Gerry (2002)

[ouwehoermodusaan] Vanmiddag nog een keer naar gekeken en ik kan hier verschrikkelijk veel met aanvangen, denk ik.

Deze film achtervolgt me al een tijdje, heb al lange tijd een grote fascinatie met woestijn en "lege" landschappen.

Waarom weet ik niet exact - misschien heeft het te maken het feit dat er in de woestijnen plantensoorten voorkomen die geen enkele rekening moeten houden met andere plantengroepen, m.a.w. ze moeten zich op geen enkele manier aanpassen

Om nu terug te keren naar wat deze film voor mij betekent: ik denk dat iedereen min of meer weet hoe "het leven" (*kuch*) in elkaar zit, je kunt perfect leven zonder het geringste te verlangen van dit bestaan. Sommige mensen slagen daar perfect in. Daar is niets mis mee, iedereen zijn eigen visie.

De problemen ontstaan wanneer je "iets" zoekt, zoals onze Gerry's op zoek gaan naar "the thing" - wat het concreet impliceert, géén idee.

In eerste instantie verloopt de tocht vlot, tot wanneer ze de eerste medezoekers in de smiezen krijgen. Let's get away from the sing-a-longs , ze willen via een alternatieve route "the thing" vinden.

Plotseling zetten ze het op een hollen, waarna ze tot de conclusie komen dat "the thing" eigenlijk niet zo belangrijk is voor hen. Omdat er zo veel mensen op weg naar zijn?, vraag ik me dan af.

Maar de absolute knaller moet toch de rots-scène zijn, ik las ooit een "staaltje van absurdisch theater", naar mijn idee is die scène een schoolvoorbeeld van absolute vriendschap. Hij springt omdat z'n vriend hem toevertrouwde dat het wel snor zou zitten, ondanks de gammele voorbereidingen.



Ja - naar mijn gevoel is het film over absolute vriendschap, niet van die vriendschap waar je iedere stilte moet dichtplamuren met allerhande onzin.

[/ouwehoermodus uit]

Geweldig is dat. Totale 'niks' analyseren.

Ik verveelde me bij deze film niet en had de indruk dat de tijd vloog. Typisch, als je terugblikt naar wat je nou eigenlijk gezien hebt.

Traag doch boeiend en interessant. Ondanks dat er in de film weinig gebeurt, wordt je als kijker overdonderd door de prachtige beelden en het mystieke en licht surrealistische verhaal, waarmee je op het einde met één groot vraagteken blijft zitten en waar je nog uren over kan door filosoferen. 4*

...en nu eerst een glas koel water.

Morgen maar 's een verhaaltje typen, of zo.

Ja, ik ben erg onder de indruk van deze film. Een film die overigens beter als "meditatieve trip" kan worden omschreven ipv gewoon.. "film". Ik maak het namelijk zelden mee dat ik zo ontzettend wordt meegesleurd door een verhaal, door de beelden en vooral muziek. Betoverend en hallucinerend, terwijl de film an sich grotendeels juist zeer realistisch overkomt. Maar dáár ligt nou juist de kracht van Gerry, want hoewel een surrealistische aanpak hier waarschijnlijk ook heel goed had gewerkt kwam ik op deze manier meer dan ooit op één lijn met de Gerry's. Sterker nog, ik wérd zelfs 100 minuten lang Gerry, geweldig .

Inhoudelijk is er uiteraard heel makkelijk gehakt van te maken, maar als je een beetje afstand neemt (hoewel dit onmogelijk tijdens het kijken kan) en het totaalplaatje overziet dan borrelen er knap uitgewerkte vriendschaps- en "man vs nature" thema's naar boven.

Een soort Koyaanisqatsi meets Deliverance op z'n Tarkovsky's, zoiets is 't. Wordt hoog tijd dat meer mensen deze film gaan zien. (Ramon? De Groningendelegatie?)

Wat me opvalt is het ontbreken van twee woorden in alle voorgaande berichten: 'Béla' en 'Tarr'. In de titelrol wordt de film niet alleen aan deze Hongaarse cineast opgedragen: de hele cameravoering, het muziekgebruik, alles is duidelijk ge-ent op Tarr. Alleen heeft Van Sant 'vergeten' z'n film de diepgang van bijv. 'Damnation' of 'Werckmeister Harmoniák' mee te geven....

Alle gebruikers die onder de indruk waren van Gerry en nog geen film van Tarr hebben gezien: met gezwinde spoed naar de betere videotheek!!!

