleen maar willen afpakken. Het meest bizarre is dan wel dat lieve Rosemary op het laatst toch moederlijke gevoelens heeft voor het monster. Ik vond dát echt heel verrassend, want tot 10 seconden voor de film dacht ik nog dat zij met baby en al door een raam zou springen oid.
In deze film is eigenlijk geen enkel klassiek 'horror schrik moment' geweest, maar is toch erg spannend! 4 sterren

Zeer enge film voor die tijd, houdt je echt erg in spanning! Geweldig, toen ik hem als tiener zag was ik erg onder de indruk.

Dat doe ik ook niet, ik noem Ruth Gordon's prestatie karikaturaal.





Ik vond die scene onnatuurlijk overkomen, maar niet 'hilarisch' vanwege zogenaamd schandalig acteerwerk. Het is juist het gebrek aan chemie tussen Guy en Rosemary die de vrijscene gekunsteld maakt.



Tja, dat komt omdat Onderhond in tegenstelling tot..



..het werkwoord 'vinden' nauwelijks gebruikt. Hierdoor lijkt het dat anderen slechts vinden, en dat Onderhond weet wat is. Op zich is hier niets op tegen, maar het sluit elke discussie uit. Een reviewer in een blad kan dat doen, wij bevinden ons hier echter op een site die ons ontvangt met "Welkom op MovieMeter.nl, de discussiesite voor filmliefhebbers". Daardoor komt zoiets híer nogal hautain over, alsof Onderhond ons als 'zijn lezers' ziet.

Ikzelf mijd het werkwoord ook in mijn 'review' over een film, dat is namelijk nog mijn waarheid. Maar als daaruit eenmaal een discussie voortvloeit probeer ik het wel te gebruiken. Onderhond doet dit zelden. Dit in combinatie met zijn onwrikbare, veelal extreem negatieve oordeel, maakt het lastig voor anderen om zijn uitspraken te slikken. Maar dat weet hij wel.

Onderhond heeft een andere smaak, dat wil niet zeggen dat hij een beperkte kijk op film heeft.. En Orbit laat iedereen zelf maar bepalen wat diegene serieus neemt en wat niet daarom heet dit een discussiesite toch?. Lang geleden trouwens dat ik Rosemary's baby zag. Moet m ook maar weer eens herzien

Kunnen we de discussie bij de film houden ipv over Onderhond. Het is daarnaast ook totaal onzinnig om bij iedere recensie "ik vind" of "ik ben van mening" expliciet te typen.

Dat beweer ik ook niet. Maar je zelden bescheiden opstellen en tevens je standpunten praktisch nooit inleiden met "ik ben van mening" is weer het andere uiteinde.

Onderhond, ik denk dat je begrijpt wat ik constateerde in mijn vorige post. Excuus als ik je daarmee beledigd heb.

Lijkt me fijn.