Lost Highway (1997)

Erg sterke film dit van David Lynch die, hoewel op sommige momenten erg verwarrend, een stuk beter te volgen is dan zijn Inland Empire, die ik ook onlangs zag. De sfeer is in ieder geval enorm gaaf. Mooie mysterieuze beelden, ondersteund door prima muziek van Badalamenti en vooral ook het ruige Rammstein. Verder is de introductie van de Mystery Man een fantastische scene, sowieso een erg sterk personage, evenals bijvoorbeeld het moment dat Fred in de dodencel verandert in Pete.
Verder is het verhaal best spannend en boeiend en slaagt Lynch er weer in door de veelal prachtige beelden een wederom unieke film af te leveren. Het verhaal is zoals wel vaker bij hem natuurlijk voor meerdere interpretaties vatbaar, maar had ik toch best wel wat van door, nadat ik het spoilertopic zojuist gelezen heb. Een herziening schept dan natuurlijk weer nieuwe ontdekkingen en die gaat er in de toekomst ook zeker nog wel weer een keer komen, want dit is en blijft wat mij betreft een erg fascinerende en boeiende film!

4,0*

Ik snap er na 4 kijkbeurten nog steeds weinig van, maar jongens wat een geweldige filmervaring blijft dit toch.

Vooral het eerste half uur is briljant clautrofobische cinema.

Deze gaat naar de maximale score hier.

van 4/5 naar 5/5

P.S.

Geef Lynch via de postcodeloterij een doorlopend budget van 20 miljoen per jaar om tot zijn dood te kunnen blijven filmen.

Sterke thriller met intense scenes

David Lynch. Persoonlijk weet ik nooit goed wat ik met de man aan moet. Hij heeft een aantal zeer vreemde films op zijn naam stel, sommige echt met bizarre momenten (Wild at Heart) en intense scenes, als deze. Wat mij persoonlijk zo aantrekt tot deze films zijn niet de sterke regie, het goede acteerwerk, het vreemde wereldje, de ongemakkelijke scenes of de goed opgebouwde maar verknipte verhaallijn. Of eigenlijk allemaal ook weer wel. Wat mij zo verbaasd en fascineert is namelijk eht beklijvende gevoel van zijn films: ze blijven zo lekker hangen en rond je spoken. En dta is ook de beste manier om zijn films te bekijken denk ik: niet zelf gaan meepuzzelen, maar alles over je heen laten komen, je laten meeslueren in zijn visie, en vervoglens dan pas eventueel er iets van te maken en er je mening over te geven.

Een recensie schrijven over de film is dan ook moeilijk. Iedereen kan het verhaal op een eigen manier interpreteren (al zullen sommige visies en verkalringen overeen komen) en iedereen zal op zijn eigen manier de film beleven, waarbij sommige mensen deze film met open armen zullen ontvangen en omhelzen, en andere hem af zullen doen als een vreemd, onsamenhangend prutwerk. Desalniettemin wil ik mijn mening wel geven, natuurlijk.

De film begint met de beste momenten. Er gebeuren vrij (nog) onverklaarbare dingen rondom het huis van Fred en Renee. Men kan denken aan een stalker, vreemde politie, een vermoedelijke affaire van Renee (of is dit slechts verbeelding van Fred?). Als ze echter bij een vriend van Renee op bezoek gaan wordt het alleen maar vreemder, met de introductie van de Mystery Man, met naar mijn mening ook de sterkste en engste scene van de film. Bijzonder creepy geaceerd EN in beeld gebracht, is dit een na de ijzingwekkendste scenes die ik sinds lange tijd heb mogen aanschouwen. Vervolgens vinden een aantal nare gebeurtenissen plaats, waaronder moord op Renee. Wanneer Fred naar de gevangenis wordt gebracht en daar in slaap gebracht, beginnen de hallucinaties erger te worden; hij schept een andere realiteit waarin hijzelf in de form van Pete populair en succesvol is, maar desalniettemin geplaagd wordt door zijn (demonen/daden uit zijn) verleden. Ook in dit tweede deel zitten weer bijzonder sterke scenes, voor mij met als toppunt de (spannende maar (zwart) humoristische) achtervolgingsscene met een zeer intens geacteerde Mr. Eddy/Dick Laurent. De band met het eerste deel van de film is (zeker bij de eerste keer kijken) wellicht niet helemaal en/of altijd duidelijk, maar verwijzingen zijn er genoeg.

