Gerry (2002)

Ik vond het eigenlijk ook een bijzonder interessante film, al was hij niet altijd even geslaagd. Sommige shots waren pretentieus en ronduit vervelend, terwijl andere scènes weer hypnotisch en fascinerend waren.

Uiteindelijk is Gerry veel te lang (en speelt teveel met het geduld van het publiek), maar door de goede sfeer en de naturel van Damon en Affleck kan het toch kwalijk een slechte film genoemd worden.

3 sterren

Traag doch boeiend en interessant. Ondanks dat er in de film weinig gebeurt, wordt je als kijker overdonderd door de prachtige beelden en het mystieke en licht surrealistische verhaal, waarmee je op het einde met één groot vraagteken blijft zitten en waar je nog uren over kan door filosoferen. 4*

Erg mooie scenes Soms zowat geniaal. Maar meeslepen deed deze film me niet. Daarvoor is mijn inlevingsvermogen niet toereikend denk ik. Ik zat er eerder vrij afstandelijk naar te kijken. En dan viel er best behoorlijk wat te genieten (de mooiste scenes zijn allemaal al een of meerdere keren genoemd), maar de vonk sloeg nooit echt helemaal over. Wel erg mooi om te zien dat Van Sant deze film volgens mij gebruikt heeft of vrij hard weg te rennen van zijn meer mainstream-periode. Al vond ik de film hierna, Elephant, toch een stuk beter.

3.0*

Zie dat ik hier nog steeds niets bij heb geschreven, heb de film eerder deze week gezien en sommige scenes zitten nog steeds in m'n hoofd, heb zin om 'm nog 's te zien. De film was een gigantische meevaller. Had ultiem lage verwachtingen, heb er zeker een jaar (onterecht) tegen aangehikt. Ik kan me eigen bij elke reactie bij deze film (van "pretentieuze rotzooi" tot "geniaal meesterwerk") wel iets voorstellen. Genoten, prachtige dingen gezien, maar ik zoek persoonlijk in "een film" toch nog iets meer dan ik hier zag.

Bizarre beleving in ieder geval, blij dat ik 'm toch ben gaan zien.

Wederom weer een script wat oa. Matt Damon schreef. En het is nogal een film die ik keek met gemengde gevoelens. De opening in de auto met muziek van Arvo Pärt is wonderschoon, net als het einde met diens muziek. Hier tussen in genoot ik van de omgevingsbeelden maar wisten slechts enkele scenes mij te boeien. Vermaken is niet echt het woord wat ik wil verbinden met sommige scenes, maar eerder fascineren. Ik kom toch uit op een schramele 2 sterren.

Gerry, ik kan nu niet zeggen dat ik echt overloop van enthousiasme voor deze film. Wilde de film graag zien omdat ik Elephant een behoorlijk goede film vond en ik ook wel nieuwsgierig was naar de uitwerking van het toch wel apparte plot. Het plot over twee gasten die door de woestijn dwalen, dat is het, dat bleef het en meer kreeg ik dus ook niet.

Er is niks mis met mooie plaatjes van woeste ongerepte gebieden en Gerry bevat zo nu en dan best mooie opnames maar het werd nooit meer. Had meer het idee dat ik naar een fototentoonstelling met bewegende plaatjes zat te kijken dan naar een echte film. Het leek wel of dat Gus van Sant maar weer eens wou uitproberen wat je ook allemaal weer met een camera kan.

Heb deze film als zeer wisselend ervaren, soms waren de beelden sterk en mooi maar vaak ook nietszeggend of gewoon domweg ontzettend saai. Vooral de eerste drie kwartier dacht ik vaak; "Shit, ben nog niet eens op de helft..." Bovendien duren bepaalde scenes gewoon veel en veel te lang om te blijven boeien. Kan me best voorstellen dat mensen er door gehypnotiseerd raken maar of dat een film ook goed maakt? Ik vind van niet iig, ik zoek toch wat meer in een film. Eenzelfde verhaal kan ik ophangen voor de 2 acteurs, scenes die sterk wisselen in kwaliteit.

