Babes in Toyland (1934)

Uitermate tegenvallende Laurel & Hardy vehikel. Verschrikkelijke liedjes, slecht acteerwerk, een aap gehezen in een Mickey Mouse pakje [too obvious, deze sneer richting Disney], nou ja, alles veels te kinderachtig. Dit moet een kindermatinee-film geweest zijn. Een minieme 2,5* [veelal door de sets en de grappen + grollen van de twee heren].

Ik ben wel een fan van Laurel en Hardy. In deze film zijn ze helaas wat minder. En dat ligt niet aan het duo dat zich er nog best uit helpt. Wel aan het kinderachtige kader. Een kinderfilm/musical is niet het juiste biotoop van het tweetal en alles wringt en voelt echt niet lekker. Jammer, want zij verdienen beter.

Oh I thought you said 100 soldiers six feet high

Ik had nog nooit iets van Laurel & Hardy gezien. Althans niet een volledige film want een sketch heb ik wel hier en daar eens gezien. Een gat in mijn cultuur, al zeg ik het zelf, en daar moest dus iets gedaan aan worden. Ik heb 2 Laurel & Hardy films goedkoop op de kop kunnen tikken en deze Babes in Toyland was nummer 1.

Het is een vreemd filmpje geworden. Babes in Toyland (of March of the Wooden Soldiers zoals miin hoes zegt) gaat over een sprookjeswereld die gevuld is met een mix van Disney personages (Mickey Mouse) en ouderwetse sprookjes (de 3 Biggetjes). Leuke combinatie maar toch niet wat ik had verwacht. Gelukkig gold dit alleen maar in het begin en begon ik er na een tijd toch aan te wennen. Het plot is niet bijster veel maar meer een springplank voor de capriolen van het bekende duo. In dat opzicht valt de film een tikkeltje tegen. Laurel & Hardy zijn als duo een pak bekender dan Abbott & Costello en ik dacht dan ook dat ze dat duo gingen overtreffen. Ik ben zelf een erg grote fan van Abbott & Costello en het geniale van Laurel & Hardy zie ik simpelweg niet. Pas op, het zijn vermakelijke moppen (weliswaar gedateerd) maar ik kon er wel mee lachen. Ik vraag me dan enkel af waarom Laurel & Hardy zoveel meer bekendheid hebben verworden, misschien wordt dit wel in andere films duidelijker maar voor nu gaat mijn voorkeur toch meer naar Abbott & Costello. Het viel me ook op dat het duo hier nogal veel gebruik maakt van de randpersonages en in dat opzicht is er wel genoeg te beleven. Het wordt allemaal nogal kleurrijk voorgesteld, hoewel het in zwart wit is, en de personages zijn bij vlagen erg vermakelijk. Het zingen had niet gehoeven maar iemand zo overdreven als Henry Brandon die de rol van Barnaby vertolkte. Het einde was trouwens wel erg geslaagd en de film weet hiermee wel wat punten te scoren.

Ik heb het ondertussen al wel genoeg gehad over Laurel & Hardy maar ik moet toch nog even kwijt geraken dat ze, hoewel ze te weinig in beeld zijn, toch wel een paar vermakelijke scènes op hun naam hebben staan maar ik hoop dat de andere film (The Flying Deuces meer van hen bevat). Het is niet dat de rest van de acteurs zo slecht zijn, zeker en vast niet. Het is en blijft overduidelijk een kinderfilm dus het niveau lijkt precies wat te zijn aangepast (meer overdreven typetjes) maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel ergens kon waarderen. Ik noemde daarjuist al Henry Brandon maar ik doe het nog eens omdat die gewoon zo overdreven speelde dat het lachwekkend werd. Ben ik trouwens de enige die ervan verschiet dat Charlotte Henry al 20 was ten tijde van deze film? Ik had ze zonder zwans een jaar of 12 geschat, vond de 'liefde' van Barnaby dan ook al een tikkeltje ruiken naar pedofilie. Eigenlijk is het allemaal nogal serieus overdreven qua personages. Men steekt een aap in een muizenkostuum, een volwassene in een kattenkostuum (de 3 Biggetjes natuurlijk ook niet vergeten) en een 26e jarige, wiens naam van zijn personage aan een doedelzak doet denken, in Robin Hoodachtige kleren van een 12 jarige. Ach, het heeft wel een zekere charme en hoogstaand acteren zit er nergens tussen maar vermakelijk is het wel. Kan goed zijn dat ik dit later als een slechte Laurel & Hardy film ervaar maar als instapper vond ik dit wel vermakelijk voor een avondje.

Een kinderfilm met volwassenen in kleren van kinderen in een sprookjeswereld. Je zou denken dat je hier toch ooit te oud voor moet worden maar gelukkig is het mijn tijd nog niet en kan ik dit nog goed waarderen. Vermakelijke instap maar Laurel & Hardy moeten maar met wat beters op de proppen komen willen ze Abbott & Costello van de troon stoten.

