Nymphomaniac (2013)

De hoofden van de acteurs en actrices zijn op de lichamen van de porno-acteurs geplakt in, bij mijn weten, alle expliciete seksscènes...

Ik denk eerder dat het de geslachtsdelen van de porno acteurs zijn die overgeplakt werden.

Is de gecencureerde versie noemenswaardig te noemen?

Gecensureerd is het al helemaal volkomen mislukt vermoed ik.

Een bijzonder goed vertelt maar nietszeggend verhaal wat nergens op slaat. Het verhaal is echt nonsens, natuurlijk kan een vrouw sexverslaafd zijn, maar doe dan niet moeiijk en ga werken in de prostitutie, probleem opgelost.

Ook het verband met het 2e deel is vergezocht. Ineens crimineel enzo, belachelijk. En tot slot het einde slaat al helemaal nergens op. Maar een groot en sterk pluspunt is toch de wijze van vertellen, top.

Waarom staan de twee films samen als één film op MM? In feite is dat toch hetzelfde als bijvoorbeeld de verschillende delen van the Hobbit samenvoegen tot één geheel?

Tip voor de liefhebbers: de twee extended versions staan nu op Netflix US!

Toch wel vakwerk deze film, ondanks dat verhaal tegen het eind toe wel behoorlijk inzakt. Goede cast!

Na ongeveer 1 uur uitgezet, het kon me niet boeien.

Beide hoofdrolspeelsters kunnen me ook nergens bekoren, integendeel zelfs. Ik snap heel goed dat de film nergens pretendeert prikkelend of erotisch te zijn, wat ik ook echt niet verwacht had, maar Charlotte Gainsbourg is nou eenmaal geen mooie vrouw om naar te kijken en Stacy Martin vind ik weerzinwekkend veel te mager.

Zetten ze er 2 bloedmooie actrices neer dan vervaagt uiteraard het hele dramatische aspect, maar dit werkt ook niet voor mij.

Het geheel dat rest is mij te droog en langdradig en de vergelijkingen met vissen van Skarsgard komen te onbedoeld hilarisch en lachwekkend over...

Onverwachte tegenvaller van Von Trier.

Uitstekende film waarin een vrouw een vreemdeling verteld over haar leven als nymfomane. Ondanks dat de vele escapades van het hoofdpersonage wel boeiend gebracht worden (waarbij visueel weinig concessies zijn gedaan), zakt het soms wel wat in (vooral ook vanwege het intellectuele geneuzel soms). Toch wel een aantal sterke scenes en een goeie cast, waardoor met gemak 3.5 sterren.

Met films van Von Trier is het altijd een dubbeltje op zijn kant, vind ik: of het dubbeltje valt slecht en de film is slaapverwekkend saai of het dubbeltje valt goed en de film is briljant. Bij deze film valt het dubbeltje goed.

Met het thema seks in deze film lijkt Von Trier vooral onze houding ten aanzien van seks te willen bekritiseren, met name het taboe op vrouwelijke lust te willen doorbreken. De nymfomane Joe, die haar levensverhaal vertelt in de film, lijkt echter niet alleen door louter lust gedreven maar ook beschadigd en eenzaam te zijn waarbij ze vooral wraak op de mannelijke dominantie in onze samenleving wil nemen door middel van een ‘mannelijk-agressieve’ seksuele promiscuïteit (hetgeen me aan bepaalde feministen van begin 20ste eeuw doet denken die ook de vrije liefde predikten om daarmee de burgerlijk-patriarchale samenleving te ondermijnen). Het interessante van de film is dat zij een tegenhanger krijgt in de joodse en a-sekuele man Seligman die haar onderdak geeft nadat zij bloedend op straat door hem wordt gevonden: onder zijn aanmoediging wordt haar verhaal getransformeerd tot een literair-filosofische vertelling à la Marquis de Sade (of Sheherazade) die de geest sterker prikkelt dan het lichaam.

