Gerry (2002)

Dat moet je natuurlijk ruim nemen; het gaat er om dat je 'ongeveer' zoveel vocht binnen krijgt. Niet alleen water.

Nóg ruimer..?

Ik neem maar even een glaasje water..!

Ik dacht dat jij het over 'water' alleen had. Je hoeft natuurlijk niet elke dag 2,5 liter water te drinken.

Het gaat erom dat je ongeveer zoveel VOCHT binnenkrijgt. Dus thee, koffie, cola, bier etc.

In dat geval komt het wel goed. Maar ja, om even flauw te doen, juist je voorbeelden koffie, thee, cola en bier zijn vochtafdrijvende dranken...

Laten we het maar gauw weer over de film hebben.

...en derhalve voor de beide Gerry's volkomen ongeschikt.

Ik vond de film trouwens fantastisch. Jammer dat ze die Mercedes in Elephant beschadigen..!

Geweldig of pretentieuze bagger,ik kan hier eigelijk niemands mening echt tegenspreken. Voor beide zijden zijn vele goede argumenten te vinden. Voor mij een goede reden om deze film errug goed te vinden. Ook genoten van de prachtige beelden en passende muziek.Een heerlijke wegdromer waarvan ik het jammer vind dat ik hem niet in de bios heb gezien.

Een heerlijke film, laat ik dat voorop stellen (4*, misschien ooit nog wel een halfje meer).

Deze (grotendeels) contemplatieve film is voor mij het bewijs dat:

- er enerzijds ware contemplatieve cinema bestaat en anderzijds slechts mooie aanhoudende shots zonder voldoende ziel. (Gerry bevat beide vormen, maar is toch overwegend poetisch en contemplatief in the end)

- goed jatwerk nog altijd beter is dan niets. (...en laten we eerlijk zijn, er wordt veel 'geleend' en overgenomen van Tarkovsky, Sokurov en Reggio's Koyaanisqatsi)

- nooit en te nimmer perfect kan zijn door enkel een prachtige beeldenstroom. Muziek, dialogen, ideeen, emoties, plot zijn een vereiste (ook al is het in de miniemste vorm), ook voor deze contemplatieve tak van cinema.

Al met al is Gerry samen te vatten in:

- meesterlijke openingsscene

- duffe eerste 45 min met een paar leuke shots en irritante dialogen.

- een haast meesterlijk laatste uur.

4* voor nu...

Misschien begrijp ik het verkeerd, maar dit klinkt alsof die regisseurs een alleenrecht hebben op "lange natuurshots". Alsof elke film waarin een cowboy op een indiaan schiet meteen leent bij John Ford.

Niet dat ik dwars wil liggen, maar dat zei ik ook in het Zerkalo-topic en toen vond je het jammer dat ik dat ik toch een beetje verhaal nodig had, want het geniale aan Zerkalo was o.a. dat het plot er niet toe deed. Het sterke was de willekeurige opeenvolging van indrukken. Zo begreep ik het toch.

Ik snap niet waarom je die opmerking maakt. Ik heb nogal wat shots, takes en ideeen in Gerry gezien, die ik al ooit eerder gezien heb. Van Sant gaf toch ook al eens toe dat ie voor deze film beinvloed werd door Tarr en dergelijken.

- Wolken die versneld over een berg glijden en zo schaduwpatronen op deze berg vormen. Letterlijk uit Koyaanisqatsi. Precies hetzelfde zelfs.

- De dansende hoofden. Oprecht mooi hoor. Maar een lange take waarin beweging en geluid een hypnotiserend ritme vormen ... dat werd ook al gedaan in Tarkovsky's Stalker (scene waarin het gezelschap over de rails richting zone gaat) en Karhozat (de openingsscene). Ongetwijfeld een duidelijke inspiratie. Neemt niet weg dat ik het ook hier mooi vind.

- de shots, takes waarin de natuurachtergrond vertroebelt en de hoofdpersonen wel scherp zijn. Het landschap op de achtergrond krijgt een haast betoverende gloed. Een soortgelijk iets zag ik al in Sokurov's Mat i Syn, waarin het natuurlandschap ook vertroebelde in een surrealistische, dromerige waas.

- de ambient muziek in misschien wel de mooiste scene uit Gerry bevat overeenkomstige echoende klanken als in de industrieele soundtrack van Stalker.

Van Sant heeft zeker wat geleend van de genoemde regisseurs, maar ik emmer er verder helemaal niet over hoor (ik geef die 4* niet voor niks).

... waar ik mee bedoel dat louter en alleen visuals een film niet kunnen maken. Plot, nostalgie, melancholie, een emotie, een goede dialoog, muziek, een mijmerende close-up van een aangeslagen individu ... de aanwezigheid van op zijn minst 1 van deze elementen is essentieel voor het slagen van een film in mijn optiek.