3.5*

Dikke & dunne.

Al is deze ‘kerstklassieker’ een van de meest beroemde films met het dwaze duo, het behoort niet tot hun beste werk. Dat zit hem onder andere in de wel erg ridicule setting waarbij een aantal effecten wel erg amateuristisch aandoen, ondanks het productiejaar. Ook de liedjes zijn wel erg van hetzelfde laken een pak en bieden voornamelijk podium voor operazanger Knight. Slecht wordt het allerminst, maar de echte humor ontbreekt een beetje of is inmiddels veel te gedateerd om nog meer dan een glimlach te kunnen oproepen. Iets wat gelukkig niet geldt voor alle films met ‘de dikke & de dunne’.

Redelijk.

Toch stukken minder dan ik me kan herinneren (ergens in de jaren 70 gezien). Visueel ziet het er best fraai uit met al de costums en decors maar qua verhaal en humor stelt het weinig voor. Komt misschien ook wel omdat Stan Laurel en Oliver Hardy net niet te nadrukkelijk erin voorkomen. Het vreselijke gezang komt de film ook niet tengoede. De film is eigenlijk ook vooral bedoeld voor kleine kinderen want het is best flauw en kinderachtig.

Tom-Tom, we'll never find our way out of here! O yes, we will!

(kijk, op Tom-Tom kun je nog eens vertrouwen)

Heel erg leuk!
Is het wel een kinderfilm? De krokodillen en de Bogeymen en meneer Barnaby waren best eng
Het verhaal ging goed door, een beetje absurd en blijvend verrassend. Vol met aparte personages en karaktertjes en Laurel en Hardy waren net als altijd, oliedom en grappig.

De decors zijn echt fantastisch, lekker ouderwets sprookjesachtig, toen sprookjes nog echt vreemd en eng mochten zijn. De kat en muis vond ik geweldig. En de biggetjes ook. En de huisjes, zo...... verschillend.

Leuk dat er naast het dorp nog een prachtig stukje natuur was, om in te verdwalen, en alleen bereikbaar middels een reis van 2 meter met een vlot.

Merkwaardige film waarin de moderne kijker zich wel wat theatraliteit moet laten welgevallen. Henry Kleinbach (Barnaby) acteert bijna als een parodie op de zwijgende filmstijl van het titelpersonage uit Das Cabinet des Dr. Caligari, de overige acteurs spelen in de trant van de vroege geluidsfilm, en Laurel & Hardy zijn hun eigen unieke zelven, maar op de één of andere manier gaat het allemaal toch best samen. Stan is opmerkelijk handig met z'n "peewee" (hetgeen op het einde van de film nog aardig van pas komt), en het is leuk dat er ook eens een plannetje van de jongens (Barnaby's huwelijk) wèl lukt. Wie even moeite heeft met de ouderwetse zangstijl van de operette kan zich laven aan het fantasierijke set-design, en de laatste twintig minuten slaat de sfeer op bizarre wijze om wanneer de handeling zich opeens naar het duistere Bogeyland verplaatst, met de daaropvolgende strijd om Toytown (inclusief geweldige snelle montage) als passende climax. Misschien meer een curiosum dan een echt goede L&H-film, maar toch steeds onderhoudend.

        Grappig detail: de rol van Silas Barnaby was het filmdebuut van Henry Kleinbach, die 22 jaar later als Henry Brandon de wrede Chief Scar in John Fords The searchers zou spelen.

Een mix van comedy, musical en adventure. In sommige films werkt dat maar deze is niet mijn kopje thee. Ik verwachtte een film waarin Laurel & Hardy centraal staan maar daarvoor was hun aandeel in deze film niet groot genoeg. De scenes waarin ze aanwezig waren, brachten me meestal wel aan het lachen. Dus daardoor is deze film nog enkele sterren waard. De plot met koekebakkersromantiek van het herderinnetje en haar vriendje kon me niet zo boeien. In zijn geheel vind ik het een beetje een onevenwichtige film die te veel kanten wil uitgaan maar het niet echt kan waarmaken. De echte Laurel & Hardy fans moeten deze film gezien hebben, anderen kunnen hier rustig voor passen.

March of the Wooden Soldiers

(Dit blijft toch wel de leukste L & H lange film voor mij, niet alleen vanwege de grappen maar ook de manier waarop de film is gemaakt.)

De inkleuring is een pluspunt. Laurel en Hardy hebben een groot/hilarisch aandeel in deze film maar deels is het een musical operette van Victor Herbert. De zanggedeelten ga ik maar snel doorheen. Erg mooi gemaakt, groots opgezette film over Speelgoedland. Het laatste gedeelte is iets te uitvoerig maar prachtige mars van de speelgoedsoldaten. Ook de rol van Henry Brandon als Barnaby is grappig.