Take Shelter (2011)

Een gewoon filmpje, echt niks speciaal dus.

Ik heb langspeelplaten geluisterd die minder lang deden.

Scene's die gewoon te lang duren, na 3x weet ik wel dat je die deur niet open kan doen, maar om daar elke keer een 5 tal minuten mee bezig te zijn (bij wijze van spreken) is te lang.

Deze 2 uur durende film had met gemak 45 minuten korter kunnen duren, dan had he tnog een leuke film geweest, nu was het slaapverwekkend.

Het is jammer dat de film zo traag is, want het psychologische aspect zit wel degelijk goed in elkaar. Het kijkplezier dus neemt af door het tempo, dat neemt niet weg dat de vervreemding en psychose realistisch in beeld worden gebracht. Sterke scenes worden afgewisseld met te lange wat saaiere fragmenten en het einde is op zijn minst te abrupt.Toch is de film het kijken waard, voor een goede thriller is de film wat te licht, drama zit er genoeg in.

Ik blijf het een moeilijk maar mooi krachtenspel vinden: het veilige, berekenende maatschappelijke leven enerzijds en de oerkrachten en instinctieve impulsen anderzijds. Waar dat bij de meeste mensen in kleine dingen naar voren komt (niet bij je familie/vrienden/collega's/etc. uit kunnen leggen waar een onderbuikgevoel vandaan komt, maar er eigenlijk wel naar willen handelen), wordt het in deze film in grote gebaren duidelijk gemaakt: de hoofdpersoon voelt dat er een allesbepalende storm aankomt en kiest ervoor zijn veilige leven ondergeschikt te maken.

Moet je de film daarmee letterlijk of figuurlijk nemen? Het doet er niet zoveel toe, wat mij betreft. In beide varianten blijft Take Shelter fier overeind. Tijdens de eerste kijkbeurt kwam het openingsuur wat traag op me over. Logisch, want ik wist niet waar het heen ging. Achteraf gezien maakt dat het tweede uur alleen maar nóg sterker: het geheel is zeer realistisch en herkenbaar en na afloop vraag je je oprecht af of je zelf het lef zou hebben om zo te handelen.

Ik zie boven me wat vraagtekens/kritiek ten aanzien van het einde. Wat mij betreft eindigt Take Shelter perfect, maar dan ook écht perfect. Je emoties nemen namelijk de vrije loop met je, als je er goed in zit. De hoofdpersoon krijgt immers gelijk, hij blijkt niet "gek" te zijn. Maar welke prijs bepaalt hij daarvoor? Er lijkt immers geen ontkomen meer aan. En dan die "okay" van zijn vrouw, waarmee de film eindigt. Een wat loze term die niet toegelicht wordt, maar daarmee perfect aansluitend bij het thema van logica versus instinctief handelen: okay, het is goed. Wat? Het. Een gevoel.

Ik sluit me helemaal aan bij de laatste opmerking van David Aaronson hierboven: de film blijft na het einde doorgroeien. Je blijft erover malen. En dat is precies wat een geweldige film voor mij geweldig maakt: hij komt los van het scherm en speelt door in je eigen hoofd.

Die film schoot ook gelijk na de aftiteling door m'n gedachten. Leuk feitje: Nichols' nieuwe film Midnight Special is eveneens met Dunst in de hoofdrol.

Op alle fronten een onderhoudende Drama film. Die weliswaar wel in een traag tempo verloopt, maar toch boeiend bleef. Het verhaal stak dan ook goed in elkaar, en is prima uitgevoerd. Verder wordt er sterk geacteerd door de aanwezige cast. Een puike hoofdrol van Michael Shannon. 3,5 Ster.

Erg goede film maar traag van opbouw. bleef wel boeiend op elk vlak! Michael Shannon die fantastisch goed acteert en de film toch voor een groot stuk draagt. film verveeld geen enkele minuut een paar sterke scènes in die de film toch een 8/10 waard zijn.