Dat op het einde allesm ooi samen komt is niet helemaal waar; de film blijft strange en houdt een einde open voor interpretatie. Desalnietttemin ben je meegesleurd door de film; dat was althans bij mij wel het geval. Goed geacteerd, zeker door de mooie Arquette, (met interessante personages), sterk in beeld gebracht, oog voor detail, een minstens interessant te noemen muziekkeuze - vooral Rammstein - , spannende scenes en altijd perfect getimed is een kleien rollercoaster door de vreemde wereld van David Lynch. Bizarre landschappen (die vaak duiden op een state of mind), vreemde droomscenes en irrationele scenes: Lynch gaat te werk als een kunstenaar. De interpreatie is open voor de kijker, als een gevoel dat je behoort te krijgen bij een schilderwerk. Filmkijken wordt zo een echte ervaring.

Op IMDB stond perfect verwoord : Lynch is not a film maker who tries to make movies with a problem-solving message, but an artist. Moreover he started as a painter and so he tries to create an atmosphere more than to develop a story. Niks is meer waar. Lost Highway is daarmee een erg sterke film geworden, zelfs al begrijp je hem niet helemaal. Zoals Homer Simpson zijn bij het bekijken van Twin Peaks `Brilliant…but I don't get it'.* Lost Higway is niet zomaar een film, maar een filmervaring. Alhoewel misschien geen waar meesterwerk - daarvoor lijkt het op momenten iets teveel alleen de artistieke wereld van de filmmaker, en mist enige houvast soms - is dit zeker een sterke thriller. Voor fans van Lynch, en zeker ook Arquette, een must see.

3,5*, bijna 4*

*Bron: Digg filmrecensies...

ik weet zoals zovelen niet wat ik hiervan moet denken.

wat ik wel zeker weet is dat het een intense filmervaring is.maar lynch slaat wel een beetje door met zijn droom-filosofische hallucinaties.het niets-ervan-snappen gehalte mag duidelijk verlaagd worden

Zeer goede film van David Lynch. Voor mij de beste regiseur die er is. Zijn films zijn surrealistisch daarom is hij vaak moeilijk te volgen of ze staan vaak open voor je eigen inbreng van het verhaal.

Mulholland Drive begreep ik ook niet, maar vond ik brilliant.

Met deze film kan ik helemaal niets. What you see is what you get,

maar ik vind het niet genoeg. Beetje rammstein met wat beelden erbij.

Gek genoeg vond ik Mulholland Drive wel brilliant........

Tja, David Lynch is goed in het maken van verwarrende films, ook deze dus. De film houdt je toch wel bezig en ook met goede muziek oa. van NINE (Nine Inch Nails). Het einde vond ik wel tegen vallen.

De eerste keer dat ik deze film zag snapte ik er geen bal van. En ik denk dat ik hem ook niet wou snappen, ik besteedde er verder geen aandacht meer aan. Na hem gister te hebben herzien moet ik zeggen dat ie toch wel erg interessant is. En na het lezen van de uitleg via de link ben ik helemaal verkocht, wat een doordacht script. Zeker niet voor velen weggelegd. Je moet hem echt willen snappen. *5

Hmmmmmmm

Ik vind het veel uitleg op los zand.

Ik heb zelf ook een uitleg proberen te formuleren (zie mijn 2e post in het spoilertopic), en ik vind alsnog deze uitleg de beste om volgen.

