Rosemary's Baby (1968)

Om mezelf even te quoten:

en

En ja, ik ben degene die niet stemt op films , waarom vraag je dat?

Nergens specifiek om, meende het me te herinneren uit eerdere posts en wilde checken of ik de juiste persoon voor me had. Zat zelf ook te twijfelen of ik zou stemmen of niet toen ik deze zomer me aanmeldde op deze site. Ik hou zelf namelijk van reviews zonder cijfers voor elk deelonderwerp. Cijfers suggereren bij veel lezers vaak dat een eindbeoordeling een som is van deelscores, of een gemiddelde. Ik vind dat woorden het best onderbouwen waarom je een film waardeert, en waarop hij faalt. Een score toekennen aan een film vind ik okay, maar deelscores (voor video, audio, verhaal, etc) vind ik eigenlijk niet te doen doordat deze teveel verweven zijn met elkaar. Een verhaal kan nog zo goed zijn, als de beelden niet passen doet dat afbreuk aan de manier van brengen van het verhaal en dus ook indirect aan het verhaal zelf. Een lage score voor video maar een hoge voor verhaal geeft dan slechts beperkt weer wat je bedoelt als 'reviewer'.

Bedankt voor je reactie op het The Exorcist-verhaal, zal er binnenkort eens op letten, heb wel zin die film weer eens te zien!

Weer een prachtige film uit het ongelooflijke filmjaar 1968. In die tijd werd in de horrorwereld nog aandacht gegeven aan goede subtiliteit en niet enkel aan slasherscenes met tieners.

Meest opvallend zijn de reacties waar het acteerwerk geprezen wordt. Ook vooral dat het dezelfde mensen zijn die bij een film als Saw zo hard klagen over het slechte acteerwerk. Niet dat ik het acteerwerk in Saw ook maar enigszins wil verdedigen, maar dit is toch echt zeker zo slecht. Mia Farrow is echt compleet waardeloos in haar rol. Haar "domme naieve" rol speelt ze als een slecht geanimeerd Disney figuurtje. Haar man is al even ongeloofwaardig in z'n doen en laten. Vooral de scenes waar een compleet disrespect getoond wordt zijn hilarisch slecht gebracht.

Het eerste uur en nog wat is een compleet luchtig niemendalletje. Kijkt wel aardig weg, maar ik moest toch iets te vaak denken aan The Nanny. Komt uiteraard door die oma, die zeker dienst gedaan moet hebben als inspiratie. Er gebeurt echt geen flikker, behalve dan dat alles (pijnlijk langzaam) uitgespeld wordt. 50 jaar horrorfilms later zijn de meeste (blijkbaar niet, maar toch ) alle clichés wel zo beu dat het wat sneller ter zake mag komen.

Verbazend ook de mensen die deze film een "open einde" toebedelen. Ik heb geen moment (ook tijdens de film niet) getwijfeld over het verhaaltje. De climax is dan ook een complete anti-climax. Ik heb dan misschien ook een gerestaureerde (aangepaste ?) versie gezien, want het gezichtje van de baby wordt wel degelijk tussen één van de laatste scenes doorgemonteerd. Zou verklaren waarom nogal wat mensen iets hebben tegen snelle montage. Blijkbaar missen ze bij die films de helft van het beeldmateriaal.

Het eerste uur is alles behalve horror maar luchtig vermakelijk (behalve een nogal idiote droomscene). Hoe "spannender" de film hoort te worden, hoe slechter het wordt. Geen seconde eng, voorspelbaar en doorzichtig, flauw en voor een handjevol clichés onnoemelijk lang uitgesponnen.

Leuk voor mensen die alles v-o-o-r-g-e-s-p-e-l-d krijgen. In sommige boekjes heet dat ook subtiliteit, maar daar ben ik het totaal niet mee eens bij deze film. 1* voor het aardige eerste uur. Dat binnen de film totaal geen nut heeft. Veel heb je er dus niet aan.

Farrow komt alleen niet zozeer als machteloos over, dan wel als gewoon een onderdanige pannekoek. Haar reactie als ze hoort dat haar man haar verkracht heeft terwijl ze buiten bewustwijs lag is verbazingwekkend. Zijn excuus (ja, ik had ook al een glaasje op) zo mogelijk nog idioter.