Ach, het is mei en buiten is het herfst. Take Shelter dan maar eens.

Aparte film, tot bijna aan het einde is er naderend onheil wat niemand, maar alleen

een brave huisvader in Ohio ziet aankomen in onheilspellende dromen.

Dit sfeertje wordt erg lang doorgezet zodat je aan het eind een spetterende apocalyps

verwacht, op z'n minst. Maar nee. (21-12-2012 moest toen nog komen,dit idee?)

Sterke psychologische horror, die alleen net wat te traag voortkabbelt om écht te overtuigen. Shannon is top.

Tegenvaller deze. Film wist me nergens echt te boeien, te raken of doen meeleven. Shannon speelt wel zeer goed is dan ook het enige pluspunt aan de film vind ik.De muziek irriteerde mij ook op vele momenten. Einde was ook belachelijk en verwarrend heb hier al verschillende theorieen gelezen op mm maar vele mensen zeggen verschillende dingen wat het nu eigenlijk betekende. Spijtig. 3/10

Interessante psychologische drama die een blik werpt op wat een (mogelijk) schizofreen iemand doormaakt als die ziekte zich opeens openbaart. Het is moeilijk te zeggen of er ook een bovennatuurlijk element in zit. Die is wel aanwezig als je het einde als werkelijkheid en niet als droom ziet. Wordt het einde als een droom ervaren dan blijft het een film over iemand met zo'n aandoening. En in die zin kan dat dus beide kanten op. Het kan echt zijn (een tornado die op zee een olieplatform opslokt en vervolgens regen besmeurd met olie laat vallen), waarbij zijn dochtertje het ziet, hij vertwijfeld naar zijn vrouw kijkt en bevestigd krijgt dat het echt is. Anderzijds kan dat alles een droom zijn. Ruim 3*

Fantastische film! Klein opgezet, maar groots uitgevoerd. De langzame shots, trage en korte dialogen in combinatie met het geluid, de achtergrondmuziek kruipt onder je huid, alledaagse geluiden worden uitvergroot, een hand die stof van een oppervlak verwijdert, schroeven die op de grond vallen. Tezamen zet dit een intrigerende en broeierige sfeer neer waardoor je jezelf verliest in de film. De twee uren zijn ongemerkt voorbij geslopen, terwijl ik na afloop het gevoel had dat de film wel vijf uren duurde.

Het verhaal is voor meerdere interpretaties vatbaar, en ze zijn allemaal bevredigend. Het belangrijkste onderdeel van het verhaal was voor mij de symbolische waarde die het In zich draagt. Onderbuikgevoelens, onderhuidse zorgen, (ir)rationele angsten, zowel op individueel als op maatschappelijk niveau, het wordt op een fascinerende manier manier vertaald naar film. Dit lijkt me erg moeilijk om als regisseur te bewerkstelligen, maar Nichols slaagt erin met vlag en wimpel. Angst voor ziektes, ongeluk en verlies, de bezorgdheid om dierbaren, of op macro niveau, de angst voor eindigheid (atoomwapens, financiële crises, klimaatverandering, het onbekende), iedereen heeft ermee te maken en iedereen kent dergelijke gevoelens. Nichols laat ze allemaal huizen in het hoofd van Curtis, waardoor iedereen zich met hem zou moeten kunnen identificeren.

Daarnaast kun je het verhaal ook opvatten zoals je het te zien krijgt, en dan is het alsnog geen eenduidig verhaal. Sciencefiction; een man krijgt bovenaardse visioenen over naderend onheil, maar vindt hierin geen begrip vanuit zijn omgeving en rationele zelf, omdat zij dergelijke ervaringen uiteraard niet kennen. Psychologisch drama; de man wordt krankzinnig en erkent dit uiteindelijk, wat een enorme prestatie is van de krankzinnige. Tevens laat de film op geweldige wijze zien wat dit met een gezin en vriendschappen kan doen. Er zijn zoveel manieren om deze film te benaderen waardoor het na afloop nog lang blijft spoken in je hoofd. There's a storm coming!

