Take Shelter (2011)

Sereen en ontroerend drama in adagio over een man die de bui letterlijk ziet hangen. Nichols laat z'n film rijpen zoals de stoornis die Curtis parten speelt, dat doet. Shannons mimiek is goud waard en met zijn veranderende gedrag zie je en voel je z'n vertrouwde wereld uit z'n handen glippen. De schuilkelder biedt een soort ijdele hoop die de tragiek van de situatie nog eens onderstreept. Hoe het uitpakt is verrassend en krachtig, het slot ambigu. Mijn interpretatie? Er is geen ontkomen aan, al staat hij er, nu zijn gezin het ook ziet, niet meer alleen voor. Mooi.

Deze film heeft een behoorlijke speelduur, en door het toch wel trage tempo lijkt het een lange zit.

Dat heeft mijn beoordeling wel beinvloed moet ik toegeven, al doet dat niets af aan de kwaliteit.

Ondanks dat is dit gewoon een goede film, en het kijken zeker waard.

There's a storm coming

Aardig drama met Shyamalan-achtige thriller-elementen maar helaas veel en veel te lang. De immer moeilijk kijkende Shannon is perfect als getormenteerde vader en echtgenoot die nattigheid voelt aankomen en zich in allerlei problemen werkt om zijn gezin van de aanstaande apocalyps te redden. Langzaam, heel langzaam maar zeker verzuipt hij in het eigen gecreëerde moeras waarna Nichols zich lijkt te vergalopperen aan het grootste gebaar uit de recente cinema (de 'ontsnapping' uit de bunker), om daarna de volgende twist boven tafel te halen. Of de kijker hier weer op het verkeerde been wordt gezet blijft in het midden, al neig ik wel heel erg naar de psychose uitleg.

2,5*.

Ik hink een beetje op twee gedachten bij Take Shelter.

Allereerst vond ik de film in de opbouw niet zo sterk, waardoor de speelduur wat te lang aanvoelt. Hetgeen je voorgeschoteld krijgt wordt ook te repetitief en het concept van de film komt op een gegeven moment een beetje stuurloos op mij over. Wel is er een bepaald onderhuids thriller-sfeertje in een broeierige setting, maar eigenlijk zit je gewoon naar een psychologische karakterstudie te kijken. Dus hierbij had ik al zoiets van: maak een keuze, Nichols.

En die keuze had wat mij betreft moeten zijn: de psychologische karakterstudie. Het acteerwerk is uitstekend en je krijgt echt een goed beeld van hoe iemand het mentaal langzaam aan het verliezen is. Maar laat het daar dan ook maar gewoon bij. Dat einde vind ik persoonlijk echt killing voor deze film en bevestigt voor mij het stuurloze aspect, wat ik eerder aanhaalde.

Filmtechnisch ook niet al te bijzonder verder. Maar goed, 2,5 * voor de psychologische kant van de film dan maar.

aardig drama met een stukje mysterie. het eerste deel van de film wordt goed opgebouwd en ademt een prettig dreigende sfeer uit. in het tweede deel neemt het drama meer de overhand en lijkt daarin door te schieten naar een familiedrama die niet in de lijn van het verhaal past en het het-was-toch-gewoon-de-schizofrenie-oplossing. gelukkig neemt de film uiteindelijk de juist afslag met het einde, hoewel ik eigenlijk hoopte dat het toen nog verder ging. het acteerwerk is sterk.
minpunt is dat met name in het 2e deel van de film veel scenes iets te traag worden en daarmee de opgebouwde sfeer wat wegnemen. desondanks blijft het net genoeg behagen.
meeslepend is denk ik het beste woord.

Beklemmende en beklijvende thriller. Michael Shannon lijdt aan psychoses waarin stormen in voorkomen en langzamerhand leidt zijn gezin daar ook onder. Een van de bizarre dingen die hij onderneemt is het bouwen van een bunker in zijn achtertuin voor het geval er een storm opdoemt. Vond de film wel goed in elkaar gezet. In sommige scenes is de onderhuidse spanning duidelijk voelbaar.

