Take Shelter (2011)

Bij vlagen sterk meeslepende thriller, die mooi aangekleed wordt met plaatjes van het prachtige Mid-West-streek. Aankleding is zeer gelikt en ook de soundtrack begeleidt je sterk naar het naderende onheilspellende einde. Veel positiefs dus, in principe.
Enkel, de assumptie waar de hele film een dik uur lang op gebaseerd is, geloof ik niet. Het feit dat Curtis en zijn vrouw niet over de visioenen spreken, dat zij niets in de gaten heeft en/of actie onderneemt en dat dit pas na zoveel dagen (en de eerste 'schade') ter sprake komt tussen beide.
Dat de broer en zijn moeder niet de mogendheid hebben om hem te helpen; vooruit, maar dat zijn eega dit niet merkt vind ik ongeloofwaardig en stoorde mijn kijkervaring.
Desondanks bleef ik geboeid kijken en maakten vooral de visioenen het geheel aantrekkelijk.
De film vertelt voornamelijk de aanloop naar een psychose, bezien vanuit de gestoorde, en de nasleep hiervan. Net zoals hoe de ontluikende problemen die gepaard gaan met Alzheimer worden beschreven in Hersenschimmen van J. Bernlef. Dit is een prettige invalshoek.
Voor mij was de uitbarsting in de eetzaal de duidelijke openbaring van de psychose, waar hij al het conventionele gedrag negeert en zijn geesteskind uitspreekt.
Het einde steekt goed in elkaar en de multi-interpreteerbaarheid ervan past goed bij de film. Toch 4*.

Eén van de beste films waarin een psychische stoornis de hoofdrol speelt. De vertolking van Michael Shannon is adembenemend goed. Wat kan die man acteren! 100% geloofwaardig (iets wat bij dit soort onderwerpen vaak lastig lijkt te zijn omdat acteurs vaak net een schepje teveel er bovenop doen). Maar niet in het geval van Take Shelter.

Vind het een prachtig maar treurig portret van een man die wel deels het besef heeft dat er iets niet klopt maar ook luistert naar dat stemmetje wat hem verteld dat de dromen echt zijn (of worden).

Wat het einde betreft: ik ben er van overtuigd dat de storm niet echt is en dat dit weer een psychose van hem is. De blik tussen hem en zijn vrouw zegt alles: zij knikt en begrijpt eindelijk volledig wat hij doormaakt. Voor beide is het duidelijk dat hij hierna naar de kliniek moet voor intensieve behandeling. Meer zoek ik er niet achter, denk ook niet dat het anders bedoeld is. Het dochtertje kijkt wel naar iets maar het is een kind. Een kind kan naar van alles kijken want alles is interessant op die leeftijd. Het ligt aan de ziekte van haar vader dat hij direct waanbeelden krijgt...

4*
8/10 (IMDB)

Sereen en ontroerend drama in adagio over een man die de bui letterlijk ziet hangen. Nichols laat z'n film rijpen zoals de stoornis die Curtis parten speelt, dat doet. Shannons mimiek is goud waard en met zijn veranderende gedrag zie je en voel je z'n vertrouwde wereld uit z'n handen glippen. De schuilkelder biedt een soort ijdele hoop die de tragiek van de situatie nog eens onderstreept. Hoe het uitpakt is verrassend en krachtig, het slot ambigu. Mijn interpretatie? Er is geen ontkomen aan, al staat hij er, nu zijn gezin het ook ziet, niet meer alleen voor. Mooi.

There's a storm coming

Aardig drama met Shyamalan-achtige thriller-elementen maar helaas veel en veel te lang. De immer moeilijk kijkende Shannon is perfect als getormenteerde vader en echtgenoot die nattigheid voelt aankomen en zich in allerlei problemen werkt om zijn gezin van de aanstaande apocalyps te redden. Langzaam, heel langzaam maar zeker verzuipt hij in het eigen gecreëerde moeras waarna Nichols zich lijkt te vergalopperen aan het grootste gebaar uit de recente cinema (de 'ontsnapping' uit de bunker), om daarna de volgende twist boven tafel te halen. Of de kijker hier weer op het verkeerde been wordt gezet blijft in het midden, al neig ik wel heel erg naar de psychose uitleg.

