Nymphomaniac (2013)

Weet zo'n typische Von Trier-film: ruim drie uur 'kijkplezier' en vervolgens voor weken materiaal om over na te denken.

Knap hoe hij dat iedere keer voor elkaar krijgt.

Marathon gezien van deel 1 en 2. De 240 minuten vlogen voorbij. Op sterke wijzen weet Von Trier wederom te boeien met zijn vreemde hersenspinsels en uitwerkingen.

Fijn is dat de door Von Trier aangekondigde pornofilm meer het intellect weet te prikkelen dan dat het op seks berust. Natuurlijk is er een flinke dosis naakt op het scherm te vinden, en is de regisseur niet vies van het in beeld brengen van penetratie. Het slim geschreven scenario weet te draaien om de nodige verwijzingen naar alles wat met de mensheid te maken heeft. Van het vliegvissen tot kunst, racisme en religie. Zelfs zijn eigen film, in de vorm van Antichrist, wordt in volume II nog even aangewezen. En alles gebaseerd vanuit het nymfomane karakter van de sterk spelende Gainsbourg.

Von Trier weet ver te gaan met zowel het onderwerp als zijn acteurs. Het lijkt wel of de beste man alles bij zijn spelers kan flikken. Hij maakt dan ook gretig gebruik van het feit dat Gainsbourg zich volledig aan hem overgeeft. Het is wel jammer dat de op eerste zicht indrukwekkende cast, die op fantastische wijzen op de serie teaser posters worden weergegeven, niet geheel benuttigd wordt. Waar LaBeouf, Jaimie Bell, Christian Slater en vooral Stacy Martin en Stellan Skarsgård geweldige bij rollen (in Martin's geval toch wel hoofdrol) leveren, zijn Uma Thurman en Willem Dafoe jammerlijk minder benut. Vooral op de lange speelduur van 240 minuten.

Visueel weet Nymphomaniac een degelijke indruk achter te laten, maar niet vaak te verassen. De film wordt nergens visueel zo aantrekkelijk als bijvoorbeeld Melancholia of Antichrist. Qua edit vond ik de film ook soms rare sprongen te maken door soms lelijke video beelden in te mixen. Maar hier heeft Von Trier uiteraard zijn redenen voor.

Al met al een mooie bioscoop ervaring, maar niet Von Trier's beste.

welke versie hebben we in Nederland nu precies te zien gekregen?

Twitch doet verslag van de uncut versie die in Berlijn te zien was en beschrijft de opening als opvallend anders

de eerdere cut version: opent met een disclaimer van von Trier en komt daarna gelijk binnen met Rammstein

de Berlijn versie: opent met een zwart scherm, regen, panning richting een lichaam in een steegje en dan pas Rammstein.

Maar dat is toch ook precies de opening die ik heb gezien, 2e kerstdag in Amsterdam!?!?!

Ook in Groningen was de opening degene die jij beschrijft als de Berlijn-versie. En die disclaimer van Von Trier, waarover hier ook eerder al werd gesproken, heb ik eveneens niet gezien.

In de NRC schreef men over de lange versie dat die niet dramatisch veel verschilde van de bioscoopversie, maar wel: Iets dieper, rustiger en explicieter, deze versie, en nog iets beter.

De raamvertelling met Seligman en Joe oogt statisch en geconstrueerd. Hiervoor is veel tijd uitgetrokken, omdat Von Trier zo twee opvattingen kan doen botsen. Kwalitatieve oprispingen in het kernverhaal houden de film rijk, levendig en intens, zoals de setting waarin Von Trier Joe en een minnaar confronteert met diens bedrogen echtgenote en kinderen. Of de vergelijking van Joe's zucht naar uiteenlopende mannentypen met de polyfonie van Bach. Het totaalresultaat heeft Von Trier minder in de hand, maar zijn visie blijft boeien.

In twee avonden bekeken in het lokale filmhuis, op zich prima, maar had hem liever in één ruk bekeken.