Beetje moeilijk om dan met zo'n doos mee te gaan voelen. De hele film door is ze niks anders dan een willoze voddepop.

Zelden zulke onzin gelezen...

Vond je het acteerwerk in Saw dan zo goed ?

Kan me geen slechter acteerwerk in een mainstream film herinneren.

ach, klets niet wouter!

Hij heeft gelijk.

lol kos maakt het al helemaal spannend. Kan zo tientallen mainstream films opdreunen waarin nog slechter wordt geacteerd. Niet dat het in Saw allemaal zo meesterlijk was, maar zeker gemiddelt.

Dit vind ik dus geen haar beter. Farrow acteert echt vreselijk slecht, van chemie tussen het koppel is er helemaal geen sprake. Om nog maar een voorbeeld te geven, maar die "do you want to make love" scene in het begin is te hilarisch voor woorden. Past beter in zo'n semi-abstract toneel film als die van Suzuki.

Ben het wel met Onderhond eens, was Pretty Awful acteerwerk in deze film, vooral van die buren. Ben er nog steeds van overtuigd dat dit bedoeld is als komedie, en daarin was het best leuk.

Acteerwerk was prima in deze film. Was ook niet bepaald de bedoeling om romantische 'chemie' over te brengen in deze film denk ik, al helemaal omdat de rol van de echtgenoot uiteraard vrij dubieus is.

Die buren waren natuurlijk ook min of meer overdreven rare en vervelende figuren, ik denk niet dat Polanski de bedoeling had buren weer te geven waarvan je zoiets hebt 'he, die heb ik hier ook naast me wonen'.

Maar het leek me wel de bedoeling (of juist niet vandaar ook mijn overtuiging dat het een komedie is) dat ze iets engs over zich moesten hebben. En nu zie ik een man en vrouw die niet misplaatst zouden zijn in een John Waters film.

Ik vond ze ook vrij sinister in hun overdreven bemoeizucht etc.

Het gezicht komt (bij elke orginele versie) niet in beeld. 100%

Meen me te herinneren dat ik hier

zaterdag 6 augustus 2005 (Veronica)

wel een flits zag van het gezicht, maar deze herinnering is dan ook vaag en niet erg serieus te nemen.

Die versie heb ik gezien (opgenomen) en daarin was toch echt geen gezicht. Gelukkig. Ik las wel eens dat veel mensen achteraf denken het gezicht gezien te hebben. Dat zou iets met de spanning te maken hebben. Zo zijn er ook mensen die denken dat de verkrachting in A Clockwork Orange in beeld gebracht wordt, terwijl die scène net stopt nadat de kleren van de vrouw kapotgescheurd zijn. Ook denken veel mensen de haai in Jaws veel vaker gezien te hebben dan hij in de film voorkomt. Waar dit door komt weet ik niet, maar het komt blijkbaar voor.

Tja, heb hem alweer weggegooid, maar het zit 100% zeker wél in de versie die ik gezien heb. 't is maar een flash van een paar frames, een typisch duivels gezichtje.

Zat gewoon ingewerkt tijdens een overgang van twee van de laatste scenes.

Geen idee waar ik het gelezen heb, maar als ik het artikel toevallig ooit eens vind, zal ik het hier plaatsen.

Van Rosemary's baby zijn twee versies In de ene zie je de baby op t einde en dus ook de gezichten tussendoor, in de andere zie je de baby op t einde niet en ook de gezichten niet Ik heb ze beide al eens gezien en ik denk dat de door mij laatsgenoemde een director's cut is

Klopt, ik heb ook die versie gezien waarin dat gezichtje -vluchtig- te zien is. Ergens wel jammer trouwens (doet wat af aan de verbeelding).