Een saillant detail (zeker ook na Von Triers roemruchte opmerking over Hitler waardoor Cannes hem bant) is dat de vraag rijst of de film antisemitisch is. Seligman wordt door Von Trier namelijk afgebeeld als de karikatuur die Weininger van de Jood maakte: a-seksueel en (daardoor) volstrekt rationeel. Seligman gelooft in politieke correctheid en in de waardigheid en goedheid van elk mens, inclusief die van de nymfomane die zichzelf en anderen in het verderf stort om haar lusten te bevredigen. Waar Joe zichzelf als kwaadaardig ziet, ziet Seligman haar slechts als slachtoffer. De kijker zal Seligman ongetwijfeld een hele aardige man vinden, alsof Von Trier de hand uitsteekt naar de jood die gekwetst is door zijn Hitler-opmerking, maar het (verrassende) einde van de film lijkt opnieuw een antisemitische interpretatie mogelijk te maken met de Jood of ‘rationele’ of ‘goede’ mens (de begripvolle mens die alleen maar liefheeft) als hypocriet en de ‘zondige’ mens vol passie (inclusief haat en egoïsme) als authentiek. Hier komen beide aspecten die ik heb besproken samen: Von Trier laat de “morele politie” van onze tijd bij monde van de ‘sex addiction’-therapeute zeggen dat je de seksualiteit van de mens niet kunt elimineren maar wel kunt onderdrukken, welke boodschap Von Trier lijkt om te keren in ‘je kunt de seksualiteit wel onderdrukken maar niet elimineren (en het ontkennen of veronachtzamen van je seksualiteit is hypocriet)’.

Ten slotte, merk op dat waar ‘La Grande Bellezza’ mensen portretteert die een oppervlakkig leven zonder passie en authenticiteit leiden, ‘La Vie d’Adèle’ de verwondingen laat zien van een echt leven met passie en authenticiteit, ‘Nymphomaniac’ beide laat zien, inclusief de complexe dialectiek tussen de passie en de rationaliteit.

Na de theatricals nu ook de extended cuts van beide Nymphomaniacs gezien, als afsluiting van een érg geslaagde Von Trier-run. Ik kon er ditmaal al meer mee, vooral omdat je er meer ingezogen wordt doordat Von Trier meer tijd pakt om je in het juiste ritme te brengen, maar ik blijf met tegenstrijdige gevoelens zitten.

Deel 1 vind ik het mooist. Het verhaal is natuurlijk weer erg duister, het is niet voor niets onderdeel van de "depression trilogy", maar het vlotte verloop, de leuke, frisse details en bovenal de bloedmooie Stacy Martin zorgen ervoor dat de 2,5 uur voorbijvliegen.

Bij deel 2 kreeg ik het echter zeer moeilijk. Sowieso vind ik - ik gebruik dit soort woorden vrijwel nooit - Charlotte Gainsbourg een ronduit afstotelijke vrouw (sowieso ongeloofwaardig dat Joe van sprookjesprinses in heks verandert in ik meen drie jaar tijd, maar goed...), maar dat is nog niets vergeleken met het verhaal en de beelden zelf. Om over je nek te gaan, zo ranzig.

Nu kun je nog verdedigen dat dit júíst Von Triers bedoeling was, daarin is ook deze film zeer geslaagd. De échte achilleshiel van beide films is het semi-intellectuele geneuzel van die oudere man tussendoor. Vooral in het 3 uur durende tweede deel wordt dat op den duur erg vervelend en kreeg ik regelmatig een Woody Allen-gevoel (en da's niet bepaald positief in mijn geval).

Goed, Von Trier maakt dus - zoals hij ook probeert - weer zo'n beetje alle mogelijke gevoelens los met een nadruk op de negatieve, waardoor Nymphomaniac als geheel een onprettige kijkervaring oplevert. Moet je de man daar dan voor belonen met een hoog cijfer, of ga je van je gevoel uit? Ik ga er maar weer tussenin zitten, zij het met een vieze nasmaak.

Ik ben -zoals vele mannen- iemand die heel veel porno kijkt. Het helpt bij het masturberen. Maar ik heb er nog nooit één van kop tot staart gezien. Na het wenselijke orgasme valt zo'n pornofilm ineen als slappe pudding. Daar had ik bij deze film geen last van. Gewaagd portret van een sex-verslaafde dat weerspiegeld wordt tegen de taboes van onze maatschappij. Pas op, niet altijd even geslaagd en een tikkeltje te lang, maar zeker een geslaagd project en ver verwijderd van een pornofilm.

Met Nymphomaniac (of eigenlijk: Nymph()maniac) wordt Lars von Trier wat mij betreft eindelijk wat sommige mensen hem beschuldigen te zijn: een poseur die interessant doet met zogenaamd schokkend materiaal zonder iets te zeggen te hebben. Ik ben geen fan van de man, maar kan doorgaans niet zeggen dat hij talentloos is. Echter, bij Nymphomaniac faalt het talent hem en wat we krijgen is iemand die hard, heel hard probeert.

