Take Shelter (2011)

Een enorm sterke drama. Michael Shannon is ijzersterk als Curtis, wat iedereen ook onderschrijft maar toch weer onaangenaam opvallend dat niemand Jessica Chastain noemt. Het mag dan één van mijn favoriete actrices zijn maar moet toch voor iedereen waar te nemen zijn dat ze weer een indrukwekkende performance in huis heeft. Het is duidelijk de Shannon show maar met de kleine ruimte die haar gegeven is weet ze er toch weer zoveel indruk te maken en gaat werkelijk diep onder je huid zitten. Die uitbarsting van haar als ze het ontdekt van zijn lening, de zorgelijke mimiek en hoe ze daarna in vele sleutelscenes het gezin bij elkaar houdt. Kippenvel. Chastain op haar best.


Shannon is natuurlijk de perfecte acteur om een man te spelen die 'troubled' is en hierdoor de kijker ook zijn twijfels laat hebben of ie nou sane of insane is. Ook erg sterk dat Nichols het min of meer in het midden houdt. Erg sterke opbouw, steeds weer een nieuwe subtiele cue om de waanzin te verhogen en tegen het einde aan wordt het nog best spannend. Sterke muziek ook maar vooral een erg sterk drama. Zowel qua acteer- als schrijfwerk. Subliem.

Aardige mysterie film het verhaal was goed gevonden en was ook wel boeiend. Ook de uitvoering was wel goed gedaan met af en toe fraaie beelden (hadden er van mij nog wel wat meer in gemogen). Het begin van de film vond ik heel sterk daarna vond ik de film wat in elkaar zakken en leek het met een suf te eindigen. Maar de laatste paar minuten van de film hebben dat gelukkig verijdeld. De cast van de film deed het best goed. Dat geldt zowel voor Michael Shannon in de rol van Curtis LaForche die langzaam meer zeker paranoïde (waar ook zijn moeder aan leed) lijkt te worden en als lijkt te verliezen als ook voor zijn vrouw Samantha (gespeeld door Jessica Chastain) die ondanks de problemen van zijn man toch vertrouwen (wel met veel pijn en moeite) in hem houdt.

Om te beginnen vond ik het acteerwerk erg goed gedaan, alsook de soundtrack/score die mijn inziens goede bijdrage leverde.
Het verhaal vind ik erg leuk bedacht (hoewel het een beetje weg heeft van "field of dreams" met Kevin Costner).
Nu moet ik wel zeggen dat je geen hollywoodspectakel moet verwachten van deze film, de film is vrij rustig en dit kabbelt ook zo voort.
Wat enigzinds de das omdoet bij deze film is de speelduur. Alles wordt net iets te lang gerekt, wat in mijn ogen niet nodig is geweest.
Dat was ook eigenlijk het enige minpuntje wat ik kon bedenken. Het feit dat je als kijker tot op het laatste toe in twijfel wordt gebracht als de man wel of niet gek is, is erg goed gedaan..mijn complimenten hiervoor.
Een cijfer geven aan deze film vond ik moeilijk, want een 3,5 is net iets te weinig..maar een 4.0 vind ik net iets te veel....
Om toch bij het gemiddelde te blijven een 3,5*

De prachtige rol van Shannon tilt dit enigzins langdradige drama boven de middelmaat uit. Chastain is eveneens uitstekend (is er de laatste tijd ook een film geweest waarin zij NIET meespeelt?). Het voornaamste probleem van de film is het wat dunne gegeven. Het script zit degelijk in elkaar en er valt te genieten van vele mooie en effectieve scenes, maar uiteindelijk is het materiaal iets te karig om de volle lengte te blijven boeien.

Jessica Howard wordt beter en beter en lijkt steeds meer op haar vader in deze toch wel aparte film , waar de onderhuidse spanning te snijden valt. de film moet het hebben van de onheilspellende sfeer en is daar redelijk ingeslaagd.

