Rosemary's Baby (1968)

Zwaar gedateerd deze film! Kan echt niet meer.

Ik vind deze film persoonlijk helemaal niets. Toentertijd misschien mega hot, maar nu anno 2006 mega-not. Ik vind de locatie wel schitterend. Ben ik langs gereden in NYC Dakota building........maar voor de rest is deze film PULP.

* ster

Pulp!?

Heiligschennis zo'n reactie.

Pulp? Ik vond deze film ook niet zo bijzonder, maar dit is een van die films waar je gewoon nooit van kan zeggen dat het pulp is. Saai, oke. Maar geen pulp.

Oké, oké, pardon, misschien is de uiting PULP voor deze film iets te overtrokken. in iedergeval de film sprak mij totaal niet aan. Ik vind het langdradig, nergens wordt het echt spannend. Ik heb niets met de hoofdrolspelers. Mia Farrow speelt de onnozele vrouw wel goed. Ik vind haar ook heel mooi. Maar het karakter wat zij speelt is niet boeiend genoeg. En hup...daar komen de buren weer met hun goed bedoelde glaasjes "melk" en tussendoortjes en zo lieflijk als Rosemary is neemt zij dat braaf in. Wat is daar nou fantastisch aan?! Ik vind het geen horror, het is een slappe thriller. Ik heb het inlevingsvermogen dat de film eind jaren `60 behoorlijk scary was maar nu anno 2006 moet daar met andere iets kritische ogen naar worden gekeken. Ik wil geeneens weten hoe het kind eruit ziet maar daar wordt zo de spanning naar geleid. "So be it" als het kind duivels is. In de wereld van de film kan alles. Het gaat om de beleving van de kijker en ik ervaarde het als "boring" en het einde is ronduit een anticlimax. Ik vind het echt geweldig goed dat Code9 de film de hemel in prijst maar zoals hij het brengt zo heb ik het (jammerlijk) niet ervaren. Ik vind weinig positief aan deze in mijn ogen zwaar overschatte film. Kom op...ik wil geëntertaind worden!!!

Op dat laatste zinnetje na ben ik het na deze rectificatie volledig met je eens Ik vond hem ook niet zo super.

Heel bizar vind ik dat Charles Manson een jaar later na de release van Rosemary's baby, de zwangere vrouw van Roman Polanski, Sharon Tate op beestachtige wijze heeft vermoord. Is dat nou occult te noemen of niet? Satanachtig bizar,..... nou en daar krijg ik dan wel de kriebels van!

ja, is een leip verhaaltje ja

4* voor deze film, mia farrow is wel grappig als angsthaas.

Zoiezo eentje voor de collectie

Heel beklemmende film met een geschikt nerve wreck als hoofdrolspeelster

Dit thema is nog vaak geprobeert na te doen (omen, devil's advocate, astronauts wife, etc etc..) maar de creepyness van deze film is wat dat betreft nooit overtroffen, hulde aan meester Polanski

4*

Brr, mooie hoes is dit.

Viel me toch een beetje tegen toen ik hem zag, verwachtingen lagen te hoog. Duurt wat te lang misschien.

Toch met momenten wel spannend en creepy, broeierig zonder ooit echt hand-voor-ogen eng te worden.

Een net niet film derhalve. 3*.

Magistrake prent. Boven alle verwachting uit! Een heus meesterwerk dat een absoluut hoogtepunt vormt in de carrière van polanski

Na een dik uur heb ik het opgegeven, ik kom hier niet doorheen. Ik raakte mateloos geïrriteerd door het verhaal. Een huis met een verleden, te vriendelijke buurvrouwen, satansrituelen... ik kan hier helemaal niks mee en wordt er alleen maar hopeloos nerveus van.

Voorlopig 1,0* Misschien dat ik ooit nog eens een poging waag en het dan toch meer wordt, maar dan moet ik eerst een hoop goede wil bij elkaar sprokkelen.

Als dit al doorgaat voor kritiek tegenwoordig...