Je kunt deze film verdedigen omdat het niet standaard is en bomvol ideeën zit. Misschien. Je kunt het compromisloos noemen. Misschien, al zou ik daar meteen tegen in willen zeggen dat dit voor alles van Von Trier geldt. Hoe het ook zei, het is een groot zooitje. Zelfs de lengte lijkt het resultaat te zijn van iemand die zoveel mogelijk in een film lijkt te stoppen in de hoop dat iets indruk maakt. Seksverslaving is de rode draad en seks komt dan ook in bijna alle vormen langs (incest "missen" we geloof ik), maar het wordt tevens gelinkt aan de meest uiteenlopende onderwerpen, waaronder niet alleen voor de hand liggende onderwerpen als politiek, religie en filosofie, maar ook vliegvissen, muziektheorie en bomen. Dat klinkt hilarisch als je het zo leest en misschien is het zelfs zo bedoelt, maar na vier uur aan zijlijnen, dwarsverbanden en bizarre vergelijkingen wordt het gewoon stompzinnig en vermoeiend. Saai zelfs, waar een saaie Von Trier me voorheen niet mogelijk leek.

Misschien wel het grootste probleem is dat het allemaal ook zo levenloos overkomt, alsof Von Triers hart er niet in zat (en ik meen me vaag te herinneren dat hij zoiets ook beweerde naderhand). Er hangt een suffe sfeer over de film heen die in scherp contrast staat met de hype rond de vermeende pornostatus vooraf. Toegegeven, de keuze om dit voornamelijk te laten ogen als een goedkope pornofilm, met matige locaties, belichting en camerawerk, is al niet al te best, zeker niet voor 4 uur lang. Maar bijna alles voelt aan alsof het met weinig energie gemaakt is.

Zelfs de cast weet er weinig van te maken. Al komt dat wellicht ook omdat de personages niet echt scherp geschreven zijn. Joe zelf voelt al niet als één personage aan en dat komt niet omdat ze door drie actrices gespeeld worden of dat die actrices het slecht doen (al is Stacy Martin erg vlak). Het is meer dat Von Trier er geen consistent karakter voor geschreven heeft. Vooral qua intelligentie gaat Joe alle kanten af, van zeer intelligent en zelfs politiek en filosofisch bewust, naar een volstrekte idioot. Daar kan een Gainsbourgh nooit iets van maken. Seligman lijkt het enige volledig uitgewerkte personage te zijn, maar ook die maakt in de laatste scène ineens een verandering door om maar tot een "schokkend" einde te komen. Daar wordt echter totaal niet naartoe gewerkt, al raadde ik het al toen hij zei dat hij a-seksueel was. Immers, Von Trier is het type regisseur dat juiste a-seksuele personages verkrachters maakt, of hij dat nu goed uitwerkt of niet. Ik voeg hier nog even aan toe dat er nog nooit een film is geweest die er beter op geworden is door Christian Slater te casten en Nymphomaniac is geen uitzondering.

Het is moeilijk zoeken naar goede scènes. Die met Jamie Bell werkte wel, al is het maar omdat het een wereld creëert die wel uitgewerkt is en consistent uitgevoerd wordt. Echter, meestal is het gewoon een vervelende zit die soms wat opleeft omdat Von Trier heel hard probeert iets onverwachts op het scherm te toveren. Jammer alleen dat het onverwachte zelden de moeite waard is.

1,5*

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik 3 maanden had zitten tussen deel 1 en 2. Aanvankelijk wilde ik ze in één keer kijken, maar na het eerste deel kon ik dat niet opbrengen. Uiteindelijk heb ik deel 2 vooral gezien om hier maar te kunnen stemmen en niet meer uit interesse in wat er verder zou gebeuren. Is er een reden dat dit zo'n beetje de enige site is waarop Nymphomaniac als één film staat. Meestal wordt IMDb's voorbeeld aangehouden en daar zijn ze gescheiden.

Apart dat de twee volumes als een op deze site staan, dat valt me nu pas op. Dat is (bijna) nergens zo (waaronder imdb) en volgens mij ook afwijkend op 'onze' regels. Ze hebben aparte releases (en dus ook vertoningen) gehad, worden ook gewoon door 'eigen credits' afgesloten, hadden eigen trailers etc. Het voorbeeld van met name Novecento snap ik ook niet. Het is meer als Kill Bill.