Maar da's misschien te arrogant van mezelf, ik hou de link van moviegids bij tegen een volgende kijkbeurt

Weer de zoveelste zeer aparte film ervaring van Lynch!

Lekkere donkere en grauw gefilmde film met verhaallijnen die door elkaar heen lopen(zoals we wel gewend zijn van Lynch)

Na het spoiler forum gelezen te hebben begon ik de film pas een beetje door te krijgen, al is een film van Lynch nooit helemaal verklaarbaar en logisch

Vond dit weer een aangename film ervaring en de film zakt geen moment in en blijft boeiend tot het einde!

4,5 sterren voor nu!

p.s. ook zeer gepaste muziek!

leuke filmervaring zoals velen hier zeggen maar ik snap er geen reet van. Mischien dat ik de film na een tweede of derde of vierde keer wel beter begrijp en em waarschijnlijk beter beoordeel. maar voorlopig een 3*

Ik snap er ook helemaal niks van maar ik heb een simpel theorietje ontwikkeld tijdens het kijken om wat structuur aan te brengen in de film:



De verhalen in deze film gaan allemaal over dezelfde persoon en verhaal , alleen in andere gedaante/ alter ego. Dus de oude mafia man is dezelfde als de persoon in het begin en weer dezelfde als de 'rocker', etc. ook de chronologie is door elkaar gegooid.In principe is het een verhaal van een man die zijn vrouw vermoord omdat ze vreemd ging en hij daarom de gevangenis in moet.

Misschien wil Lynch hiermee de innerlijke botsende gevoelens van de hoofdpersoon verbeelden.

oh ja en die rare kwiebus die we een paar keer terug zien in de film Is de regisseur van de film himself, David Lynch. hehehehe

Waarom? Vond Lynch gewoon leuk om te doen.



vond ik wel leuk bedacht van mijzelf. Deze film is vaag genoeg om elke theorie erop los te laten. Hoe simpel of complex dan ook bezien.

De film is apart maar Oh ZO traaaaaaaaaaag! OMG! hehehe Soms wou ik 'en nu schiet je maar eens even een beetje op!' uitschreeuwen, vooral in het begin.Later gaat het wel weer. En dat zeg ik , iemand die niet goed tegen het snelle gefilm/bibberende camera en knipwerk van tegenwoordig kan.

film hield desondanks mijn aandacht vast. Ga hem zeker nog een keertje kijken,. eens zien wat ik er dan van vind.

Vooralsnog:

3.5

Een typisch David Lynch mysterie.

De begin/eindcredits zijn erg goed, door de mooie snelweg beelden en het prachtige nummer I'm Deranged van David Bowie. Dan begint de film, en op een vervelend langzaam tempo ontmoet je Fred Madison (matige rol van Bill Pullman), die erg jaloers is en z'n vrouw verdenkt. Vanaf de Mystery Man (super enge rol van Robert Blake!) wordt het één grote onlogische Lynch-brei. Volgens mij bestaat er voor de film niet echt een fatsoenlijke, volledige uitleg, maar ik dacht dat het zijn gevoelens, gedachten, vermoedens en nachtmerries gecombineerd waren in een een groot onlogisch verhaal (leek voor mij dus een beetje op Mulholland Drive, die me beter wist te pakken). David Lynch geeft altijd wat te weinig puzzelstukjes in z'n films om het totale plaatje te krijgen.

De snelwegstukken zagen er mooi uit, en ook de korte achtervolging aan het eind was erg mooi. De spanning zat er soms ook goed in, eigenlijk altijd wanneer de Mystery Man er was. Gewoon typisch Lynch: veel onlogische gebeurtenissen en veel seks in één groot mysterieuze, obscure, onmogelijke, ietwat perverse film. David Lynch zal altijd wel op de grens liggen van 'briljant' en 'volslagen gek'.Over het acteerwerk was ik niet zo te spreken, BIll Pullman was redelijk saai, Patricia Arquette overtuigde in haar dubbelrol (maar toch weer dezelfde rol) ook niet echt. Mystery Man en Mr. Eddy waren wel goed gespeeld door Robert Blake en Robert Loggia. En ik heb nou niet bepaald behoefte om Marilyn Manson als pornoster te zien... De muziek was een zeer grote bijdrage aan de sfeer. De duistere, onheilspellende, harde muziek van Rammstein en Lou Reed waren uitstekend. Met de muziek van Marilyn Manson heb ik wat minder, maar het paste ook goed in de film. Maar het hoogtepunt van de soundtrack was zonder twijfel I'm Deranged van David Bowie.

