Gerry (2002)

Hmmm, deed me niet zoveel. Soms mooi, maar voornamelijk saai. Het hele gebeuren deed me sterk denken aan de films van Béla Tarr, vooral het ellenlange shot opzij van de lopende Affleck en Damon deed me denken aan Sátántangó.

En waarempel, bij de aftiteling: met dank aan Béla Tarr!

Verder moest ik denken aan 'Open Water'. Tja. En ook die film vond ik matig. Misschien moet je last van pleinvrees hebben om hier wat mee te kunnen?

Estetisch toch nog wel mooi, daarom blijf ik mild in mijn becijfering.

Gerry en de situatie waarin beide Gerry's zitten, is één grote metafoor voor het leven, zoveel is wel duidelijk. Ze zijn verdwaald in het leven, komen in een neerwaartse spiraal en hun uitzichtloze situatie leidt tot de ondergang van de een en bijna tot de ondergang van de ander. Daarmee is de film volledig op een lijn met Elephant en Last Days.

Toch vind ik de film interessanter om wat ie echt is, dan om wat er bedoeld zou zijn (dat wel in het achterhoofd houdende). Het is een vreemd soort avontuur, dat leuk begint (de film was op een bepaald moment gewoon een komedie), maar de sfeer wordt steeds neerslachtiger. De beeldtaal is weer ontzettend krachtig. Prachtig gefilmde landschappen die op schitterende wijze invulling geven aan de gemoedstoestand van de personages. Fantastisch dat ie gewoon minutenlang een mooi shot durft aan te houden. Weg met de conventies en dat zie je ook in het vertellen van het verhaal en de interactie van de personages. Van Sant omzeilt mogelijke clichés hierin (de personages zouden dan ruzie krijgen, elkaar de schuld geven etc.)

Unieke film. 4 sterren.

Ik ben wel wat gewend op filmgebied, maar wat een verschrikkelijke film is dit. Elephant was al drie keer niets, maar met Gerry bewijst van Sant dat hij nog slechter kan en stijgt de man met stip naar nummer een op mijn lijst van de slechtste regisseurs aller tijden. Het verhaal van de film is totaal niet boeiend, niet spannend en medeleven met de personages heb ik niet een keer gevoeld. Iedereen heeft het over de mooie plaatjes die van Sant hier schiet, maar ook dat vond ik zwaar tegenvallen. Ik had soms zelfs het idee dat de verre achtergrond van de twee Gerry’s zich in een studio of zo bevond, zo lelijk zag het er soms uit. Het acteren is ook niet bijzonder en had wat mij betreft door iedereen vrij makkelijk ingevuld kunnen worden. Er was een scène die mij dan nog wel enigszins kon bekoren en dat was het moment dat Affleck van een rots naar beneden naar Damon moest springen. Dat was nog enigszins boeiend en wel aardig gefilmd. Toch is dat ene moment veels te weinig om niet de laagst mogelijke score aan deze film uit te delen. Brrrrr dat was eens maar nooit meer.

0,5*

uhm wel mooi gefilmd allemaal maar op een gegeven moment was ik gewoon beetje e-mails aan het bekijken en andere dingen tussendoor aan het doen tussen al die stille scenes.

Heb nog best veel gedaan tussendoor.

Vond het stukje op de rots nog wel interessant en het einde was ook wel goed maar wel voorspelbaar opzich.

Ik wachtte eigenlijk de hele tijd op goede dialogen maar die kwamen maar niet.

Liever had ik een discovery stem tussen door gehoord voor meer informatie over dat gebied want zag er wel mooi uit allemaal.

Ik had ook niet na de film zoiets van nou het leek wel alsof ik zelf daar met Damon rond aan het baggeren was.

Maar begrijp wel de bedoeling van de regisseur en heb wel respect dat hij het op zo'n manier maakt.