Prehistorische kapsels, vreselijk gedateerd behangpapier, lachwekkend ouderwetse kledij... en toch is deze 'klassieker' nog steeds retecool. Horror vertaalt zich hier niet zozeer in gemaskerde moordenaars met vlijmscherpe messen, bloed aan het plafond of ingewanden aan de muur, maar werkt zeer psychologisch via mysterie en sfeer. Zo'n sluipende spanningsopbouw vol rare gebeurtenissen, "verdachte" toestanden en macabere droomsequenties... ja, ik hou er wel van. De ontknoping is in zekere zin vrij voorspelbaar, maar dat drukt de pret niet teveel.

4*

Werkelijk hè? De vreselijke, bijtende ironie van het leven? Ik weet het niet, maar is me geregeld door gedachten geschoten tijdens de film...

Dat geeft de film inderdaad wel een huiverig ondertoontje.

Alleen ik las net in de wikipedia dat Charles Manson niemand vermoord heeft, hij was toen de moorden gepleegd werden al uit het huis uit.

Ietsje minder dan Repulsion, maar hier en daar heeft ie ook weer enkele verrukkelijke scènes (Ik denk dan aan de scène waarin Rosemary door de duivel bevrucht wordt + de dromen van Rosemary)
Misschien alweer ietsje te langdradig.
3.5*

Zeer meeslepende, beklijvende film.

Acteerprestaties zijn majestueus, de film zit vol met originele en mooie shots en het verhaal is ook al geweldig.

Vooral die 'droom' deed me iets, die was zo prachtig weergegeven, zo intens.

Zeer kunstig zelfs.

De film was ook echt eng, en zeer spannend. Je krijgt niet veel gruwelijke dingen te zien maar het word zo psychologisch opgebouwd en dat maakt het misschien nog enger dan als je het werkelijk zou te zien krijgen (zie de baby in de wieg op het einde).

Geen moment werd de film saai of zelfs minder interessant, ook te danken aan de goeie acteerprestaties.

Zonder twijfel krijgt het meesterlijke 'rosemary's baby' een zeer dik verdiende 4 sterren van mij.

Een psychologisch horrormeesterwerk!

Weer een enorm goeie film van Polanski. Rosemary's baby is een spannende en suspensevolle, inteligente horror/thriller die je elk moment aan het beeld gekluisterd houdt. Dit mede dankzij het bizarre en toch wel dramatische verhaal. Je moet wel even de realiteit aan de kant zetten en voor 1 keer ook maar eens geloven in het ultieme kwade dat realistisch gezien niet kan bestaan. of toch niet op die manier. Maar zo wordt de film wel een stuk aangrijpender en spannender. Ik denk eerlijk gezegd dat zwangere vrouwen er nog meer aan zullen beleven en nog een intensere spanning zullen gewaarworden, want in dit zeer originele verhaal wordt de rol van zwangere vrouw subliem vertolkt door Mia Farrow (was ze misschien echt zwanger? ik betwijfel het) Het kwam zo geloofwaardig over. De scene kent enkele erg simpele maar tegelijk erg sterke scenes, bv: de scene wanneer ze duizelig wordt, die vond ik erg sterk. En kort daarna de droomscene. Mensen die droom scene is het sterkste staaltje cinema dat ik in lange tijd gezien heb. Ik weet niet hoelang hij exact duurde, maar die ene scene liet me met mijn mond open en naar adem snakkend, staren naar het scherm, die scene liet me maar niet los, misschien wel de beste en spannendste die ik ooit gezien heb.

Hoewel ik voor die scene alleen al een 5 wilde geven, ga ik dat uiteindelijk toch niet doen, want jammergenoeg en trouwens ook erg begrijpelijk wist de film niet het zelfde niveau te behouden van die ene scene, het bleef even goed als toen hij begon, maar sterker dan die droomscene werd het nooit, maar zoals ik al zei is dat wel erg begrijpelijk vind ik.

de acteerprestaties die mochten er net zoals het verhaal echt wel wezen. Iedereen speelde zijn rol fantastisch. maar echt subliem en ik vond die buurman erg sympathiek en tegelijkertijd schrikwekkend overkomen. Ok de buurvrouw speekde goed, ze kwam erg exentriek over. Maar ja iedereen was uitstekend, van dokter Abraham... tot dokter Hill.