2,5*.

Ik hink een beetje op twee gedachten bij Take Shelter.

Allereerst vond ik de film in de opbouw niet zo sterk, waardoor de speelduur wat te lang aanvoelt. Hetgeen je voorgeschoteld krijgt wordt ook te repetitief en het concept van de film komt op een gegeven moment een beetje stuurloos op mij over. Wel is er een bepaald onderhuids thriller-sfeertje in een broeierige setting, maar eigenlijk zit je gewoon naar een psychologische karakterstudie te kijken. Dus hierbij had ik al zoiets van: maak een keuze, Nichols.

En die keuze had wat mij betreft moeten zijn: de psychologische karakterstudie. Het acteerwerk is uitstekend en je krijgt echt een goed beeld van hoe iemand het mentaal langzaam aan het verliezen is. Maar laat het daar dan ook maar gewoon bij. Dat einde vind ik persoonlijk echt killing voor deze film en bevestigt voor mij het stuurloze aspect, wat ik eerder aanhaalde.

Filmtechnisch ook niet al te bijzonder verder. Maar goed, 2,5 * voor de psychologische kant van de film dan maar.

aardig drama met een stukje mysterie. het eerste deel van de film wordt goed opgebouwd en ademt een prettig dreigende sfeer uit. in het tweede deel neemt het drama meer de overhand en lijkt daarin door te schieten naar een familiedrama die niet in de lijn van het verhaal past en het het-was-toch-gewoon-de-schizofrenie-oplossing. gelukkig neemt de film uiteindelijk de juist afslag met het einde, hoewel ik eigenlijk hoopte dat het toen nog verder ging. het acteerwerk is sterk.
minpunt is dat met name in het 2e deel van de film veel scenes iets te traag worden en daarmee de opgebouwde sfeer wat wegnemen. desondanks blijft het net genoeg behagen.
meeslepend is denk ik het beste woord.

Beklemmende en beklijvende thriller. Michael Shannon lijdt aan psychoses waarin stormen in voorkomen en langzamerhand leidt zijn gezin daar ook onder. Een van de bizarre dingen die hij onderneemt is het bouwen van een bunker in zijn achtertuin voor het geval er een storm opdoemt. Vond de film wel goed in elkaar gezet. In sommige scenes is de onderhuidse spanning duidelijk voelbaar.

Sterke film!

Een ontroerend drama gemixt met wat thriller elementen,

waardoor de film een mysterieus sfeertje heeft.

We volgen hier Curtis een goede vader en echtgenoot die

langzaam zichzelf mentaal aan het verliezen is.

Obsessief werkt hij aan zijn stormschuilkelder in zijn tuin.

ik vond het een uitstekende film met een goede sfeer en juiste spanningsopbouw.

De film bleef boeiend en heeft een droevig verhaal wat mij heeft geraakt.

4*

Take Shelter is een uitstekende drama met fraaie visuele effecten en een sterk verhaal. Michael Shannon speelt een ijzersterke rol als een zorgzame hoofd van het gezin die gekweld wordt door zijn onheilspellende dromen en ver gaat om zijn dierbaren te beschermen. Deze dromen zien er uiterst goed uit en spelen een belangrijke rol in de film. Als kijker ga je ongetwijfeld twijfelen aan de hoofdpersonage; is dit echt of een droom en raakt hij daadwerkelijk helemaal de weg kwijt? Vrouwlief wordt gespeeld door Jessica Chastain en levert ook in deze film een prima acteerprestatie af. Geen enkel moment bestaat er twijfel over de zorgzaamheid en liefde tussen de gezinsleden. Regisseur Nichols neemt zijn tijd om het verhaal op een vrij rustige tempo te vertellen waardoor de personages realistisch aanvoelen en als kijker eenvoudig mee kan leven met het hoofdpersonage en zijn gezin. Het einde is zeer goed gevonden en past volledig in de lijn van de film waarbij je je eigen invulling mag geven.

meer drama dan een thriller.