Prima film met een onderhoudend verhaal, goeie effecten en aardige rollen.

Maar dit had meer dan een prima film kunnen zijn wanneer het tempo wat hoger had gelegen en met name Curtis (Shannon) zich niet zo irritant langzaam had voortbewogen. Dit past totaal niet bij zijn rol als iemand die voortdurend met angst leeft. Daarnaast is de rol van Chastain (Samantha) ook goed maar reageert ze voor mij veel te mak op alle extreme acties van Curtis. De film is redelijk voorspelbaar maar dat stoort ook nergens, maar dit soort handelingen maken het voor mij niet echt realistisch.

Gelukkig is er ook genoeg positiefs te noemen zoals de degelijke manier waarop het verhaal zich in combinatie met de mooie en effectieve beelden ontvouwt tot een spannend geheel. Vooral de dromen zijn een hoogtepunt in de film en zorgen dat het ondanks de redelijk lange speelduur en het lage tempo nergens echt inzakt.

Goed zeker, maar had wel een stuk meer ingezeten nog.

3,5*

Lang geleden dat ik zo'n indrukwekkende eerste 30 minuten heb meegemaakt. De film start zo onvoorstelbaar en je weet belange niet wat er komen gaat. Bovendien zetten Shannon, Chastain en Mixon hun rollen zo overtuigend neer dat je gekluisterd zit aan je scherm.

Helaas wordt dit niveau niet aangehouden. Dan wordt het eerder saai en staat in fel contrast met het eerste deel. Op het einde van de film probeert men het tij doen keren maar de interesse was reeds verminderd.

Een gemiste kans, zat veel meer in. 3*

Tegenvaller.

Het lang uitgesponnen verhaal ontkracht de film nogal. Vond het behoorlijk voorspelbaar en geforceerd aanvoelen. Met wat meer vaart was dit waarschijnlijk een stuk beter bevallen.

Acteurs zijn goed, alleen worden hun prestaties weer deels tenietgedaan door het matte verhaal.

Visueel oogt het netjes, maar ook wat plastic.

Aardig, maar kon zoveel beter zijn. 5/10*

Best originele film, met intense scènes waarbij Shannon tot zijn recht komt, zoals ook al is gebleken in de serie Boardwalk Empire (zijn collega in deze film speelt overigens ook in dezelfde serie). Chastain doet het inderdaad ook goed, vooral de scène van de nachtelijke aanval na de overmatige pilinname vond ik knap gespeeld van beiden. Sexy slaaptenue heeft ze trouwens

Mooie sfeerzetting ook wel van het dorpje waar de tijd heeft stil gestaan.

Het einde vind ik wel een beetje jammer. Wordt ook iets te Shyamalan-achtig gebracht.

Take Shelter behoort tot de traditie psychologische drama's die je inpakken door een langzaam tempo waarin je langzaam maar zeker meegaat in de waan (of is het opmerkzaamheid?) van de hoofdpersoon. In iedere grote stad heb je wel eens kans om iemand op straat te zien die het einde van de wereld voorspelt, op een schreeuwende manier. Deze film speelt zich niet in de grote stad af en Michael Shannon speelt niet direct zo'n personage, maar het geeft wel een goed beeld van hoe het zover kan komen. Door zo dichtbij Curtis te blijven lijkt zo'n man meteen zo gek niet meer.

Voor het grootste deel is dit dan ook een verontrustende film, op een subtiele manier. Voor grote gruwelijkheden hoef je hier niet te zijn, zo'n thriller is het niet, al bieden enkele dromen wat spektakel. Over het algemeen is het voornamelijk een kalm geobserveerd drama met een briljante Michael Shannon die de rol zo ingetogen en natuurlijk mogelijk houdt, tot de onvermijdelijke grote uitbarsting. Mensen praten veel over Michael Fassbender, maar wat mij betreft was het niet nomineren van Shannon voor een Oscar een grotere vergissing. Chastain gaat intussen doodleuk verder met veel geweldige rollen spelen en dit is haar meest menselijke prestatie tot nu toe. Misschien haar beste en haar rol is misschien net zo moeilijk als die van Shannon, omdat ze een mix moet brengen van afkeer, berusting, liefde en woede. Liefst tegelijkertijd. Begin er maar eens aan.

