Nymphomaniac (2013)

Pfff... Ik voel een Erich von Stroheim opkomen

Afgelopen avond het 2e deel bekeken van deze veel besproken nieuwste film van Von Trier. Op het eerste deel had ik een vernietigende kritiek, die achteraf niet terecht was en wel om de simpele reden dat je een film niet kunt beoordelen als je hem maar voor de helft gezien hebt. Dus, van die kritiek neem ik daarom ook afstand. Dit betekent echter niet dat ik Nymphomaniac I en II nu een goede film vind, integendeel zelfs. Dat de film elke keer onderbroken wordt door de scènes in het huis van Seligman, waar Joe hem zijn verhaal vertelde vond ik op een gegeven moment storend. Het haalde de vaart uit de film. Over het zeer slechte en totaal ongeloofwaardige einde dat zich afspeelde in het huis van Seligman zullen we het verder maar niet hebben.
De belangrijkste reden dat ik deze film niet kon waarderen is dat op enkele scènes na deze film op visueel vlak niets voorstelde. Oh, wat was dat anders in de andere twee films van de trilogie “Antichrist” en vooral “Melancholia”. Het verhaal waar deze film het dan van zou moeten hebben mag dan wel origineel zijn maar ik vond het niet bepaald interessant. Het wist mij maar niet te boeien. Tja, wat blijft er dan nog over? Voor mij een teleurstellende film die ik enigszins vergelijk met "Breaking the Waves". Ook die film had een absurd verhaal, zat vol met zelfkastijding door de hoofdrolspeelster en was op visueel vlak oerlelijk.

Waardering: 2,0*. Meer kan ik er helaas niet van maken.

Wat bedoel je nu precies? Het woord 'visueel' is een nogal nietszeggende beschrijving voor een heel groot aspect van film, dus het is handig om dat dan wat verder uit te werken en liefst ook te onderbouwen. De zwart-wit sequentie 'Delirium' bijvoorbeeld vond ik erg mooi qua cinematografie. Ook de belichting en het kleurenpalet in de scenes bij Seligman thuis zijn fraai.

(En daarnaast komt het mij voor dat Antichrist en Melancholia op 'visueel' vlak nogal overschat worden. Ook daar zijn het vooral enkele losstaande sequenties en nog een handvol overige beelden die indruk maken).

Hoezo onderbouwen? Als ik iets niet mooi vind, dan vind ik het niet mooi. "Mooi" heeft niets met logica te maken, maar alles met smaak. Maar goed, ik zal maar even een paar voorbeelden geven; de opening vond ik prachtig, de surrealistische scène aan het begin van het 2e deel "de in de lucht zwevende jonge Joe" vond ik schitterend. Maar, al die neuk- en sadomasochistische scènes en die scène met die twee negers - mijn god, wat moet die niets toevoegende scène in deze film - vond ik oerlelijk. Het verhaal vond ik bovendien ook nog eens totaal oninteressant. Wat blijft er dan nog over? Voor mij een zwaar teleurstellende film. That's it.

Stiekem ook niet een klein beetje moeten lachen om de scène met de negers? 2 wiebelende penissen die in het Afrikaans met elkaar in discussie zijn, met op de achtergrond de vertwijfelde Joe?

Ja, eigenlijk zou je daar de humor van moeten in zien, ware het niet dat mijns inziens Von Trier hier toch duidelijk de spot drijft met de zwarte medemens.

Euh, ja, uiteraard, maar je kan toch op z'n minst proberen duidelijk te maken wát je dan niet mooi vindt. Vooral omdat het de basis is van je kritiek.

Ook uit de rest van je antwoord maak ik niet op wat je precies 'visueel' zo oerlelijk vindt.

De nieuwe, controversiële 'porno'film van de grote von Trier overrompelt zijn publiek met obsceen bloot en ironische satire, niet alleen op de maatschappij maar ook op zichzelf. Maar ze snijdt vooral ook belangrijke onderwerpen als liefde, sex en menselijke relatie aan. Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten.