Vrij langdradig en beetje eentonig.

filmkeuring kan wel naar beneden, ik had het enger verwacht dan het was, en viel daarom dus voor mij nogal tegen.

kan het net geen voldoende geven.

Wanneer Curtis [Michael Shannon], een 35-jarige bouwvakker wiens moeder leidt aan paranoïde schizofrenie, nachtmerries en/of visioenen krijgt waarin een verwoestende storm nadert die voor chaos zorgt, blijkt zijn directe omgeving hem niet te geloven, waardoor hij gaat twijfelen aan zijn eigen geestelijke gesteldheid. Desondanks gaat hij over tot radicale maatregelen om hem en zijn gezin voor te bereiden op de naderende ramp, waarmee hij zichzelf wel steeds meer vervreemd van zijn familie en vrienden.

Dit complexe psychologische drama is behoorlijk aan de lange kant en was effectiever geweest als er een half uur van de speeltijd was afgehaald. Desondanks slaagt regisseur Nichols er in om op overtuigende wijze de door de dromen en visioenen veroorzaakte verwarring bij Curtis over te brengen. Als kijker twijfel je - net als Curtis - steeds of hij inderdaad waanbeelden ziet, of dat hij toch gelijk heeft of zal krijgen. Michael Shannon is bovendien perfect gecast, omdat hij één van de weinige acteurs is die de scheidslijn tussen rationaliteit en waanzin perfect weet te bewandelen. Hoewel deze film je geduld op de proef stelt, is de intrigerende ontknoping het wachten toch best waard. Maar ja, niet iedereen heeft even veel geduld natuurlijk...

Tja, wat moet je ermee, is wat ik op het einde dacht.

Een man heeft hallucinaties en rare dromen. Betekent het echt iets of niet? Meer dan je twee lange uren afvragen waar dat heengaat (en soms wat degelijke spanningsmomenten) is het eigenlijk niet.

Omdat het zo langzaam is en het eigenlijk twee uur lang opbouw is hoop je dat dat dan in ieder geval goedgemaakt gaat worden met een spetterende finale. 'It better be good'.

Uiteindelijk lijkt zijn voorgevoel eerst toch een mentale aandoening. Nou, oke. Dan blijkt het toch wel echt te zijn. Nou, oke. Of is het toch nog steeds zijn aandoening...? Alsnog blijf ik achter met een 'nou, oke' gevoel, wat het einde dan ook moge betekenen.

Heel slecht is het niet, de film weet best soms best effectief de spanning op te voeren, maar veel meer zat er voor mij niet in. Een trage zit met een uiteindelijk maar laf einde.
Moest een beetje aan Signs denken. Hoewel dat misschien nog zwakker is heeft het in ieder geval een afgerond verhaal en voegt de astma van het jongetje (hoewel belachelijk) nog iets toe aan het plot. Dat kan ik over de doofheid van het meisje niet echt zeggen, of ik moet iets cruciaals hebben gemist.

Had de film spetterend geëindigd had dat voor mij zo de trage 2 uur kunnen rechtvaardigen, maar in dit geval keldert hij tot een

2,5* (-3*)

Sterke en bijzonder spannende film met een geweldige hoofdrol. Ik deel de mening van meerdere eerdere schrijvers hier dat de film iets te lang duurt en dat het slot misschien niet het best denkbare einde is, maar beide minpunten halen mijn score toch niet omlaag. Wel vraag ik me af of ik de metaforische interpretatie (de storm = de onbestemde angsten van de moderne mens in zijn gefragmenteerde maatschappij - eigenlijk wat te veel grote woorden in één zin) zelf zou hebben "bedacht" als andere mensen (inclusief critici) me daar niet op hadden gewezen, hetgeen dat aspect van de film niet echt sterker maakt.

