The Girl with the Dragon Tattoo (2011)

ligt het aan mij of wijkt deze versie kwa verhaal af van het boek maar ook van de orginele film

Sommige zaken (die uiteindelijk ook irrelevant zijn voor de plot) komen hier niet aan bod, zoals Blomkvist's 'relatie' met de nicht van Henrik, Wennerström's mol in Millennium, het Australië-verhaal van Harriët, ..., maar er zijn wel enkele zaken die in deze film voorkomen alsook in het boek, die de Zweedse versie niet bevatte zoals de dochter.

Goede thriller met een goed acterende Daniel Craig!

Fincher does it again

Het 'origineel' pas van de week gezien en aangenaam verrast en vooral omdat ik door zijn Zweedse tegenhanger een kleine fan werd van de film. Vooral Rapace wist de film tot ongekende hoogte te brengen. Een zeer flinke nalatenschap voor Rooney Mara maar wat doet ze het goed. Er is dus degelijk een Mara die wel kan acteren. Deze versie van Fincher is wat meer trouw naar het boek toe qua details, doet veel beter dan zijn Zweedse tegenhanger al heeft die Zweedse tegenhanger ook weer dingen die zij beter doet.

Wat vooral een geschenk is is dat Fincher goed regisseerd en dat de film visueel zeer strak gedesigned is, waar de Zweedse tegenhanger kwalitatief meer een tv film leek. Met de Engelse taal heb ik dan helemaal niet zo'n moeite (en ode dat ze de setting in Zweden houden), zie het probleem dan ook niet zo. Cinematografisch erg sterk geschoten, zoals we van Fincher gewend zijn ook weer een erg sterke soundtrack en met een capabele cast. Jammer dat Craig weer eens op de automatische piloot speelt terwijl zijn presence toch erg fijn is.

Ook aardig verrast dat Fincher de sleutelscenes met Lisbeth's curator behoorlijk graphic uitbeeldt (had een veel mildere versie verwacht). Cinematografisch enorm uitgebalanceerd waardoor Fincher met beeldtaal het een nog hevigere impact geeft. Tattoo design was ook zeer goed en Mara had ook de juiste fysieke attributen om de film een sexy vibe mee te geven. Sowieso vind ik een vrouw in combinatie met flinke tattoos ook wel een big plus en Mara makes them work really good . Enorm sterke presence ook bovenop haar sex-appeal. Cinematografisch zijn de seks scenes trouwens ook erg mooi geschoten, opvallend stylish. Het mysterie ontvouwt zich ook veel minder rommelig en toch vrij duidelijk dat de regie hier ook veel magnifieker is. En wat een briljante opening credits weer van Fincher . Zoals Mr. White terecht aangeeft is dit sowieso een vlak waar Fincher in uitblinkt.

Enorm sterke vertaling van Larson's boek naar het witte doek. Op dem omenten dat het nodig is verrassend graphic, een sterk script, magnifieke regie en cinematografie en vooral een voortreffelijke Mara zorgen er voor dat deze herverfilming van Stieg Larson's eerste boek van de Millennium trilogie een zeer terechte lijkt.

Wij (mijn vriendin en ik) vandaag naar the girl with dragon tattoo geweest.

We vonden het een hele goede en spannende film.

Er zit alleen wel een heel erg schokkende scene in waarvan ik vindt dat mensen bewust van moeten zijn voordat ze overwegen deze film te zien.

Het gaat hierbij om een verkrachtingsscene die zeer gedetailleerd in beeld is gebracht.

Wij zijn hier erg van geschrokken.

Voor de rest zeker een goede film!

Best mooi in elkaar gezet, die twee verhaallijnen van Craig en Mara, die dan bij elkaar komen. Echt heel boeiend vond ik het niet in het begin, maar het werd steeds sterker ook mede door de look van de film die er gewoonweg goed uitziet. Alleen jammer dat na de grote climax-scene er nog een heel overbodig stuk aangebreid is. Echt een vage keuze van Fincher. Had dat gedeelte desnoods voor het volgende deel bewaard.

