Nymphomaniac (2013)

Ah ja, als je er blind ingaat kan ik me voorstellen dat je iets anders verwacht. Maar hij is meestal wat zwaar op hand. Zou wel eens niet je ding kunnen zijn dan...

Precies. Ik ben niet echt een fan van zware films, maar er zitten soms wel pareltjes tussen. Aangezien ik dacht dat dit een voorloper van The Little Death (2014) was, verwachtte ik een komedie.

Knappe film(s) met een einde dat me vol vraagtekens achterlaat, maar niet op een goede manier...
de reden waarom Seligman in de laatste minuut van de film Joe probeert te verkrachten is totaal onduidelijk voor mij, nergens laat hij in de gehele film ook maar iets blijken van een verlangen naar haar..
Ook P, het meisje die Joe onder haar hoede neemt, is een raadsel voor mij waarom zij zich tegen Joe keert. Goed, ze heeft haar verlaten voor Jerome, maar waarom zo koelbloedig alsof ze niets voor haar heeft betekend? Dat stuk klopt niet..

Wel past het in Joe's kijk op de mensheid: Hypocrisie.

Het laatste stuk snijdt de film zo erg af om een andere richting in te gaan dat ik er niet meer in mee kon.

Op de finale na heeft de hele film mij kunnen intrigeren, erg gedurfd van Lars om zichzelf te profileren (de hele "depressie trilogie" overigens) in karakters die vol met zelfhaat, verdriet en eenzaamheid zitten.

Ach elke film moet een eind hebben , dat Zeligman toch ineens iets van pistolen weet is vreemd trouwens .
Diegenen die dit niet om aan te zien vinden hebben natuulijk groot gelijk.
Desalnietemin een origineel werk over krachten die zowel constructief als destructief kunnen zijn.
Waar trouw aan te zijn ? Wat is illusie en wat niet ? And so what?
De een meent er dieper in te moeten duiken dan de ander, het leven de concessieloze gaat niet over rozen.

"Curiousity above lust" was het vooral van Zeligman natuurlijk, als je goed opgelet hebt. Nieuwsgierigheid naar sex, als je er continu over leest, wil je het ook wel een keer zelf ervaren lijkt me, ook als je geen lust hebt. Of hij moet daarover gelogen hebben. Wat ik vooral opvallend vond was dat hij overal genuanceerd en emotieloos op reageerde, totdat het over pedofilie ging.. strenggelovig misschien?

Je hebt zijn werk nooit gezien, maar je bent er wel bekend mee?

Dit is 1 van mijn favoriete von Trier films... Zo wel part 1 als 2, maar ik zie ze meer als 1 film.

Laatst de dc versies gezien, nog langer en ik vond die nog amusanter..

Gainsbourg vind ik ook niet de meest aantrekkelijke vrouw, maar daar draait de film ook niet om.. Mensen die sexbommen sex willen zien hebben moeten een ander soort film gaan kijken..

Nymphomaniac

Om mijn (film) horizon te verbreden heb ik deze twee films opgezet. Het is niet helemaal mijn type films en Von Trier is zeker niet mijn regisseur maar ik wilde toch een beetje uit mijn comfort zone komen en dat heb ik geweten. Deel één bevalt nog wel en Stacy Martin is een prachtige actrice die je meesleurt in haar avonturen. En de seksscènes hebben nog echt een functie binnen de context van de film.

Deel twee met Gainsbourg die het stokje van Martin overneemt was voor mij niet door te komen door de expliciete en niet functionele seksscènes en het langdradige verhaal wat nergens tot leven komt. Gainsbourg vind ik ook geen prettige actrice en ze weet je niet mee te sleuren in haar seksuele avonturen. De gesprekken tussen Gainsbourg en Skarsgard vind ik redelijk overbodig en dat Gainsbourg een oudere versie van Martin moet voorstellen is ongeloofwaardig. Dat Joe seksverslaafd is wordt al snel duidelijk maar Von Trier weet geen maat te houden en je wordt als kijker helemaal murw gebeukt door de vele seksscènes. Maar erger is dat de personages allemaal erg slecht uitgewerkt zijn en meer karikaturen zijn dan mensen van vlees en bloed. Een film als Shame deed dit toch beter en maakte op een ingetogen manier veel meer indruk. Nee, deze film maar zo snel mogelijk vergeten.

Tweede deel vond ik duidelijk sterker dan het eerste deel, 3* voor deel 1 en 4* voor ddel 2 maakt een gemiddelde van 3,5.