Best een moeilijke film om door te komen. Vooral het laatste half uur begon het erg langdradig te worden. Verloren lopen in de wijdse natuur, zonder te weten waar je bent en daarna doelloos rondlopen... het moet verschrikkelijk zijn want de dood is in het directe vooruitzicht. Van Sant is een man die graag met rake beelden een gevoel overbrengt. Het aftakelingsproces van reddeloosheid, sluimerende waanzin en uitputting komen als een mokerslag over. De mooie landschappen in het begin worden steeds lelijker en dreigender naarmate de film vordert. Groene heuvels (het leven) maken plaats voor steeds dorrer wordende landschappen zoals woestijn (dood) en die hele laatste lege vlakte, waar de twee pechvogels als zombies hun laatste krachten verbruiken. Jammer dat van Sant 100 minuten wilde uittrekken voor iets dat al na een uur voltooid kon zijn als hij wat zuiniger geweest was met zijn ellenlange shots.

De prachtige natuurshots(leken soms haast wel levende schilderijen), het mooie camerawerk en de natuurlijke gezichtsuitdrukkingen van Affleck en Damon kunnen niet verhinderen dat Gerry uiteindelijk ook een behoorlijk langdradige, tempododende en bij vlagen ook een saaie film is.

4* voor de beelden, 2* voor het verhaal.

3*

Gus van Sant heeft net als met Elephant weer een uniek werkje afgeleverd. Er zijn weer een aantal zeer lange shots terug te vinden (close-up van beide Gerry's die aan het wandelen zijn, de grote steen waar Gerry op staat, de langzame wandeling...). Hiermee creeërt Gus een portret waarbij de kijker zelf moet gaan nadenken want als je zo lang naar hetzelfde beeld zit te kijken ga je je toch afvragen of dat je niets hebt gemist en of er wellicht meer is dan je denkt. En dat is er, de twee vrienden zijn immers verdwaald en raken uitgeput en dat mag je niet zomaar vergeten. Als ik naar The Way Back(2010) kijk heb ik totaal niet het idee dat de makers ook maar een beetje moeite hebben gedaan om je in de bizarre situatie van de personages in te laten leven maar dat gebeurt hier wel en dat kan ik zeker waarderen. De scène waarin Casey Affleck zogenaamd tegen Matt Damon aan het praten is en vertelt dat hij water heeft gevonden is ook leuk gevonden. Heel erg spannend of schokkend wordt het nergens maar het is teniminste geen circus-achtig spektakel met allerlei clichématige fratsen.

Blijft ijzersterk.

Al moet ik wel zeggen dat het allemaal iets gedateerder oogt. Vooral de belichting en het kleurenspel, waardoor de film als visuele trip toch net iets minder perfect tot z'n recht komt. Een klein smetje, maar wel iets wat invloed heeft om de algemene beleving.

Verder blijft het verhaal uiteraard enorm beperkt, maar maakt de film dat goed met een geweldige soundtrack en een hypnotiserende beeldenstroom. Er blijven ook geniale scenes inzitten, met als hoogtepunt de zonsopgang.

Heerlijke film nog steeds, maar de tijd staat niet stil en af en toe vertoont de film al een klein barstje. Daarom niet de volle score meer

4.5* en een uitgebreide review

Eindelijk Gerry gezien, een film die ik niet kon afzien bij de eerste kijkbeurt wegens gewoon vervelend. De film toch maar een nieuwe kans gegeven om een juist oordeel te kunnen vellen.

Gerry hoort tot de trilogie van Van Sant met Elephant en Last Days. 2 films die me wel konden bekoren en deze zou toch in de lijn moeten liggen dan. Qua stijl is dat ook zo met lange shots, een film die rustig voort kabbelt om dan met een hamer in te slaan. Zo was dat in elk geval toch bij de andere films. Gerry mist een beetje z'n bestaansreden met een concept dat nogal licht uitgevallen is. Dat levert af en toe wel mooie beelden op en je voelt mee met de verloren gelopen personages. Maar het wil nergens naar toe gaan en voor je het weet ben je al een eind in de film, terwijl je nog met de vraag zit waar dit heen wil gaan. Dat maakt het ook deels moeilijk om echt in te leven.