Bovendien heeft Zerkalo wel een (heel miniem) plot, maar de constatering van dit plot is niet zo belangrijk omdat indrukken, melancholie, klassieke muziek en te ontdekken emoties bij de personages het gebrek aan plot opvangen.

Ik maakte mijn opmerking ook omdat Gerry voor mij een duidelijke tweedeling heeft. De eerste 45 minuten (buiten de openingsscene) om slagen niet qua contemplativiteit in mijn optiek. De shots en takes hebben nog geen lading. Er is geen muziek, de beeldenstroom/ beoogde meditatie wordt steeds weer onderbroken door te lang aangehouden shots waarin de Gerry's oninteressante, haast geforceerde dialogen voeren (met vreselijk irritant geneuzel en ge-Gerry, 1 van de grote minpunten van de film) en er is geen emotie bij de personages te ontdekken.

Maar op het moment dat Casey radeloos wordt, zijn ogen beginnen te wateren, de muziek stilletjes aan vaker de kop op steekt, de camera ronddraait om de hoofden van de hoofdpersonages en hun gezichten en emoties registreert ... vanaf dat moment heeft elk volgend shot, elke volgende take een poetische lading en een magistrale schoonheid.

In de eerste 45 minuten zie ik twee jongen die door een mooi gefotografeerd landschap lopen en in het laatste uur zie ik twee verloren zielen die proberen te overleven in een groots uitgestrekt landschap, hevig strijdend tegen de elementen van een overweldigende natuur.... een poetische trip naar het oneindige...

Zoiets....

Mooie film, mooie natuuropnames van de woestijn in Amerika. Twee jongens die beide Gerry heten verdwalen in de woestijn. Lange shots, soms te lang, dan dwalen m'n gedachten weg van de film. Er is weinig dialoog, maar de dialoog die er is is heel mooi en vaak komisch. Je ziet de jongens vooral lopen, verder gebeurt er vrij weinig, maar dat maakt niet uit, want de film blijft boeien.

Matt Damon en Casey Affleck (broertje van Ben) als de Gerry's spelen super!

Regie van Gus van Sant is TOP.

Eigenlijk moet je niet teveel weten voordat je deze film ziet (bij welke film wel eigenlijk?) maar dat wist ik dan ook niet. Het enige wat ik wist was het plot, wat nou niet heel omvangrijk is. Maar wat maakt het uit? Ik was helemaal sprakeloos aan het einde, wat heb ik nu gezien?

De film is eigenlijk zoals de muziekstijl ambient klinkt: langdradig, geen duidelijke lijn, de één vind het leeg de ander meeslepend, natuur als inspiratie... de muziek was dan ook erg goed gekozen. Langdradig vond ik het overigens nergens; aan het begin denk je misschien de shots duren wat lang, maar op een gegeven moment geef je je over aan al die schoonheid. Een schilderij met twee mensen die erdoorheen lopen.

Minder stuk vond ik het zandbed. Had mijns inziens totaal geen toegevoegde waarde aan de film, het haalde een beetje het gevoel wat ik bij de film had eruit. De vergelijking met Koyaanisqatsi is niet meer dan terecht, hoewel me dit veel meer grijpt (het deed me ook af en toe denken aan de eerste 20 minuten van 2001: A Space Odyssee trouwens). De personages hoeven niks te zeggen om je symphatie te pakken: de waterige blikken die weten dat het afgelopen is, het gezucht, het gestrompel, de indringende blikken als ze elkaar aankijken... prachtig. Ik had ook wel wat berichten hier verwacht die een homo-erotische ondertoon zouden suggeren (wat overigens nergens maar dan ook nergens uit bleek, maar als je in Hollywood twee mannen wat meer met elkaar laat omgaan dan is er ineens een homo-erotische ondertoon lijkt het wel) maar gelukkig bleek dat niet...

Op dit moment vier sterren, maar gaat eventueel nog naar 4,5, de beste film die ik in lange tijd heb mogen aanschouwen...

Mooie beelden, weinig verhaal. Film werkt als een handrem, al het secundaire tot stilstand brengend, alleen het primaire draait door, nl de aarde met zijn natuur, weersinvloeden, en luchten. Dat is mooi in beeld gebracht, maar wel weinig voor 103 min. film. Toch een film waarvan ik blij ben 'm gezien te hebben.3*

Wederom weer een script wat oa. Matt Damon schreef. En het is nogal een film die ik keek met gemengde gevoelens. De opening in de auto met muziek van Arvo Pärt is wonderschoon, net als het einde met diens muziek. Hier tussen in genoot ik van de omgevingsbeelden maar wisten slechts enkele scenes mij te boeien. Vermaken is niet echt het woord wat ik wil verbinden met sommige scenes, maar eerder fascineren. Ik kom toch uit op een schramele 2 sterren.

Gus van Sant begint een beetje een Antonioni rip-off te worden. Alleen waren de beelden van Antonioni altijd zeer geladen.