Je kan niet rond het vergelijk met zowel de boeken als de Zweedse films. Ik heb de boeken gelezen, de Zweedse tv-versie gezien en de afgeleide geknipte filmversie daarvan. Tijd dus om te kijken hoe de remake het er van afbrengt. Met toch enigszins een tollerantiegraad voor het verhaal dat door de lees- en kijkbeurten verre van verrassend is.

Het grote verschil met de Zweedse versie is vooral dat m'n bij het maken al meteen de intentie had om er een film van te maken en geen korte filmserie. Dat geeft een vlottere montage, geknip in quasi overbodige scènes en meer aandacht voor zaken als muziek, beeld, ritme, .... David Fincher doet het zeer goed en maakt er een mooie versie van. Men greep terug naar de boeken blijkbaar, waarbij soms aandacht werd geschonken aan zaken die in de Zweedse versie werden weggelaten en andersom. Niet alleen verhaalelementen, maar ook randfiguren.

De karakters dan. De Vangers zijn even goed als hun Zweedse equivalenten. Daniel Craig is een andere Blomkvist, maar doet het eerlijk gezegd wel goed. Dit is een rol die hem als gegoten is en met momenten denk je aan een Britse detective te zien met een vleugje 007. Waar het schoentje dan wel wringt is zoals verwacht bij Lisbeth Salander. Voor de remake is zeer duidelijk gekeken naar de filmversie, terwijl evengoed een andere interpretatie aan de boeken kon gegeven worden. Maar Noomi Rapace was zo goed, dat ze niet anders konden dan het op z'n minst te evenaren in de hoop haar vertolking te overtreffen. Wat dus niet gelukt is. Niet alleen mist Rooney Mara alle chemie van Rapace, maar lukt het haar ook niet om enige chemie te maken tussen Salander en Blomkvist. En met Rapace als hoofdtroef in de originele films haalt het de hele film naar beneden.

Maar op zich is de film wel onderhoudend en dankzij Fincher en de cast (op Mara na dan) nog niet zo slecht geworden. Had Rapace hier aan meegewerkt en de film iets meer Zweedse sfeer gehad (dat zat ook beter in de originele films) had het zeker een topfilm geworden.

Sterke thriller, goed acteerwerk. Kan haast niet wachten op deel 2

erg matig, iig in vergelijking met het orgineel. een onvoldoende voor het acteren en niet goed genoeg geregisseerd. na the social network en deze draak begin ik me af te vragen welk genie verantwoordelijk is voor de fight club, want dat kan onmogelijk david fincher zelf zijn. de personages benaderen op geen enkel moment de creaties van de zweedse actrice Noomi Rapace en Michael Nyqvist. tegen het einde, als de seriemoordenaar gepakt is, wordt de film zelfs belachelijk. afgeraffeld is dan het enige woord wat me te binnen schiet. is er dan niets te beleven in deze flic? het verhaal blijft onderhoudend, maar veel kijkers weten dat al van het orgineel. leuk en veelbelovend is het intro, spetterende images, gekrioel dat soort dingetjes. de belofte jammer genoeg nergens ingelost.

Wow, wat een indruk liet deze film op mij achter, gisteren bijna 3 uur in de bioscoop gezeten.

Deze film boeide mij vanaf het begin tot aan het eind, echt een superfilm!

Op elk vlak iets beter dan het origineel, maar ik ben er toch niet echt van onder de indruk. Film mist gewoon vaart en spanning, terwijl het het daar wel van zou moeten hebben. Zitten ook niet echt bijzondere scenes in die me nog lang zullen bijblijven. Openingsequence was wel prachtig.

Probleem is denk ik dat een boek over 'onderzoeksjournalistiek' wat vooral bestaat uit het uitpluizen van foto's, boeken en websites, zich niet goed leent voor een verfilming.