Gerry, over het algemeen te weinig boeiend als film, soms mooie plaatjes, soms niet. Het improviserend straattheater van de 2 acteurs was best aardig en zie hier toch ook wel de charme van in. Nou 2.5* voor dit experiment van Van Sant dan maar.

Overigens was deze film natuurlijk totaal overbodig geweest als Gerry en Gerry er even aan hadden gedacht een rugzakje met water, kaart en kompas te pakken. Wat een stelletje dumbos zeg

Prachtig staaltje cinema. Weidse landschapsbeelden, betoverende scenes, grootse cameravoering, zelfs de dialogen vond ik goed. De discussie over het volgen van de diersporen bijvoorbeeld en ook de rotsscene, allemaal heel droog.

Daarnaast is de soundtrack erg sterk. Diverse harde cuts vormen juist door het geluid een ontzettend abrupte overgang.

Toch heeft een film voor mij iets meer inhoud nodig om de volle waardering te krijgen.

4*

En nu ga ik het zand uit mijn haar wassen.

Visueel overdonderende en contrastrijke film, waarin (naast wat gewandel) hoegenaamd niets gebeurt. Dialogen zijn spaarzaam, en als ze er al zijn lijken ze ter plekke te worden verzonnen. Als Gerry het heeft over het redden van een aantal steden, één paard tekort kwam, terwijl de rivier zojuist overstroomd was, heeft hij het dan over Griekse mythologie of over een Civilization-achtig computerspel? Hoe komt hij in godsnaam op een rots waar hij eigenhandig niet meer vanaf kan komen? Hetgene waarvoor ze gekomen zijn wordt afgeblazen met "no, fuck the thing.. it's probably just some thing at the end of the trail"... en hatsa, Gerry en Gerry keren terug zonder iets gevonden te hebben. Als je je als kijker stoort aan het feit dat het je niet wordt voorgekauwd, kun je de film op dat moment gerust afzetten.

Eigenlijk blijft alles in deze film in het midden, het doet ook helemáál niet terzake, en dat maakt het tegelijk innemend maar ook nogal pointless. Blijft over: schitterende beelden, dood- en doodkalme, lang uitgewerkte scènes die soms meer letterlijk dan figuurlijk stapje voor stapje vooruit schuifelen. En ja, dat werkt bijzonder goed, zelfs bezwerend. Gerry moet het helemaal niet hebben van plotwendigen, filosofische lagen, puzzelstructuren, en wat al niet. Het is een rechtlijnige, tragikomische, tergend langzame maar tegelijk bijzonder fraaie film die toch in je achterhoofd blijft doorspoken. 4*

Een dwaaltocht door beelden deze film. Als een halfslapende wordt je door een visueel landschap gegerry'd zonder enige clou. Fuck the point!

4*

De muziek tijdens de zonsopgangscène deed trouwens best veel denken aan Virginti Tres van Tool. Had elk moment het "Assist ussssssss" verwacht.

De 1ste keer kende ik nog een aantal momenten van verveling. Zoals ten tijden van het rotsmoment. Nu viel mij nog meer dan de 1ste keer het bijzondere camerawerk op. Terwijl aan de ene kant van de rots de zon scheen was de andere kant in schaduw gehuld.

Verder zat ik nu ook echt in de film. Oorspronkelijk wilde ik alleen even wat van het begin meepikken, maar dat liep dus even anders. Prachtig openingsshot waarin de 2 Gerry in hun auto worden gevolgd. Eerst ver van achter, vervolgens vanaf een klein afstandje, vervolgens wordt de camera op het dashboard geplaatst en circel je als het ware even over de een lege weg heen. Gevolgd door shots waarin de camera op de voorruit wordt geplaatst en je in het gezicht van de Gerry `s kijkt. Magistraal hoe de zon via de achteruit de auto oplicht. Weer eens wat anders dan een standaard opening waarin de hoofdpersonages er in de auto lustig op los keuvelen over koetjes en kalfjes of zich vermaken met spelletjes.