Tegen de tijd dat de film in de schuilkelder is beland is de spanning naar een hoogtepunt gestegen. Ik merkte eigenlijk toen pas hoe diep ik in de film zat, vooral toen die deuren geopend moesten worden. Wat daarna volgde was het perfecte einde: de geestesziekte van Curtis heeft in de kelder zijn dieptepunt bereikt, maar met behulp van de geweldige steun van zijn vrouw heeft hij de eerste stap naar beterschap gezet door de deuren van de kelder te openen. Daglicht en frisse lucht zijn de beloning en als het gezin vervolgens buiten staat weten ze dat ze een moeilijke weg te gaan hebben, maar dat Curtis kan genezen. Ik zat met een brok in de keel en vond het een perfect einde in een geweldige film over de gevolgen schizofrenie en hoe het mogelijk te overwinnen valt door steun van je geliefden. Dat is eigenlijk een aanpak die bij dit soort karakterstudies nooit gekozen wordt en daarom was het zo sterk. Alleen al door dit einde zijn vier sterren dik verdient!

Alleen is er één probleem: dat is niet het einde. De film gaat gewoon door.

En daar gaat het voor mij compleet de mist in. Toen de film nog in de schuilkelder was begon ik me af te vragen wat het einde zou worden. Films over waanbeelden eindigen eigenlijk altijd op twee mogelijke manieren: 1. met een ambigu einde waardoor je nog niet weet of de hoofdpersoon gek is of niet; of 2. met een ironisch einde waar alles goed afgelopen lijkt te zijn er toch nog iets onheilspellends gebeurt. Helaas gaat Take Shelter ook voor één van deze clichés. Ik zag het einde als gewoon een selffulfilling prophecy, waarin de visioenen waarheid blijken te zijn en de zogenaamde 'genezing' allemaal erbij hoorde om Curtis weg te krijgen van de schuilkelder en naar zijn doem te leiden. Er zijn meerdere griezelfilms met een dergelijk uitgangspunt, al kan ik die niet noemen, omdat dat spoilers oplevert voor die film. Alleen die film bouwden het beter op. Hier wordt voor het einde nooit echt hard gemaakt dat Curtis werkelijk toekomstvisioenen heeft. Zijn waanbeelden worden daarvoor te netjes gescheiden van de echte wereld. Nichols had ervoor kunnen kiezen om bijvoorbeeld de hond agressief te laten worden als hint, of zoiets. Maar tot de laatste twee minuten had ik geen reden om te geloven dat Curtis werkelijk een gave had, slordig voor een zorgvuldig opgebouwde film als deze.

De reden waarom ik niet denk dat dit een ambigu einde heeft is dat de laatste scène uiteindelijke gezien wordt vanuit de vrouw van Curtis. Zij ziet de regen vallen, evenals Curtis en haar dochter. Dit is voor het eerst dat de film haar perspectief kiest. Redlop verklaard hierboven dat zij gewoon besloot mee te gaan in de waan van haar man en dochter die allebei schizofreen zijn. Dat zou werkelijk het einde volslagen geschift maken. Zo werkt het namelijk niet met schizofrenie, je kunt er niet voor kiezen. Je kunt moeilijk besluiten om ineens regen te zien die er niet is. De gehele film is totaal realistisch in zijn behandeling van schizofrenie, waarom dan ineens met zoiets aankomen?