Veel bijzonders zie ik er niet in. Take shelter heeft vooral te lijden onder een te grote scriptmatigheid. Eigenlijk het enige wat ik echt natuurlijk vond overkomen was de interactie van de ouders met het dochtertje (sowieso een leuk zijthema), maar verder blijft het te typisch "geschreven". Nichols neemt daarbij teveel tijd. Visueel vallen de visioenen/dromen een beetje tegen, dat had wel wat dreigender en indrukwekkender gemogen. Daarnaast is de muziek te gezapig, het moment met het openen van het slot leek me zelfs vrij banaal met die strijkers. En dan het einde, tsja, daarmee wordt een soort poging gedaan om van een drama een mysterie te maken. Gezien de bewuste ambiguïteit (zie het interview hierboven) is hierover speculeren tamelijk zinloos, terwijl het belangrijkste doel juist lijkt te zijn dat erover gesproken wordt. Scriptmatig, zoals gezegd. Al met al geen onaardige film, maar wat mij betreft ook zeker geen hoogvlieger.

Een prachtige ontroerende film die een goed inzicht geeft hoe een psychose er uit kan zien. Als patiënt weet ik hoe het is om zoiets door te maken. De film laat voelen hoe het is om gek te zijn. Dat is heel akelig en tragisch om te ervaren hoe een normaal huisje-boompje-beestje leven, buiten eigen schuld om, uit je handen glipt. Feitelijk kloppen er een aantal dingen niet, maar de goed opgeroepen sfeer maakt alles goed. De scene in het restaurant is heel geloofwaardig hoe de verwarde Curtis de mensen toespreekt en niemand iets durft te zeggen of doen. Mensen met een psychische stoornis zijn vaak beangstigend, maar zelden gewelddadig. De rol van zijn vrouw laat zien hoe hij toch deels in de werkelijkheid kan terugkeren door haar duidelijke opstelling. Het einde is inderdaad nogal abrupt, van mij had de film nog 2 uur langer mogen duren om te laten zien dat ook herstel mogelijk is bij schizofrenie. Voor wie meer wil weten over psychoses en schizofrenie is er de patiëntenvereniging Anoiksis. Daar schrijf ik ook een column over herstel: Zo gek nog niet | ANOIKSIS Vereniging

Sterke psychologische horror, die alleen net wat te traag voortkabbelt om écht te overtuigen. Shannon is top.

Interessante psychologische drama die een blik werpt op wat een (mogelijk) schizofreen iemand doormaakt als die ziekte zich opeens openbaart. Het is moeilijk te zeggen of er ook een bovennatuurlijk element in zit. Die is wel aanwezig als je het einde als werkelijkheid en niet als droom ziet. Wordt het einde als een droom ervaren dan blijft het een film over iemand met zo'n aandoening. En in die zin kan dat dus beide kanten op. Het kan echt zijn (een tornado die op zee een olieplatform opslokt en vervolgens regen besmeurd met olie laat vallen), waarbij zijn dochtertje het ziet, hij vertwijfeld naar zijn vrouw kijkt en bevestigd krijgt dat het echt is. Anderzijds kan dat alles een droom zijn. Ruim 3*

Enorm ondergewaardeerd. Prachtige film met strakke, heldere dialogen. Geen rare personages. Een enorm realistisch geheel. We kunnen hier best wel van een topper spreken. Ik ben overduidelijk gevoelig voor dit soort films, films die je op meerdere manieren kan interpreteren. De symboliek is prachtig verwerkt in deze film waardoor het een van de betere films wordt die ik de afgelopen tijd heb gezien. Ook de acteerprestaties zijn angstaanjagend goed. Ik kan dus niet anders dan deze een plek te geven in mijn top 10. Echt geweldig.