Vond vol. 1 toch wel weer fascinerend. Er is van alles als kritiek aan te voeren, maar het is een goed gemaakte en stijvolle film. Mooie combinatie van originaliteit, het is gedurfd, provocatief, vernieuwend, regelmatig ook wat vermoeiend en aanstellerig, maar overwegend fascinerend en beklijvend. Typisch von Trier dus. 4 sterren, hopen dat deel 2 dat vasthoudt. Het verveelt (mij althans) in elk niet.

En later zeg je;

Dit lijkt me een tegenstrijdigheid, of begrijp ik je verkeerd?

Je kunt hard proberen te provoceren en schokkend over te komen, maar met weinig passie of energie die provocaties de wereld in te slingeren. Tenminste, zo lees ik het, en ik herken het ook in deze film: heel provocerend (want veel seksscènes), maar het voelt aan alsof Von Trier er zelf ook geen zin meer in had.

Mja. Als je heel heel hard probeert, steek je er per definitie veel energie in. Dus w.m.b. is het gewoon een tegenstrijdigheid. Dus ik ben wel benieuwd wat TOR, die normaal zijn woorden zorgvuldig kiest, bedoelt.

Provoceren en willen shockeren is ook geen kwestie van heel heel hard proberen. Die intenties heb je. Of niet. En natuurlijk had von Trier die intenties wel. Wie ooit een film van hem zag weet dat en weet dat hem dat verder vrij gemakkelijk af gaat. Dat betekent verder niet dat het daarom ook niet geslaagd is.

Shoqueren werkt alleen goed of is alleen interessant gecombineerd met esthethiek en dat is in Nymphomaniac wel geslaagd.

Vond het tijdens vol 2 inderdaad wel inzakken. Nog steeds interessant, maar had het op een gegeven moment wel gezien. Maar er zitten erg leuke scenes in (die scene met die Afrikanen is erg grappig). 4 sterren voor vol. 1 , 3 voor vol. 2

Karl van H zei al ongeveer wat ik bedoelde. Von Trier probeert altijd te provoceren, ja, maar in het verleden leken die provocaties in ieder geval uit een oprechte interesse te komen. Hij leek het te menen en de films hadden een zekere drive. Of ik ze nou goed vond of niet, ze voelde aan als projecten die persoonlijk waren voor Von Trier. Op een bepaalde manier voelde Nymphomaniac niet zo aan. Het onverzorgde uiterlijk, de ellenlange uitweidingen met vergezochte dwarsverbanden, de inconsistente personages: door bijna alles kreeg ik het gevoel dat Von Trier hier niet echt in zat. Een gebrek aan passie en de energie die daaruit voortkomt is bijna voelbaar. Von Trier lijkt dat proberen op te vullen op de enige manier die hij gewend is: met "schokkend materiaal". Seks verwachten we nog met dit onderwerp, maar er is natuurlijk ook overbodig geweld, sadomasochisme, vele vormen van emotionele wreedheid, de expliciete aftakeling van Christian Slater en wat al niet. In dat opzicht probeert Von Trier heel hard: pak al het provocerende wat je bedenken kan en plak het ergens in de film. Maar de lijm blijft niet plakken, want ondanks dat Von Trier hard probeerde er een film van te maken heeft hij er de energie volgens mij niet voor gehad. Het is meer hard proberen uit wanhoop dan uit passie. Dit is natuurlijk een aanname gebaseerd op mijn eigen ervaring.

Een andere uitdrukking die ik overigens op de film kan plakken is dat Von Trier weinig te zeggen heeft met Nymphomaniac en dit compenseert door extra veel te zeggen. Klinkt paradoxaal, maar is het niet.

Op zich duidelijk, al ben ik het er niet mee eens dat de film er zo onverzorgd uit ziet. Dat vind ik echt meevallen, sterker soms is het uiterlijk erg mooi. En dat de provocaties in het verleden voortkwamen uit oprechte interesse, waag ik ook te betwijfelen. Zo vraag ik me nog steeds af waarom hij in koeienletters Epidemic de gehele speelduur in beeld wilde hebben in die film. En dat is zo maar een voorbeeld, hoewel die film uit zijn beginperiode wel verraad wat voor filmmaker het altijd is geweest (zie mijn review aldaar). Het is wat ik aan hem waardeer en verafschuw, al wint de appreciatie het.