Dat einde zeg, toen Seligman de kamer binnen stapte dacht ik al van: 'dit gaat hij niet echt doen toch?' Enorme karakter bederving, desalniettemin was het wel behoorlijk hilarisch eigenlijk.

Voor de rest wist de film wel voor de volle lengte degelijk te boeien en deed hij me wel aardig nadenken.

De speelduur hier vermeld is van de cut-version, bij de uncut version duurt bij deel 1 145 min en deel 2 124 min en ja beide versies zijn goed e, de uncut is gewoon explicieter en dat is altijd beter

Komt de uncut versie op dvd uit? Ik zie dat de tijdsduur van de dvd ook 240min is dus hetzelfde als de bioscoopversie.

Veel seks en evenveel inhoud als een pornofilm, wat is dit slecht zeg ! !

Naast de seks, bloot en het realistisch in beeld brengen daarvan (overigens zeer goed gedaan) was het verhaal best meeslepend. ondanks dat ik Charlotte Gainsbourg niet echt hoog heb zitten, was het een prima cast, en bleef het op hoog niveau door gaan. Doordenderen op sommige momenten. Ook al was het bijna 4 uur wat we geacht werden weg te kijken, werd het nergens saai of kakte het in... Een vrouw die in vier uur expliciet verteld over haar seksverslaving was een hele opgave had ik verwacht, maar in twee avonden prima te doen. Ondanks de hier en daar platte beelden, werd dat het nergens echt... Zeker de afwisseling met de wiskundige ,biologische en historische uitleg van Stellan Skarsgård deed het erg goed.

Toch wel 1 groot minpunt dat mij op het einde een gevoel van teleurstelling gaf. En dat was de laatste minuut! Die had in zijn geheel in de pullenbak gemogen...

Maar laat ik daar mijn sterren niet door laten beinvloeden!

4**

Het begon meteen al goed; mooie dramatische beelden van een regenachtige avond en een gewonde vrouw ergens in een achteraf steegje, opgevolgd door luid geknetter van Rammstein.

Een goed verhaal, dat prachtig is neergezet met mooie oneliners en ander stof tot nadenken.

En het einde... Tja, ach, dat was eigenlijk wel te verwachten, en had zeker niet gehoeven. Beetje jammer...

Bijzonder knap gedaan weer van Von Trier. Hoe hij zo'n morbide thema op een zeer verfijnde en diepe manier weet weer te geven is fenomenaal. Ik heb in twee avonden de cut-versie gezien, en ik kan niet kiezen welk deel ik interessanter vond. Als één geheel is het waarschijnlijk spannender om te kijken, nu ben ik echt twee segmenten met elkaar aan het vergelijken.
Het spel was zeer goed en het in beeld brengen van een geweldig scenario was typisch Trier. Die verwijzing naar Antichrist in het tweede deel was echt heel erg te verwachten, en toch heel komisch. De vier uur vlogen voorbij alsof het er maar één was. Ik heb genoten. Alleen die laatste scène was echt naar, ik had het karakter van Seligman zo hoog staan...
Een geweldige vernieuwende film die stof tot nadenken geeft.

