Nymphomaniac (2013)

Helemaal mee eens. Melancholia en Antichrist zijn films waar Von Trier thema´s behandelt die dicht bij hem liggen. Depressie, melancholie, psychose. Daarom voelen deze films oprecht aan.

Met Nymphomaniac komt de infantiele en provocerende Von Trier boven die ik liever niet zie.

Denk dat elke film van Von Trier wel een bepaalde eigenzinnige creativiteit en intelligentie bezit en daarbij vind ik infantiel een beetje misplaatst want wanneer je iets maakt dan gebruik je (veel) meer je kinderbrein dan je volwassenebrein die teveel tegen je zegt dat dit niet kan en dat niet kan en gewoonweg minder openstaat voor bepaalde ideeën. Dus wanneer je Trier infantiel noemt dan is dat subjectief en wellicht kijk je of denk je met de verkeerde mindset. Eigenlijk zou je zo goed als iedereen die een film maakt wel infantiel kunnen noemen.

Maar goed Melancholia is voorbij en ik vind sommige films van Von Trier ook behoorlijk slecht maar heb altijd wel respect dat hij elke keer weer iets anders doet met zijn films en daarom moet je ze niet vergelijken met z'n vorige films maar respect hebben dat hij eigenlijk gewoon zijn eigen ding doet, infantiel of niet, hij trekt zich nergens iets van aan en zo zou het altijd moeten zijn anders krijg je films die beïnvloed zijn door externe factoren.

De depressie trilogie krijgt een ‘grand finale’. Zonder twijfel de meest geslaagde trilogie ooit sinds ‘The Appartments trilogie’ van Roman Polanski.

Drie films waar we te maken krijgen met bijzondere vrouwen, allemaal gespeeld door Charlotte Gainsbourg (in Melancholia aan de zijde van Kirsten Dunst). Antichrist was het duisterste deel waar we allemaal even van schrokken, Melancholia was het prachtigste deel, bijna magisch en dan krijgen we opeens iets heel anders: Nymphomaniac. Een film over seksverslaving. En dit klinkt blijkbaar voor vele meteen als porno. Maar laat u niet misleiden door Von Trier zijn opmerkelijke promotie campagne (die erg geslaagd was), want dit is voor de 100ste keer dat u het zal lezen: GEEN PORNO.

Ik zal proberen u het juiste beeld mee te geven: Dit is een film waar je het vooral moet hebben van het narratieve. Visueel is dit het minste deel van de trilogie, maar wel het deel met het beste scenario. Als ik zelfs even heel enthousiast mag zijn: dit is het beste scenario in jaren! Het is een karakterstudie van Joe (Charlotte Gainsbourg). Die als nymfomane een apart leven heeft geleid. En haar verhaal verteld aan de nogal mystieke, grappige Seligman.

Elk verhaal wordt verteld aan de hand van een voorwerp die te vinden is in de ruimte. Bv. De spiegel, de cassetterecorder,… Terwijl Joe haar verhaal verteld krijg je vele verwijzingen en weetjes mee van de boekenwurm Seligman. Soms is dit wel grappig, soms interessant maar soms ook onnodig en haalt het je uit het verhaal. Maar storen deed het mij niet.

De gesprekken die zij tussen de verhalen voeren zijn vaak heel filosofisch, soms zelfs poëtisch. Met vele referenties en knipogen naar grote regisseurs en schrijvers. Zelfs een grote knipoog naar zijn eigen werk zal je in dit prachtige epos tegen komen.

Ik zag de 4 uur achter elkaar gisteren in een bioscoop. Even dacht ik dat dit langdradig zou gaan worden. Maar dat was het helemaal niet. Het voelde niet aan als een 4 uren film. Het tempo van de film is niet bepaald erg snel, maar je leeft er echt in mee. En dat zorgt er gewoon voor dat je de tijd vergeet. De verhalen zijn zo emotioneel, vaak erg krachtig met een klein laagje humor over. Dit maakt Nymphomaniac gewoon een erg aangename zit.

Nu even over het seksuele: Dit valt erg goed mee in de film. Je hebt expliciete en vunzige scenes erin zitten. Maar het wordt zeker niet vervelend alsof je naar één of andere pornofilm aan het kijken bent. Het wordt gedaan met mate en dat werkt. Ik heb absoluut niks tegen seks in films en ik ben blij dat er eens een erotische film zo gehypet wordt.

Seks moet een meer bespreekbaar open onderwerp worden op deze wereld. The Hays code is al lang van de baan dus laat dit geen taboe meer zijn. Geweld krijgen we genoeg te zien, is toegelaten in onze maatschappij, maar is het niet vreemd dat we dan volledig tegen onze eigen natuur in praten. Is seks niet eerder iets wat meer mag getoond worden dan geweld…

2013 had al Don Jon voor seksdebatten te openen, maar Nymphomaniac maakt dat nog veel duidelijker. En daarom een dikke duim naar Lars Von Trier!