Het tweede deel had voor mij een duidelijker verhaal en de seksscenes waren daarom minder pointless. De film als geheel vond ik zeer de moeite. De actrice die de oude versie van Joe speelde stal wat mij betreft de show qua acteerprestatie. Jammer dat de rol van Willem Dafoe niet groter was, dat blijft toch 1 van mijn favoriete acteurs ☺

Wat had je dan verwacht? De film heet niet voor niets Nymphomaniac .

Eens, daarom haal ik ook een film als Shame aan. Die wist met minder seksscènes toch veel meer indruk te maken.

De 4 uur vlogen aanzienlijk rap voorbij, maar toch vond ik het een wat wisselvallige bedoening. Een film waarbij fascinatie en ergernis elkaar in sneltempo afwisselden. Joe's verhaal weet wel te intrigeren (vooral het eerste deel) en Gainsbourg is, zoals meestal, sterk. Het pijnpunt lag vooral bij de interactie tussen Joe en Seligman. Sowieso een nogal flauw concept om een hele film aan te knopen, maar de onmetelijk gekunstelde, 'kijk mij eens gewichtig doen over taartvorkjes' dialogen tartte soms alle verbeelding. Von Trier zal het allemaal wel heel intelligent bedoeld hebben, maar bij mij resulteerde het meermaals tot plaatsvervangende schaamte. Daarnaast viel de film audiovisueel, zeker in vergelijking met Von Trier's vorige paar films, ietwat tegen.

Gelukkig schakelde de film steeds redelijk snel weer over naar Joe's verhaal, waardoor het nergens saai werd. Een aantal goeie scenes (het pistool dat weigert) zorgen ervoor dat de film ook zeker wat sterke impressies achter wist te laten, waardoor ik voorts op een kleine 3* uitkom. Verder wat jammer dat ik niet de director's cut van 5,5 uur heb kunnen zien, want naar verluidt schijnen daar nog wat venijnige scenes in te zitten die de officiële versie niet gehaald hebben.

'Schokkende' sexfilm over een sl*t die haar seksuele escapades evalueert met een impotente kl**tz*k.

Tot aan Joe's carrière switch vond ik het een interessant geheel en kon ik een heel eind mee komen. Daarna verloor ik mijn interesse, althans voor het grootste gedeelte. Zeker het einde, met die feministische boodschap, is ongeloofwaardig en afgezaagd.

Het goeie nieuws: de cinematografie. Wauw.

Het slechte nieuws: de idiotie. Von Trier probeert het lage (vulgaire) in aanraking te brengen met het hoge (de complexiteit van natuurwetenschap, literatuur, klassieke muziek, etc), maar de manier waarop is hopeloos gekunsteld. De ernst waarmee ons cultureel erfgoed in een uitdrukkelijk provocatief verhaal wordt geïntegreerd, mag zelfs regelrecht irritant worden genoemd.

Bovendien stelt de plot een paar problemen. De raamvertelling is banaal, omdat het karakter van Seligman onvoldoende wordt uitgewerkt. Dat ook hij een (seksueel) kruis draagt, is bij de haren gesleept, net als het (on)menselijke einde, alsof het opwekte mededogen koste wat het kost ontkracht moet worden door de afgrondelijke laagheid (de onweerstaanbaarheid van de lust) van ons humane wezens. De symboliek, de zogenaamde “inzichten” en vermeende empathie van de kamerintellectueel, de gemaakte zinsbouw van Joe’s bekentenissen: het mist naturel.

En dan is er nog het verhaal van de nymfomane – een gegeven dat von Trier opentrekt naar allerhande vormen van ontspoorde seksualiteit. Het gaat niet alleen meer over een verhoogd libido, maar ook over extremen in de beleving (sadomasochisme) en over een diffuus uitbreiden van de geaardheid. Hoe reëel is dat? Hoe relevant om tot een begrip te komen van de psychiatrische gesteldheid van nymfomanen? Vraag is bovendien of het logisch is dat Joe’s seksualiteit zichzelf uitholt, dat ze uiteindelijk “niet meer voelt” – weliswaar een schitterend “cliffhanger” aan het einde van het eerste deel, maar is dat inderdaad wat men ziet bij mensen met dit ziektebeeld, of dit “afwijken van de norm” – want von Trier lijkt het tot op zekere hoogte te willen verdedigen?