De vraag is nu waarom Nichols voor dit einde gekozen heeft. Geeft het meer betekenis aan de film als het eindigt met een komende ramp? Wat mij betreft niet. De gehele film is een realistisch portret van een man met schizofrenie met een geloofwaardige blik op de invloed die dit heeft op hemzelf en zijn omgeving. In dat oogpunt is het een ijzersterke film. Natuurlijk is het van belang dat we als kijker de vraag stellen of Curtis niet werkelijk visioenen heeft, maar toen dit na de kelder niet het geval bleek had de film voor mij het perfecte einde. Waarom een film zo geloofwaardig opbouwen en dan aankomen zetten in de laatste twee minuten met een twist uit een fantasyfilm? Wat voegt het toe? Het lijkt wel een concessie van Nichols naar een groter publiek dat al snel teleurgesteld is als er geen onverwachts einde a la Shyamalan in zit, alsof we nog niet genoeg van dat soort films hebben.

Dit is een goed voorbeeld van een film die verpest wordt door gewoon 2 slechte minuten, ondanks dat de rest praktisch perfect is. Dus zo wordt een potentieel meesterwerk gewoon een goede film. Extreem frustrerend om zo dichtbij meesterschap te komen en het niet te krijgen.
3,5*

Mijn interpretatie van het einde is wat conservatiever en suggereert een meer gesloten betekenis: volgens mij gaat de film om het onvermogen van Curtis om zijn taken als man des huizes nog te kunnen volbrengen nu hij hij de grip op zijn leven kwijt aan het raken is. Hij kiest ervoor om zich letterlijk te wapenen tegen dingen die buiten hemzelf liggen door zich bezig te houden met die schuilkelder. Tegelijkertijd vervreemdt hij zichzelf daarmee van zijn vrienden en familie. Uiteindelijk is het zijn vrouw die hem dwingt om uit de schuilkelder te gaan en eindelijk te accepteren dat hij zich niet meer kan afschermen tegen bepaalde aspecten van het leven. Op die vakantie ziet zijn vrouw nu ook de grote problemen die voor hen liggen en dat ze die samen moeten tackelen. Zij zullen de problemen nu als gezin moeten tackelen en hij hoeft het niet meer alleen te doen Maarrrrr...mijn zus heeft me op een ander spoor gebracht door met de theorie te komen ]dat die dubbelheid in Curtis ook een beetje een symptoom is van onze tijd. Financiele onzekerheid. De angstige berichtgeving rond de global warming. Eigenlijk voel ik er wel wat voor om in Curtis een man van onze tijd te zien; enerzijds wil hij het beste doen voor zijn gezin, maar anderzijds is de scheidslijn tussen wat wel en wat niet zorgwekkend is kwijt. Met het open einde wordt ook de kijker gedwongen om het op die manier te bekijken, want er worden ons ook geen finale antwoorden gegeven. Heeft hij een psychische aandoening waarbij hij geholpen kan worden? Of is zijn angst legitiem in een angstaanjagende wereld waarin elk moment iets mis zou kunnen gaan en waar we op veel dingen gewoon geen invloed hebben?

Anyway, als ik zo breedsprakig ben over de mogelijke betekenis dan duidt dat doorgaans op een prettige filmische ervaring. Rest mij nog om Michael Shannon te prijzen omdat hij zo goed een karakter neer weet te zetten die zowel de sympathie van de kijker opwekt maar tegelijkertijd ook een zekere angst oproept. Die volstrekte onvoorstelbaarheid maakt hem doodeng en innemend.

Uitstekende psychologische thriller die gezien de sfeer voor mij ook iets weg heeft van een horrorfilm, want ik schrok me af en toe rot van die nachtmerries van Curtis. Aan die schrikmomenten in het eerste half uur kunnen de meeste horrorfilms niet eens aan tippen. Die angstaanjagende stormen werden trouwens ook voortreffelijk weergegeven en bij die scènes met die vogels moest ik onmiddellijk denken aan The Birds van Hitchcock. Ook het acteerwerk is meer dan voortreffelijk en dat kan ook gezegd worden van het uitstekende camerawerk. Het verhaal is verder zeer goed en origineel en het verrassende apocalyptische einde zelfs fenominaal. Is de angstaanjagende apocalyptische storm aan het einde waan of werkelijkheid . Ik denk dat het dit keer werkelijkheid is. De regisseur geeft hier geen antwoord op. Dat mogen de kijkers zelf doen. Dat einde is nu eenmaal voor heel veel interpretaties vatbaar. Wat is de symbolische betekenis van dit alles? Ik zou het niet weten. Genoeg stof om over na te denken. Deze film - voor mij tot nu toe de beste film van het bioscoopjaar 2012 - zal in ieder geval nog lang door mijn hoofd blijven spoken.

