Way Out West (1937)

Erg grappige film met Laurel & Hardy, één van hun beste 'langere' werken. De aanstekerduimen zal ik zeker niet meer vergeten

3,5*.

Ik heb vroeger wel eens films van Laurel en Hardy gezien, maar veel kan ik me daar niet meer van herinneren.

Ik was op zich wel benieuwd naar deze film, die door velen als hun grootste klassieker gezien wordt. Ik moet zeggen dat het best een geinige film is, waarbij het duo elkaar op een leuke manier aanvult. Laurel is vaak degene die de problemen veroorzaakt. Hardy krijgt dan regelmatig de klappen, waarna hij meestal boos wordt, en Laurel zielig gaat zitten kijken of huilen.

Het duo is in ieder geval perfect op elkaar ingespeeld, dat zie je er duidelijk vanaf. Verder is de muziek behoorlijk aangenaam. Het stukje waarbij ze samen op de muziek dansen is een voorbeeld van zo’n leuk moment. Het dansje is grappig, evenals de prima bijpassende muziek. Verder zijn de momenten dat Laurel zijn vinger als aansteker gebruikt ook elke keer weer grappig. Soms is de humor wel wat flauwig of minder leuk, maar door het hoge tempo en het feit dat er genoeg geslaagde momenten in de film zitten, verveelt het geen moment.

3,5*

Had van tevoren verwacht dat een lange film van Stan en Laurel oubollige, totaal niet grappige slapstick zou zijn, maar kom op geef het een kans, dacht ik. Maar goed het was inderdaad allemaal lame, een redelijk hip stuntje met een ezel daargelaten. Het heeft echt weinig om het lijf, de slapstick verloopt traag en sommige liedjes houden de film nog eens extra lang op. Bah.

That's the first mistake we've made since that fellow sold us the Brooklyn Bridge

Ik was eigenlijk van plan om enkel nog de Laurel & Hardy films te zien die ik thuis nog had liggen. Ik had een aantal van hun 10-delige DVD collectie gekocht, maar het duo ligt me gewoon niet zo blijkbaar. Cinema Zuid adverteerde Way Out West echter als volgt: Laurel & Hardy’s westernparodie bevat meer gags in amper 65 minuten dan de meeste hedendaagse komedies. En ze gaven meteen ook Our Wife, toch wel één van hun betere shorts, ervoor dus wou ik de gok nog wel eens wagen.

Ik was nog aan het twijfelen tussen dit of de voetbalwedstrijd tussen Belgie en Australië, maar blijkbaar waren beide nogal zoutloos. Way out West is zoals gewoonlijk een nogal korte film, maar het spervuur aan gags is sterk overdreven. Teveel muzikale intermezzo's, die bovendien niets toevoegen aan het geheel, en teveel herhaling van dezelfde grapjes. Hardy's verbaasde blik wanneer Laurel voor de zoveelste keer zijn duim gebruikt als aansteker.. Na 2x had ik het wel weer gehad. Hier en daar wordt een scène ook te lang doorgetrokken, zo duurde het omhoog trekken van Hardy met het touw veel te lang. Toch betekent dat gelukkig niet dat hier niets te lachen valt. De achtervolging met de akte is leuk, al eindigt die geen seconde te vroeg, en met Mickey Finn en Lola heb je nog wel leuke slechteriken die het geheel wat kleur geven. Met het Mary Roberts personage daarentegen had wel meer mee gedaan kunnen worden.

Wat me is opgevallen na 6 films en 54 shorts is dat Laurel & Hardy altijd goed op elkaar ingespeeld zijn. Nooit is er een zwak moment in hun samenspel te ontdekken, maar langs de andere kant blijft het ook altijd wel bij hetzelfde. Dat hoeft niet noodzakelijk storend te zijn, Abbott & Costello hadden ook hun vaste routines, maar ik vind hun rollen vaak zo inwisselbaar. Laurel blijft nog altijd mijn favoriet van de twee, bovendien word ik nerveus van het continue prullen van Hardy aan zijn das, maar het is vooral James Finlayson die een volwaardige toevoeging aan het duo is.

Zowat dezelfde problemen als bij hun overige werk dat ik heb gezien. Een handvol leuke scènes, maar nog steeds geen film die me echt heeft doen schaterlachen. Twee dagen geleden heb ik Monkey Business en Duck Soup ook in Cinema Zuid gezien, ik kwam niet meer bij van het lachen. Ik heb geloof ik nog 5 films liggen, hopelijk kan één daarvan mijn ongelijk bewijzen

3*

Als klein kind zijnde keek ik vroeger in de jaren 70 en ook wel begin jaren 80, graag naar de grappen en grollen van dit leuke komische duo. Destijds vond ik ze behoorlijk grappig, maar inmiddels is het natuurlijk zo gedateerd dat het niet echt meer echt leuk is (is nu behoorlijk flauw en kinderachtig). Het verhaal vond ik destijds wel leuk (viel ook meer dan genoeg te lachen) en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan inclusief het visuele aspect zoals de Western omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. De film duurt met circa 60 minuten (voor Stan Laurel en Oliver Hardy films is dit natuurlijk wel aan de lange kant) natuurlijk ook niet lang, waardoor de film zich lekker wegkijkt. Gewoon leuk jeugdsentiment.