Alles ondersteund door een geweldige minimale, muzikale bijdrage. De openingsmuziek was fijn maar die piano geluiden raakte mij pas echt. De piano geluiden vervingen de dialogen vaak, en ondanks dat er niet altijd veel spectaculairs gebeurden creëerde de piano muziek toch nog vaak een spanningsboog die soms werden afgesloten met een uiteindelijk gedempte pianotoon.

Visuele poëzie, die zich laat gelden door shots van dichtbij te nemen waarin de Gerry `s lopen, zoeken en ploeteren, door uit te zoomen en te filmen hoe nietig beiden wel niet zijn. Beiden zijn als het ware een soort van speelbal van de natuur. Natuur op zijn mooist vastgelegd. De op handen zijnde verduistering aan de hand van een berg waarvan nog slechts het topje belicht is, in de duisternis lopende hoofdpersonen, de ochtendschemer, de zonsopgang en wolken die een bepaalde gemoedstoestand uitdrukken....Van Sant brengt het allemaal in beeld. En ook op zo `n manier dat je zelf ook echt even als een Gerry waant.

Geen moment van verveling gekend, werd helemaal meegesleurd. Verhoogd naar 4,5*

Visueel overweldigende film. Nog nooit zulke mooie natuurbeelden gezien in een film. Soms zat ik zo te genieten dat ik de twee hoofdrolspelers even vergat. Er is weinig verhaal, maar dat is naar mijn mening juist de sterkte van de film. De hopeloze zoektocht naar de snelweg door de twee zwijgzame hoofdrolspelers lijkt een reis naar het einde van de wereld. Over het einde van de film ben ik nog niet helemaal uit. Misschien was het toch mooier geweest als beide Gerry's uiteindelijk gestorven waren. Een hele unieke film die me nog lang bij zal blijven.

4,5*

Tja, 'k vond het wat gemakkelijk allemaal. Geen slechte film hoor, maar iets te opzichtig toch. Geen script, geen emotie en quasi geen dialoog. Het enige wat we te horen krijgen zijn enkele nietszeggende monologen over "Wheel of Fortune" en een of andere RPG. Maar het leuke is dat dit helemaal niet zo negatief is als het klinkt. In ruil trakteert Van Sant de kijker op een mooie impressie van de woeste natuur. De cameravoering en kadrages zijn hierbij erg klassiek en ingetogen en overstijgen zelden de gemiddelde landschapsfotografie. En toch lijkt het op het eerste zicht een eerlijke compensatie voor het narratieve manco. Maar mag je van een film niet meer verwachten dan louter een collage van mooie natuurbeelden? Ik vind van wel. In die zin maakt Van Sant zich er volgens mij wel erg makkelijk vanaf. Leuk experimentje, dat wel, maar als film zo hol als een trommel.

Ok, hier keek ik dus naar uit. Als ik zo es allemaal verhalen bekeeek, zou dit een sfeerfilm zijn en ook niets neer dan dat. Weinig verhaal, dialoog niet belangrijk, prima dus,

Een avondje sfeerbeelden ging ik eens lekker voor zitten........en een avondje sfeerbeelden kreeg ik.

Wat me dan verrast is dat dit niet de idioot geweldige film voor mij werd, waar ik op had gehoopt. Het ligt alvast niet aan de film zel, want daar gaat alles goed mee.

Het is inderdaad een sfeerschepping. Dat begint al et de beginscen die echt super is, maar dan... . Dan duurt het toch een hele tijd voor de film me film me weer in zn greep heeft, want zoals gezegd, mooie sfeer, maar het pakt me een hele tijd niet. Toch valt er genoeg moois te zien, maar het is gewoon wat saai en vooral traag, omdat het niet pakt.

Het pakt echter meer en meer op het moment dat de jongens steeds verder en verder afdwalen en ook steeds verder de moed letterlijk en figuurlijk in de schoenen zakt. Op dt moment is het allemaal weer veel tastbaarder en kan ik het gewoon een stuk meer voelen.