Ten slotte de acteerprestaties, die zijn fenomenaal. Zowel Shannon als Chestain laten me betoverd achter.

Dit is inderdaad een enorme trage en langdradige film, neem er in ieder geval ruimschoots de tijd voor.

Het acteerwerk vond ik niet zo heel bijzonder, het is meer van; wie kan het langst blijven staren. Maar dat is ook een prestatie.

Dijk van een film natuurlijk,met prima verhaal en een onheilspellende ondertoon in het tempo van het Zuiden.. Laat de figuren hier die 1 ster geeft maar aankloten. Movie is for everybody maar niet voor iedereen.Dat het eindigt zoals het eindigt verbaast mij niet-dat kon ook niet anders, dat zag je in het begin al aankomen... Een iedereen die tegen deze grens zit zou ik willen zeggen zoals Churchill "The only thing we must be afraid of, is fear itself." Dus merk je dit soort symptonen bij jezef, doe er wat aan!!!

Enorm ondergewaardeerd. Prachtige film met strakke, heldere dialogen. Geen rare personages. Een enorm realistisch geheel. We kunnen hier best wel van een topper spreken. Ik ben overduidelijk gevoelig voor dit soort films, films die je op meerdere manieren kan interpreteren. De symboliek is prachtig verwerkt in deze film waardoor het een van de betere films wordt die ik de afgelopen tijd heb gezien. Ook de acteerprestaties zijn angstaanjagend goed. Ik kan dus niet anders dan deze een plek te geven in mijn top 10. Echt geweldig.

Sterk drama. Het verhaal wordt rustig aan verteld, maar de film verveelt geen moment en blijft boeiend tot het eind. De symboliek en de mix van realiteit en fictie worden vakkundig door Nichols tot een geheel gesmeed. De kracht van de film zit hem met name in het acteerwerk. Shannon, maar ook Chastain, tillen de film naar een zeer hoog niveau door een voortreffelijk staaltje acteerwerk te leveren. Topper. 4.0

Wat een tijdverspilling, wat een cliche's en loze scenes, die nergens toe dienden. Geen moment van enige spanning of je moet de onverkwikkelijke, voorspelbare dialogen wat vinden. En zoooo traaaggg.

Met een stemgemiddelde van 1,63 met bijbehorend bedroevende stemtabel neem ik je recensie uiterst serieus.

Ook erg knap dat hij een bepaalde film eerst 5* geeft, en even later toch maar even zakt naar 0,5*.

Shannon in wederom een deprimerende rol, wat hem met zijn ernstige uitstraling goed af gaat maar het is wel erg zwaar allemaal. Allerlei dramatische cliche's komen er voorbij; een kindje met problemen, werkloosheid, moeder in gekkenhuis, genante ontmoetingen met vrienden; en iedereen is hier apatisch onder. Niemand doet wat met het bijzondere gedrag van Curtis en moddert maar aan. Met de climax wordt m.i. de plank misgeslagen. Ps waar is die hond ineens gebleven?

(Gezien op maandag 10 oktober 2016)

Goed gemaakte, maar niet echt aangrijpende thriller. Dat wat Curtis overkomt een persoonlijk drama is, dat zijn hele gezin meesleept, is wel de moeite waard om over na te denken.

Wat wij paranoïde schizofrenie noemen, is ook een geheim van ons brein dat we nog steeds niet helemaal kunnen bevatten. De vraag is of dit wel ooit zal kunnen? Een boeiend gegeven.

Take Shelter bleef voor mij net interessant genoeg om te blijven kijken en leek de belofte in te houden dat dit beloond zou worden. Misschien was dat de grootste waanvoorstelling die de film voortbracht.