Later tracht Van Sant de film wat recht te trekken en is er opnieuw hoop. Maar het einde is verre van de hamerslag die de andere films zo goed maakten en voor je het weet heb je dik anderhalf uur gekeken naar twee Gerry's die de weg kwijt zijn. That's it. Mooi qua stijlvorming misschien, maar zeker niet boeiend.

Geduld is een schone zaak. van Sant's meest typerende spreekwoord als het aan mij ligt.

Een van Sant kijken kan soms net zoiets zijn als in het diepe gegooid worden of voor het eerst een andere lastige taak bezigen. In het begin even wennen, maar uiteindelijk ben je dankbaar dat je hebt doorgezet. Gerry is weer (net als de twee opvolgers) even schakelen, maar als je goed schakelt wordt dat uiteindelijk beloont met prachtige shots en een heel narratief geheel. De kijker bepaalt in grote lijnen wat hij/zij er bij wil denken. van Sant stuurt weinig, hij geeft ons enkel een beeld en soms wat piano-muziek. Die vrijheid ligt me wel.

Desondanks vond ik dit de minste van de trilogie, mede door het weinige gebruik van dialogen en muziek (wat in respectievelijk Elephant en Last Days wel voldoende aanwezig is). Desondanks 3,5*.

"What are you doing on that rock?"

Blijkbaar maakt deze film deel uit van de Death trilogie, maar gelukkig kun je ze prima afzonderlijk van elkaar kijken. Zo heb ik een aantal jaar terug al het zeer indrukwekkende Elephant gezien en wist ik ongeveer wel wat ik kon verwachten, namelijk: veel stiltes, lange scènes waarin het landschap goed wordt weergegeven enz.

Bij deze film is dit niet anders. Alleen is het allemaal wel veel trager en volg je als kijker maar twee hoofdpersonages voor de rest van de film. Ondanks de traagheid kon de film mij wel geïntrigeerd houden. Het voelde allemaal erg sereen aan, op sommige momenten kwam het zelfs hypnotiserend over.

Gerry kijk je dan ook niet voor het verhaal, maar meer voor de sfeerbeelden. Er zitten best wat indrukwekkende scènes tussen, o.a.: de schaduw scène, als ze naar elkaar toe lopen op de bergen, de 360-shot, de timelapsen enz. Het wordt allemaal zo miniem gebracht, maar de kleine details maken deze film echt. De film wordt gecomplementeerd door de pianomuziek wat voor een uitstekende sfeer zorgt.

Al met al toch wel een indrukwekkende film om eens gezien te hebben, je moet er alleen wel met de juiste mindset ingaan en er staat je zeker wat moois te wachten.

3,5 Sterren.

Het meesterwerk van Gus van Sant, fantastische film met lange shots, langzaam tempo en soundtrack met muziek van Arvo Pärt. Onderwijl denken we ook aan Berend Botje, Antonioni, Tarr, Tarkovsky, Lawrence of Arabia en trippen mee in deze helletocht.

Fantastische beelden, meesterwerk!

Het is al een behoorlijk tijd geleden dat ik deze film heb gezien en gezien en het verhaal en de cast (zeker vanwege Matt Damon) had ik er destijds best hoge verwachtingen van. Maar eerlijk gezegd is dit best een langdradige en vrij saaie film waarin ook niet veel gesproken wordt. Visueel ziet het vanwege de prachtige landschappen wel nog fraai uit.

Naar aanleiding van het zien van enkele films van Tarr, waar Van Sant duidelijk z'n inspiratie vandaan heeft gehaald, weer eens herzien.

Het blijft een erg bijzondere film, met prachtige beelden. Hoogtepunt blijft de scène waar je twee silhouetten lopen terwijl het steeds lichter wordt. De spooky geluiden maken het helemaal af. Grappig ook dat ik eerst dacht dat ze een andere kant op lopen, de juiste richting van lopen wordt pas echt duidelijk als het wat lichter wordt.