4,5*

Minder boeiend dan ik op grond van de plotomschrijving had verwacht. De eigenzinnigheid van Curtis (Michael Shannon) begon mij op d'n duur toch enigszins te irriteren. Goed dat Jessica Chastain meedeed, want dankzij haar kan ik nog net een voldoende geven.

Overtuigende mix van M. Night Shyamalan, Stephen King en A Beautiful Mind.
Ik houd wel van dit soort verhalen en vond het dan ook een uitermate aangename film.
Beetje misplaatste Advil-product-placement, maar dat kan de pret niet drukken.
Michael Shannon heeft nachtmerries, visioenen over een naderende apocalyptische storm en begint aan stormbunker waarbij hij zijn hele geordende leventje overhoop gooit.
Dramatische thriller met zeer uiteenlopende reviews...gewoon zelf gaan kijken, maar ik ga voor één van de betere films van dit bioscoopjaar.

Toch wel behoorlijk knap gedaan.

Absoluut een film die me wel wat leek, jammer genoeg amper de kans gekregen deze in de bios te zien, was al zowat na 2 weken weg hier.

De film scoort vooral dankzij de grimmige sfeer. Audiovisueel erg goed in orde, vooral de soundtrack was erg fijn. Ook Shannon en Chastain doen het erg goed. Shannon heeft een aparte kop, wat erg goed past bij zijn personage. Speelt ingetogen, maar krijgt één scene om uit te pakken, die hij ook aanpakt. Prima acteur. Ook Chastain bevestigt weer, al vind ik dat ze nu al blijft hangen in haar suburb-echtgenote-imago. Weer een beetje hetzelfde type rol wat ze het afgelopen jaar al meer heeft gespeeld.

Verhaaltechnisch is de film oke, maar daar had nog meer ingezeten. Je merkt dat de makers veel verwarring hebben willen stichten (met het zijplot van zijn moeder met name, maar legt daar wat mij betreft iets te veel te nadruk op ipv het subtiel in het verhaal in te werken (de protagonist is er zelf erg bewust mee bezig, dat voelt toch niet echt realistisch aan als je toch zo overtuigd bent zoveel risico's te nemen in je leven). Hoewel het toch ook weer niet slecht uitgewerkt is, bewandelt Take Shelter toch net iets te veel de geijkte paden van de cinema, waardoor het laatste kwartier niet echt het einde is wat de film had verdiend. Je proeft eigenlijk continu dat er nog een grote twist zit aan te komen, en die had dan ook nog wat knallender gemogen als je hem er dan toch instopt.

Desalniettemin een fraai filmpje. Had echter memorabeler kunnen zijn, blijft nu toch iets te veel hangen in conventies, had wat meer ballen kunnen tonen met dit thema. Maar verder erg sfeer- en stijlvol, en gelukkig laat het nog wat aan de kijker over in de loop van de film.

ruime 3.5*

Knieval.

Ondanks dat het einde te gemakkelijk voor woorden is, blijkt het toch de onvoorspelbaarheid te zijn die het sterkste punt van dit drama met thrillerrandje verzorgt. Een en ander duurt soms wel te lang en ondanks de goede performances weet de film niet de continue aandacht vast te houden. Hoe sterk Shannon ook performt, soms irriteert hij ook een beetje.