Seksualiteit vanuit het oogpunt van de vrouw, het heeft me altijd al weten te fascineren en films met dit onderwerp, goed, slecht of Breillat, zijn dan ook automatisch interessant. Hun belevingswereld op dat vlak lijkt in elk geval een heel stuk complexer als dat van de man. Alleen het idee al dat een vrouw (zelfverzekerd/aantrekkelik of niet) tijdens het uitgaan of in wat voor sociale aangelegenheid dan ook veel minder moeite hoeft te doen wanneer ze behoefte heeft aan seks dan een man. Aan de andere kant kun je dit juist weer zien als een zwakte van ''onze'' kant maar dan krijgen we weer die eeuwige man/vrouw discussie die van de essentie van mijn punt afleid. Bovendien weiger ik mezelf en al die andere jongens/mannen die niet alleen maar aan één ding denken en zich met alles en iedereen inlaten dat zich maar aanbied over een kam te scheren. Feit blijft wel dat als dit een film was geweest waar een mannelijke seksverslaafde centraal stond, zoals in Shame van alweer 3 jaar terug, er altijd heel anders tegenaan gekeken word en er minder discussie is, om de simpele reden dat dit veel meer als normaal word gezien. Of je moet vrouw zin en het mannelijk oogpunt juist boeiend vinden? Als voorbeeld haal ik graag de controversiele roman Feuchtgebiete van Charlotte Roche aan. Een enorm platvoers en vunzig boek waar een jong volwassen meisje (na een operatie aan haar aambeien, beroorzaakt door overmatig anaal verkeer, vanuit een ziekenhuis bed... jaja) al haar ranzige gedachten kronkels met betrekking tot seks, tot aan het masturberen met je eigen ontlasting toe, omschrijft. Dit zorgde voor een enorm veel media aandacht en boven genoemde auteur werd, op wat terecht kritiek na, gezien als een sterke onafhankelijke moderne vrouw. Terwijl ik bijna zeker weet dat als dat verhaal door een man geschreven was geweest hij waarschijnlijk door elke mogeliike uitgever midden in zijn gezicht was uitgelachen. Zelfde gaat wellicht op voor de nog redelijk recente populariteit van de Fifty Shades of Grey reeks. Erg krom. Ik zal niet stellen dat ik hier jaloers op ben en wil al helemaal niet beweren dat het anno 2014 makkelijker is om een vrouw te zijn als een man, maar er doen zich wel eens momenten voor waar ik wenste dat ik een dagje in de huid van het andere geslacht kon kruipen om te ervaren hoe hun verliefdheid, houden van, seks of zelfs een orgasme beleven. En of het wel echt zo fijn is als je een club binnenloopt waar minstens de helft van de mannen je in zijn bed wil hebben?

Maar de film dus. Lang naar uitgekeken maar ik was er niet bepaalt ondersteboven van. Je kunt van Von Trier zeggen wat je wilt (na enkele van zijn meest belangrike titels gezien te hebben vind ik het toch een licht overschat figuur die meer bezig is met provoceren en het bedrijven van amateur-psychologie/filosofie - voorganger Melancholia uitgezonderd - dan echt film maken, hier misschien nog wel het meest als in al zijn films bij elkaar) Maar hij weet ook als geen ander hoe je een film met weinig inhoud toch heel grotesque en boeiend kan maken. Zo had ik nooit durven hopen dat 4 uur aan celluloid zo snel voorbij kon vliegen. Zelfs met de meeste persoonlijke favorieten langer dan 150 minuten had ik soms wat moeite de aandacht erbij te houden. De speelduur was dan ook de voornaamde reden die me tegenhield dit al veel eerder te gaan zien, maar met een aantal korte plas, drink en frisse lucht pauzes van bij elkaar misschien net 20 minuten heb ik dit in een ruk uitgezien. Daarvoor zeker een halfje extra. Verder is Joe een boeiend en redelijk complex personage wiens levensloop voor het grootste gedeelte vrij boeiend was maar de stukken met Skarsgård tussendoor haalde me telkens weer uit het verhaal. Zijn ridicule platgslagen, symbolisch bedoelde analyses sloegen echt kant nog wal en waren eerder komisch. Al had ik soms, zeker na dat geweldige stuk met Thurman en haar kinderen, het idee dat dit ook zo bedoeld was. Maar aangezien ik naast The Idiots nooit veel humor in de man zijn films heb kunnen bespeuren kwam dit nogal deadpan op me over. Toch heel sterk geacteerd en in goede chemie met Gainsbourg waardoor het niet overal een kwelling was om naar te kijken. De grootste domper kwam dan nog wel van het einde. Je ziet het eigenlijk al vanaf het begin aankomen maar hoopt toch tegen beter weten in heel hard dat Von Trier niet aan deze voorspelbaarheid toe geeft, maar helaas. Voor hem weer wat ''uuuh'' en ''oooh's'' meer maar mij deed het niets. Die scene in die steeg waar de circle of life ofzo (?) weer samenkomt en de rol van het meisje hier in mogen jullie me ook even uitleggen? 5X3 en het plassen over het gezicht? Als meneer dit soort gedoe nou gewoon weg had gelaten en niet zo graag meer wil zijn als dt hij is, misschien een uur aan overbodige speelduur eruit had gehaalt (wat kan een versie van nog eens anderhalf uur, buiten misschien wat meer expliciete stukken, nou nog toevoegen?) en het visueel misschien wat meer aantrekkelijker had gemaakt dan had dit misschien inderdaad wel die overvolprezen film van 2013 geweest, maar helaas. Nu symboliseert mijn cijfer onbewust het aantal penetraties dat Joe en little Joe tijdens hun eerste keer moesten ontvangen. Maar dan in spiegelbeeld. Seligman had er vast een diepere betekenis achter kunnen ontdekken. (3,5*)