Ik raad deze film aan! U kan zich misschien gaan vinden in de negatieve reacties. Maar ik zat gisteren in een zaal met 250 man waar ik geen één negatieve reactie gehoord heb. Dus ik ben ervan overtuigd dat deze film toegankelijk is (in een zekere zin) en zeker mag gezien worden. Zelfs moet gezien worden door elke filmliefhebber.

Lovend ben ik zeker en ik prijs dit met een 4.5*.

Ik hoorde veel goeds over Nymphomaniac en was benieuwd, tot ik de naam Von Trier zag staan.

Ik ben iedereen dankbaar die zijn/haar eerlijke onbevooroordeelde mening heeft gegeven, zonder de film de hemel in te prijzen 'omdat het een Von Trier is', dan weten lezers zoals ik tenminste wat men kan verwachten. Ik vond Antichrist al een verschrikking, het deed me walging ervaren in de bios en daarvoor ga ik niet naar de bioscoop, dus deze sla ik over.

Nymphomaniac heeft een plaatsje gekregen in de Top 10 van beste films van 2013 van de Midnight Movie Review

Film Top 10 2013

Ik bedoelde met infantiel vooral de zogenaamde grappen in de film.

Dan heb ik dat helemaal verkeerd begrepen

Alleen had die film van Rob Zombie op nummer 1 moeten staan. Op audio/visueel vlak een parel. Daar is Nymphomaniac niets bij, al mag die narratief nog zo goed zijn.

Nou... Nymphomaniac is toch audio/visueel ook erg bijzonder! Alleen die opening al met de druppels regen en ontwikkeling in verschillende klanken!

Ja, de opening is schitterend! Daar ben ik het helemaal met je eens, maar daarna echter viel er op audio/visueel vlak voor mij toch niet zo veel meer te genieten. Integendeel zelfs. Maar, laat ik niet te snel oordelen; op 9 januari gaat deel II in première. Nadat ik die gezien heb kan ik pas een definitief oordeel geven. Het moet echter wel heel raar lopen dat deze film in de buurt komt van die andere twee delen van de trilogie; Antichrist en Melancholia. Die twee films behoren voor mij vooral op audiovisueel vlak tot het beste wat Von Trier heeft voortgebracht.

Ik zou nog geen te groot oordeel neerpennen als je deel 2 nog niet gezien hebt, dan heb je echt nog niet de helft gezien. Ik heb ze net als Misterwhite allebei na elkaar gezien, en vond het echt topcinema. Al lijkt het me wel heel vreemd om ze apart te zien.

Draait morgenmiddag in z'n geheel (dus deel I en II) in Images Groningen.

ga je heen? Ik woon er niet meer, maar hoor graag hoe de voorstelling was! Verwacht in Images geen gegiebel en foto's van het scherm zoals eerder beschreven, maar je weet het nooit...

Deel 1 vanavond gezien, en hoewel ik graag alvast zou uitweiden over de - hoe zullen we het eens noemen - intrigerende analyse en choreografie bij Bachs 'Ich ruf zu Dir, Herr Jesu Christ', is mijn vraag vooreerst: wanneer gaat deel II in premiere in Brussel?

Ik raad iedereen die beide delen na elkaar kunnen zien dit voor de volle 100% aan. Het is misschien een lange zit maar de moeite meer dan waard.

De films van von Trier wisselen bij mij sterk qua waardering. Antichrist was niet aan te zien, Melancholia was prachtig, en het slotdeel van de depressie triologie zit daar voorlopig tussenin. Tot dusver alleen deel één gezien, wat kan rekenen op een krappe 3,0* van mijn kant.

Von Trier heeft een lange weg afgelegd sinds het maken van zijn 'Dogma 95'-film Idioterne, en lijkt hier te openen met een CGI-shot, ondersteund door Rammstein. Al snel probeert Nymphomaniac in de persoon van Joe vooral te willen choqueren om te choqueren, waardoor dit effectbejag bij mij stukloopt. Het personage Joe mist (figuurlijk) diepgang, er wordt geen enkele moeite gedaan iets van medeleven voor de vrouw op te bouwen. Vanaf begin af aan is het één grote neukpartij, en de scenes met haar vader lijken vooralsnog geen verband met het verdere verhaal te hebben. De zijdelingse beschouwingen van Seligman, het luisterend oor van Joe bij haar vertelling, komen daarnaast nogal gekunsteld over.

Valt er dan nog iets positiefs te zeggen? De hoofdstukken zijn afzonderlijk goed vermakelijk, en Stacy Martin acteert verrassend goed.