Voor mijn uitgebreide review, ga naar Nymphomaniac - The Filmtransition

Wat Von Trier in deze film laat zien staat voor mij niet voor het esthetische of eenvoudigweg gezegd voor het schone, maar voor het lelijke. Verder kan ik er niets over zeggen. Esthetiek heeft nu eenmaal niets met logica te maken.

Een mooi review, maar voor iemand die De Sade, Nietzsche en Bataille gelezen heeft - de filosofen van het kwaad bij uitstek - bevat het niets nieuws.

Ik ga lekker op die 5,5 uur wachten.

Bedankt voor de heldere uiteenzetting, Magnolia-fan.

Volgens andere bronnen ligt het iets genuanceerder, zie bijvoorbeeld hier.

Het is daarnaast maar de vraag of de lange versie echt in de theaters gaat komen, ik denk zelfs dat je dat ernstig kunt betwijfelen. Zie ook hier. En als het aankomt op een kortere versie in de bioscoop of een lange DVD/Blu-ray versie zou ik toch echt voor het eerste kiezen (het tweede kan vervolgens altijd nog).

En om mee af te sluiten Von Triers pers still.

Het lijkt me bij nader inzien commercieel so wie so niet handig om nu ondubbelzinnig te melden dat er over een paar maanden een 'completere' versie in de bioscoop zal uitkomen.

En ik neem aan dat Zentropa snapt dat van degenen die de 4-uurs-versie gezien hebben, er niet zo heel veel zullen zijn die snel opnieuw naar de bioscoop gaan voor de 5,5 uur.

Dus je zou wel eens gelijk kunnen hebben. Nou, misschien aanstaande woensdag dan.

Deze film heeft mij wel weten te boeien en te raken. Von Trier laat duidelijk zien wat het concept seksualiteit allemaal met mensen kan doen, en dat de ene persoon er makkelijker mee kan omgaan dan de ander.

Bewondering en ergernis zijn de twee belangrijkste emoties die nasmeulen van 4 uur Nymfomaniac. Bewondering voor het laten zien van de kracht van seksualiteit , maar toch overheerst ergernis helaas. Dat gedoe met die lepels bijvoorbeeld. Niet dat het me choqueert maar ik vind het niet grappig, te gezocht banaal en ergerniswekkend. Zo waren er wel meer scenes waar ik alleen maar vermoeid van moest zuchten.

Voor mij zijn de eerste 2 en de laatste 2 minuten het beste van de film.

Toch 3*

Een leuke film kun je Nymphomaniac niet noemen. Interessant daarentegen wel. Lars von Trier weet Joe sympathiek over te laten komen door haar schuldbewust haar verhaal te laten vertellen tegenover de neutrale Seligman. Zowel Charlotte Gainsbourg als Stellen Skarsgard zetten geweldige rollen neer, maar ook de bijrollen van bijvoorbeeld Uma Thurman zullen je lang bijblijven. Von Trier heeft weer een bijzondere film weten neer te zetten, barstensvol talent, met een apart verhaal, een hoop commotie en veel filosofische, historische en culturele weetjes.

Recensie Nymphomaniac I + II (Immy Verdonschot) - Filmhoek.nl

Een film van Lars von Trier. Een pornofilm van Von Trier. Of althans een film met heel veel expliciete seks. Van Lars von Trier. Dat roept verwachtingen op: love it or hate it. Dit wordt twee uur lang met open mond geboeid zijn óf om de haverklap in afschuw de blik afwenden.

Maar Nymphomaniac Vol. 1 voelt als geen van beiden. En is daarom wellicht een teleurstelling: geen barslechte film, maar het mwah-gevoel overheerst. Een grovere belediging is er voor een film van Lars von Trier bijna niet denkbaar.

Maar Joe's verhaal wist me niet te raken en ik voelde nauwelijks enige behoefte om twee uur lang in haar en haar verhaal te investeren. Dat komt misschien doordat er wel érg regelmatig teruggeknipt wordt naar Seligmans appartementje, wat samen met de nogal gekunstelde dialogen over visserij de flow van de flashbacks doorbreekt. Het lethargische acteerwerk van Stacy Martin helpt daarnaast ook niet echt mee.