Gus van Sant vind ik meer een stijl schermer. Het verhaal is gewoon niet sterk genoeg om het door die trage beelden te laten dragen.

Niet alledaagse amerikaanse cinema dit. Helemaal niet als je namen als Affleck en Damon te zien krijgt op je hoesje. Gedurfd is zo'n film zeker maar om er slapeloze nachten van te krijgen, niet echt.

Ik kan een aantal regisseurs opnoemen die zulke mooie natuurbeelden en zo'n concept mooier en beter hadden kunnen brengen. Ik heb eigenlijk maar 2 scenes gehad waarbij ik dacht: zeer mooi.

Mooi is wel dat de film constant op het randje van realiteit en surrealisme zweeft waarbij je als kijker toch altijd geboeid blijft kijken. Maar meesterlijk vind ik dit nergens. 3,5*

En welke scenes waren dat dan?

Duidelijk de rotsscene en vooral, zoals hier eerder benoemd, de dansende hoofd scene (zonsopgang). Dat laatste ook door de prachtige muziek dat er doorheen vloeit. Iets wat ik bij de rest vd film n beetje mistte.

Pfff, en die eindscene van nacht naar dag. Beste scene van de film, en één van de beste scenes die ik ken. Gewoon magisch

De bovenstaande scenes, dus die dutchtuga en Onderhond benoemen, vond ik ook de betere uit de film.

Hebben we het niet over dezelfde scene OH?

De dansende hoofden scene is niet dezelfde als de zonsopgang. Die zit pas aan het einde van de film. Bij de dansende hoofden zijn ze nog redelijk actief, in die laatste scene slenteren ze alleen maar wat

Ik denk dat ik dezelfde scene bedoel als die waar jij het over hebt. Was ff in de war. Inderdaad een schitterende scene dus, vooral door de toevoeging van de erg mooie muziek. Hoogtepunt van de film.

Vertel! Vertel!

Ik vond het hier een beetje kaal allemaal. Denk dat een regisseur als Tarkovsky of een hedendaags iemand als bv Ki-Duk, ik noem maar wat, zoiets stijlvoller hadden gebracht.

Gisteravond gehuurd uit pure nieuwsgierigheid. Ik had hier en daar tamelijk slechte recensies gelezen, maar ik wilde het met m'n eigen ogen zien.

Geen spijt van gehad.
Ik was eerlijk gezegd nogal huiverig na het irritante Elephant (excuses voor eventuele godslastering), maar dit greep me toch aan. Het is duidelijk dat het helemaal nergens op slaat, maar de mooie beelden ondersteund door de prachtige muziek zeggen heel veel.

De scene die ik prachtig vond, was waar , ergens rond de 81 minuten, Gerry en Gerry door de zandwoestijn schuiven, en dan die onheilspellende geluiden erachter Magnifique.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4*, ik hou het voorlopig op 3,5, maar je weet nooit.

Kan iemand mij trouwens het einde uitleggen??

Mooie intrigerende film. Prachtige shots en lekker drama. Maar niet zo goed en mooi als Walkabout. 3,5

Gerry, ik kan nu niet zeggen dat ik echt overloop van enthousiasme voor deze film. Wilde de film graag zien omdat ik Elephant een behoorlijk goede film vond en ik ook wel nieuwsgierig was naar de uitwerking van het toch wel apparte plot. Het plot over twee gasten die door de woestijn dwalen, dat is het, dat bleef het en meer kreeg ik dus ook niet.

Er is niks mis met mooie plaatjes van woeste ongerepte gebieden en Gerry bevat zo nu en dan best mooie opnames maar het werd nooit meer. Had meer het idee dat ik naar een fototentoonstelling met bewegende plaatjes zat te kijken dan naar een echte film. Het leek wel of dat Gus van Sant maar weer eens wou uitproberen wat je ook allemaal weer met een camera kan.

Heb deze film als zeer wisselend ervaren, soms waren de beelden sterk en mooi maar vaak ook nietszeggend of gewoon domweg ontzettend saai. Vooral de eerste drie kwartier dacht ik vaak; "Shit, ben nog niet eens op de helft..." Bovendien duren bepaalde scenes gewoon veel en veel te lang om te blijven boeien. Kan me best voorstellen dat mensen er door gehypnotiseerd raken maar of dat een film ook goed maakt? Ik vind van niet iig, ik zoek toch wat meer in een film. Eenzelfde verhaal kan ik ophangen voor de 2 acteurs, scenes die sterk wisselen in kwaliteit.

Gerry, over het algemeen te weinig boeiend als film, soms mooie plaatjes, soms niet. Het improviserend straattheater van de 2 acteurs was best aardig en zie hier toch ook wel de charme van in. Nou 2.5* voor dit experiment van Van Sant dan maar.

Overigens was deze film natuurlijk totaal overbodig geweest als Gerry en Gerry er even aan hadden gedacht een rugzakje met water, kaart en kompas te pakken. Wat een stelletje dumbos zeg