AK

Erg mooie scenes Soms zowat geniaal. Maar meeslepen deed deze film me niet. Daarvoor is mijn inlevingsvermogen niet toereikend denk ik. Ik zat er eerder vrij afstandelijk naar te kijken. En dan viel er best behoorlijk wat te genieten (de mooiste scenes zijn allemaal al een of meerdere keren genoemd), maar de vonk sloeg nooit echt helemaal over. Wel erg mooi om te zien dat Van Sant deze film volgens mij gebruikt heeft of vrij hard weg te rennen van zijn meer mainstream-periode. Al vond ik de film hierna, Elephant, toch een stuk beter.

3.0*

Ongehoord eigenzinnige film. Dwars tegen de stroom in. Konfronteert je met je verslaving aan snelheid, beeldwisselingen, kijkstress. Een 5 dan voor moed, eigenzinnigheid en filmicshe brilliantie.

Zit hier nogsteeds met kippevel achter mijn beeldscherm. Heb geen worden voor wat ik net gezien heb.

Op de een of andere manier geeft deze film inmense eenzaamheid en leegte weer met een heel warm , maar tegelijk koud gevoel. Klinkt beetje vreemd, maar misschien begrijpen enkele mij.

Je ziet 'lege' shots van natuur, wolken die verdwijnen, de hemel die strak blauw is.

Voor mijn gevoel duurde de film ook echt een halve dag ofzo.

Ik zat constant na te denken over hoe naar ik het niet zou vinden en wanneer de jongens in paniek zouden raken. Maar ook hoe mooi die omgeving was en hoe eenzaam de 2 zijn terwijl ze eigenlijk elkaar hebben.

Ik heb nog nooit zoiets gezien , al ligt de sfeer van deze film dicht bij die van Elephant, zelfde soort schitterende muziek.

5* en hoogstwaarschijnlijk plek in mijn top 10.

Ook nog de woorden Arvo en Pärt. Zijn duistere mystieke tonen tillen zowat alle beelden naar een contemplatief niveau.

Tarr ken ik nog niet. Satantango had ik geen zin in. Werckmeister komt eraan.

Erkende recensenten erop naslaand kwam de film weinig positief naar voren: Het Parool: “De pseudo-intelligentsia ziet wellicht van alles in dit avontuur.

Maar Gerry fascineerde me (pseudo-intellectueel...het zal dan wel), vooral vanwege hetgeen Tovenaar schreef...dat Van Sant simpelweg visueel een gevoel probeert over te brengen en dat bij mij werkte. Voor mij was dat vooral het contrast tussen de vrijwel non-verbale diepe vriendschap tussen Gerry & Gerry enerzijds en de woeste troosteloze leegte anderzijds. Drama en diepgaande gesprekken ontbreken, maar juist dat versterkte het gevoel alleen maar.

Alhoewel ik besef dat dat gevoel versterkt wordt dankzij de schatplichtigheid aan de traagheid van Béla Tarr en de donkere tonen van Arvo Pärt. 4*

wat is precies `` arvo en part``een muziekgroep?

met veel violen en klassiek?

als dat zo is,is het dan niet een woord: `` arvopart`?

Arvo Pärt is een meneer.

http://en.wikipedia.org/wiki/Arvo_Part

Muziekgeschiedenis wordt hier gegeven

Zie dat ik hier nog steeds niets bij heb geschreven, heb de film eerder deze week gezien en sommige scenes zitten nog steeds in m'n hoofd, heb zin om 'm nog 's te zien. De film was een gigantische meevaller. Had ultiem lage verwachtingen, heb er zeker een jaar (onterecht) tegen aangehikt. Ik kan me eigen bij elke reactie bij deze film (van "pretentieuze rotzooi" tot "geniaal meesterwerk") wel iets voorstellen. Genoten, prachtige dingen gezien, maar ik zoek persoonlijk in "een film" toch nog iets meer dan ik hier zag.

Bizarre beleving in ieder geval, blij dat ik 'm toch ben gaan zien.

kan iemand me vertellen hoe ik aan deze film kan komen, ben m nergens tegen gekomen en in de videotheek hebben ze m ook niet (waarom weet ik niet) ik heb de film nog niet gezien, maar het is eigenlijk de bedoeling dat ik m wel zie. misschien heeft een of andere leuke meid deze fim wel, zo ja, dan kom ik m wel bij je kijken ghehehe

Ik denk dat je je dan moet richten aan OnderHond

hoezo dat dan?

Als je eens een dagje bij een leuke kerel wil doorbrengen ...