Ik zat niet met open mond geboeid te kijken dus. Maar ook heb ik geen enkele keer mijn blik in afschuw moeten afwenden. Nu is dat altijd een pluspunt - shockfactors zijn vaak een goedkope poging tot scoren, al is Von Triers eigen Antichrist een mooie uitzondering op die regel - , maar het had Nymphomaniac in ieder geval een stuk interessanter gemaakt. Wat blijkt? De seks, hoeveel slappe of stijve piemels er ook in beeld zijn (of in kader uit beeld verdwijnen, als u begrijpt wat ik bedoel), is prima te behappen en lang niet zo pijnlijk en ongemakkelijk om te zien als bijvoorbeeld in het veel "bravere" Shame van Steve McQueen, over pakweg hetzelfde onderwerp: seksverslaving.

Ik onthoudt me vooralsnog van enige score, daar deel twee nog in het verschiet ligt. Hopelijk is die een stuk beter. Of verschrikkelijker. Hoe dan ook verwacht ik iets beklijvenders van Lars von Trier.

"If I asked you to take my virginity, would that be a problem? No, I don't see a problem." ... " !!!

Aparte Genre-film (Heropfrissing) !!! Lars Von Trier ("Melancholia", "Antichrist") heeft hier weer

iets aparts van gemaakt. Alweer een puik scenario dat uiteraard heel wat commotie te weeg bracht door de vele naakt en seks scènes. Ik heb de 'twee' delen in één ruk afgekeken en kan alleen maar zeggen dat het weer een apart meesterwerkje geworden is.

Lars Von Trier heeft weer een schitterende samenwerking met Charlotte Gainsbourg achter de rug. De rol van Uma Thurman is meer dan opvallend te noemen.

Veel expliciete scènes die zonder schroom worden getoond in het kader van liefde en seks.

Ik twijfel zo of ik deze film, of in ieder geval 'I', wil gaan zien. Ik ben aan de ene kant heel erg nieuwsgierig. Ik vond van wat ik tot nu toe van Von Trier heb gezien vaak goed, interessant, origineel, etc etc. Maar dan de combi Melancholia, antichrist, en dan nu deze? I dunno.

Melancholia ben ik best wel zat. Misschien omdat ik hem destijds wel een keer heb gekeken ''blanco'' en dat ik hem op zich niet slecht vond, maar ook niet wauw en wel een klein beetje irritant. Maar daarna heb ik hem nog 3 keer moeten kijken in korte tijd voor een analyse en toen was ik er helemaal klaar mee en werden alle irritaties vergroot.

En Antichrist.. Die kan ik maar beter gewoon niet gaan kijken mijzelf kennende. Van wat ik erover gehoord heb wat erin zit, de reacties van anderen en hoe de trailer eruitziet etc. Ik denk dat ik nooit meer zou kunnen slapen.

Goed, dus nou Nymphomaniac. Een nieuwe, nieuw onderwerp, nieuwe film, maar in-line met het karakter laatste 2 films. Tenminste, dat is wat ik heb begrepen?

Ik weet het niet... What do you say?

Ik ben (nog) niet bekend met het werk van Van Trier, maar ik moet zeggen dat dit de eerste film is die mij wél aanspreekt. Ik ben er erg nieuwsgierig naar. En idd, het zijn twee films. Als Melancholia toch best wel goed was in jouw ogen, dan zou ik het toch eens proberen deze een kans te geven. Het is iets vernieuwend, dus ik denk best wel een kijkbeurt waard

Succes met jouw keuze

Zeer de moeite waard. Knappe uitwerking. van heel wat denkwerk en gepuzzel. Stilistisch zit de film ook wel redelijk in elkaar, Spartaans (met ook wel mindere momenten of enige grappigheid), Het gaat om de essentie, de film laat je niet met rust, ook na afloop niet. Geen verdoving, de troost is schraal en de les is hard en donker, met een pover sprankje hoop, althans daarmee ging ik naar huis.