David Lynch's onmogelijke verhalen spreken mij niet echt aan, maar zijn filmstijl is soms best mooi. Daarom vind ik zijn 'normale' drama The Elephant Man erg mooi. Misschien moet ik het bij die film houden, en misschien nog The Straight Story. Lynch- fans zullen hiervan smullen, maar dit is niets voor mij.

2,5*

Redelijke film, alleen valt Lynch wel veel in herhaling.

Zes keer moeten bekijken voor hem snapte

Toch wel een vd betere Lynch-films

4,5 *

Wat een fantastische Lynch-ervaring blijft dit toch. De grens tussen verbeelding en werkelijkheid kun je uiteindelijk voor jezelf leggen. Aan de ene kant is dat jammer, want dan heb je niet het 'álles is duidelijk'-gevoel. Aan de andere kant hoeft het van mij ook niet zo. Voor Fred zal het ook niet veel anders zijn, dat hij opeens beseft hoe alles haarfijn in elkaar zit...

Los van het mysterie is het een mooi verfilmde reis door zijn psychotische geest: obscuur, erotisch en vreemd, met goed getimede rustmomenten. Rustige settings en beelden, en dan weer vage flitsen en actie. Er wordt ook weer lekker weinig gesproken. En dan natuurlijk nog met de mooie score zoals vaker aangegeven: van jazz tot Rammstein, al naar gelang de gemoedstoestand. Super.

Ohja, en de Mystery Man natuurlijk..:

helemaal mee eens @ AddictedToMovies.. ik kan Lynch zeker waarderen maar ben toch wat minder enthousiast dan de meeste mensen... maar Blake was wel legendarisch in zijn rol

Gestoorde film, al begreep ik het einde niet. (Rammstein was een goede keuze qua muziek.)

Onbegrijpelijke, bizarre film, maar toch een geweldige kijkervaring. Tot minuut 40 goed te volgen, daarna je koppie erbij houden en vooral hardop blijven denken met je kijkgenoot.

Toch nog wat vragen onbeantwoord, zie daarvoor het spoilertopic van deze film (met oa een aardige theorie van vdc).

Ik vind het raar dat zoveel mensen de films van Lynch als een puzzel bekijken. Een puzzel, daar heb je toch niets aan!? Het is leuk om in elkaar te zetten, maar als hij een maal klaar is, kom je toch tot de conclusie dat je je tijd hebt verspild.

En deze film is in mijn ogen ook helemaal geen puzzel. Ik zie het als het verhaal van een man die zijn vrouw vermoordt en daar zo'n vernietigend schuldgevoel aan over houdt dat hij een complexe uitleg voor de gebeurtenissen bedenkt... Een uitleg waarin hij onschuldig is... Twee uur in het hoofd van een erg verward man, zeg maar.

Hetzelfde geldt voor Mulholland Drive, vind ik.

Maar hoe verklaar je dan (onder andere) dat hij ineens uit z'n cel ontkomt?

Dat gebeurt niet echt. Hij begint allerlei gebeurtenissen te verzinnen en te vervormen als hij vastzit in de cel, waar hij nooit meer uit zal komen. Het principe van de onbetrouwbare verteller, weet je wel.
Maar ach, het is ook maar mijn interpretatie. Misschien bedoelde Lynch het niet op die manier, dat maakt me niet veel uit. Dit is de manier waarop ik persoonlijk het meeste aan de film heb.

