Take Shelter (2011)

een artikel van getekende over deze film is terug te vinden in de gedrukte bijlage van De Filmkrant #429, terug te vinden in de meeste Nl'se filmtheaters.

online toegankelijke versie van dit artikel

Begon intrigerend, ook al omdat ik geen idee waar de film heen zou gaan- ik wist niks van de film voor ik hem ging bekijken, had alleen wat eerder werk van de regisseur gezien en dat met wisselend succes. Shannon is een hele fijne acteur, hij heeft altijd iets intens over zich heen alsof hij elk moment in woede kan uitbarsten, en de scène waarin dat daadwerkelijk gebeurt was dan ook behoorlijk overtuigend. Chastain is ook altijd goed, al heeft ze hier dan de toch wat ondankbare rol van partner die het ook allemaal niet snapt. Ik zie hier her en der de vergelijking met Melancholia en dat is wel raak, al vind ik die wel een klasse beter, von Trier is in zijn regie avontuurlijker en eigenzinniger dan Nichols.

De opbouw is traag en als eenmaal de storm losbarst en ze de schuilkelder in gaan had ik half verwacht dat de gekte zou toenemen en het zich zou ontpoppen in een thriller, maar kan wel leven met de keus voor het realisme te gaan en het bij het drama te houden. De thriller-aanduiding kan wellicht verkeerde verwachtingen wekken want ik zou dit een psychologisch drama met hooguit enkele thrillerelementen noemen, misschien zelfs dat niet. Het einde vond ik dan wel aardig, de bevestiging dat hij niet gek is maar over voorspellende gaven beschikt en tegelijk het besef van het dreigende gevaar van de superstorm.

Are you oké?

Yeah...yeah...I'm fine.

Inmiddels voor de derde keer aan de beurt en dit langzaam opgebouwde drama bevalt me steeds meer en meer. De eerste keer wist de film me nog niet echt te overtuigen maar doormiddel van voorkennis kan ik het geheel en de kunde waarmee deze film gemaakt is steeds beter op waarde schatten.

Het verhaal mag bekend zijn rond Curtis die niet bepaald zachtzinnige dromen heeft en duidelijk paranoia wordt omtrent wat er eventueel staat te gebeuren. Ontzettend sterk aan de film vind ik het rustig tempo waarin de tijd genomen wordt om het 'gewone' leven van deze man langzaamaan in te laten storten en alles rond hem langzaam ontspoort. Hij doet vreemde dingen, vrienden vervreemden en het gegeven dat er geestesziekte in de familie schuilt geeft een extra mysterieuze draai aan het geheel. De dromen zijn kippenvel waardig, de scene tijdens de buurtlunch is aangrijpend en op het kwetsbare af en toont Shannon toch als uitmuntend acteur. Chastain is altijd fijn zowel op acteer vlak als uitzicht om tenslotte nog even de soundtrack te benoemen en als me gevraagd wordt een slecht punt te noemen omtrent Take Shelter dan kan ik dat echt niet. Ik kan werkelijk niets slechts noemen aan deze film.

Take Shelter is daarmee een uitmuntend psychologische drama te noemen waarin duidelijk is dat er iets niet in de haak is. En dat psychische spel tussen waan en werkelijkheid wordt op fraaie wijze tot op het laatste ongewis gehouden. En het door velen gehekelde trage tempo past in mijn beleving ontzettend goed bij de film. Om als laatste Michael Shannon nog even aan te halen die mij het eerst opviel in Pearl Harbor en een niet bepaald snuggere rol speelde. Maar dat beeld heeft Shannon inmiddels van zich afgeworpen en ondertussen heeft Shannon met Nocturnal Animals en Revolutionary Road toch maar mooi twee Oscarnominaties in de wacht gesleept en had voor de rol als Curtis LaForge ook best erkenning mogen hebben.

Zeer traag opgebouwde dramafilm met schaarse thrillermomenten, waarin Michael Shannon goed werk levert binnen de hoofdrol. Hij is dan ook het enige personage dat overtuigend en onderscheidend wordt uitgewerkt, want Jessica Chastain en Shea Whigham worden in ietwat ondankbare verschijningen gestopt. Take Shelter moet het bij vlagen hebben van een aantal hallucinante beelden en een mysterieuze aanleiding, maar na een halfuur is het meeste hiervan uitgewerkt. Helaas voelt regisseur Jeff Nichols niettemin de noodzaak om zijn film uit te rekken tot wel twee uur lang, zonder hier een duidelijke meerwaarde voor te rechtvaardigen. De finale is sterk, maar het volledige middenstuk maakt een eindeloze indruk en profiteert beslist niet van een redelijk onevenwichtige toonzetting.