Tsja, wat moet ik hier nou weer mee.

Positief:

- een ongewone film, die wat discussie oproept.

- een hele serie van mijn favoriete acteurs en actrices laten een heel ander soort rol zien dan anders. En dan heb ik het nog niet eens over Mia Goth en Stacy Martin.

Negatief:

- Elitair gedoe met een verhaal met hoofdstuktiteltjes. Wat op een gegeven moment nog een rol gaat spelen in de verhaalstructuur ook. Teveel pretentie, en dat werkt me zonder uitzondering altijd op m'n humeur. Nouja, ik leer er weer eens wat nieuws van, 'de eend die niet kwaakt'.

- Ernstig lelijke grime, de kop van Charlotte Gainsbourg is absoluut niet overtuigend.

- Veel lelijke beelden, met nogal wat herhaling van de beeldstijl uit zijn vorige films.

- Een tenenkrommend slecht einde, zo verschrikkelijk suf en cliche. En tot overmaat van ramp dan ook nog zo'n uberflauw stukje muziek op de eindtitels. Dat kost echt een heel punt.

En dan het hele verhaal zelf nog. Overbodig lang, Von Trier lijkt zich volledig te verliezen in allerlei details en twijfelachtige filosofietjes, overbodig gedoe met symboliek van de koude grond. Het levert wel een bijzondere film op, maar niet direct in positieve zin. Misschien moeten we maar hopen op een speciale 'director's cut' van een uurtje of twee korter. Ik had in ieder geval niet het gevoel dat ik met de 'korte' versie van krap vier uur iets gemist heb.

'Deel één' zag ik een tijdje geleden en daar was ik behoorlijk onder de indruk van. Veel seks, maar toch nog een aardig verhaal en ik vond er ook de nodige humor in zitten. Vaak gewoon omdat het zo awkward was dat het grappig werd. Maar het tweede deel was heel erg slecht. Dat er minder seks in zit is niet zo erg, al kan ik niet ontkennen dat ik Charlotte Gainsbourg seksueel helemaal niks vind hebben, in tegenstelling tot Stacy Martin. Het werd te langdradig en voor mij persoonlijk te onsmakelijk. En daarmee is het einde ook behoorlijk matig. 4* voor eerste deel en 2* voor tweede deel. Dus een 3*

Voor mensen die graag zichzelf willen uitproberen.

Gruwelijk sterk. Een kille, maar prachtige seksfilm. Echt subtiel kun je het niet noemen, maar dat zijn we natuurlijk al lang gewend van Lars von Trier. Soms moeten er gewoon films worden gemaakt die de grens opzoeken vind ik. Dat is hier natuurlijk gelukt, en op wat voor een manier. De personages zijn verschrikkelijk overtuigend neergezet. Een rauwe kijkbeurt met een aantal geniale scenes. Ik miste wel zo nu en dan wat magie, zoals in Antichrist, Melancholia en Riget. Maar in zijn realistische staat is Nymphomaniac een god, mede dankzij het einde waarvan je toch wel een beetje achterover in je stoel zit.