De schaduw scene is dan ook erg mooi gedaan, maar duurt me gewoon weer te lang.

Dat is het gewoon voor mij. Een film dier prachtig in elkaar zit en die perfect sfeer weet over te brengen, maar die een spanningsboog te lang probeert uit te testen ofzo. Ik heb als kind al best sterk cocentratie problemen en dat zaL er altid iets in blijven zitten, dus naar 2 schuifelende mannetjes kijken is blijkbaar erg moeilijk.

Ik moet er echter nogmaals bij zeggen dat ik wel voel en zie wat erachter zit en dat t op momenten wel zeker doorkomt, maar er waren ook zeker momenten dat ik gek werd van het voortslepende.

Dat laat me dus acter met een dubbel gevoel. Acteerwerk en sfeer erg goed, maar ik kon er gewoon niet altijd wat mee. Dan is het dus gewoon niet mijn film en heeft het waarschijnlijk ook geen zin om een overdreven hoog cijfer te geven. 3.5* dan maar

De DVD lag al een tijdje hier in de kast en gisteravond eindelijk de tijd genomen om deze in de speler te schuiven. De verwachtingen waren inmiddels best hoog, maar een teleurstelling was de film zeker niet. Grotendeels van de shots (zeker tegen het einde zitten een paar prachtige plaatjes) zijn werkelijk fenomenaal, de sfeer is uitmuntend en de uitvoering is simpel, maar erg effectief.

Vooral bijzonder hoe je als kijker bijna hetzelfde gevoel krijgt als de twee Gerry's; wanneer komt er een einde, hoe lang gaat dit door? Een gevoel dat ik zeker wel eens heb bij een film, maar nog nooit op een positieve manier als bij deze. Kan me best voorstellen dat men dit bijzonder saai vindt, maar ik kon met de karakters meeleven en ondertussen genoot ik met volle teugen van een aantal prachtige shots. Vervelen zat er voor mij eigenlijk niet bij. Blijft knap hoe film je soms zo'n bijzonder dubbel gevoel kan geven.

4 sterren.

Eindelijk, eindelijk. Eindelijk gezien.

Gerry stapelde de laatste tijd zoveel verwachtingen bij mij op dat dit of een ongekende tegenvaller of een ongekende ervaring zou worden. Ongekend was het zeker - al was het voor mij toch niet direct in de meest imponerende zin van het woord.

Vooral overdonderd door de oneindige simpele beelden die wij geheel kant en klaar voorgeschoteld krijgen. Geen shots waar de helft weggelaten word - nee, vooral veel pans, en laten zien waar de Gerry's zich bevinden. Veel landschapsfotografie - En vooral heel simpel (maar heel natuurlijk) in beeld gebracht.

Eén scène zette voor mij zo'n ontzettend goede toon dat die makkelijk tot een van mijn favoriete scènes ooit hoort. De 'dansende hoofden' zoals dat nu een begrip is hier op MM.

Wanneer ik voor het eerst in de steppen van Mongolië liep, liep ik elke ochtend een groot stuk heen en weer. Elke dag, dezelfde stappen, dezelfde bergen. Dezelfde stenen, heuvels en dezelfde struikjes. Onnadenkend, vooruitstarend. Met het gekraak van stenen onder je schoenen werkt dit zo hypnotiserend, dat deze scène echt indrukwekkend is in het geheel van deze film.

Jammer dat daar nu juist niet meer van is. Juist de constante repetitieve routine van; lopen, staren, bergen, zand, zon en geluiden brengt je langzaam in een soort hypnose. Die specifieke combinatie van beeld en geluid komt helaas enkel in die scène voor.

Lees meerdere keren op deze pagina's dat dit cameratechnisch indrukwekkend is. Zo heb ik dat volgens mij in geen enkele scène ervaren. Als ik dit bekijk zie ik cameratechnisch enkel basis en is het nergens complex. Maar daar word juist ontzettend mooi gebruik van gemaakt. Die 360 graden scene is briljant, maar enkel omdat het zo simpel maar zo mooi is. Net als de veel genoemde scènes: Op de rots, zonsopgang. Ook de vele languitgetrokken crab dolly's waar we beide Gerry's van de zijkant volgen zijn puur genietbaar.