Redelijk goede film waarin Michael Shannon opnieuw bewijst dat hij een uitstekend acteur is.

Het verhaal sprak me minder aan, maar toch is het in zijn geheel wel een boeiende film.

Sterke film!

Een ontroerend drama gemixt met wat thriller elementen,

waardoor de film een mysterieus sfeertje heeft.

We volgen hier Curtis een goede vader en echtgenoot die

langzaam zichzelf mentaal aan het verliezen is.

Obsessief werkt hij aan zijn stormschuilkelder in zijn tuin.

ik vond het een uitstekende film met een goede sfeer en juiste spanningsopbouw.

De film bleef boeiend en heeft een droevig verhaal wat mij heeft geraakt.

4*

Matige film, geheel te danken aan het einde. Dit verpest werkelijk heel de film voor mij althans. Ik had verwacht dat de film zou eindigen in de bunker. Voor mij part had het zo mogen gaan; Curtis wil zijn gezin beschermen en zijn waanbeelden drijven hem de bunker in. Vervolgens wil hij de bunker niet openmaken/ heeft de sleutel weggegooid en het gezin zit opgesloten. Dit zou een veel beter einde zijn geweest!!!

Take Shelter is een uitstekende drama met fraaie visuele effecten en een sterk verhaal. Michael Shannon speelt een ijzersterke rol als een zorgzame hoofd van het gezin die gekweld wordt door zijn onheilspellende dromen en ver gaat om zijn dierbaren te beschermen. Deze dromen zien er uiterst goed uit en spelen een belangrijke rol in de film. Als kijker ga je ongetwijfeld twijfelen aan de hoofdpersonage; is dit echt of een droom en raakt hij daadwerkelijk helemaal de weg kwijt? Vrouwlief wordt gespeeld door Jessica Chastain en levert ook in deze film een prima acteerprestatie af. Geen enkel moment bestaat er twijfel over de zorgzaamheid en liefde tussen de gezinsleden. Regisseur Nichols neemt zijn tijd om het verhaal op een vrij rustige tempo te vertellen waardoor de personages realistisch aanvoelen en als kijker eenvoudig mee kan leven met het hoofdpersonage en zijn gezin. Het einde is zeer goed gevonden en past volledig in de lijn van de film waarbij je je eigen invulling mag geven.

Aparte film, die boeit. Op zich niet mijn genre. 3.0

Ik vond het wel een bijzondere film!

Maar ja, als je 2 binnenvetters bij elkaar zet dan krijg je van dit soort situaties!

En ik dacht dat als je een Schuilkelder in Amerika bouwt dat dat als heel normaal word beschouwd?

dat is misschien het enige min punt van deze film.

4 sterre

meer drama dan een thriller.

Vrij langdradig en beetje eentonig.

filmkeuring kan wel naar beneden, ik had het enger verwacht dan het was, en viel daarom dus voor mij nogal tegen.

kan het net geen voldoende geven.

Ik ga mee met de interpretatie van 'Donkerwoud' op pagina 3 en 4.

Koyaanisqatsi: leven in onrust, leven in onbalans, leven in desintegratie, een manier van leven die vraagt om een andere manier van leven.

Een verontrustend, zeer raak tijdbeeld, in meerdere recente films toegepast (opvallend...), onder andere door Lars Von Trier in Melancholia.

De moderne wereld en de moderne mens worden op dit moment gekenmerkt door een innerlijke verscheurdheid en ontbinding, door onder andere de bankencrisis, natuurgeweld en geopolitieke crises. De krachten die in deze moderne wereld werkzaam zijn, zijn deze van overstroming, storm en ontbinding; zandzakken en schuilkelders helpen niet meer.

Mijns inziens is Take Shelter een existentiële oriëntatie voor een tijdperk in ontbinding. Leuker kan ik het niet maken.