Helemaal mee eens.

Nymph()maniac I en II.

Wat een bizar project is dit toch. Met de megalomane opzet en de schokkende inhoud van Nymphomaniac balanceert Von Trier meer dan ooit op de dunne scheidslijn tussen waanzinnige cinema en de cinema van een waanzinnige.

Deel I overtrof mijn verwachtingen in elk geval. De opening hakt er direct lekker in (mooi camerawerk in dat steegje!) en hoewel het eerste hoofdstuk nogal gekunsteld voelt merk je wel direct dat de vertelwijze uitstekend uitpakt. Joe (Gainsbourg) doet hoofdstukgewijs haar door seksuele uitspattingen gedomineerde levensverhaal uit de doeken aan een man die haar bij toeval van straat pikte, Seligman, die meteen als een soort biechtvader fungeert. De scènes in het huis van de man zijn prachtig belicht, Gainsbourg is hier in topvorm en dankzij de interrupties van Seligman wordt geregeld wat body gegeven aan de thematiek (hoewel het soms onnodig uitleggerig is). Ook de humor komt voornamelijk voort vanuit deze setting. De verhalen zelf die in de hoofdstukken worden verteld zijn wisselend interessant, waarbij hoofdstuk 4 ('Delirium') en hoofdstuk 5 ('Cantus firmus') voor mij de hoogtepunten vormen, zowel vormtechnisch als inhoudelijk. Deze delen geven op zich al bestaansrecht aan de film in z'n geheel en zijn echt een must-see voor elke filmliefhebber.

Deel II is echter een tegenvaller. Allereerst heel simpel omdat de hoofdstukken langer zijn, de scènes tussen Joe en Seligman minder frequent worden en omdat het wat meer van hetzelfde wordt (ik zie totaal niet in waarom het beter zou zijn de twee delen achtereen te zien, integendeel zou ik zeggen). Maar ook omdat Von Trier zijn personage nog dieper in het inferno laat afdalen en hier toch wel echt uit lijkt op schokeffect. De scène met de twee 'negers' bijvoorbeeld is smakeloos omdat hij geen enkele functie vervult binnen de voortgang van het verhaal, maar louter gebruikt lijkt om toch vooral zoveel mogelijk verschillende seksuele neigingen te omvatten. Ook blijft Nymphomaniac onnodig lang hangen bij het sadomasochisme (als ik me niet vergis is dit hoofdstuk het langste van de gehele film), hoewel het een soort van knap te noemen is dat Von Trier hier nog wel een behoorlijk goeie grap mee weet te maken. Even veerde ik echt op tijdens deel II, dat was toen er een link werd gelegd naar de opening van Antichrist: ik hoopte op iets briljants maar helaas bleef het bij een knipoog. Overigens zijn ook de speelse verwijzingen naar Tarkovsky weer niet van de lucht (de spelling van het woord 'mirror', het noemen van de icoonschilder Rublev en zelfs dat boompje leek me een referentie naar Offret). Maar goed, dat terzijde.
Het einde vormt nog eens een stevige afknapper. Von Trier doet precies datgene waarvan je hoopt dat hij het niet zal doen, en we kunnen met recht spreken van een letterlijke karaktermoord als hij Seligman bij Joe in bed laat stappen. Zonde, onnodig, ongeloofwaardig en volgens mij puur bedoeld om maar een zwart einde te creëren.

Een beetje geniale gekte is het wel, deze Nymphomaniac. Deel I vind ik unieke cinema, niet over de gehele linie goed maar je kijkt je ogen uit in elk geval en sommige delen zijn sensationeel. Ik zat te twijfelen tussen een 3,5 en 4 sterren. Deel II blijft echter steken in een wat zouteloze poging om deel I te overtreffen. Dichter bij louter provoceren kwam Von Trier nog nooit. 2,5 ster voor dit deel.

Samen een ruime 3. Het geheel blijft net in balans, en ook nog aan de goede kant van de lijn.

Goede review! Misschien dat je inderdaad wat vergevelijker kan zijn als je de delen met een ruime tussenpose ziet... Hoewel het in mijn beleving toch echt ook gewoon een geheel moet zijn, de opsplitsing lijkt me slechts een van de vele commerciële gedoe-tjes rond dit project

En ik heb nu eindelijk ook het 2e deel van Nymphomaniac gezien;

Videorecensie - Nymphomaniac (II)

Ook minder enthousiast over deel II, dus het ligt niet (alleen) aan mij.

Overigens, naast commerciële overwegingen, kan ik me voorstellen dat Von Trier het wel leuk vindt een "blockbuster" voor arthouse-publiek te maken, en dat op dezelfde manier te presenteren (zoals HP 7, Hobbit enz.). Of hij daarmee de blockbuster-industrie op de hak neemt of z'n publiek laat ik in het midden.