Sterk drama. Het verhaal wordt rustig aan verteld, maar de film verveelt geen moment en blijft boeiend tot het eind. De symboliek en de mix van realiteit en fictie worden vakkundig door Nichols tot een geheel gesmeed. De kracht van de film zit hem met name in het acteerwerk. Shannon, maar ook Chastain, tillen de film naar een zeer hoog niveau door een voortreffelijk staaltje acteerwerk te leveren. Topper. 4.0

Shannon in wederom een deprimerende rol, wat hem met zijn ernstige uitstraling goed af gaat maar het is wel erg zwaar allemaal. Allerlei dramatische cliche's komen er voorbij; een kindje met problemen, werkloosheid, moeder in gekkenhuis, genante ontmoetingen met vrienden; en iedereen is hier apatisch onder. Niemand doet wat met het bijzondere gedrag van Curtis en moddert maar aan. Met de climax wordt m.i. de plank misgeslagen. Ps waar is die hond ineens gebleven?

Oké...de film is inderdaad wat traag en heeft weinig elementen die een thriller zou moeten hebben om de kijker een spannend verhaal te geven. Maar qua dramatiek ziet het wel goed. Als je een spannende film of meer vermaak zoekt, kies je beter een andere film. Deze film blinkt toch wel uit in een zeer zorgvuldig opgebouwd dramatisch verhaal met sterk acteerwerk van Michael Shannon en Jessica Chastain. Echt beklijvend wordt het evenwel niet, maar kon wel de inhoud en het acteerwerk zeker appreciëren. 7/10

Sterke film met een goed verhaal van wat een psychose doet met iemand. De opbouw is traag, maar is net daarom ook geloofwaardig en niet over-acted. Shannon brengt hier een zeer goede vertolking neer van zijn personage. Echt topperformance! Ook Jessica Chastain was geweldig. Ook in A beautiful mind vertolkt Russel Crowe iemand (prof Nash) met een psychose. Die film staat voor mij hoger aangeschreven dan dit, desalnietemin ben ik aangenaam verrast.

De film balanceert tussen fictie (de waanideeën van Curtis) en de werkelijkheid. Wie heeft gelijk? Wie overdrijft? Wie heeft hulp nodig? Als kijker kan je beide het zien vanuit beide standpunten. Vooral het einde leidt hier naartoe. Ik vond het einde van de film erg goed. Ik interpreteer dit als een nieuw hallucinatie van het hoofdpersonage. Maar met dit wezenlijk verschil dat hij er niet langer alleen voor staat en aanvaardt dat hij dit samen moet oplossen met zijn vrouw..

Erg aangename film van Nichols... Mijn tweede aanschouwing van deze man na het fenomenale Mud. Ja, je zou inderdaad kunnen zeggen dat er vrij weinig gebeurd, maar opnieuw weet Nichols hier met zijn tedere stijl en de prachtige sfeer iets moois neer te zetten.

Michael Shannon speelt hier erg goed als huisvader Curtis, woonachtend met zijn doofstomme dochtertje en zijn vrouw in een klein Amerikaans dorpje. Nichols weet hier op een boeiende manier het saaie huis tuin en keukenleventje van deze familie neer te schetsen... mede dankzij het feit dat Curtis last heeft van psychoses... Deze worden ook op een fraaie, beklemmende en bovennatuurlijke manier neergezet en ook het psychologische gedeelte zorgt ervoor dat de spanningen op de achtergrond blijven spelen. De man blijft waanideeën hebben over een storm die op een dag wel een keertje zal en moet komen... Aangezien zijn nachtmerries en beelden voor hem zo echt lijken, worden de dwanghandelingen hem de baas. Hij bouwt een schuilkelder, hij sluit zijn hond achter het gaas... en ja... veel meer fatale gevolgen...

Ja, Nichols heeft me opnieuw weten te verrassen en me geen seconde laten te vervelen. De vele plaatjes en natuurbeelden weten de sfeer flink aan te sterken en het realisme zit er ook dik in. Het laatste gedeelte in die schuilkelder en uiteindelijk het strand is onvergetelijk.