Enfin, veel op aan te merken. Bah, de cantus firmus, bah, het referaat naar Thomas Mann, bah, de verwijzingen naar religie, bah de bagger: voorwaar, ik zeg u, onzinnig!
Of je werkt ideeën uit, of je zwijgt erover. Dit soort halfslachtig aanraken van allerlei interessants zegt mij niets.

Kortom, behalve van de uitzonderlijke cinematografie: niet van genoten.

2,25*

Er zit een goede boodschap verborgen in een tergend saaie, bijzonder matig geacteerde film vol gekunstelde scenes, gelardeerd met pubquiz wijsheden. Von Trier kan veeeeel beter. Het lijkt alsof hij de saaiheid die hij ervoer bij het maken wilde overbrengen op de kijker en deze te straffen voor het willen kijken van een film met de titel Nymphomaniac. De minst erotische sexscenes ooit vastgelegd op film worden naverteld door een hoofdpersoon waar ik geen sympathie voor kan opbrengen. In de handen van een goede actrice was dit waarschijnlijk anders geweest. Misschien is het de regie geweest die Gainsbourg zo vreselijk saai maakte. Ik durf niet te zeggen of een nog kortere versie de film beter had gemaakt maar ik ben blij dat die 5.5 uur versie nooit het daglicht gezien heeft. Het leven is te kort.

De tweede helft is beter dan de eerste maar het wordt niet goed, niet eens goed genoeg. Gemiste kans van Lars Von Trier.

Eindelijk ook gezien. Oorspronkelijk zou ik de film gaan kijken met een vriend, maar het kwam er maar niet van. En verder zat ik ook tegen de lange speelduur aan te hikken. Uiteindelijk toch met onderbrekingen moeten kijken omdat het sociale leven toch wat weerbarstiger was dan ik had gepland.

Ik moet zeggen dat ik erg geïnteresseerd met in de vermenging van arthouse met porno. Wat dat betreft was ook Love van Noé interessant, hoewel niet helemaal geslaagd. Nymphomaniac slaagt helaas totaal niet. De structuur in de vorm van een raamvertelling werkt niet. De dialogen voelen erg onnatuurlijk aan, en de associaties met vissen en fuga's van Bach komen geforceerd en lachwekkend over.

Sommige acteurs lijken niet op hun plek te zijn. Shia LaBeouf is bijna altijd een zekerheidje wat betreft miscasting. Charlotte Gainsbourg heeft wat mij betreft niet echt de juiste uitstraling voor deze film. Je hoeft niet jong te zijn om een aura van sensualiteit om je heen te hebben, maar dat mist bij haar volkomen. Verder ook een aantal keuzes van de regisseur die niet overtuigen. De overgang van Stacy Martin, die de hoofdpersone in haar jonge jaren speelt, naar Gainsbourg, terwijl LaBeouf niet verouderd voelt vreemd aan, en natuurlijk wordt er op het einde letterlijk een karaktermoord op Seligman gepleegd, zoals eRCee al terecht opmerkte. Onnodig en heel erg misplaatst.

Visueel ook lang niet zo hoogstaand als de vorige twee films van von Trier. De splitscreens tijdens de fuga-scene waren wel aardig, maar als je het alleen daarvan moet hebben op een speelduur van ruim 5 uur, valt het natuurlijk erg tegen. Veel klassiek in de soundtrack wat ik erg waardeer. Ook niet de meest voor de hand liggende stukken. Met name de vioolsonate van Franck hoor je niet vaak in films, en al helemaal niet in een uitvoering voor cello. Wat jammer dat alleen de eerste maten van het eerste deel tot uit den treure herhaald worden, terwijl de andere delen zoveel meer emoties laten horen. De rocknummers vond ik wat minder passend, ondanks dat ik ook graag rockmuziek hoor.

De poging om porno wat meer diepgang (pun not intended) te geven is interessant, maar helaas werkt het hier niet. Dit schijnt de eerste film te zijn die von Trier volkomen nuchter heeft geschreven. Gelukkig schijnt hij inmiddels weer aan de drank te zijn. 2*.

Weet iemand wat de reden is dat de twee volumes hier zijn samengevoegd? Op imdb zijn ze bijvoorbeeld gescheiden. Vond Pt.I tamelijk goed (stukken beter dan verwacht).

Is mijns inziens een fout die niet wordt aangepast. Ze draaiden ook echt afzonderlijk in de bios, dus dienen ze net als bijvoorbeeld de Kill Bills als twee films beschouwd te worden.