Visueel moest de film ook niet onderdoen voor diens cast en verhaal. Klassiek in beeld gebracht, dat wel maar ook zo mooi, met een erg mooie belichting. Ik vond de film ook wel vrij ruw gemonteerd zijn, maar dat is niet echt een storend punt.

Het einde van de film vond ik eigenlijk een beetje onverwacht en een beetje open, maar tegelijkertijd erg bizar en origineel. En waarschijnlijk is het wel een soort van statement om te zeggen dat het kwade nog steeds bestaat, en dat vind ik dan erg goed en slim gedaan.

4 sterren voor dit meesterwerk van formaat met 1 van de sterkste scenes ooit erin.

4 sterren.

Een hele mooie subtiele horror (geen enge dingen erin).

****4**** sterren

Geen enge dingen? Ken weinig films met engere dingen...

Weer een topper van Polanski die goed in het rijtje The Tenant, Repulsion past. Zeer beklemmend en spannend. Als kijker weet je lang niet goed hoe het nou zit. Het einde is mooi gedaan.

4*

erg mooie film!

Ziet er nu ouderwets uit haha, maar heel erg leuk!

Wat je je waarschijnlijk meende te herinneren zijn de ogen van de duivel die in beeld komen even nadat Roman in de laatste scene Rosemary eraan herinnert wie daadwerkelijk de vader van het kind is. Ik vind het juist een zeer goede keuze van Polanski om het kind in de film buiten beeld te houden. Polanski tilt daarmee het verlangen onze vermoedens bevestigd te zien worden tot een ondraaglijk niveau, totdat we zien wat we niet willen zien: Rosemary's van ontsteltenis vertrekkende gezicht zodra ze haar eerste blik op het kind werpt. Een daaropvolgend shot van de 'baby' (de film in de huidige vorm ís de Director's Cut, verlengde edities van deze film bestaan niet volgens mij) zou alleen maar afbreuk doen aan de laatste 5-10 sec van de film. (Suggestie vs Special Effects*). Daarmee beland ik meteen aan bij 007's opmerking:



Het einde, en dan bedoel ik de laatste seconden, is door de daaraan voorafgaande blik van Rosemary (die ik hierboven al aanhaalde) des te wranger. Het échte einde is namelijk het beeld van een wat onwennige Rosemary bij wie met de subtiliteit van Mona Lisa toch de blijdschap van een kersverse moeder te bespeuren valt. Hiermee brengt Polanski een ontzettend bitter nagerecht ipv "een heerlijk toetje": Rosemary laat zich toch tot op zekere hoogte in met Satanisten! Een einde in de categorie van Se7en (hoewel dit natuurlijk een uitspraak is waarbij het referentiekader gemeten wordt aan waardig vergelijkingsmateriaal hehe).