Pareltje.

4,5*

“Is anyone seeing this?”

Sfeervolle film. Soms ontzettend traag, maar wel met uitstekend acteerspel van Shannon en Chastain. De hallucinaties van Shannon zijn sterk gedaan, en het samenspel tussen hem en Chastain is geweldig om naar te kijken. Met de scene in de bunker als uitschieter. Maar dat zijn grote lichtpunten in een voor de rest tergend langzame film van twee uur. Het is jammer dat regisseur Nichols de spanningboog niet strak kan houden, en hij had best wat mogen schrappen. Maar door het laatste gedeelte (met een passend ambigu einde) heb ik uiteindelijk toch wel een bevredigend gevoel overgehouden aan Take Shelter.

Zo, inmiddels aanbeland bij mijn 500ste mening en toevallig ga ik de 1000e stem bij deze film uitdelen. Ik had voordat ik aan deze film begon (door de titel) een andere film verwacht die meer in de lijn zou liggen met een 10 Cloverfield Lane. Hier neemt echter een onbenoemde psychische aandoening de overhand waardoor een normale man zijn leven drastisch begint om te gooien en iedere vorm van hulp lijkt te weigeren.

De pluspunten aan de film zijn de drama die goed de machteloosheid weergeeft van vooral zijn vrouw gespeeld door Jessica Chastain. Ook Shannon doet het erg sterk met zijn verwarde blik en angst voor wat komen zal. Ook hij voelt zich machteloos, maar waarschijnlijk vooral alleen. Hij heeft ook moeite om zijn fantasie te onderscheiden van de werkelijkheid.

De scène in de bunker springt er zeker bovenuit, het is erg traag maar toch ontroerend. Een tearjerker is het voor mij zeker niet geworden maar je voelde wel de emotionele beladenheid op het einde. De slotscène is prima, al had ze niet eens gehoeven. De traagheid is voor velen vast een minpunt, maar misschien is het ook wel de sterkte van de film. Het is een film met een onderhoudend sfeertje die begeleid wordt door een prima score, waardoor ik althans makkelijk de aandacht bleef behouden. Ik denk dat 3.5* toch wel op zijn plek is hier, je kan hier moeilijk om de acteerprestaties heen kijken.

Matig drama.

Dat heeft vooral te maken met het zwaarwichtige acteerwerk van Shannon en Chastain. Geen slechte acteurs, maar een beetje subtiliteit had hun personages goed gedaan. Nu is het een hele film lang moeilijk kijken en droevig doen, wat een beetje veel is voor 120 minuten film.

Het help verder ook niet dat de regie van Nichols best matig is. Visueel is het nogal droog, met hier en daar ook wat ondermaatse CG, de muziek is dan weer iets te melig en doorzichtig. Voor een film die ook af en toe wil doorgaan als thriller is het gewoon veel te weinig.

Tempo is ook best traag, maar gezien de opbouw en het verhaal valt dat nog te verantwooden. Het dubbele einde daarentegen ligt toch wat moeilijker. Het is een dubbele teleurstelling, dit soort grapjes horen ook meer thuis is een echte genrefilm, geen drama met genreinvloeden die de impact van het drama zo verminderd ziet.

Echt slecht is het niet, maar da's ook meteen het meest positieve dat ik hierover kwijt kan.

2.5*

Begon intrigerend, ook al omdat ik geen idee waar de film heen zou gaan- ik wist niks van de film voor ik hem ging bekijken, had alleen wat eerder werk van de regisseur gezien en dat met wisselend succes. Shannon is een hele fijne acteur, hij heeft altijd iets intens over zich heen alsof hij elk moment in woede kan uitbarsten, en de scène waarin dat daadwerkelijk gebeurt was dan ook behoorlijk overtuigend. Chastain is ook altijd goed, al heeft ze hier dan de toch wat ondankbare rol van partner die het ook allemaal niet snapt. Ik zie hier her en der de vergelijking met Melancholia en dat is wel raak, al vind ik die wel een klasse beter, von Trier is in zijn regie avontuurlijker en eigenzinniger dan Nichols.