Maar uhm, even serieus. Ik heb de DVD gewoon gekocht in de FNAC (lees MediaMarkt oid), en denk wel dat ze hem moeten hebben in de 'betere - arthouse' videotheek. En anders is er altijd het wereldwijde internet nog

Hij is vrij makkelijk verkrijgbaar via allerlei Nederlandse internetsites, zie http://elcheapo.nl/

thanks bro

Ach, dat gezeur over "pretentieuze rotzooi" etc. doet me niets.
Dit is wat mij betreft een van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Op dit moment zelfs de mooiste. Nog nooit ben ik zo weggedroomd in een film en heb ik me zo leeg gevoelt bij de aftiteling.
Dit is de eerste film die voor mij verder gaat dan gewoon 'film kijken'. Het is meer een abstracte droom.

Ik heb een paar pagina's terug al geschreven wat ik van de film vond, maar wil dit nog is doen na mijn 3e kijkbeurt.

De link met Bela Tarr (zie ook de special thanks bij de aftiteling) is duidelijk wel te leggen. In dit geval vind ik het trouwens totaal geen slap aftreksels of iets dergelijks. Wat wel leuk is voor de mensen die 'Satantango' gezien hebben, er zit een scène in 'Gerry' lopen de jongens op een gegeven moment door een ravijn waar er bossen dor gras langs ze worden geblazen. Zo'n dergelijke scène was ook te vinden in Satantango, waarbij de heren door een straat liepen, waar kranten hun om de oren vlogen. Beide gevallen geven hun eigen sfeer en gevoel. Beide gevallen gaven mij een erg verlaten eenzaam gevoel.. De thanks naar Bela Tarr vond ik dus meer dan logisch.

Wat wel leuk is, is dat ik een keer met Bela Tarr heb mogen spreken/aanhoren. En dat hij vertelde dat hij genoeg had van al die veel te verhalende en 'snelle' films. Ik denk dat hij van 'Gerry' dan wel zou genieten, want juist de kracht aan deze film is het ontbreken van een duidelijk plot en het weergeven van lange duur door lange shots.

De muziek begint mij na een 4e kijkbeurt steeds meer te boeien en te ontroeren.
Het stuk waar de Gerry’s een lange tijd onderweg zijn en Cassey Afleck op de grond zit en Matt met zijn blauwe shirt als een nomad staat, is de muziek wel zo subliem. Nog nooit eerder heeft muziek in een film mij zo geboeit. Het langzame piano spel wat elke keer weer lijkt te stoppen, maar pauzes steeds weer voorduurt… Denk wel DE mooiste scene die ik ooit heb gezien. De camera die langzaam om Cassey heen draait, waarna je een wolk ziet condenseren en langzaam ziet verdwijnen.. Ik heb het gevoel dat Gus Van Sant mij hier precies het gevoel kan geven wat niemand en niets anders mij kan geven. Een puur gevoel van leegte in de diepste zin.
Het is een puur sfeerbeeld en voor mij de visuele heilige graal. Dit is iets wat ik nooit eerder heb gezien en me afvraag of het kan worden overtroffen...

Gus Van Sant heeft een puur meesterwerk afgeleverd, in mijn opinie.

Weet iemand hoe dat prachtige ambientstuk heet dat tijdens hoodstuk 11 van de dvd te horen is?

Ik dacht 'Für Alina' van Arvo Pärt.

Dat denk ik niet, want het is een electronisch nummer.

Even wat nuttige weetjes:

1. Een mens kan ongeveer een maand zonder voedsel leven, maar hooguit een week zonder water. Als een mens niet genoeg water opneemt, droogt hij uit.

2. Een mens moet per dag 2,5 liter water drinken om gezond te kunnen leven.

In de woestijn zal die week hooguit 3/4 dagen zijn denk ik.

Leuke weetjes, maar dat vind ik totaal niet relevant voor de film. Het gaat mij hier totaal niet om de waarheidsgetrouwheid, maar om de pure hallucinatie. Zelf heb ik nooit gedacht over hoeveel dagen, maar het gezien als tijdloos.

Vind het zelfs raar om zo over deze film te denken, om het te relativeren. Haalt denk ik de magie en waarde van de film af. Zulke films zijn gemaakt op sfeer en gevoel.

Dit is trouwens geen aanval hoor Kappeuter

Misschien vinden andere dit wel nuttige weetjes.

Het was gewoon een vraag die ik NA de film stelde. Hoe lang KUN je het eventueel uithouden zonder water? Dus toen heb ik dat meteen even opgezocht.

water is lekker!!!