De originele versie is zonder gezicht. Zeker weten. Kan me voorstellen dat met dat shot het einde een stuk minder is. Maar wat the One Ring zegt is ook waar; veel mensen dachten dat ze het gezicht van de baby zagen, terwijl dat niet zo was. Zal in dit geval wel niet zo zijn, maar toch. Over de rest van de film (heb helemaal geen zin het briljante eind te verdedigen);

Acteerwerk is geweldig. Farrow weet zo goed de juiste snaar te raken. Ik denk dat weinig mensen nu echt zeker wisten of ze paranoïde was of het juist had. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar goed je hebt ook een 50/50% kans. Ben benieuwd of zij hetzelfde kunnen bij Repulsion of the Tenant.
Die buren waren voortreffelijk. Creepy, zonder dat er echt een reden voor was. Gordon kreeg er dan ook terecht een oscar voor. Ze speelt Minnie niet; ze is haar. De uiterst charismatische Cassavetes is eigenlijk altijd goed en dit is voor mij zijn beste rol. Zijn personage is haast verontschuldigend gedurende de hele speelduur. Zijn enthousiasme voor zijn vak en zijn wispelturigheid vult ie perfect in. Wie zei er nou dat er geen chemie was tussen de hoofdrolspelers? I.i.g. klopt het. Dit als kritiek aanvoeren toont aan dat je de film wellicht nog eens moet zien.
Blackmer is ook geweldig. Een erg aardige man, maar wel creepy. Ongeevenaard.
Er is in de film hooguit een stijl van acteren te herkennen. Is anders en minder theatraal dan nu. Zal wel weer flauw zijn, maar het heeft te maken met gewenning (aan die stijl).

Verder heeft de film een voortreffelijke soundtrack die bijdraagt aan de geweldige sfeer. Goed gekozen en goed getimed.
De film heeft een heerlijk tempo, dat tegenwoordig natuurlijk bestempeld wordt als traag. Tja. Er wordt niet raar gezwiept met de camera om de kijker te verbluffen met cinematografische gekkigheid. Nee. er wordt tijd genomen om een verhaal te vertellen en om je te kunnen inleven in Rosemary en haar nieuwe wereld. Toch heeft de film veel sterke scènes die het trage tempo doen vergeten. Het is geen slasher, monsterfilm of andere typische (sub)genre horrorfilm, wat mensen wellicht verwachten als ze op de achterkant van de dvd-hoes kijken. Het is eigenlijk nauwelijks een horrorfilm. Elke andere soortgelijke film zou het predikaat ‘thriller’ krijgen. Misschien is deze film daar wel te eng voor. Behalve voor de onverschrokken jaren ’90/ ’00 kijker dan. Niet zo gek met een (ongetwijfeld) sceptische blik (‘probeer mij maar eens bang te maken!’) naar je computerbeeldschermpje.

Verdere kritiek? Ik las iets over clichés? Welke film of welk boek (behalve het boek waarop dit gebaseerd is dan) dat eerder was, heeft ooit dit thema behandeld? Welke aspecten, subplotjes waren al cliché? Of gaat het hier om de bemoeizuchtige buren? Tja, dit wordt met opzet dik aangezet. Het gaat er dan ook om dat de kijker denkt zijn die buren nu echt zo erg, of is hier meer aan de hand? Bewust karikaturaal neergezet. Of mag bdat niet bij een ‘serieuze’ film?

Typisch zo’n film die je onder goede omstandigheden moet kijken, maar er zullen best mensen zijn die vinden dat je onder alle omstandigheden een film goed moet kunnen vinden. Ik zal in het midden laten wie gelijk heeft. Nog steeds een van mijn favoriete 20 films.

Ik heb gisteren toevallig The Tenant gezien (Zelfde tijd, zelfde regisseur) en ik moet zeggen dat de acteerprestaties/de personages ook daar nog al stug en houterig overkwamen op mij. Wellicht was men begin jaren 70 enigsinds anders, maar ik moet zeggen dat ik er ook wat moeite mee had. Later kwam die film echter goed op gang en had die een nog veel fantastischer eind dan deze film, die mij ook nooit echt kon grijpen.

"t is bij de oude Polanski's gewoon enigsinds gestileerd en daar moet je van houden of in de goede stemming voor zijn, zo blijkt.

Polanski is natuurlijk geen briljant acteur, het enige minpunt aan die film.

"t lag niet aan Polanski als acteur, maar meer aan de dik aangezette situaties. Toen was men natuurlijk niet zo'n getraind kijker als nu, blijkbaar moest het daarom dik worden aangezet om dingen duidelijk te maken. Kan nu allemaal veel subtieler en ook beter worden ondersteund met beeld en geluids effecten.

Ben ik op zich wel met je eens. Heeft met de stijl van acteren te maken uit die tijd, wat ik al aangaf.