Verder veel mooie luchten, met name als je de wolken versneld ziet bewegen. Hoogtepunt wat dit betreft zat tegen het einde, waar de grond steeds of in z'n totaal in de schaduw ligt of in z'n totaal door de zon. De vorige keer beviel de knikkende hoofden scène (die duidelijk afgekeken is van Tarrs Werckmeister Harmóniák) niet, maar dat was deze keer zeker anders. Het kijken van meer films in dit segment heeft wat dat betreft z'n vruchten afgeworpen.

Muziek van Pärt is spaarzaam maar erg mooi. Ook hier is de invloed van Tarr merkbaar, die weliswaar geen Pärt gebruikt, maar wel muziek die een soortgelijke sfeer oproept. Verder veel versterkte omgevingsgeluiden, wat ook erg sfeervol werkt.

Visueel wellicht wat sterker dan Tarr, maar het zien van diens films doet beseffen dat het plot hier wel wat minder werkt. Natuurlijk, er is nauwelijks plot en het dient alleen als kapstok voor de beelden, en bij regisseurs als Tarr kan je je ook afvragen in hoeverre het plot nu echt diepzinnig is of dat er alleen maar diepzinnigheid wordt gesuggereerd. Echter, zelfs in het laatste geval draagt het wel bij aan de sfeer. Hier straalt het plot vooral leegte uit, en dat is toch ergens een beetje jammer. Sterker nog, het regelmatige gebruik van het woord "fuck" (wat voor mij overigens geen verboden woord is) versterkt alleen maar het gevoel van leegte. Dat kan best de bedoeling zijn van de regisseur, maar dat betekent niet dat ik andere voorkeuren mag hebben.

In z'n totaal niet veel beter dan het beste wat ik bij Tarr heb gezien (wat toch voor mij het ijkpunt is geworden om deze film te beoordelen). Vandaar een halfje eraf. 4*.

Na het ietwat teleurstellende Elephant beviel deze Van Sant me wel.

Erg leuk experiment deze film en inderdaad echt een belevenis. Af en toe prachtige stukken, zoals de openingscene en de overgang van dag naar nacht op een bepaald punt in de film. Gerry zit vol met dat soort scenes, scenes om heerlijk bij weg te dromen en waar je je gewoon mee moet laten slepen door de beeldenstroom. Vond echter niet altijd dat die langgerekte shots echt een meerwaarde hadden, soms als je bijvoorbeeld gewoon letterlijk 5 a 10 minuten lang naar een close-up van wat gezichten aan het kijken bent, snakte ik wel naar een klein beetje vaart. Gelukkig worden dat soort dingen goedgemaakt door bepaalde longshots (zonsopgang) die wel weer magnifiek zijn.

Soundtrack is veelal afwezig, wat de film eigenlijk juist wel goed doet, maar op bepaalde momenten zoals in het begin wordt er bijvoorbeeld wel weer erg mooi omgesprongen met de muziek van Pärt.

Erg leuke film. Overdonderen deed hij net niet, maar wel een aangename ervaring achter de rug met deze Gerry. Kleine 4,0*.

Verdwalen in de woestijn is geen pretje. Je raakt er totaal van gedesillusioneerd. Een film die vooral visueel en technisch opvalt. Inhoudelijk valt er misschien net te weinig te beleven. Wat zou er ook te beleven vallen in de woestijn? Of je zou er Hollywood op moeten loslaten, maar dat gebeurt gelukkig niet.

Visueel zoals hier al meermaals gezegd een pareltje. Dat lijkt ook niet zo bijzonder moeilijk met het landschap dat je wordt voorgeschoteld, maar de montage en regie zit wel goed. Mooi afwisselende beelden die de perfecte balans vinden tussen sfeer en noodzakelijkheid. Verder technisch op orde met een aantal spitsvondige beelden zoals de close-up van hun 'dansende' koppen in beeld terwijl ze verder sjouwen in de woestijn.

De sfeer wordt ook opgeroepen met licht en donker (zonsopgang), de schaduwen, de achterliggende soundtrack. Fijne film op dat vlak!