Nou wie weet. Zit nog wel wat in eigenlijk ook. Als je hem zo kan interpreteren en ervan genieten dan is het ok toch.

Als je er over gaat zitten piekeren en nadenken (en uiteindelijk nog niet snappen) kan je misschien nog wel minder plezier aan beleven ook

Heerlijke film, twee die mannen zonder het door te hebben het zelfde doel nastreven,(wraak) hierbij worden ze geholpen door bovennatuurlijke krachten. Mijn interpretatie van deze film althans.

Een aparte film met een duistere en sinistere sfeer.

Net zoals bij alle films van Lynch is de sfeer in Lost Highway erg sterk. De griezelige hand camera shots, met het panische muziekje zorgen voor een onbeschrijfelijk angstig gevoel. Het huis waarin Pullman en Arquette 'leven' voelt daarnaast ook heel onnatuurlijk aan, erg kil en kaal. Volledig weggetrokken van de realiteit
De opzet hierin door Lynch is simpelweg briljant, het maakt de film alleen maar vreemder en vreemder, en op een of andere manier kan ik dat alleen maar toejuichen. Het maakt de film tot een mysterie die je ontzettend graag op wilt lossen.

Dan hebben we de scènes waarbij de mystery man optreedt. Zijn aanwezigheid is bloedstollend, vaag, en geeft de kijker een verloren gevoel, alsof deze vent alle gebeurtenissen bepaalt, grote invloed uitoefent en je er niets meer aan kan doen. De scènes waarbij Pullman helemaal gek lijkt te worden voelen aan als een grote mindfuck, en zorgde bij mij voor een soort emotie die ik nog steeds niet met de juiste woorden kan omschrijven.

De manier waarop het andere hoofdpersonage zijn intrede doet is ook heel speciaal. De verhaallijn van dit andere personage is ook erg boeiend en zorgt voor de afwisseling die een film als deze een beetje nodig heeft.
Door de hele film heen is alles een mysterie, en het einde is echt onverklaarbaar, maar eindigt prachtig met (weer) een grote mindfuck op de 'Lost Highway', met het simpele, doch passend en op de maat gezette soundtrack.

Wat deze film zo briljant, en niet irritant maakt, is het feit dat je als kijker je gehele eigen visie en ideeën er op los kan gooien om het te verklaren. De hoeveelheid tekst die hier al over in het spoilertopic is geschreven zegt boekdelen. Daarnaast zorgt Lynch' cinematografie voor een heel claustrofobisch gevoel. De effecten die hij gebruikt zorgen voor meer angst bij de kijker dan de gemiddelde horrofilm. Dat is knap, als je bedenkt dat deze film eigenlijk niet voor de horror is gemaakt, maar voor het mystery gedeelte. Ik moet nog een aantal vreemde films van deze beste man zien, maar het mysterygedeelte? Daarin is Lost Highway echt een meesterwerk.

Voor nu vierenhalve ster omdat een tweede kijkbeurt toch broodnodig is voor de volle hap Bij een herziening gaat ie echter zeer waarschijnlijk omhoog.

4,5*

hoezo?

Een fantastische filmervaring voor mij, de sfeer, de muziek, ik vind Patricia Arquette geweldig in de dubbelrol die ze speelt, en persoonlijk vind ik dit één van Bill Pullman's beste rollen. De scènes met mystery man zorgden bij mij voor ultieme onbehaaglijke en angstaanjagende momenten, de liefdesscène tussen Alice en Pete in de woestijn met muziek van This Mortal Coil bezorgde me kippevel, muziek van Rammstein, David Bowie ik denk dat Lynch ons zijn versie geeft van wat er zich allemaal kan afspelen in je binnenwereld denk aan gedachten, hallucinaties, dromen, wensen, emoties etc. etc.

Ik krijg deze maar niet verteerd. Verder dan het eerste uur kom ik niet. Nee, ik denk dat Lynch niets voor mij is.

@ Deftones

Geef hem nog is een 2de kans