Degelijk, maar zeker niet meer dan dat. Ruime 3,5*, maar schiet te kort voor een 4*

Die zou ik eens moeten herzien om daar iets zinnigs over te zeggen. Maar Watergate spreekt natuurlijk veel meer tot de verbeelding dan een of andere Zweedse familie. Heb die overigens op 4* staan, dus een echt meesterwerk vind ik het niet.

Ik had van Fincher gewoon meer verwacht. In Zodiac en The Social Network wist hij het eerste uur wel erg veel vaart aan te brengen, terwijl ook daar weinig actievols gebeurde.

Nou, vier sterren... is dat niets meer waard dan? Daarbij had je het over het algemene onderwerp onderzoeksjournalistiek... en de laatste twee zinnen geven wat dat betreft duidelijker aan waar het hier aan schort in jouw optiek - daar kan ik echter niet over meepraten.

Moet zelf TSN nog zien, maar het hele Millenium-gebeuren (heb dat laatste deel grotendeels gezien en dat was ronduit saai, al zie ik Rapace heel graag) zal waarschijnlijk aan mij voorbij gaan. Misschien ooit eens op de buis.

Ja, onderzoeksjournalistiek leent zich IMO niet goed voor film. Het is immers een langdradig actieloos gepuzzel. Niet iets dat aantrekkelijk is voor een medium dat het van bewegend beeld moet hebben. Autoraces daarentegen lenen zich prima voor film, dat biedt al gauw spektakel. Dat er een keer een goede film over gemaakt is, veranderd dat niet.

En een 4* is gewoon goed. Nog niet heel goed of meesterlijk. Dus heel veel is dat niet waard. Voor minder doe ik het eigenlijk niet.

Nee, ik stel dat onderzoeksjournalistiek zich niet goed leent om een film te maken. Ik leg vervolgens uit dat dat komt omdat het proces van onderzoeksjournalistiek weinig actievol os. Over het algemeen is het niet zo boeiend om iemand in boekjes te zien kijken of foto's en website te bestuderen. Ik zeg niet dat het NIET KAN. Ik zeg enkel dat het zich er niet goed voor leent. In tegenstelling tot BIJVOORBEELD een film over autoraces. Die leveren al gauw leuk kijkvoer op.

Daarom zijn er ook veel meer films over/met autoraces dan over onderzoeksjournalistiek.

Wat snap je niet?

Dat er minder films over onderzoeksjournalistiek (en aanverwante onderwerpen die niet bepaald garant staan voor 'actie') zijn dan over autoraces (zal best, maar hoeveel totale prut zit daar dan ook niet tussen) wil niet zeggen dat het zich niet goed leent om een film over te maken, en daar zijn we het wat betreft de cijfers voor de genoemde films over eens(!). Dus in die zin begrijp ik jouw hele statement niet...

Én het feit dat jouw vier sterren zo weinig voorstellen, kennelijk, snap ik ook niet...

Ik heb bijna 5000 films gezien waarvan een handvol over onderzoeksjournalistiek gaan. Dat de beste daarvan een 4* (goed) scoort. En de overige minder dan dat, zegt mij inderdaad niet veel. Hooguit dat het blijkbaar een onderwerp is dat zich niet goed leent om films over te maken.

Was dat wel het geval geweest, dan had ik er vast meer gezien en er waarschijnlijk ook enkele heel goed gevonden. Want paten we wel wezen, als een verhaal of onderwerp zich goed leent voor verfilming, dan is Hollywood de eerste om er bovenop te springen.

Maar het is nu eenmaal zo dat onderzoeksjournalistiek lastig visueel (spannend) te makken is aangezien het zich grotendeels in het hoofd van de journalist afspeelt en de werkzaamheden in zichzelf, (lezen, kijken, interviewen) nu ook niet het meest spannend ziijn om te zien. Enel een interview kan makkelijk aardige cinema opleveren. Bijv. oorlog-, sport, race-, of schietfilms is dat anders, daar zijn de belangrijkste zaken wel visueel te zien en leveren ze vanwege de dynamiek (film is beweging) gemakkelijk een aantrekkelijk kijkspel. Of neem films over liefde, ziekte en zakelijk succes, daarmee kan je veel makkelijker de gevoelige (emotionele) snaar raken dan met een journalistiek onderzoek.