Erg genoten van de stille 'Tarkovsky achtige' landschapsfotografie - maar naar mijn mening wel iets te simpel. De timelapses zijn leuk, maar niet uitdagend. De pans zijn mooi - maar vaak net niet interessant genoeg. Het hele 'imponerende' van hun situatie en omgeving kwam bij mij net niet sterk genoeg over; terwijl dat wel het geval was bij eerder genoemde scenes. Het wil allemaal heel sterk overkomen - maar had toch iets meer weirdness willen zien dat de kracht van hun omgeving zou versterken.

Ja echt een fijne film. Film zoals ik dat graag ervaar. Puur beeld en geluid, zoals dat bedoeld is. Genieten van sfeer en plaatjes, geluiden en situaties. Soms wat te kaal en simpel hier en daar - maar van die dansende hoofden en zonsopgang scènes kan ik nog lang nagenieten.

4.5/5.0*

Mijn tweede Van Sant-film in evenveel dagen.

Na het schitterende Elephant is dit ook weer zo'n pareltje. Net als in Elephant( waar toch nog een beetje verhaal in zat) alweer weinig verhaal en vooral registreren. Visueel erg prachtig, schitterend ondersteund door de muziek. Prachtig hoe de lange verre shots het gevoel van oneindigheid en radeloosheid perfect weergeven. Enkele ongelooflijk mooie scènes: Affleck op de rots, 360°-scène, het hypnotiserende effect van de "dansende hoofden"-scène. Prachtig.

Tsja, ik vond het wel erg arthouse om arthouse te zijn. In Elephant of Paranoid Park zit in ieder geval nog enige duiding bij de beelden, hier is het echt alleen maar staren naar twee mensen in de woestijn. Bij experimentele films is het sowieso vaak zo dat de stijl je moet liggen, anders vind je er geen reet aan.

Gerry

[...] Verbluffend.

Een film die in mijn lijf ging zitten. Ik werd moe van het lopen. Werd lam van het lopen. Voelde met mijn tong langs mijn lippen en was verbaasd dat ik zelf geen dorst had. Voelde de verlatenheid en verlorenheid en het onbegrip hoe dit heeft kunnen gebeuren, tegelijkertijd ontzag hebbend voor de macht en de pracht en de genadeloosheid van de natuur.

Ben compleet de film ingezogen en er pas van losgekomen na de aftiteling. Ben blij dat ik ook eens het woord hypnotiserend kan gebruiken in een reactie, want dat was het.

Genoten van de muziek, genoten van de beelden en de sfeer, en van de naturelle verbale en non-verbale communicatie tussen de twee lijdende voorwerpen.

Film van weinig woorden die mij ook in stilte achterliet.

Schitterende trip.

Gerry was destijds de eerste film die ik zag met Casey Affleck, die ondertussen één van m'n favoriete acteurs is geworden. Deze prent nog eens bekeken en misschien mede hierdoor was de trip deze keer nog intenser.

De melancholische opening is fenomenaal, maar toch duurde het daarna even voor ik écht ondergedompeld was. De weinige conversaties tussen de Gerry's zijn gespekt met leuke grapjes, maar het is wachten tot het fabelachtig mooie 360°-shot van Affleck vooraleer Van Sant me omverblaast. Dit shot is zonder enige twijfel één van de meest magische momenten die ik al in cinema heb mogen zien. Daarna blijft het eigenlijk één en al betovering.

Arthouse, quoi.

Soms kan kijken naar stilte zo fascinerend zijn, zeker als het in een compleet lege omgeving gebeurt, zoals in Gerry. De camera registreert mooie landschappen. Je voelt ook echt de spanning en bent benieuwd wat voor plan Matt Damon en Casey Affleck hebben om weer in de bewoonde wereld terecht proberen te komen. Toch houd ik altijd een ambivalent gevoel over na dit soort films. Het is namelijk inderdaad 'arthouse om arthouse', maar is dat nou zó erg?