Lugubere film, snap werkelijk niet waarom sommigen claimen er geen spanning in te vinden. Toegegeven de spanning is soms subtiel, maar dat is de beloning die de kijker te wachten staat bij meerdere viewings: deze film blijft spannend, ook al kijk je 'm zoals ik voor de tiende keer. Bij de eerste keer gaat het de kijker er mn om wat er nou aan de hand is met die buren. Een tweede of twintigste keer geeft je met kennis van het macabere waar de buren zich mee bezighouden, alle ruimte om te genieten van de subtiliteit verwerkt in dit meesterwerk. Denk hierbij aan het steeds vreemdere gedrag van Guy, die zijn vrouw buiten de splitsecond van een tik tegen haar kont, steeds minder aanraakt. Later in de film zie je zelfs dat hij zijn handen terugtrekt als Rosemary hem wil laten voelen hoe 'hun' kind beweegt in de buik. Is dat Guy's vervreemding van zijn vrouw omdat hij eigenlijk wellicht weinig om haar geeft en alleen maar hunkert naar carrière, of is het zijn schrik omdat hij weet wát er precies groeit in Rosemary? Het is knap dat Polanski met dit soort details bij de kijker vragen weet op te roepen na een zoveelste maal de film te hebben gezien.
Polanski gaat voor tijdloze impact door te kiezen voor de onderhuidse spanning, ipv te varen op schrikmomenten. En toch zaten er voor mij wel schrikmomenten in, alleen anders dan bv. het magistrale schrikmoment uit Arlington Road. Een scene die mij letterlijk kippevel gaf vrij vroeg in de film is waarbij de monotone (demon-tone!) gebeden van vele volgelingen die zich scharen achter Satan ten gehore worden gebracht vanuit het naburige appartement. De scene waarbij Dr. Saperstein en nota bene haar eigen echtgenoot de wanhopige Rosemary trachten te besluipen in haar slaapkamer, bevat echt een bedeesd schrikmoment zodra je als kijker de hele gegadigde aan zieke spinnen ziet die hen volgt de kamer in. Ze mag niet ontsnappen! Naargeestig om te zien hoe gewild deze baby is voor velen buiten de moeder. De eindscene waarbij alle schilderijen weer op hun plek hangen bij de buren, alsmede het overweldigende aantal betrokkenen in het complot (waar je gedurende de film soms al enige notie van kreeg, zoals de tandarts die de Terry's/Rosemary's hanger maakte en later ook de auto bestuurd nadat Dr. Hill vermoedt dat een ogenschijnlijk psychotische patiënt bij eígen dokter in beste handen is), is echt beklemmend.

Acteerniveau was subliem, wat de spanning ten goede kwam. Met name de buren waren echt fan-tas-tisch. Gordon doorstaat de vergelijking met Bugs Bunny op meer dan één front: niet alleen zijn beiden nogal eens nijdig kauwend in beeld gebracht, ook de gelijkenis in stemgeluid is onbetwistbaar. Blackmer, een veteraan uit de begindagen van de film, is hier een echte slang: geniepig in zijn vriendelijkheid, maar dodelijk voor wie hem strobreed in de weg legt. Let op hoe hij Hutch in zich opneemt als deze zich even tot Rosemary wendt. Velen zijn te spreken over Farrow's prestaties, zo ook ik, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Cassavetes' perfecte Guy: wat een vluchtig mannetje is dat toch! Naarmate de film vordert komt hij steeds meer over als de vreemde vogel die hij is (dat mens en dier gelijkenissen vertonen, okay. Deze film is echter net een kleine zoo!) en wordt langzaam duidelijk dat hij iets in zijn schild voert. En wat een hoopje zieligheid blijft van hem over naar het eind toe! Ook bijrollen waren goed gecast, zoals de oliedomme Anne-Louise, of de niet-luisterende Saperstein: wat een portie narigheid!
Filmtechnisch was ik erg tevreden, mn ook over de lengte van de film en daarmee het tempo: traag maar gestaag. Geen moment is saai, iedere scene is onmisbaar in het verhaal. Gesprekken of gebeurtenissen die in eerste instantie overbodig lijken, blijken later cruciale aanwijzingen te bevatten. De cameravoering was bij tijden heel beklemmend, ook hier de schijnt de laatste scene waar we letterlijk over de schouder van Rosemary meekijken, aanschouwend hoe mensen schrikken van haar aanwezigheid.
Een minpunt vond ik de soms wat ongelukkige editing, die mij een enkele maal zelfs plots uit een spannend stuk wist te rukken. En dat is nou juist een aspect in het proces van film-maken waar je geen excuus hoeft te dulden: slordig op sommige punten.
Muziek was passend, dus subtiel zoals de rest. Het gebruik van wilde jazz tijdens de achtervolging door het Bramford was zeer origineel en morbide, evenals voorafgaand hieraan een goedkoop klinkende meer dramatische versie van het door Farrow ingezongen wiegeliedje uit de begintitels.