Oké...de film is inderdaad wat traag en heeft weinig elementen die een thriller zou moeten hebben om de kijker een spannend verhaal te geven. Maar qua dramatiek ziet het wel goed. Als je een spannende film of meer vermaak zoekt, kies je beter een andere film. Deze film blinkt toch wel uit in een zeer zorgvuldig opgebouwd dramatisch verhaal met sterk acteerwerk van Michael Shannon en Jessica Chastain. Echt beklijvend wordt het evenwel niet, maar kon wel de inhoud en het acteerwerk zeker appreciëren. 7/10

Sterke film met een goed verhaal van wat een psychose doet met iemand. De opbouw is traag, maar is net daarom ook geloofwaardig en niet over-acted. Shannon brengt hier een zeer goede vertolking neer van zijn personage. Echt topperformance! Ook Jessica Chastain was geweldig. Ook in A beautiful mind vertolkt Russel Crowe iemand (prof Nash) met een psychose. Die film staat voor mij hoger aangeschreven dan dit, desalnietemin ben ik aangenaam verrast.

De film balanceert tussen fictie (de waanideeën van Curtis) en de werkelijkheid. Wie heeft gelijk? Wie overdrijft? Wie heeft hulp nodig? Als kijker kan je beide het zien vanuit beide standpunten. Vooral het einde leidt hier naartoe. Ik vond het einde van de film erg goed. Ik interpreteer dit als een nieuw hallucinatie van het hoofdpersonage. Maar met dit wezenlijk verschil dat hij er niet langer alleen voor staat en aanvaardt dat hij dit samen moet oplossen met zijn vrouw..

Erg aangename film van Nichols... Mijn tweede aanschouwing van deze man na het fenomenale Mud. Ja, je zou inderdaad kunnen zeggen dat er vrij weinig gebeurd, maar opnieuw weet Nichols hier met zijn tedere stijl en de prachtige sfeer iets moois neer te zetten.

Michael Shannon speelt hier erg goed als huisvader Curtis, woonachtend met zijn doofstomme dochtertje en zijn vrouw in een klein Amerikaans dorpje. Nichols weet hier op een boeiende manier het saaie huis tuin en keukenleventje van deze familie neer te schetsen... mede dankzij het feit dat Curtis last heeft van psychoses... Deze worden ook op een fraaie, beklemmende en bovennatuurlijke manier neergezet en ook het psychologische gedeelte zorgt ervoor dat de spanningen op de achtergrond blijven spelen. De man blijft waanideeën hebben over een storm die op een dag wel een keertje zal en moet komen... Aangezien zijn nachtmerries en beelden voor hem zo echt lijken, worden de dwanghandelingen hem de baas. Hij bouwt een schuilkelder, hij sluit zijn hond achter het gaas... en ja... veel meer fatale gevolgen...

Ja, Nichols heeft me opnieuw weten te verrassen en me geen seconde laten te vervelen. De vele plaatjes en natuurbeelden weten de sfeer flink aan te sterken en het realisme zit er ook dik in. Het laatste gedeelte in die schuilkelder en uiteindelijk het strand is onvergetelijk.

Pareltje.

4,5*

Een aantal jaar geleden werd ik enorm gepakt door de trailer, maar stom genoeg hierna de film helemaal vergeten. Misschien ook wel goed, want de trailer gaf geloof ik een soort M. Night Shyamalan-vibe, en dat schept toch een beetje de verkeerde verwachtingen. Take Shelter is een heel ander soort film. Veel trager en emotioneel zwaarder. Zelden zo'n angstige en ongemakkelijke film gezien. Nichols geeft de film een dreigende sfeer mee, maar hij legt vooral ook veel in de handen van Shannon en Chastain, die Oscarwaardige prestaties afleveren. Shannon steekt er echt bovenuit als een man vol angst, verwarring en schaamte, maar ook Chastain is super in een rol die heel menselijk en pragmatisch tussen de twee uitersten invalt die dit soort personages meestal in films zijn.