Opzich een mooie film, al kan ik me best voor stellen dat iemand hier niks aan vindt. Zo is het tempo erg langzaam en gebeurt er weinig tot niks. Toch kon ik me goed inleven in de personage's van Damon en Affleck, die er dus ook voor zorgden dat de film mij redelijk wist mee te slepen. Sommige shots waren weer wat te veel van het goede, want het duurde me soms een beetje te lang, maar het merendeel is gewoon erg mooi om te zien. Prachtige beelden, prima prestaties van Damon en Affleck en naar het einde toe toch nog wel een aangrijpend moment kunnen ontdekken. Dikke voldoende dus ook voor deze film, die ik zeker nog wel eens ga zien.

Zou uitputting en uitzichtloosheid ooit zo mooi in beeld gebracht zijn?

Prachtige film hoor. Visueel echt zwaar hoogstaand zoals we eigenlijk wel heel vaak gewend zijn van Van Sant. De lange shots geven je de tijd alles in je op te nemen, inclusief wat de personages zonder iets te zeggen allemaal kunnen denken. Bijzonder knap hoe Van Sant al die desolate landschappen heeft weten te vinden.
In het begin waren de dialogen daarnaast erg sterk, zo was de quote over die situatie in Wheel of Fortune natuurlijk geweldig, en hoe Damon dat weet te brengen is echt geniaal. De dialogen vervagen (en verdwijnen) naar verloop van tijd logischerwijs, maar de uitputting neemt het dan al snel over. Sowieso doen Damon en Affleck het wat mij betreft uitstekend hier. Komt dan ook nog die uitstekende soundtrack bij.

4*

Één ding is me de afgelopen weken wel duidelijk geworden. Gus van Sant is niet mijn favoriete regisseur en dat zij hij ook nooit worden. Waar ik zijn mainstreamwerk nog goed te pruimen vind (Good Will Hunting en Psycho), vind ik zijn experimentele werk (Elephant, Paranoid Park en nu dus Gerry) behoorlijk tegenvallen.

Het pakt me gewoon niet. Een scène van 3 minuten lang waarin je alleen maar een stel op en neer gaande hoofden tijdens het lopen, ziet? Nee, bedankt.

En het begon zo goed! De openingsscène vond ik prachtig, vooral door de goede muziek. En zo waren er nog wel enkele scènes die ik erg ontroerend, en ook wel grappig vond. De scène waarin Casey Affleck op dat rotsblok staat, is gewoonweg hilarisch. En de eindscène is buitengewoon ontroerend. En ook op de acteerprestaties valt weinig af te dingen.

Het is echter niet genoeg. Die spaarzame momenten maken voor mij de teleurstellende scènes niet goed. Erg jammer, maar daarmee valt Gerry voor mij in het rijtje Paranoid Park en Elephant. Het is allemaal niet slecht, maar het doet me te weinig om er echt iets mee te kunnen.

Best aardig voor een Van Sant.

Voor een groot deel saai (eentonig) en te langdradig. Maar die ene fabelachtige scène met oa. het 360-shot van Affleck (mooie muziek ook) is geweldig en maakt toch nog wat goed.

Grootste probleem voor Van Sant blijft dat zijn films me niet boeien en vooral niet kunnen raken. Desondanks de beste die ik van hem gezien heb, door de muziek en die ene (of misschien twee) scène(s).

2.0*

Dit was mijn 2de Van Sant, na het sublieme Elephant en ik had al gehoord dat dit maar aan de saaie kant was. Op zich heb ik er niks op tegen dat er weinig dialoog is in een film, maar op sommige momenten was echt heel saai. De film is nie gebuist omdat hij prachtig is om naar te kijken.