Conclusie: een massief staand meesterwerk, allerminst overgewaardeerd (overgrote deel van de jeugd kent de verfilming niet, laat staan dat ze weten wie Ira Levin is), dat spanning langzaam maar gestaag opvoerd tot ondraaglijke hoogte. Neem dit tezamen met een interessant en origineel onderwerp waar weinig films zich aan hebben gewaagd en ziehier: pure kunst.

5* voor horror in engere zin.

*(dit is tevens dé reden waarom ik deze film meer spanning vind hebben dan het eveneens meesterlijke The Exorcist: de spanning wordt simpeler maar ingenieuzer bewerkstelligd dan in laatstgenoemde film. De beste oplossingen voor problemen zijn in essentie vaak eenvoudig. Een regisseur die zich afvraagt hoe hij het best spanning kan bewerkstelligen in zijn film, kan opteren voor een suggestieve benadering, of voor het in beeld brengen van het gevreesde. Het is natuurlijk afhankelijk van het onderwerp in hoeverre je kiest voor welke aanpak, maar veelal werkt suggestie subtieler en is het tijdloos.)

4* voor het geweldige suggestieve sfeertje dat de hele film maakt. Echt "horror" kan je dit echter niet noemen. Denk vooral dat de huidige Koreaanse 'horror' (ala Tales of two sisters, dark water, the eye, enz.) veel ontnomen heeft aan Rosemary's baby (zeker qua sfeersetting en suggestief spanning oproepen).

Durf bijna niet te vragen wat je wel onder "echt horror" verstaat..

Persoonlijk vat ik "echte horror" op als het teweegbrengen van spanning dmv angst. Helaas wordt het woord 'angst' door velen vervangen voor "afgrijzen" of "gore", wat natuurlijk deels ook wel waar is.
Ik raakte door de perfecte acteerprestaties en script doordrongen van het lugubere plan wat de buren hebben met het kind van de hoofdrolspeler. De scenes die laten zien hoe uitgebreid het complot is, welk ik in voorgaande post al aanhaalde, alsmede de scenes waaruit blijkt dat je meest dierbaren je bedriegen (denk aan een ontwakende Rosemary met op de achtergrond een huilende baby terwijl haar kort daarvoor met de niet al te subtiele inleiding "je kunt altijd nieuwe baren" ontzettend lomp is medegedeeld/voorgelogen dat het kind dood geboren is) dragen bij aan een zelden overtroffen bevreemding van hoofdrolspeler/kijker t.o.v. dierbaren/cast excl. Rosemary. En dat gevoel is een aspect van horror voor mij, om maar niet weer uit te wijden over spanning door suggestie.

Clipachtige montage van bv. Saw brengt mij geen enkele spanning, al helemaal niet wanneer in essentie gruwelijke scenes nog eens worden 'begeleid' door wilde rockmuziek. Een stil perspectief met de juiste muziek/tonen werkt dan meer. Muziek draagt bij mij vaak onbewust bij aan spanning, itt tot beeld.

Ik denk dat dit bij wel meer filmliefhebbers het geval is. De juiste sound gecombineerd met het juiste beeld kan wonderen doen .

Idd, en discrepantie tussen de twee kan beiden doen falen. Daarom viel het Muze-nummer in Haute Tension me ook op: het past naar mijn mening niet bij wat we zien, itt tot de overige score van de film die juist zeer goed aansloot bij de beelden. Een killer achtervolgen die d'r met je vriendin vastgebonden vandoor gaat imponeert mij nou niet als een situatie die lekker resoneert met het lakse stemgeluid van Muze.

Jep, dat vind ik bij The Exorcist bijvoorbeeld het geval: geweldige soundtrack, maar slecht getimed.

Help me 'ns, wanneer in de film is dat? (heb 'm al een tijd niet gezien)

Btw, was jij niet diegene die niet stemt op films?