De opbouw is traag en als eenmaal de storm losbarst en ze de schuilkelder in gaan had ik half verwacht dat de gekte zou toenemen en het zich zou ontpoppen in een thriller, maar kan wel leven met de keus voor het realisme te gaan en het bij het drama te houden. De thriller-aanduiding kan wellicht verkeerde verwachtingen wekken want ik zou dit een psychologisch drama met hooguit enkele thrillerelementen noemen, misschien zelfs dat niet. Het einde vond ik dan wel aardig, de bevestiging dat hij niet gek is maar over voorspellende gaven beschikt en tegelijk het besef van het dreigende gevaar van de superstorm.

Are you oké?

Yeah...yeah...I'm fine.

Inmiddels voor de derde keer aan de beurt en dit langzaam opgebouwde drama bevalt me steeds meer en meer. De eerste keer wist de film me nog niet echt te overtuigen maar doormiddel van voorkennis kan ik het geheel en de kunde waarmee deze film gemaakt is steeds beter op waarde schatten.

Het verhaal mag bekend zijn rond Curtis die niet bepaald zachtzinnige dromen heeft en duidelijk paranoia wordt omtrent wat er eventueel staat te gebeuren. Ontzettend sterk aan de film vind ik het rustig tempo waarin de tijd genomen wordt om het 'gewone' leven van deze man langzaamaan in te laten storten en alles rond hem langzaam ontspoort. Hij doet vreemde dingen, vrienden vervreemden en het gegeven dat er geestesziekte in de familie schuilt geeft een extra mysterieuze draai aan het geheel. De dromen zijn kippenvel waardig, de scene tijdens de buurtlunch is aangrijpend en op het kwetsbare af en toont Shannon toch als uitmuntend acteur. Chastain is altijd fijn zowel op acteer vlak als uitzicht om tenslotte nog even de soundtrack te benoemen en als me gevraagd wordt een slecht punt te noemen omtrent Take Shelter dan kan ik dat echt niet. Ik kan werkelijk niets slechts noemen aan deze film.

Take Shelter is daarmee een uitmuntend psychologische drama te noemen waarin duidelijk is dat er iets niet in de haak is. En dat psychische spel tussen waan en werkelijkheid wordt op fraaie wijze tot op het laatste ongewis gehouden. En het door velen gehekelde trage tempo past in mijn beleving ontzettend goed bij de film. Om als laatste Michael Shannon nog even aan te halen die mij het eerst opviel in Pearl Harbor en een niet bepaald snuggere rol speelde. Maar dat beeld heeft Shannon inmiddels van zich afgeworpen en ondertussen heeft Shannon met Nocturnal Animals en Revolutionary Road toch maar mooi twee Oscarnominaties in de wacht gesleept en had voor de rol als Curtis LaForge ook best erkenning mogen hebben.

Zeer traag opgebouwde dramafilm met schaarse thrillermomenten, waarin Michael Shannon goed werk levert binnen de hoofdrol. Hij is dan ook het enige personage dat overtuigend en onderscheidend wordt uitgewerkt, want Jessica Chastain en Shea Whigham worden in ietwat ondankbare verschijningen gestopt. Take Shelter moet het bij vlagen hebben van een aantal hallucinante beelden en een mysterieuze aanleiding, maar na een halfuur is het meeste hiervan uitgewerkt. Helaas voelt regisseur Jeff Nichols niettemin de noodzaak om zijn film uit te rekken tot wel twee uur lang, zonder hier een duidelijke meerwaarde voor te rechtvaardigen. De finale is sterk, maar het volledige middenstuk maakt een eindeloze indruk en profiteert beslist niet van een redelijk onevenwichtige toonzetting.