Het leven van Curtis LaForche wordt door iedereen als geslaagd ervaren en juist dat te koesteren leven zet hij op het spel door zijn unheimische gevoel te volgen en als een bezetene beschermingen op te gooien tegen krachten van buiten af. Het zijn juist deze acties waardoor hij hoe langer hoe meer dreigt te verliezen waar hij juist voor vecht.

Take Shelter is mijns inziens een allegorie met als boodschap dat stormen soms geen illusies zijn. De meerderheid van de moderne mens doet alsof er geen gevaar dreigt en steekt zijn kop in het zand. Daarom ook waarschijnlijk de dove dochter.

Ik zie het als het post impressionistische schilderij wat Vincent van Gogh vlak voor zijn zelfmoord schilderde: Korenveld met Kraaien. Visueel bloedmooi maar met een duistere ondertoon.

Hoe meer ik over deze film nadenk, hoe indrukwekkender hij wordt.

Wanneer Curtis [Michael Shannon], een 35-jarige bouwvakker wiens moeder leidt aan paranoïde schizofrenie, nachtmerries en/of visioenen krijgt waarin een verwoestende storm nadert die voor chaos zorgt, blijkt zijn directe omgeving hem niet te geloven, waardoor hij gaat twijfelen aan zijn eigen geestelijke gesteldheid. Desondanks gaat hij over tot radicale maatregelen om hem en zijn gezin voor te bereiden op de naderende ramp, waarmee hij zichzelf wel steeds meer vervreemd van zijn familie en vrienden.

Dit complexe psychologische drama is behoorlijk aan de lange kant en was effectiever geweest als er een half uur van de speeltijd was afgehaald. Desondanks slaagt regisseur Nichols er in om op overtuigende wijze de door de dromen en visioenen veroorzaakte verwarring bij Curtis over te brengen. Als kijker twijfel je - net als Curtis - steeds of hij inderdaad waanbeelden ziet, of dat hij toch gelijk heeft of zal krijgen. Michael Shannon is bovendien perfect gecast, omdat hij één van de weinige acteurs is die de scheidslijn tussen rationaliteit en waanzin perfect weet te bewandelen. Hoewel deze film je geduld op de proef stelt, is de intrigerende ontknoping het wachten toch best waard. Maar ja, niet iedereen heeft even veel geduld natuurlijk...

Tja, wat moet je ermee, is wat ik op het einde dacht.

Een man heeft hallucinaties en rare dromen. Betekent het echt iets of niet? Meer dan je twee lange uren afvragen waar dat heengaat (en soms wat degelijke spanningsmomenten) is het eigenlijk niet.

Omdat het zo langzaam is en het eigenlijk twee uur lang opbouw is hoop je dat dat dan in ieder geval goedgemaakt gaat worden met een spetterende finale. 'It better be good'.

Uiteindelijk lijkt zijn voorgevoel eerst toch een mentale aandoening. Nou, oke. Dan blijkt het toch wel echt te zijn. Nou, oke. Of is het toch nog steeds zijn aandoening...? Alsnog blijf ik achter met een 'nou, oke' gevoel, wat het einde dan ook moge betekenen.

Heel slecht is het niet, de film weet best soms best effectief de spanning op te voeren, maar veel meer zat er voor mij niet in. Een trage zit met een uiteindelijk maar laf einde.
Moest een beetje aan Signs denken. Hoewel dat misschien nog zwakker is heeft het in ieder geval een afgerond verhaal en voegt de astma van het jongetje (hoewel belachelijk) nog iets toe aan het plot. Dat kan ik over de doofheid van het meisje niet echt zeggen, of ik moet iets cruciaals hebben gemist.

Had de film spetterend geëindigd had dat voor mij zo de trage 2 uur kunnen rechtvaardigen, maar in dit geval keldert hij tot een

2,5* (-3*)

Ik zat te hopen op een knallend einde maar was zwaar teleurgesteld. Goed geacteerd, mooie beelden maar niet meer dan dat... 2.5*

Sterke en bijzonder spannende film met een geweldige hoofdrol. Ik deel de mening van meerdere eerdere schrijvers hier dat de film iets te lang duurt en dat het slot misschien niet het best denkbare einde is, maar beide minpunten halen mijn score toch niet omlaag. Wel vraag ik me af of ik de metaforische interpretatie (de storm = de onbestemde angsten van de moderne mens in zijn gefragmenteerde maatschappij - eigenlijk wat te veel grote woorden in één zin) zelf zou hebben "bedacht" als andere mensen (inclusief critici) me daar niet op hadden gewezen, hetgeen dat aspect van de film niet echt sterker maakt.