Iemand schrijft hier " trilogie " dat kan verwarrend zijn misschien.

Het is een film die bestaat uit twee delen.

Erg boeiende film vond ik. Gisteren deel 2 ook nog gezien.

De trilogie is “Antichrist” en “Melancholia” en"Nymphomaniac"!

Deze film vind ik ondanks alle kritiek zeker de moeite waard. Waarom? Vooral door de diepgang, de symboliek, de originaliteit en het hele sfeertje. Verder vond ik dat Von Trier het thema seks/lust en wijze waarop mensen daarmee moeten/kunnen dealen ijzersterk heeft neergezet. Sommige mensen/bomen kunnen daar beter tegen en staan mooi fier overeind en andere bomen hebben daarentegen meer moeite daarmee, hebben een zwaarder leven, en staan scheef net als die boom op die berg.

Tot slot vond ik die scene met Uma Thurman echt geniaal, eentje voor in de boeken, een scene die alle aandacht opeist.

Diepgang? Neuh. Trier is wel een grappige, sappige verteller, en kan filmen, maar echt diepzinnige dingen heeft hij niet te zeggen, vind ik. Althans niet in het eerste deel van deze film.

Scene met Uma Thurman was trouwens inderdaad wel erg goed. "Children, let's go see the whoring bed!"

Inderdaad briljant. Grunberg had er een leuk stukje over in de Volkskrant.

There have been times when I think we do not desire heaven; but more often I find myself wondering whether, in our heart of hearts, we have ever desired anything else.
C.S. Lewis

'Fill my holes...'
Joe

Mijn eerste oppervlakkige indruk was die van een reeks afwisselend vermakelijke, beklemmende en overbodig lijkende scènes, geperst in een tegelijkertijd gekunstelde en slordig overkomende structuur, en met een nogal goedkope ontknoping. Een film die niet tot een organisch geheel lijkt te komen.

Maar met name bij het tweede deel voelde ik toch enkele keren dat hier méér aan de hand was, en bij nadere beschouwing, dat wil zeggen door het een slag kantelen van mijn blik , moet ik gewoon constateren dat Nymphomaniac, met al zijn grofheden, maffe, semi-intellectuele kletspraatjes en schijnbare flauwiteiten, opnieuw een zeer indrukwekkende, typische Von Trier is geworden, en bovendien een waardige afsluiter van een geweldige trilogie.

Een trilogie waarmee hij zich zogezegd een waar 'cineast met de hamer' toont, waarbij niet alleen (en zeker niet in de eerste plaats, alleen dàt zou nogal afgezaagd zijn) de veronderstelde hypocrisie en sentimentaliteit van het burgerdom op de korrel wordt genomen, maar vooral ook de parmantige rationalisaties en 'goede smaak' van de intellectuele en culturele elite.

Aan dat laatste moest ik vooral denken bij het gejammer van de brave literatuurprofessor Rob Schouten in dagblad Trouw, die het Von Trier, behalve dat dit natuurlijk 'de slechtste film is die je kunt bedenken', vooral kwalijk nam dat hij voor hem 'ook nog eens dat prachtige orgelstuk van Bach, "Ich ruf' zu dir Herr Jesu Christ"', vergald had.

Wars van elke behaagzucht, verdomt Von Trier het om een 'mooie' film te maken, niet voor het 'volk', maar zeker ook niet voor de 'elite'.

En behalve met het steeds weer afstand nemen, relativeren en onderbreken van het narratief van zijn film (wie weet ook één der functies van de genoemde kletspraatjes en flauwiteiten), bereikt hij dat ook door culturele grootheden als Bach en Tarkovsky te 'misbruiken', middels werk van hen in een zo ontluisterende, 'ongepaste' setting te plaatsen. Von Trier biedt, zoals zo vaak, geen makkelijk archimedisch punt van waaruit zijn film beoordeeld kan worden; dat punt is er niet.