De knieval voor Hollywood is een heel domme en doet de film onfris rieken naar de teloorgang van een Shyamalan. De film is van zichzelf al onheilspellend genoeg. Hopelijk blijft Nichols eenzelfde lot bespaard, maar een einde waarmee je het voorgaande vrijwel volledig verknoeit voorspelt weinig goeds. Zo onnodig ook.

Goed.

De eerste vraag die Take Shelter oproept op het einde is of het nu een pre-apocalyptische thriller is of een gewoon psychologisch drama, want het einde laat ruimte voor een dubbele interpretatie. Maar in beide gevallen heb je een film die klopt. Want als de beelden op het einde waar zijn, dan was Curtis helemaal niet gek en waren zijn dromen voorspellend. Als ze niet waar zijn dan is hij inderdaad schizofreen . En dat vind ik een buitengewoon knappe keuze voor het einde. Zie wat je erin wilt zien.

Meer over de film : Shannon en Chastain zijn erg goed bezig hier als een warm en liefdevol gezinnetje dat in de ban raakt van de psychoses van de echtgenoot, waarbij ze steeds dieper in relationele en financiële problemen raken. Er hangt een onderhuidse spanning aan de film doordat je niet goed weet waar het allemaal naar toe gaat. Voor mij was het ook net iets te traag en bleef het maar doordrammen op steeds dezelfde zaken (therapie van Curtis, gezinscrisis) waardoor weinig sprake is van echte grote ontwikkelingen in de film. Hij is niet meer "ziek" tegen het einde dan in het begin. Visueel wel geslaagd en een knap gevonden einde (love it or hate it) die toch een 3,5* opleveren.

Dit was nog een speciale film. 'k had wel gedacht dat het meer thriller dan drama ging zijn. Hoe dan ook het was geen misse film. Een mysterieus verhaal met een dito hoofdpersonage. Wel goed gecast en het kwam overtuigend over.

Het verhaal zelf mocht misschien iets korter geweest zijn, al was het zeker geen langdradige film. Verder vond 'k het wel een geslaagd einde en de film de moeite om gezien te hebben. 'k heb het me niet beklaagd.

Goed.

Micheal Shannon past perfect in deze film met een rol die hem op het lijf is geschreven. Vind dat sowieso wel een goed acteur. Overigens speelt de rest van de cast ook geweldig. Ik ging deze film dan ook zonder enige voorkennis zien en werd telkens toch wel verrast met wat er gebeurde. Hoewel de setting mij totaal niet bevalt, is het in combinatie met de dromen en hallucinaties een erg intrigerend werkje geworden.

Visueel toch wel aardig, de dromen zijn best wel intense en de hoogtepunt van de film is toch wel wanneer de hoofdpersoon zijn ogen uitkijkt naar een horizon vol bliksemschichten.

Het einde is aan de ene kant flauw maar aan de andere kant als ze het niet hadden gedaan was het nogal een standaard film over een man met een geestesziekte en ik ben dan een van de weinige die het wel waardeert. Als ze het niet hadden gedaan was het weer standaard en zo te lezen ontstaat er hierdoor ook genoeg discussie. Wel vind ik dat ze het op het einde, als ze het dan toch doen, meer uit hadden kunnen pakken, audiovisueel was het niet imponerend terwijl ze dat nu juist wat bombastischer hadden moeten brengen.

Heb ik er van genoten; aanrader!

Inderdaad heel knap hoe lang dit in stand gehouden wordt en de spanning er dus flink in blijft zitten. Mij ging het niet vervelen. Op een gegeven moment bedacht ik me hoe het einde zou kunnen zijn en (helaas) bleek ik dat juist te hebben voorspeld, wat ik toch enigszins als teleurstellend ervaarde. Desondanks ervan genoten om zo meegenomen te worden en in spanning gehouden te worden en dat alles zonder bombast maar met name door goed acteerwerk. Toch een knappe film.