Over het einde ... niks beters dan om het eens aan de regisseur zelf te vragen.Misschien niet voor iedereen een bevredigend antwoord

JEFF NICHOLS ABOUT TAKE SHE...

That's putting it mildly... Maar ja, het is ook wel knap om zo'n open einde te verzinnen.

Veel bijzonders zie ik er niet in. Take shelter heeft vooral te lijden onder een te grote scriptmatigheid. Eigenlijk het enige wat ik echt natuurlijk vond overkomen was de interactie van de ouders met het dochtertje (sowieso een leuk zijthema), maar verder blijft het te typisch "geschreven". Nichols neemt daarbij teveel tijd. Visueel vallen de visioenen/dromen een beetje tegen, dat had wel wat dreigender en indrukwekkender gemogen. Daarnaast is de muziek te gezapig, het moment met het openen van het slot leek me zelfs vrij banaal met die strijkers. En dan het einde, tsja, daarmee wordt een soort poging gedaan om van een drama een mysterie te maken. Gezien de bewuste ambiguïteit (zie het interview hierboven) is hierover speculeren tamelijk zinloos, terwijl het belangrijkste doel juist lijkt te zijn dat erover gesproken wordt. Scriptmatig, zoals gezegd. Al met al geen onaardige film, maar wat mij betreft ook zeker geen hoogvlieger.

VoorDeFilm leidt TAKE SHELTER in.

VoorDeFilm: Extremely Loud & Incredibly Close (2011) - YouTube

Excuus. Dit is de juiste link natuurlijk: VoorDeFilm: Take Shelter (2011) - YouTube

Nachtmerries in verband houden met schizofrenie...

Nee, deze film gaat dan duidelijk over iemand met voospellende gave..

Amerikaanse new age rommel dus...

Overigens wel aardig acteerwerk.

3 sterren. Film te lang..

De scene in de kelder was sterk.

Dat vind ik dus van het acteerwerk/scène in de kantine ..

De spanning wordt mooi opgebouwd. Het slot is een kwestie van smaak. Ik vond de wijze waarop het innerlijke conflict van de man zichtbaar werd gemaakt in de schuilkelder en hoe zijn vrouw hem daar uit hielp, veel boeiender dan het slot dat de filmmakers er meenden aan te moeten plakken.

Een prachtige ontroerende film die een goed inzicht geeft hoe een psychose er uit kan zien. Als patiënt weet ik hoe het is om zoiets door te maken. De film laat voelen hoe het is om gek te zijn. Dat is heel akelig en tragisch om te ervaren hoe een normaal huisje-boompje-beestje leven, buiten eigen schuld om, uit je handen glipt. Feitelijk kloppen er een aantal dingen niet, maar de goed opgeroepen sfeer maakt alles goed. De scene in het restaurant is heel geloofwaardig hoe de verwarde Curtis de mensen toespreekt en niemand iets durft te zeggen of doen. Mensen met een psychische stoornis zijn vaak beangstigend, maar zelden gewelddadig. De rol van zijn vrouw laat zien hoe hij toch deels in de werkelijkheid kan terugkeren door haar duidelijke opstelling. Het einde is inderdaad nogal abrupt, van mij had de film nog 2 uur langer mogen duren om te laten zien dat ook herstel mogelijk is bij schizofrenie. Voor wie meer wil weten over psychoses en schizofrenie is er de patiëntenvereniging Anoiksis. Daar schrijf ik ook een column over herstel: Zo gek nog niet | ANOIKSIS Vereniging

vnd het een hele mooie film...