Niet alleen aan Tarkovsky wordt in Nymphomaniac nadrukkelijk gerefereerd; Von Trier 'fraudeert' ook met haast letterlijke zelfcitaties uit de eerdere delen van zijn trilogie: Melancholia (de 'lepel'-scène!), en met name natuurlijk Antichrist, waarbij het verloop van de de verhouding van Joe tot haar zoontje haast exact dezelfde is als de moeder-zoon relatie in die film. Als zij zich tegenover Seligman laat ontvallen dat zij te weinig liefde kreeg van haar kind, is dat bijna woord voor woord gelijk aan wat de vrouw in Antichrist beweerde... En als je de aard van de verhouding van de twee hoofdpersonages van Nymphomaniac en Antichrist naast elkaar legt, wat zie je dan? Die is in wezen hetzelfde, maar met een spiegelbeeldige afloop...

Die moeder-zoon relatie... de interessantste opmerkingen (althans in functie van de film) van Seligman zijn wat mij betreft die over The Eastern and the Western Church, waarbij hij aan de hand van de respectievelijke overheersende iconografie (achtereenvolgens 'Moeder en Zoon' en de crucifix) uitlegt dat de kerk in het Oosten die is van de vreugde en het leven, en de kerk in het Westen die van het lijden en de dood. Joe (en daarmee natuurlijk Von Trier) 'kiest' met haar leven nadrukkelijk voor de kerk van het Kruis (no pun intended, al geloof ik niet dat Von Trier zich te groot voelt om om ook met die 'flauwiteit' te scoren), en zou je Tarkovsky kunnen beschouwen als lidmaat van the Eastern Church...

In het licht van de verbinding die Von Trier legt tussen christendom en het meest fysieke, aardse verlangen, tussen religieuze en seksuele extase, is misschien wel de meest briljante scène in de hele film, die waarin Joe, in haar functie van schulden-inner, haar slachtoffer weet te breken door zijn seksuele perversie bloot te leggen, hem daarmee in wanhoop te dompelen, om hem daarna, door ontferming bewogen en in alle nederigheid, op haar manier te troosten. Een scène doortrokken van een soort Reviaanse theologie, zou ik zeggen...

Solliciteer ik nu met met mijn eigen 'kletspraatjes' naar de vrijgekomen functie van Seligman? Tja. In het universum van Von Trier bevinden de mogelijke 'functies' zich tussen de polen van de pedante, hypocriete, altijd maar rationaliserende kamergeleerde Seligman en de hartstochtelijke, maar in haar niet aflatende zoektocht naar extase nietsontziende, gewetenloos manipulerende Joe... Andere mogelijkheden zijn er niet (even buiten de rol van secret ingredients gerekend...).

Von Trier ziet Nymphomaniac zelf als één film. Ik niet. Voor mij was deel één stuk beter dan deel twee.

Dat komt door een paar elementen in de films. De sfeer, de hardheid en de actrice.

In deel is de sfeer hard, oppervlakkig, maar prachtig om naar te kijken. Vooral de uitleg van de drie personen waarmee ze de fijnste seks had, was een verademing. Daarnaast zit in deel één on-vontiers veel humor. De Rol van Uma Thurman als boze echtgenote was briljant.

Deel twee is daarentegen veel grauwer, harder en zonder humor. Vast een bewuste keuze van Von Trier, maar voor mij daardoor wel een mindere kijkervaring.

Daarnaast is Stacy Martin de persoonlijk van seks, jeugdigheid en lichtheid. Charlotte Gainsbourg, die in deel 2 de oudere Joe speelt is een lelijke vrouw. Naar mijn mening straalt ze te weinig seks uit , vooral walging. Prima dat ze in deel 1 het verhaal verteld. maar (en sorry dat ik het zo verwoord) we hoeven niet haar k.u.t van dichtbij te zien. Dat hebben we in Antichrist al moeten zien en één keer is echt meer dan genoeg.

deel 1: 4*

deel 2: 3*

gemiddeld 3.5*