Ik was geneigd een correctie in te dienen, maar uit je bericht maak ik op dat dat weinig kans van slagen heeft? Ik zou ze wel graag los van elkaar beoordelen, de kans is goed aanwezig dat ik Pt.II straks heel anders inschaal. Toch wordt je hier dan half verplicht naar een balans te zoeken.

De enige uitzondering op de site is Grindhouse (Planet Terror en Death Proof), maar ook andersom is het mogelijk. Red Cliff staat hier als twee delen op de site, maar is in Europa in een deel uitgekomen.

Gekeken wordt in principe naar hoe de film in premiere is gegaan, dat is in dit geval in een deel.

Dat is weer een geval apart. Je hebt a) Death Proof, b) Planet Terror en c) Grindhouse, dat een bewerking en compilatie van die twee films samen is. Staan ook alle drie afzonderlijk op de site.

Toevallig vanmiddag het eerste deel bekeken.

Met tamelijk grote interesse het relaas aan me voorbij zien komen. Nou spoedig verder met het tweede deel.

Wellicht de sterkste, in ieder geval meest boeiende Von Trier die ik zag.

Niet helemaal. De twee films zijn samen langer dan Grindhouse. Zo zit de lapdance (de beste scène van Death Proof) niet in Grindhouse.

Klopt ja. Ze hebben wat scenes toegevoegd.

toevallig vannacht ingeschakeld bij canvas, wat een treurnis.

ik vind Gainsbourg verschrikkelijk, ze heeft namelijk 0,0 sex appeal.

ik vind haar gewoon geen goeie actrice.

ze heeft niks, altijd vlak.

Hierboven is al 'Shame' aangehaald, dat is pas een goeie film over sex-verslaving met

een fantastische Michael Fassbender, die zeer overtuigend speelt!

Heeft ze sex appeal nodig?

Nymphomaniac Part I

Nymphomaniac is nieuw voor mij. Deel twee volgt later deze week nog. Het valt me op dat de film hier op MM vrij negatief beoordeeld wordt. De vraag of Charlotte Gainsbourg nu te lelijk, letterlijk te plat of helemaal niet sexy is, is eigenlijk niet relevant. (Nuja, het oog wil soms ook wat, maar dat was niet mijn opzet).

Ik heb een film gezien waarbij een seksverslaving net als alle andere verslavingen enorm destructief kunnen zijn voor zowel jezelf als je omgeving. Een drugsverslaving is fysiek erg herkenbaar, maar een seksverslaving of pakweg gameverslaving kan op dezelfde manier een enorm verwoestende impact hebben. Dit zie je stelselmatig opgebouwd bij het personage Joe. In het begin (op de trein) wat onzeker, en al spelenderwijs (letterlijk dan) worden haar seksuele lusten ontwikkeld tot op een moment waarbij organisatorisch talent van pas komt wanneer je 7 tot 10 mannen per dag wil verwennen (maar bovenal jezelf).

Von Trier zoekt graag de controverse op, maar het siert hem dat hij niet zomaar de platvloerse pornotoer opgegaan is. Het karakter, de ontwikkeling en beleving van Joe wordt zeer goed weergegeven. Het is makkelijk om haar als pervers en als hoer voor te stellen, maar Von Trier laat daar geen ruimte voor, integendeel. Joe wordt geïdentificeerd als slachtoffer. Een slachtoffer die jammer genoeg ook slachtoffers maakt. Ze blijft er erg apathisch en ongevoelig bij, kenmerkend voor een (egocentrische) verslaafde.

Vooral die ene sterke scènes waarbij de bedrogen vrouw en de kinderen voor de deur staan was tegelijk grappig en treurig tegelijk. Ook typisch mannen misschien als ze plotseling met hun verliefde dwaze kop met koffer in de hand trots zijn met hun nieuwe beslissing om in te trekken bij hun nieuwe vlam...

Aanvullend wil ik ook de geslaagde en frappante ziekenhuisscène aanhalen: haar band met haar vader is erg sterk, de drang naar seks is echter nog sterker ...

Minder geslaagd was de verhaalstijl en de scenes met Seligman. De vreemde verwijzingen naar vliegvissen en Fibonacci zijn me (voorlopig) en raadsel en brachten op het eerste gezicht weinig bij aan het verhaal. Misschien komt dit nog wel aan bod in part II.