Ik kan mij de tijd niet heugen dat ik nog eens een film(pje) van “De dikke en de dunne” heb gezien. Toegegeven ze lijken allemaal op elkaar door de ingesleten maniertjes en door het feit, dat je de meeste grappige situaties al mijlenver ziet aankomen. Ondanks de sleet, waarvan enigszins sprake is, blijft het toch genieten. Ook van deze film, die voldoende kolderieke momenten kent om weer eens lekker ontspannen uitbundig te kunnen lachen. En dat gaat nooit vervelen. Mij althans niet.

Een jaar of vijftien geleden heb ik een hele rits Laurel & Hardy films op 'de Belg' bekeken en dat vond ik heel genietbaar. Sterker nog, het bewoog me er toe om meer films uit die tijd te gaan zien. Way Out West heb ik toen op een of andere manier gemist en nu pas een kans gegeven. Helaas doet het me nu niet erg veel. Ik doe altijd mijn best om klassieke films in hun tijd te plaatsen, maar deze vond ik toch iets te rommelig en flauw.

Herzien. Vond het dit keer wat minder waardoor ik mijn stem verlaag. Desondanks toch nog een meer dan vermakelijke film waarin vooral de laatste 10 a 15 minuten erg leuk zijn. Geweldig die scène met dat in zijn handen spugen met dat touw en later ook de chaos die Laurel & Hardy aanrichten om de akte proberen terug te krijgen.

Zeker één van de allerbeste "Laurel en Hardy"-films. Taarten worden er niet gegooid maar voor de rest komt een gans rits klassieke gags aan bod met grappige misverstanden maar het is niet uitsluitend een aanéénrijging van al hun fratsen uit hun vroegere kortfilpjes. Er zit toch iets meer in, al was het maar het sympathiek thema van de eerlijke, onschuldige man, aanvankelijk bedrogen, maar toch uiteindelijk recht ervarend.

De film werd prachtig gerestaureerd en mag nooit verloren gaan. Hij is kenmerkend voor de lach in die periode van de filmgeschiedenis.

Heerlijk komisch duo, de grappen vliegen je om de oren, Het dansje tussen de 2 is van hoogstaand niveau! Tevens past de Nostalgisch muziek prima in het plaatje. L&H in een the-west setting staat garant voor een uurtje vermaak!

In het begin van de film Stan & Ollie (2018) waren er wel wat verwijzingen naar Way out West. Het duo is vrij goed en we krijgen meer te zien dan alleen het taarten gooien. Al was ook al in 1937 hun humor al wat verouderd. James Finlayson is er ook bij, wat voor de nodige variatie zorgt.

De film duurt niet te lang en kan rekenen op een - weliswaar eenvoudig - verhaal. De film moet het meer hebben van nostalgie en de chemie tussen Stan & Ollie, dan van de humor zelf. Een film met de nodige charme.

De kracht van deze komedie ligt voornamelijk in de signatuur van zijn twee belangrijkste personages. Laurel en Gardy behoren natuurlijk tot de bekendste en meest indrukwekkende figuren uit de filmgeschiedenis. Zet beide heren in het centrum van een film en je hebt al gauw een geslaagde komedie.

Het maakt dan verder niet veel uit of het verhaal goed in elkaar steekt en de ondergeschikte rollen wel of niet sterk worden ingevuld. In deze film zijn de bijpersonages met recht bijpersonages en is het verhaal niet opzienbarend. En dat maakt voor het komische gehalte dus helemaal niet uit. De film drijft puur op de komische aanwezigheid van het duo.

Laurel en Hardy beheersen elke scène. De overige personages zijn dienstbaar aan de komische capriolen van het duo. En dat werkt magnifiek. Iedere situatie en ieder klein voorval worden met veel begeleidende commotie heerlijk uitgebuit. Way Out West is een verrukkelijke opeenstapeling van scènes vol slapstick. Laurel en Hardy zijn op hun best.

Een geweldige komedie dus. Tegelijkertijd is de film geen geweldig technisch product. De scènes zijn ruw aaneengeplakt. De cuts zijn abrupt. De editing is slecht gedaan. Ook op het verbale vlak is het niet best. De dialogen zijn erg zwak. Slechts een enkele verbale grap slaat aan.

Het is dus simpelweg de aanwezigheid van twee ijzersterke personages en hun ijzersterke samenspel die de film ondanks zijn zwakheden maakt tot de fantastische komedie die hij is. De timing, de gebaartjes, de uitroepen en de virtuoze slapstick maken van de film iets bijzonders. Iets klassieks.

Kun je het geloven? Dit is mijn allereerste Laurel en Hardy. Ik weet niet waarom ik nooit echt interesse in hen gehad. Misschien was het gewoon geen prioriteit.

Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik nu fan ben van de twee comedians. Way Out West is buitengewoon charmant en eigenlijk heel grappig. Ik moest giechelen en begreep eindelijk waarom mijn grootouders van deze films hielden.

De laatste tien minuten zijn het beste, maar tot die tijd verveel je je nooit. Sommige grappen werkten niet voor mij, zoals de hoed eten en Laurel die onbedwingbare lachbuien had waren behoorlijk irritant.

Maar die grap met de ezel aan het touw deed me over de vloer rollen.

3,5*