Goede film en sterk geacteerd. Wel wat traag af en toe. Over het einde heb ik mijn eigen alternatieve theorie, die ik hier nog niet gelezen heb. Wat als de eind scène gewoon weer een droom van hem is?. Zo'n einde is voor mij juist een pluspunt van een film, en zeker geen makkelijk hollywood einde.

Verrassend mooie film met vooral een uitstekende Michael Shannon.
Vooraf ging ik een beetje uit van een vrij standaard soort rampenfilm. Dit na aanleiding van de omschrijving, de hoes en de trailer maar deze film blijkt toch aardig wat meer klasse in huis te hebben. Overigens is het tempo ook een stuk rustiger en ligt de nadruk meer op de inhoud dan bij de doorsnee dertien in een dozijn rampenfilm meestal het geval is. Kortom, mijn voorgevoel sloeg bij deze helemaal nergens op.

De film heeft dus zogezegd een vrij rustig tempo, maar echt vervelen gaat het gelukkig nooit. Vooral de mysterieuze gebeurtenissen die je geregeld krijgt voorgeschoteld creëren zo'n heerlijk, tikkeltje paranormaal-achtig sfeertje. De uiteindelijke finale vond ik ook zeer goed te pruimen. Het einde kun je op meerdere manieren interpreteren en persoonlijk zie ik dat graag.

Overigens ook erg mooi hoe deze film op de grens tussen waarheid & fictie weet te balanceren. Uiteindelijk is het aan jou als kijker zelf in welke kant je het liefst wilt geloven. Is die arme man gewoon knettergek geworden of heeft ie uiteindelijk toch gelijk? Ik moet zeggen dat ik ze beiden mooi vind

Heb je zin in een fijn drama/mysterie met toch ook wel een lichtelijk bovennatuurlijk tintje? Leef je uit zou ik zeggen.

Mooie 4,0*

Een redelijk drama/thrillerfilm..

Minder spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Sterke onheilspellende film.

Uitstekend acteerwerk van Michael Shannon en visueel erg puik. Je ziet het hoofdpersonage langzaam maar zeker afglijden naar de rand van de waanzin. Wordt uitstekend vormgegeven.

Einde is voor interpretatie vatbaar; slaat hij helemaal door of is hij de enige die klaar kijkt in een wereld van blinden? Aan u de keuze en da's wel een fijne kanttekening.

Uitstekende film waarin een man last krijgt van nachtmerries en visioenen. Een trage maar goeie opbouw die veel spanning weet te genereren. Ook heeft de film een dreigende sfeer, maar is tegelijkertijd ook een karakterstudie over een schizofrene man. De cast is meer dan prima met Michael Shannon voorop. De laatste scene had wat mij betreft geschrapt mogen worden.

De cineast slaagt er heel goed in de spanning, voordurend op te drijven en de nieuwsgierigheid bij de kijker gaande te houden.

Aldus had de film wel een beter slot verdiend.

Enkele knappe beelden en goed acteerwerk van Michael Shannon maar m.i. vooral van Jessica Chastain.

Goede film die het vooral moet hebben van de sfeer en de setting.Op een gegeven moment vond ik het allemaal wat stuurloos worden maar al met al is Take shelter toch zeker de moeite waard.Met het einde had ik trouwens ook weinig problemen.

Bijzondere film met een goed uitgewerkt verhaal.

Sterke rol van Michael Shannon, die met goed fysiek spel overtuigend iemand speelt die psychisch in de war raakt. Ik vind dat hij dat tot in detail goed weet te doen, bijvoorbeeld ook door in zijn motoriek wat accenten te leggen die hierbij passen.

Het dove meisje heeft een mooie rol. In veel films zou zo'n rol meer neigen naar effectbejag, maar dat is hier absoluut niet het geval. Het heeft echt wel een functie binnen het verhaal.

Een ontzettend goede film. Shannon speelt een hele goede rol en de opbouw van de film zit onheilspellend in elkaar. De soundtrack is ook goed. Dit is samen met de film Drive al de tweede goede film die ik in twee dagen kijk.

4,5 sterren voor deze film