Het wil maar niet klikken tussen Lars von Trier en mij. Ik heb een handvol van zijn films gezien, maar met uitzondering van Breaking the Waves konden die mij niet bekoren. Dat geldt ook voor deze film. Een gekunstelde, pretentieuze warboel, waaraan ik met de beste wil van de wereld geen touw kon vastknopen. Bijkomend probleem was dat ik helemaal niet van vissen houd. En filosoferen over gebakvorkjes staat ook al niet bovenaan mijn lijstje van interessante onderwerpen.

Kortom zonde van mijn tijd en daarom ben ik aan Vol. II maar niet begonnen. Ik betwijfel zeer of het er ooit van komt.

Ik zou er maar niet aan beginnen BBarbie, want met deel I heb je het beste gedeelte gezien. Ik heb geprobeerd thuis de hele film nog eens te herzien, maar na die scène met die twee negers in deel II haakte ik af. Ik kon het niet meer opbrengen nog verder te kijken naar deze voor mij totaal oninteressante film.

Vind dit duidelijk de minste van het depressie drieluik. Deel I is nog behoorlijk interessant en onderhoudend terwijl de film in het volgende deel toch verzandt en het geheel steeds onsamenhangender wordt. De opzet met Joe als verteller aan Seligman vind ik op zich aardig gevonden, maar ik vind de metaforische bespiegelingen van Seligman veelal nogal vergezocht.

Omdat het een gedurfd en kijkbaar project is geworden toch drie sterretjes.

Wat een vreselijk oninteressant, irritant en onuitstaanbaar personage was die Seligman. Het gegeven van Joe en haar verslaving hadden voor een prima film kunnen zorgen maar de manier waarop het verhaal nu vertelt wordt vond ik erg slecht gevonden. In vier uur tijd is er geen enkel moment geweest waarop ik ook maar een moment dacht dat er ook maar een enkel woord was dat uit de mond van Seligman kwam dat iets heeft toegevoegd aan de film voor mijn beleving. Dat Seligman nog maagd was en later probeerde seks te hebben met Joe die hem vervolgens door z'n kop schiet vond ik veruit het minste van de film, wat een ontzettend slecht einde. De hoofdstukken die werden bedacht door Joe aan de hand van dingen die ze zag in de kamer vond ik ook zwak en weinig toevoegen. Iets waar ik ook mee zat was het feit dat Joe als klein meisje Jerome ontmoet, later wanneer Joe de twintig nadert is Jerome nog steeds Shia, het gaat nog even door met dezelfde personages. Dan op een gegeven moment is het drie jaar later en is het personage van Joe vervangen door Gainsbourg, Jerome is nog steeds Shia. Daarna aan het einde van de film is Jerome zijn personage ineens vervangen door een andere acteur ipv Shia ouder te laten doen lijken en is Joe nog steed Gainsbourg, waar zit hier de logica? Dit zijn de dingen die met het meeste hebben gestoord al zijn er nog wel veel meer. De ''youtube-achtige'' beelden tussendoor bijvoorbeeld.

De film geeft me, in tegenstelling tot een aantal anderen, absoluut geen greintje stof tot nadenken, behalve dan over wat ik nu van Von Trier moet denken. Waar ik Melancholia nog een van de beste films van de afgelopen tien jaar vond zo weinig kan ik met de andere films die ik van deze man heb gezien. Dogville, Antichrist en nu deze, is er nog een andere film van hem waar ik iets mee zou kunnen? De momenten waarop ik de film kon waarderen waren de momenten wanneer je vergeet dat Joe bij Seligman in huis haar verhaal vertelt. Twee sterren voor Stacy Martin en de seksscenes.