Waarom zou hij daarmee iets op de hak willen nemen?

Ik zeg niet dat dat zo is, maar het zou kunnen. Laten we eerlijk zijn; Von Trier had natuurlijk ook gewoon een film van drie uur kunnen maken, of zelfs twee uur. Maar ik denk dat hij het wel leuk vond om eens te kijken wat er gebeurt als je twee films uitbrengt in drie weken. Misschien zit hij ons, het trouw betalende arthouse-publiek, wel een klein beetje uit te lachen nu. Maar nogmaals; misschien ook wel helemaal niet.

Deze uitgave in twee delen was niet Von Trier zijn idee hoor..

Weet niet hoe het precies gegaan is. Heb je gedetailleerde info?

Dat hij een versie van 5,5 uur gemaakt had zegt natuurlijk niet zoveel. Het begint uiteindelijk toch bij een screenplay dat je wel of niet in de tijd van een normale speelduur laat passen. Von Trier heeft zoveel krediet dat hij zich nu niet meer hoeft in te houden, maar 15 jaar geleden zou hij er denk ik best in geslaagd zijn het bij een film van 2,5 uur te houden...

Ik heb me laten vertellen dat aan het begin van de filmvoorstelling in een soort van disclaimer vermeld wordt dat Von Trier enkel toestemming heeft gegeven voor de momenteel vertoonde ingekorte versie van twee delen maar dat hij er zelf niet aan heeft meegewerkt. Ik denk dat de distributeurs gewoon geen brood zagen in het vertonen van een director's cut van 5,5 uur in de filmzalen dus dat ze het daarom in twee behapbare brokken opgedeeld hebben. Er is bij de combinatie tussen grotere budgets en eigenzinnige regisseurs toch wel vaker getouwtrek met aan de ene kant de financiële belanghebbenden die gewoon binnen afzienbare tijd geld willen zien en aan de andere kant de regisseur die geen concessies wil doen..

ongelofelijke scene met Uma Turman, in geen jaren gezien!

Of dat uberhaupt kan vraag ik me af. Aangezien deel 2 niet is gemaakt om deel 1 te overtreffen. Het is juist een voortzetting van het verhaal. Ik heb ze achter elkaar gezien. Misschien verschilt dat heel erg. Ik vond deel 2 juist iets stker.

Bij de films van Von Trier vind ik altijd het 2e deel (het laatste uur) beter. Meestal is de eerste helft alleen een opbouw, binding krijgen met de personages en de situatie om dan in het tweede deel helemaal los te gaan. Lijkt me ook raar om te horen dat iemand bij Dogville zegt dat die juist het eerste gedeelte beter vindt terwijl het imo allemaal om het laatste uur gaat. En op het einde wil Von Trier toch wel een goeie slag uitdelen al kan dat natuurlijk op een gegeven moment (hoop niet in deze film) als onecht of louter provocatie aanvoelen omdat we het ten eerste verwachten en het als een soort herhaling gaat aanvoelen.

Von Trier heeft aanvankelijk een film afgeleverd van 5,5 uur die hij ook in die hoedanigheid wilde uitgeven, desnoods alleen binnen het festival circuit of in een beperkte release in filmhuizen (en vervolgens op DVD/BluRay). Later is besloten de film op te splitsen, waar hij ook nog in kon komen. Er is een versie van Nymphomaniac I en II van samen 5,5 uur waar Lars zijn volledige medewerking aan heeft gegeven.

De investeerders geloofden echter niet dat dit voldoende ging opleveren en wilden nóg een concessie, namelijk de gezamenlijke speelduur van 4 uur waar bovendien een aantal controversiële thema's uit gesneden zouden worden (er is een subplot rond abortus in de originele versie). Dit ging Von Trier te ver. Hij heeft zijn handen van deze 4 uur durende versie afgetrokken, maar omdat hij de redenering wel begrijpt heeft hij hem niet volledig ontzegd. De 4 uur durende versie is vormgegeven door zijn eigen editors, maar naar eigen zeggen heeft hij deze versie niet gezien.

Volgens een persbericht van Zentropa was het de bedoeling de film wereldwijd zo tegelijk mogelijk uit te brengen en dat er daarvoor een 'internationale' versie nodig was. Voor de 5,5 uur durende versie (ook gesplitst dus!) moet per land (en dus ook per censuurgewoonten) gekeken worden wat er wel en wat er niet in kan blijven. In diverse landen zal deze versie in de bioscoop worden uitgebracht, maar hoe lang dit nog duurt is afhankelijk van de hoeveelheid werk de film nodig heeft per land.