Gerry was mijn eerste van de 'trilogy of death' en viel me tegen. Ik besloot Gerry een nieuwe kans te geven en met de juiste verwachtingen te beginnen. Dit was mijn vorige recensie ik haal er even de "fouten" uit.

Mag zo overgenomen worden, enkel zijn de negatieve stukjes eruit. Al blijft het laatste wel gelden.

Hier ga ik dus beginnen mezelf tegen te spreken. Heb heel de film zonder enige moeite uitgekeken en zonder verveling deze keer. Gewoon even achteruit liggen en alles rustig over je laten komen is de boodschap. Heb nu zelfs erg genoten van de bovenstaande scène en de natuur blijft prachtig in Gerry. Al blijft mijn favoriete scène nu die wandelscène op die heerlijke hypnotiserende muziek.

Van 2,5 naar 4 !

****

De scène waarin Gerry en Gerry minutenlang naast elkaar lopen, zonder iets te zeggen en je alleen hun hoofden ziet bewegen en hun voeten hoort is echt fantastisch. Moest terugdenken aan vorig jaar toen ik de Nijmeegse Vierdaagse liep. Schouder aan Schouder met een vriend van me, zwijgend de pijn aan het verbijten en doorploeterend in hetzelfde ritme. Van Sant verbeeldt deze ervaring op prachtige wijze.

Verder is de zonsopgang met twee zwarte schimmen die langzaam kleur krijgen adembenemend. Ook echt een briljante climax van de film. Het lome ritme had me al helemaal in zijn greep door alle lange shots en prachtig (natuur) beelden en toen kwam die scène. Staren en genieten.

Kan verder wel alle andere scènes gaan benoemen, maar dat heeft geen zin. Gerry is misschien wel de mooiste film die ik ooit heb gezien. Dik top 10.

Eén van de verschrikkelijkste filmervaringen die ik ooit al heb meegemaakt. De plotbeschrijving bij deze film omvat gewoon het hele verhaal: twee mannen lopen door een woestijn, ze zeggen om de 5 minuten 1 zin tegen elkaar en lopen dan verder. Het verhaal gaat overigens over een vriendschap, terwijl ik niet de indruk had dat er überhaupt een vriendschap was tussen Matt en Casey. En dat hele verhaal gebeurde dan ook nog eens allemaal op één van de saaiste filmsettings ooit: een woestijn. Verder vond ik het acteren minimaal en het had door iedereen gedaan kunnen worden. Op sommige momenten moest ik zelfs de neiging onderdrukken om de film voort te spoelen.

Ik kan dus ook niet begrijpen dat er hier zoveel mensen dolenthousiast worden van deze film, de film straalt één en al saaiheid uit. En dat de film zogezegd arthouse is kon me ook weinig schelen want de film was zo overdreven langdradig dat ik het gewoon geen film noem, een film hoort een beleving te zijn en dat is deze zeker niet.

Ik heb me wel doodgelachen met de beschrijving op de achterkant van de DVD:

Ze noemen alle zaken op dat deze film niet heeft: 'spannend' en 'meeslepend'.

0.5 sterren

Hier houd ik toch gemengde gevoelens op na. Enerzijds bevat de film wel de typische Van Sant magie, anderzijds wordt het soms net iets te langdradig.

Film start zeer knap; we rijden samen met Gerry naar de woestijn op een lekker pianodeuntje. Al snel verdwalen we en zo ook Van Sant. Hij lijkt niet zo goed te weten waar hij nu juist heen wil. Na een uurtje komt hij tot inkeer en schotelt hij knappe cinema voor. Wat ook wel stilaan tijd werd.

Het 'verhaaltje' brengt geen mokerslag zoals in Elephant teweeg, deels doordat het vrij voorspelbaar was. Dit is dan ook niet de sterkte van deze film, het visuele en auditieve samenspel is knap, soms zelf zeer knap.

Tot nu een nipte 4*

Prachtig geschoten in een verlaten landschap met veel heel lange shots wat het wel aantrekkelijk maakt, maar gewoonweg te saai met oninteressante dialogen. Een leeg gevoel heerst achteraf helaas.