Tegenvaller. Natuurlijk, ik was lekker gemaakt met de appetizers die ik erg goed en spannend vond (en nog steeds vind), maar over 240 minuten lang is er toch verdomd weinig te zien.

We krijgen dus een levensverhaal, verteld door de persoon zelf en we krijgen veel flash-backs die allemaal hoofdstuktitels hebben. Maar het is wel zo dat tijdens die hoofdstukken steeds weer terug wordt gezapt naar het heden en de afzonderlijke hoofdstukken niet heel strak zijn afgebakend, en ook de visuele stijl verschilt niet echt genoeg om het überhaupt toepassen van die titels te rechtvaardigen. Enkel dat gedeelte in zwart-wit is echt mooi en The Little Organ School is echt duidelijk anders.

Sowieso is het hele stuk met Gainsbourg (slechte schmink) en Skarsgård nogal waardeloos. Ten eerste erg lelijk gefilmd, alsof het allemaal digitaal is bijgekleurd -dat steegje ook, het ziet er gewoon nep uit- en het haalt elke keer het tempo uit de film. Ik snap de functie nog wel, als zijnde de intellectuele kant van de film, maar het werkt niet. In een boek allicht wel, maar hier niet. De metaforen zijn vaak goedkoop, ze voelen bedacht aan (zoals alle gesprekken tussen beiden) en worden ook nog eens weinig subtiel opgelepeld. En is er eens een mooi beeld met Joe die geholpen wordt door vele mannen met haar auto, dan moet Seligman dat alsnog later weer verklaren en er wat op zeggen. Kom op, dat had ik zelf ook wel door Lars, je publiek is echt niet zo achterlijk.

Daarnaast is er minder tijd voor het levensverhaal zelf terwijl juist dat het sterkste is. Daarnaast wordt het zo heel fragmentarisch en nogal uitleggerig met de voice-over waardoor je als kijker zelf het niet echt kan ondergaan, en dus meegaan in de ondergang van Joe. Het helpt ook niet dat Gainsbourg een beetje doods is. Jammer, want haar jonge versie vond ik echt stukken beter spelen en vooral in het hoofdstuk met haar vader in het ziekenhuis waarin ze veel meer emoties kon tonen dan in de rest van de prent.

Niettemin kent de film wel een aantal mooie momenten en zijn de verhandelingen over religie, pedofilie en kunst an sich best interessant. Zeker dat stuk over de muziek van Bach, hoe dat is opgebouwd en vervolgens hoe dat wordt getoond. Dat is nu net iets wat dus wel met film kan worden getoond, al had ook dit veel anders ingepast kunnen worden. Ook de humoristische scène met Thurman, de scène in het ziekenhuis en mooi uitziende Martin en Goth zijn het kijken waard. Ook het trucje van de kleuren van kleding en meubels die met de tijd mee veranderen van geel-bruin naar grijstinten is mooi en toont goed Joe's veranderende gemoedstoestand.

Kortom: te lang, te fragmentarisch, te veel ballast, te veel overbodigheden maar ook een aantal fijne momenten. 2,0*.

Hoe graag ik ook deze film zou willen zien. Maar 240 minuten naar een film kijken, trek ik tegenwoordig niet meer

Poeh ja, wat je eventueel zou kunnen doen is de 240 minuten in twee delen kijken. Het is out of the box, ik geef het toe.

lars von trier,een man die je vaak blijft verbazen met alles behalve doorsnee film.

maar man o man dit was heftig,ontzettend knap geacteerd.

maar je kan je ook afvragen ,is dit wel acteren ,de vreselijke pijnlijke scene's in het laatste 3 kwartier

zijn zonder special FX,en dus echt.