Maar als jij vindt het onderwerp zich wel goed leent, prima. Veel plezier met al die films over onderzoekjournalistiek gewenst.

AtPM heb ik ruim 20 jaar geleden gezien. Niet zo gek dus, dat ik daar niet veel over kan/wil zeggen in deze discussie. Ik weet niet hoe ze de droge stof tot leven hebben gebracht. Meen dat ze er vooral een buddy movie van hebben gemaakt en het drijft op de chemie tussen de twee erg sterke hoofdrolspelers.

Kortom het leent zich er dus niet voor, anders kon het ook wel af met een matig script en matige regisseur. Dat is nu net mijn punt.

Maar juist hetgeen ik schreef: "Probleem is denk ik dat een boek over 'onderzoeksjournalistiek' wat vooral bestaat uit het uitpluizen van foto's, boeken en websites, zich niet goed leent voor een verfilming." Het is natuurlijk altijd ten opzichte van andere onderwerpen dat ik dit stel.

Waar hebben we het volgens jou dan over?

Leent zich er prima voor en de klassieker AtPM toont dat aan (los van de andere aangehaalde feiten die en ander ondersteunen). Dat jij die film maar 4 sterren geeft en opeens begint over hoeveel makkelijker het scoren is met gierende banden, doet daar niets aan af.

Omdat er 1 goede film over gemaakt wordt leent het onderwerp zich er prima voor?

Ok, dan houden wij er een totaal andere betekenis op na wat betreft 'prima voor lenen.'

Voor mij betekent dat namelijk dat je met veel gemak er een goede / aansprekende film van kunt maken, die veel mensen aanspreekt. Niet dat dat enkel met een goed script, een goede regisseur, twee wereldacteurs en een aansprekende zaak een keer gelukt is.

Ik vind deze versie eigenlijk net zo goed als het origineel. Het was alleen anders, omdat ik nu al wist wat er komen ging. Rooney Mara doet het even goed als Naomi Rapace en ook Daniel Craig speelde overtuigend.

@ Reinbo: Nixon hebben we ook al genoemd, Zodiac (4,5* van jou - toch ook niet zo bijzonder bij nader inzien?), en er zijn er vast meer. Meer algemeen kunnen we stellen dat het hier gaat om 'actieloze onderwerpen' vs 'knallen en racen' (en dan kunnen we ook TSN, Pi en vele anderen ook even meenemen, let's face it). En zelfs met het 'makkelijke knallen en racen' kom je verder met de drie genoemde ingrediënten (goed script/goede acteurs/goede regisseur). Bij mij wel, tenminste. Een hersenloze actiefilm scoort dan vaak ook niet meer dan drie sterren of minder, misschien wel eens 3,5.

Als je het niet wil begrijpen, prima. Het kost gewoon veel meer moeite en/of kwaliteit om van een journalistiek onderzoek een goede film te maken. De handelingen in zichzelf leveren gewoon weinig boeiende plaatjes op. Je moet er een vertaalslag mee maken. Praat er eens over met een regisseur, over wat zich wel of niet goed leent voor verfilming. Ik geef het op....

Dat is het grotendeels het knelpunt, dat de eerste keer toch wel het meest spannend is. Dat is een beetje het punt met dit soort onderzoeks films. Gelukkig is het naast een zeer kundig mysterie ook nog een sterke karakterstudie en een Lisbeth Salander show.

@ Reinbo: Het kost natuurlijk net zoveel moeite om een goede actiefilm (komt ook de nodige moeite en kwaliteit bij kijken, dunkt me) te maken. Dat jij autoraces altijd bestempelt als boeiende plaatjes... hier dan nog een dikke tip voor je: Hell on Wheels (1967)