Ik heb het er altijd moeilijk mee als er een film van Lars Von Trier verschijnt, de vraag is dan, kopen of niet...

Ik heb van hem al meer films gezien die me niet bevielen dan die het wel deden, vandaar ook de aarzeling weer met deze film.

Toen hij pas verscheen op blu-ray was de prijs omtrent de 30 € en dat bedrag wou ik er niet aan spenderen, zelfs later toen de prijs al was gedaald naar 20 € wou ik het risico niet nemen.

Maar toen ik hem dan zal liggen aan iets minder dan 10 € enkele weken geleden heb ik hem dan toch maar aangeschaft.

En eerlijk is eerlijk, ik heb er geen spijt van, want deze film is een van zijn beste die ik tot nu toe al heb gezien.

Het verhaal kon me, de ganse 4 uur, wel boeien.

Prima verhaal, goede vertolkingen door een puike cast, met zelfs een Belgische acteur die ik op het einde van de film toch dadelijk herkende, namelijk Michael Pas.

Mochten Lars Von Trier zijn films allemaal zo zijn als deze dan zou ik niet meer zo lang wachten, maar ik vrees dat één film me niet van gedacht zal doen veranderen en het bij een volgende prent van de man bij diezelfde aarzeling zal blijven.

Kortom: Deze, wel zeer erotische, film van Von Trier is de eerste die ik wel kan aanraden, al zullen er wel zijn die het ook nu niet met me eens zijn.

Die heb ik niet gezien. Bij wat ik wel van hem zag kwam het nooit eerder geforceerd over, wat niet meteen wil zeggen dat ik er altijd iets mee kon.

Geen idee welke je wel zag, maar in Breaking the Waves, Element of Crime en vooral the Idiots zitten die provocaties toch ook? Ik zie weinig verschil in dat opzicht met deze film.

Wel boeiend, maar het tweede deel bevat te veel walgelijke scenes. Moest dat nou?

Al met al wel een erg lange zit, maar het pleit voor de film dat ik het helemaal heb uitgezeten.

Een druilerige vakantiedag met kans op zon pas in de namiddag: ideaal om eindelijk eens Nymphomaniac te kijken! Ik ben helaas niet onverdeeld enthousiast, en in het gezelschap van de von Triers die ik hiervoor zag (Breaking The Waves, Dancer in the Dark, Melancholia), is dit de minste. Er zaten zeker een aantal rake scènes in, het acteerwerk is prima, maar het wil allemaal niet zo bij elkaar komen als in zijn andere films. Wellicht dat het nog even moet bezinken, maar ik verwacht niet dat die zeven zomaar een 8 zal worden, zoals die bij zijn andere films direct door mij gegeven werd.

Filosofisch geneuzel rondom de perverse dromen van von Trier, waar je in deel 2 zeer onprettige beelden voorgeschoteld krijgt die je toch maar kijkt, want je hebt er tenslotte al drie uur op zitten. Een aantal gesprekken tussen Joe en Seligman waren de moeite meer dan waard maar als totaal een zeer matige film met beelden die ik liever weer vergeet.

Erg saaie film met een nare nasmaak. Het eerste deel is vreselijk saai. Echt met moeite afgekeken. Het tweede deel iets beter, maar ook daar kon het mij weinig interesseren, en dat terwijl het onderwerp mij erg aanspreekt. Het geheel is vreselijk saai en zwaar deprimerend. Het eind is wel hilarisch . Daarnaast is de keuze voor de twee hoofdrol actrices in mijn ogen niet goed.

Charlotte Gainsbourg speelt misschien oke, maar is echt niet om aan te zien. En de anorexia Martin is ook geen mooierd. Dat werkt gewoon niet bij mij in zo'n film. Iets knappere vrouwen hadden deze film niet gered, maar zorgden er wel voor dat deze kijkbeurt iets aangenamer werd.

PS: mocht je zin hebben in iets minder zwaar, iets vrolijks met als onderwerp seks, dan raad ik The Little Death (2014) aan.

Wat ik overigens niet begrijp is waarom deze film op MM als 1 geheel opstaat, terwijl die op IMdB in tweeën is gesplitst.

Je verwachtte toch geen lichte vrolijkheid bij von Trier, neem ik aan?

Ik had helemaal niet gezien dat von Tier 'm had geregisseerd. Daarnaast heb ik zijn werk nooit gezien, maar ben ik er wel bekent mee.