Wat ik me ook afvraag , is het expliciet in beeld brengen van penetraties nu echt toegevoegde waarde aan de film,of is het ook een deel om controversieel zijn.het best wat minder gemogen.

aan de andere kant is dit wel het onderwerp: promiscuous en nymphomanie.

hoe dan ook ,typisch geval :hate it or love it.

ik was de volle 4 uur totaal geboeid, maar het einde is ontzettend somber.hakte er wel in.

Met deze film probeert hij gewoon " too much " Franco te zijn ; wat mij betreft een kruising tussen Eugénie (1974) & Jungfrauen-Report (1972) en misschien nog een aantal andere films . Echter , Tio Franco is vanzelfsprekend een veel betere cineast !

Ik ken de films van Tio Franco niet, maar als de behaagzieke, opgeilende softporno clip die jij gelinkt hebt bij Eugenie representatief is voor zijn werk, dan is het mij een raadsel hoe je dit kan associëren met Nymphomaniac, waarin Von Trier de protagoniste juist nadrukkelijk allesbehalve als lustobject portretteert.

En wat is in dit verband 'een betere cineast'?

Ik heb, naast ooit Dancer in the Dark, nooit een Von Trier gezien. Had ik misschien beter wel kunnen doen, of dan toch in ieder geval de twee vorige uit de trilogie, maar goed.

Het eerste deel is een licht amusante reeks van gebeurtenissen, maar erg diep gaat het wat mij betreft nog niet. De metaforen voor seks, of waar het mee wordt vergeleken (vliegvissen, muziek), vind ik lafjes en zet nergens aan tot echt nadenken. Weet niet of dat wel beoogd werd, maar mij hield het slechts uit het verhaal.

Ik had gehoopt dat het tweede deel me beter zou bevallen, maar dat ging me juist meer tegenstaan. Niet alleen door de kille gruwelijkheden en het uiterst trage tempo, maar ook omdat ik me totaal niet met haar kon identificeren en de metaforen en opmerkingen van Saligman nog steeds houterig en gezocht zijn in plaats van daadwerkelijk treffend of om over na te denken. Slechts sporadisch kwam er iets voorbij dat inhoudelijk of filmisch gezien de aandacht trok, en dan heb ik het vooral over de scène met de drie ‘lagen’.

Voor de rest, tja. Erg langzaam, veel overbodigheid, een wat onevenwichtige structuur, twee hoofdrolspeelsters die op zich aardig acteren maar allesbehalve prettig voor het oog zijn, en wat mij betreft nog niet eens zo thematisch interessant allemaal.

Op zich kan iedereen er wat uithalen voor zichzelf, door over de materie na te denken en een standpunt voor zichzelf in te nemen (over seks, over nymphomanie, over Joe en of ze een slecht en zondig mens is), maar ik vind niet – of ik moet het totaal verkeerd gezien hebben – dat de film van zichzelf echt een standpunt of boodschap over het thema heeft.

Behalve dan misschien het einde, wat (daarin) wel aardig is, al blijk ik daar alleen in te zijn. Ze mag dan wel duizenden mannen gehad hebben, dat betekent nog niet dat ze zich kan laten gebruiken. Misschien dat iemand neerschieten wat al te drastisch is, maar vond het wel een krachtige daad voor een nymphomane die voor een nieuwe weg heeft gekozen.

Al met al, kijkplezier was vaak ver te zoeken, en inhoudelijk gezien ben ik niet weggeblazen. Iets minder pseudo-intellectuele zijstraatjes en een iets fijnere structuur en het was al een stuk aangenamere film geweest.

2,5*

Geniale film die me ondanks zijn lengte continue in zijn greep hield.

Wederom een knappe film van von Trier die dit keer sex als thema heeft. De tegenstelling tussen de boekenwurm en maagdelijke Seligman en nymphomane Joe is vermakelijk en maakt het einde des te wranger.

De film kent uiteraard een grote hoeveelheid sex-scenes en dan niet op zn soft-porno maar expliciet, in fel licht, zonder gebruik te maken van aantrekkelijke acteurs. Niet echt een film om een romantisch weekend mee in te luiden.