Door de lange opbouw van de spanning ga je haast verwachten dat de ontknoping, als zoiets er toe doet, alleen maar tegen zal vallen, maar ik vond hem wel sterk hoor. Het komt wel schokkend over als je ineens midden in de nacht dat luchtalarm hoort, en ik ben wel blij dat hierna niet de toon compleet verandert en Curtis simpelweg de slimste blijkt te zijn. Ik denk dat de film op zich wel zonder die laatste scène had gekund, maar het is in elk geval een indrukwekkend beeld. Zeer imposante film. Als enkel kwaliteit zou bepalen dan had deze film een paar Oscarnominaties ontvangen. En dan te bedenken dat bagger als Extremely Loud en The Help wel die waardering kreeg. Een dikke 3.5*. Toch net een minnetje voor de laatste scène en een enkel langdradig momentje.

“Is anyone seeing this?”

Sfeervolle film. Soms ontzettend traag, maar wel met uitstekend acteerspel van Shannon en Chastain. De hallucinaties van Shannon zijn sterk gedaan, en het samenspel tussen hem en Chastain is geweldig om naar te kijken. Met de scene in de bunker als uitschieter. Maar dat zijn grote lichtpunten in een voor de rest tergend langzame film van twee uur. Het is jammer dat regisseur Nichols de spanningboog niet strak kan houden, en hij had best wat mogen schrappen. Maar door het laatste gedeelte (met een passend ambigu einde) heb ik uiteindelijk toch wel een bevredigend gevoel overgehouden aan Take Shelter.

Zo, inmiddels aanbeland bij mijn 500ste mening en toevallig ga ik de 1000e stem bij deze film uitdelen. Ik had voordat ik aan deze film begon (door de titel) een andere film verwacht die meer in de lijn zou liggen met een 10 Cloverfield Lane. Hier neemt echter een onbenoemde psychische aandoening de overhand waardoor een normale man zijn leven drastisch begint om te gooien en iedere vorm van hulp lijkt te weigeren.

De pluspunten aan de film zijn de drama die goed de machteloosheid weergeeft van vooral zijn vrouw gespeeld door Jessica Chastain. Ook Shannon doet het erg sterk met zijn verwarde blik en angst voor wat komen zal. Ook hij voelt zich machteloos, maar waarschijnlijk vooral alleen. Hij heeft ook moeite om zijn fantasie te onderscheiden van de werkelijkheid.

De scène in de bunker springt er zeker bovenuit, het is erg traag maar toch ontroerend. Een tearjerker is het voor mij zeker niet geworden maar je voelde wel de emotionele beladenheid op het einde. De slotscène is prima, al had ze niet eens gehoeven. De traagheid is voor velen vast een minpunt, maar misschien is het ook wel de sterkte van de film. Het is een film met een onderhoudend sfeertje die begeleid wordt door een prima score, waardoor ik althans makkelijk de aandacht bleef behouden. Ik denk dat 3.5* toch wel op zijn plek is hier, je kan hier moeilijk om de acteerprestaties heen kijken.

Matig drama.

Dat heeft vooral te maken met het zwaarwichtige acteerwerk van Shannon en Chastain. Geen slechte acteurs, maar een beetje subtiliteit had hun personages goed gedaan. Nu is het een hele film lang moeilijk kijken en droevig doen, wat een beetje veel is voor 120 minuten film.

Het help verder ook niet dat de regie van Nichols best matig is. Visueel is het nogal droog, met hier en daar ook wat ondermaatse CG, de muziek is dan weer iets te melig en doorzichtig. Voor een film die ook af en toe wil doorgaan als thriller is het gewoon veel te weinig.

Tempo is ook best traag, maar gezien de opbouw en het verhaal valt dat nog te verantwooden. Het dubbele einde daarentegen ligt toch wat moeilijker. Het is een dubbele teleurstelling, dit soort grapjes horen ook meer thuis is een echte genrefilm, geen drama met genreinvloeden die de impact van het drama zo verminderd ziet.

Echt slecht is het niet, maar da's ook meteen het meest positieve dat ik hierover kwijt kan.

2.5*

In nederland is een gezinnetje kelderbewoners opgedoken. Nog zo gek niet deze film